நான் சென்ற அலுவலகப் பயணங்களில் கண்டவை - 03 பாலக்காடு:: நெல்லைத்தமிழன்

 

எனக்கு பஹ்ரைனில் Datamas என்ற கன்சல்டன்சி கம்பெனியில் ப்ராஜெக்ட் லீடர் என்ற பணி கிடைத்தது பற்றி சென்ற வாரம் எழுதியிருந்தேன். அங்கு வேலையில் சேரும் முன்பாக என் மனைவியை சென்னைக்கு அனுப்பிவிட்டேன்.

நான் துபாயிலும் ஒரு கன்சல்டன்சி கம்பெனியில் மேனேஜர் வேலை பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன். ஆனால் அப்போது எனக்கு ஒரு கன்சல்டன்சி கம்பெனியில் என்னுடைய முக்கியமான வேலை என்ன என்பது அதிகம் தெரிந்திருக்கவில்லை. அதனால் என்னுடைய திறமையைக் காண்பிக்கும் சந்தர்ப்பம் வரவில்லை. ஒவ்வொரு சர்வீஸ் கம்பெனியிலும் மேனேஜரின் பொறுப்பு கம்பெனிக்கு பண வரவை உறுதிப்படுத்துவது. எவ்வளவுக்கு எவ்வளவு நம்மால் கம்பெனிக்கு வரவு அதிகரிக்கிறது என்பது முக்கியம். பயனாளி கம்பெனிகளின் நல்லெண்ணம் முக்கியம் என்றாலும், பணமே பிரதானம். இதனை நான் பஹ்ரைன் கம்பெனியில் வேலை பார்த்தபோதுதான் தெரிந்துகொண்டேன்.

பஹ்ரைனில் புது கம்பெனியில் வேலையில் சேர்ந்தேன். கம்பெனி அலுவலகம் இருந்த பெரிய கட்டிடத்திலேயே எனக்கு ஒரு flat கொடுத்தார்கள்.  கம்பெனியின் சாஃப்ட்வேர் அப்ளிகேஷன் informixல் எழுதப்பட்டிருந்தது. எனக்கு இன்ஃபார்மிக்ஸ் கற்றுக்கொள்வதிலோ இல்லை அவர்களுடைய அப்ளிகேஷனைப் புரிந்துகொள்வதிலோ ரொம்ப சிரமம் இருக்கவில்லை. எதையாவது சாதிக்கவேண்டும் என்ற ஆசை இருந்த நேரம் அது. நம்முடைய திறமை வெளிப்படவேண்டும் என்று எண்ணின காலம் அது. அதனால் மிகக் கடுமையாக உழைத்தேன். இந்த அப்ளிகேஷன் சாஃப்ட்வேரை (நம்ம டேலி போன்ற சாஃப்ட்வேரை நினைவில் கொள்ளுங்கள். ஆனால் இது பல மடங்கு பெரியது) பல கம்பெனிகள் வாங்கி, உபயோகித்து வருவார்கள். அவர்களுடைய இடத்துக்குச் சென்று சப்போர்ட் செய்யவேண்டும், தேவையானவற்றை டெவெலப் செய்யவேண்டும் (Software எழுதணும்). கிளையண்ட் கம்பெனிக்குச் சென்றால், என்னுடைய வேலை நேரம் முடிந்துவிட்டது கிளம்புகிறேன் என்று ஒரு நாளும் சொல்லமாட்டேன். சில நேரங்களில் இரவும் உட்கார்ந்து வேலையை முடிப்பேன். எனக்கு முதலில் பஹ்ரைனில் இருந்த ஒரு பெரிய manufacturing companyயின் software support பணியைக் கொடுத்தார்கள்.

துபாயில் இருந்தபோது எங்கள் சாஃப்ட்வேர் அப்ளிகேஷனை ஒரு கம்பெனியில் இன்ஸ்டால் செய்து implement செய்ய, நாங்கள் 10,000 திர்ஹாம் வாங்கினோம் என்றால் பஹ்ரைனில் 10,000 தினாருக்குக் குறைவாக எந்த ஒரு ப்ராஜெக்டையும் எடுத்துக்கொள்வதில்லை (1 பஹ்ரைன் தினார் சுமார் 10 UAE திர்ஹாம்). அதாவது கொஞ்சம் சிறிய கம்பெனியிலிருந்து பஹ்ரைனில் பெரிய கன்சல்டன்சி கம்பெனியில் வேலைக்குச் சேர்ந்தேன் என்று தெரிவதற்காக இதனை எழுதினேன்.

இதற்கிடையில், என்னுடைய மாமனாருக்கு, நாங்கள் திருமணமாகி ஏழு மாதங்களில் இருவரும் பிரிந்திருப்பது விருப்பமாயில்லை. அவரிடம் நான், மூன்று மாதங்கள் time கேட்டேன். என் அப்பாவும், மாமனாரும் ஆதிகாலத்திலிருந்தே குடும்ப நண்பர்கள். அதனால் என் அப்பா, அவரிடம், டிசம்பருக்குள் மனைவியைக் கூட்டிச் சென்றுவிடுவான், அப்படி இல்லையென்றால், அவனே திரும்ப வந்துவிடுவான் என்று சொல்லியிருந்தார். அவர்கள் இருவரும் குடும்ப நண்பர்கள் என்பதால் எனக்கு அழுத்தம் தரவில்லை. பஹ்ரைனில், ஃபேமிலி விசாவிற்கு குறைந்தபட்ச சம்பளம் எவ்வளவோ அதைவிட மிக அதிகமான சம்பளம் எனக்கு. அதுமட்டுமன்றி கம்பெனி எனக்கு வீடு கொடுக்கும் என்றெல்லாம் காண்டிராக்டில் இருந்தது. அதனால் என்னுடைய ரெசிடண்ட் விசா தயாரானதும், உடனே ஃபேமிலி விசா அப்ளை செய்யலாம் உடனே கிடைத்துவிடும் என்று என் பாஸ் சொல்லியிருந்தார். நான் அவரிடம், ஏதேனும் காரணத்தால் டிசம்பர் 31க்குள் மனைவிக்கு விசா கிடைக்கவில்லை என்றால் நான் கம்பெனியிலிருந்து ரிசைன் பண்ணிவிடுவேன் என்று சொல்லியிருந்தேன். வேலைக்குச் சேர்ந்தது செப்டம்பரில். இரண்டு மாதங்களில் கிளையண்ட் கம்பெனியின் முக்கியஸ்தர்கள் என்னைப் பற்றி நல்லவிதமாகச் சொல்வதும், நான் அதிக நேரம் உழைப்பதும் கம்பெனி பொது மேலாளருக்கு என்னைப் பற்றி நல்ல எண்ணத்தை உருவாக்கியிருந்தது.

என்னுடைய விசா இரண்டு மாதங்களுக்குள் வந்துவிட்டது. உடனே கம்பெனி, என் மனைவியின் விசாவிற்காக அப்ளை செய்தது. அவர்கள் அப்ளை செய்த அடுத்த வாரமே எனக்கு இமிக்ரேஷன் அலுவலகத்திலிருந்து இண்டர்வியூக்கு வரச் சொன்னார்கள். இதுவே புதிய நடைமுறையாக என் அலுவலகத்திற்குத் தோன்றியது. பொதுவாக ஆட்டமேட்டிக்காக ஃபேமிலி விசா தருவதுதான் நடைமுறை.  இண்டர்வியூவின்போது என்னுடைய மனைவியின் விசா தற்போது தரப்போவதில்லை, ஆறு மாதம் கழித்துப் பார்க்கலாம் என்று சொன்னார்கள். எனக்கு அதில் ரொம்பவே வருத்தம். வெளிநாட்டு வேலைக்காக நான் 89லிருந்து ஆசைப்பட்டிருந்தேன் (அது எதனால் என்று இன்னொரு பகுதியில் நிச்சயமாக எழுதுகிறேன்) இப்போது பஹ்ரைன் வேலை எனக்கு மிகவும் பிடித்திருந்தது. அதனால் அதனை விட்டுச் செல்லவேண்டுமே என்ற வருத்தம் ஏற்பட்டது. கம்பெனி பொது மேலாளரிடம் நடந்ததைச் சொல்லி, நான் டிசம்பர் 31க்குள் கிளம்பிவிடுவேன் என்று சொன்னேன். அதற்கு அவர், ஃபேமிலி விசாவைப் பற்றிக் கவலைப்பட வேண்டாம். நம் கம்பெனி ஸ்பான்ஸர் வலுவானவர். மீண்டும் அப்ளை பண்ணுவோம், உனக்குக் கிடைத்துவிடும் என்றார்.

அன்று இரவு வருத்தத்துடனே தூங்கச் சென்றேன். இரவில் எனக்கு ஒரு கனவு வந்தது. அதில் புட்டபர்த்தி சத்யசாய் பாபா, என் கையைப் பிடித்து ஒரு மாடிப்படி வழியாக வேகமாகக் கூட்டிச் சென்றார். அதன் முடிவில் பெரிய மொட்டை மாடியை அடைந்தோம். என்னைப் பார்த்து அவர், உன்னுடைய பிரச்சனை தீர்ந்தது. கவலைப்படாதே என்று சொல்லி மறைந்தார். (இதற்கு முன்பு எப்போது என் திருமணம் நிச்சயமாகும் என்று துபாயில் இருந்தபோது எனக்கு அவர் சொல்லியிருந்தார், கனவில்)

அடுத்த ஒரு வாரத்தில், நான் கிளையண்ட் இடத்தில் வேலையில் இருந்தபோது என் அலுவலகத்திலிருந்து போன் வந்தது. அலுவலக Finance Officer, என் மனைவியின் விசா வந்துவிட்டது என்றார். அது டிசம்பர் முதல் வாரம் என்று நினைவு.  மகிழ்ச்சியுடன் நான் எங்களுக்கான குடியிருப்பில் தேவையான எல்லாவற்றையும் வாங்க ஆரம்பித்தேன். 1995 டிசம்பர் 31ல் மனைவி பஹ்ரைனுக்கு வந்துவிட்டார்.

எதையோ எழுத ஆரம்பித்து, எப்போதும்போல எங்கோ சென்றுவிட்டேன்.

அந்த கம்பெனியில், அலுவலகத்தை ஒட்டியே flats உண்டு.  இரண்டு சிங்கிள் Bபெட் அறைகள். வெளியே common Kitchen, Washing machine, Bathroom என்று அமைந்திருக்கும். அங்கு தங்கியிருந்த சுமார் 10-12 பேர்களும் பேச்சலர்கள். அதாவது ஒவ்வொரு தளத்திலும் இரண்டு பேர்கள்.  இரண்டாவது, மூன்றாவது தளத்தில் 4 தனித்தனி bedrooms இருந்தன. அதில் மலையாளிகள், கோவாவைச் சேர்ந்தவர்கள், குஜராத்திகள் என்று பலதரப்பட்டவரும் இருந்தனர். நான் மாத்திரமே உணவு விஷயத்தில் ரொம்பவே ஸ்ட்ரிக்ட். (நான் வெஜ் கிடையாது, நான் வெஜ் ரெஸ்டாரெண்டுக்கும் வெஜ் சாப்பிடச் செல்லமாட்டேன், Egg கிடையாது, சிகரெட், குடி கிடையாது).  எல்லோரும் நண்பர்களாகவே பழகினோம். யாரேனும் ஓரிருவர் விடுமுறை நாட்களில் விஸ்தாரமாக சமைக்கிறேன் என்று பொருட்கள் வாங்கி சமைப்பார்கள். பொருட்கள், மற்ற செலவு என்னவோ அதனை, சாப்பிடுபவர்கள் எல்லோரும் பகிர்ந்துகொள்வர். ஒரு நாள் ஒருவர் மிகப் பெரிய வாட்டர்மெலன் வாங்கி வந்து, அதைத் துண்டுகளாக்கி, சாப்பிடுபவர்களுக்கு மொத்தச் செலவைப் பகிர்ந்து ஒரு நோட்டில் எழுதிவிடுவார்கள்.

அப்போது எனக்கு வாட்டர் மெலென் பிடிக்காது. மெனெக்கெட்டு என்னைக் கூப்பிட்டு, ஒரு சிறு துண்டு கொடுத்து, சாப்பிட்டுப் பார், எப்படி இருக்கு என்று கேட்பார்கள். பரவாயில்லாமல் இருக்கு,  ஆனால் எனக்குப் பிடிக்காது என்று சொன்னால், அதனாலென்ன, இப்போது ஒரு சிறு துண்டு வாயில் போட்டுக்கொண்டாய் அல்லவா, உன் பெயரையும் எழுதிக்கொள்வோம் என்றார்கள்.  அதுபோல அங்கு புகழ் பெற்றிருந்த (தமிழ் உணவு) நஃபூரா என்ற சைவ உணவகத்தில் நாங்கள் மூன்று பேர் சென்று உணவு உண்டால் மொத்தமாக வரும் பில்லை மூவரும் பகிர்ந்துகொள்வோம். இதெல்லாம் எனக்கு அப்போது புதுசு. ஆனால் அனைவரும் நண்பர்களாகப் பழகினோம். என்னுடைய அனுபவத்தின்படி, நாம் நல்ல பழக்கங்களுடன் இருந்தால், பலருக்கும் இயல்பாகவே நம்மைப் பிடித்துவிடும்.

இப்படி இருக்கும்போது, அதாவது கம்பெனியில் சேர்ந்து இரண்டு மாதங்களுக்குள்ளாக ஒரு சம்பவம் நடந்தது. அடுத்த தளத்தில் இருந்த ஒரு கோவாவைச் சேர்ந்தவன், எங்கள் தளத்தின் common kitchenல் மீன்களைப் பொரித்தான். அந்த வாசனை வந்து,  அறையிலிருந்து வெளியில் வந்த எனக்கு அது கொஞ்சம் பிடிக்காமல் போய்விட்டது. (அப்போது அவ்வளவு rigid ஆக இருந்தேன்) என் குணம் மற்றும் நடத்தையைப் பற்றி அறிந்த கம்பெனி பொது மேலாளர் என்னிடம், வீடு ஒன்றைப் பார்த்துக்கொண்டு சென்றுவிடு. கம்பெனி வீட்டு வாடகைப் படியைக் கொடுத்துவிடும் என்றார்.  அதனால் மனைவி வருவதற்கு இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்பே ஒரு இரண்டு பெட்ரூம் அபார்ட்மெண்டை வாடகைக்கு எடுத்தேன். வீட்டிற்குத் தேவையான பொருட்களை மனைவிக்கு விசா வந்த பிறகு உடனே தயார் செய்தேன். 1995 டிசம்பர் கடைசி நாளில் மனைவி வந்து சேர்ந்தாள். அன்றிலிருந்து 2012 வரை நாங்கள் எல்லோரும் பஹ்ரைனில் இருந்தோம்.

இனி இந்த வாரப் புகைப்படங்கள் தொடர்கின்றன.

நாமிருவர்,நமக்கு இருவர்.. இல்லை இல்லை.. ஒரு ஆண், ஒரு பெண்.  இந்த நமக்கு இருவரை ஒரு சில ஆண்கள்  தவறாகப் புரிந்துகொள்கிறார்களோ?

நான் ரொம்ப நாட்களாக, எப்படி விலங்குகளை வேட்டையாடுகிறார்கள் என்று தெரியாமல் இருந்தேன். அதாவது அம்பு தைத்தால் விலங்கு இறந்துவிடும் என்று நினைத்தேன் (அது எப்படி ஒரு அம்பில்..என்ற சந்தேகமும் வரும்). பிறகுதான் அம்பு எங்கு படவேண்டும் என்பது வேடனுக்குத் தெரியும், பிறகு சிந்தியிருக்கும் ரத்தத்தை வைத்து தடம் பார்த்துச் சென்று விலங்கைப் பிடிப்பான் என்பதை தொலைக்காட்சியில் பார்த்தேன். சில நேரங்களில் அம்பு சரியாகப் படவில்லை என்றால், விலங்கு தொலைதூரம் சென்றுவிடும், வேறு விலங்குகளுக்கு அந்த ரத்த வாசனையால் இரையாகிவிடும் என்பதையும் பார்த்தேன்.

இந்த மாதிரி, மக்கள் கூட்டம் இல்லாத நாட்களில் கண்காணிப்பு வேலையைச் செய்துகொண்டிருப்பவருக்கு என்ன செய்யலாம் என்பதே தெரியாமல் உட்கார்ந்திருப்பார். ஆனால் இப்போதெல்லாம் எல்லோரும் யூடியூபில் ஆழ்ந்துவிடுகிறார்கள்.

 

 

இந்தக் குதிரை வாலைப் பார்க்கும்போது, எனக்கு ஒன்று நினைவுக்கு வருகிறது. குதிரையின் வால் மயிர் சீராக இருக்கவேண்டும் என்பதற்காக, ஒரு ஷாம்பூ தயார் செய்தார்கள். பிறகு அதே ஃபார்முலாவை உபயோகித்து பெண்களுக்கு (குறிப்பாக பிலிப்பைன்ஸில்தான் இது ஆரம்பித்தது) ஷாம்பூ தயாரித்துவிட்டனர். அவங்க தலைமுடி ஒரே சீராக இருக்கும். இந்த சப்ஜெக்டில் எழுத ஆரம்பித்தால் நிறைய விஷயங்கள் உள்ளன. நான் இதனால் புரிந்துகொள்வது என்னவென்றால், உணவு மற்றும் அலங்காரப் பொருட்களில் நம் முன்னோர் உபயோகித்ததை மாத்திரம் நாம் உபயோகிப்பது நல்லது என்பதைத்தான்.

 

 

இந்த counterல் வெயில் காலத்தில் குளிர் பானங்கள்,  ஐஸ்க்ரீம் போன்றவை விற்பார்களாக இருக்கும். அழகாக இருக்கிறது இல்லையா?

 

 

 

 

 

 

 

 

Rock Garden என்னளவில் ஓகேதான். ரொம்ப நல்லா இருந்தது என்று சொல்வதற்கில்லை. இருந்தாலும் புதிய இடமொன்றைக் கண்ட மகிழ்ச்சி.

Rock Gardenஐ முழுமையாகப் பார்த்த பிறகு மலம்புழா அணைக்கட்டு இருந்த பகுதிக்குச் சென்றோம். அது பற்றி அடுத்த வாரம்.

(தொடரும்) 

====================================================================================

மனசாட்சியம் - 11

KGY Raman

பழைய நிகழ்ச்சிகளை அசைபோடுதல், அந்தக் காலத்து வாழ்க்கை முறையில் காணப்பட்ட பிரதான அம்சங்கள், 60 -70 ஆண்டுகளுக்கு முன்பாக நிலவி வந்த விலை விபரம் , அந்தக் கால சினிமாப் பாடல்கள், அந்தக் காலத்திய பிரபலங்கள்,  அந்தக் காலத்திய வம்புகள் -- இப்படி அந்தக் கால விஷயங்கள் பலவும் இந்தக் காலத்தில் நம் கவனத்தை ஈர்க்கக் கூடியதாக இருக்கின்றன. 1930 இல் சென்னை மவுண்ட் ரோடு என்று ஒரு கருப்பு வெள்ளைப் படம் வருகிறது. பஞ்சகச்சமும், மழித்து விடப்பட்ட முன் பாதித் தலையும் சடை என்று போடாமல் முறுக்கிக் கட்டப்பட்ட பின் குடுமியும் -- அடடா !! அந்தக் காலத்து ஆண்களின் அழகே அழகு.. எப்படித்தான் அந்தக் காலத்துப் பெண்கள் இந்த ஆண்களை விரும்பி மணம் செய்து கொண்டார்களோ என்று ஒரு வியப்புத் தோன்றுகிறது. 

சரி விஷயத்துக்கு வருவோம். நேற்று காரணம் எதுவுமே இன்றி அந்த காலத்து சினிமாப் பாடல்கள் பற்றி யோசித்துக் கொண்டிருந்தேன்.  இளம் வயதில் கண்ணில் பட்டது காதில் விழுந்தது  என்பதுதான் காரணமோ என்னவோ சில பாடல் வரிகள் எனக்கு இன்னும் நன்றாக நினைவிருக்கிறது. அந்த வரிகள் அவ்வப்போது இன்றும் கூட என் மனதில் ஒலித்த வண்ணம் இருக்கிறதைப் பார்க்கிறேன்‌. (கேட்கிறேன் என்று சொல்ல வேண்டுமோ?)

22 கர்ணாமிர்தமான பாடல்கள் என்று படங்கள் அந்த காலத்தில் விளம்பரப்படுத்தப்பட்டன. அதுபோக ஒரு அணா ஒன்றரை அணா  விலையில் சினிமா பாட்டு புத்தகம் அந்தந்த காட்சி நடக்கும்போது விற்கப்படும். யார் வாங்கினார்கள் என்று தெரியவில்லை, எங்கள் வீட்டில் "பக்த மீரா"  " வேதாள உலகம் "  இந்த இரண்டு சினிமாப் பாட்டுப் புத்தகமும் இருந்தது. 

வேதாள உலகம் படத்தில் இப்படி ஒரு பாடல் வரி. 

" கேள்வி முறையில்லாமல் உள்ளே புகுந்தது யாரையா ? "

இன்னும் ஒன்று: 

"ஐய்யய்யய்ய பார்க்கக் கண்ணைக் கூசுதே - அவ லட்சணமாய்த் தோணுதே 

பையப் பைய கோபம் வந்து போகுதே - பார்க்கப் பார்க்க வெறுப்பாகுதே.."

முதல் பாடல் பெண்களின் தனி நாடான ஒரு இடத்தில் கதாநாயகர் டி ஆர் மகாலிங்கம் புகுந்து விடுகிறார். அவரை பெண்பட்டாளம் கேள்வி கேட்கிறது.

 இரண்டாவது பாடல் கரிய நிறமும் தொந்தி தொப்பையும், தலையில் 2 கொம்புகளும் உடைய வேதாளங்களைப் பார்த்து கதாநாயகனின் தோழனாகிய காமெடியன் பாடுகிற பாட்டு. 

வேதாள உலகம் போகும் கதாநாயகன் ஒரு பெரிய வெங்காயம் சைஸில் இருக்கிற " அணு குண்டு " ஒன்றை எடுத்துச் செல்கிறான். அதைக் காட்டி பயமுறுத்தி அந்த உலகத்து ராஜகுமாரியான 'என்றும் இளமை மாறாத கன்னி'  ராஜீவியை மணம் செய்து கொள்கிறான் என்று போகிறது கதை.  என்றும் இளமை மாறாத கன்னியாக ராஜீவி இருந்து,  இந்தக் கதாநாயகன் பல்லுப் போன கிழடானால் அவர்கள் வாழ்க்கை என்ன ஆகியிருக்கும் என்று நான் யோசித்துப் பார்க்கிறேன் !! 

1951 என்று நினைவு  'சாதனாவின் சம்சாரம் ' என்று ஒரு தெலுங்குப் படம் வந்து சக்கைப் போடு போட்டது.  (சாதனாவே ஒரு பெண்பிள்ளையாக இருக்க வேண்டும் -  அவளுக்கு எப்படி ஒரு சம்சாரம் என்று கேட்கத் தோன்றுகிறதா ? சாதனா என்பது படத்தை எடுத்த பிலிம் கம்பெனியின் பெயர்.  கழுத்தில் கட்டிய மஞ்சள் கயிற்றை இரண்டு கைகளாலும் பிடித்து முன்னுக்கு காட்டியபடி பி கண்ணாம்பா அவர்களின் படத்திற்கு கீழே சாதனாவின் சம்சாரம் என்கிற வாசகம் மட்டும் இருக்கிற போஸ்டர்கள் ஊரெங்கிலும் ஒட்டப்பட்டன. படம் பல வாரங்களுக்கு வெற்றிகரமாக ஓடியது.) 

அதன்  வெற்றியைக் கண்டு பிரமித்த ஜெமினி அதிபர் எஸ் எஸ் வாசன் அதைத் தமிழில் "சம்சாரம்" என்று அதே பெயரில் எடுத்தார்.‌ கண்ணாம்பாவுக்கு பதிலாக புஷ்பவல்லி நடித்தார்.  படத்திற்கு மிகப்பெரிய அளவில் விளம்பரம் செய்யப்பட்டது. புஷ்பவல்லியின் படம் போட்டு எல்லா இல்லத்தரசிகளுக்கும் அன்புள்ள சகோதரி என்று தொடங்கி ஒரு தபால் கார்டு வீடு வீடாக விநியோகிக்கப்பட்டது. தெலுங்கு படத்தை பார்த்தவர்கள் தமிழ் எப்படி இருக்கிறது என்று பார்க்க வந்தார்கள். தெலுங்கு தெரியாமல் பார்த்தவர்கள் கதையைப் புரிந்து கொள்ள வந்தார்கள்.  புஷ்பவல்லியே கூப்பிட்ட பின் போகாமல் இருக்கக் கூடாது என்ற தர்ம சிந்தனையுடன் வந்தவர்கள் எத்தனை பேரோ தெரியவில்லை. 

படம் அந்தக் காலத்தில் பிரபலமான மாமியார் நாத்தனார் கொடுமைகள் பற்றிய படம். திருட்டு பட்டம் கட்டி வீட்டை விட்டு துரத்தப்பட்ட கதாநாயகி தன் இரு குழந்தைகளைப் பிச்சை எடுக்க அனுப்புகிறாள் என்று காட்சி. அப்போது பாடப்பட்ட " அம்மா பசிக்குதே " பாடல் பட்டி தொட்டிகள் எங்கும் பிரபலமானது. அவ்வளவாக வசதி இல்லாத அந்தக் காலத்தில் என் தங்கைகள் சாப்பாட்டு வேளையில் இந்தப் பாடலைப் பாடி அம்மாக்களிடம் திட்டு வாங்கிக் கொண்டதும் உண்டு.

இன்னும் சொல்ல நிறைய இருந்தாலும் ...