வாரம் ஒரு பாசுரம் தொடர் பகுதி 41

  

நாலாயிர திவ்யப் பிரபந்தம் – வாரம் ஒரு பாசுரம் தொடர்

நெல்லைத் தமிழன்

குரு பரம்பரை மற்றும் பாசுரம் – பகுதி 41 

சென்ற வாரத்தில் ஐந்தெழுத்து மந்திரம் மற்றும் ஆறெழுத்து மந்திரம் ஆகிய இரண்டில் ஓம்காரம் சேர்க்கப்படவில்லை, காரணம் ஓம் என்பது வடமொழிச் சொல் என்பதனால் இருக்கும் என்று எழுதியிருந்தேன். நான் சரியாகத்தான் எழுதியிருக்கிறேனா என்ற சந்தேகம் என் மனதில் வந்துபோனது. சைவத் திருமுறைகள் சரியாகத் தெரியாமல் எழுதிவிட்டேனோ என்ற ஐயம். 

நான் சமீபத்தில் கர்நாடகா கோயில் யாத்திரை ஆறு நாட்கள் சென்றிருந்தேன். அப்போது டெம்போ டிராவலரில் எனக்குப் பின் அமர்ந்திருந்த தம்பதியினர் தினமும் சிவபுராணமும், சொற்றுணை வேதியனையும் ஒரு நாள் ‘ஓடி ஓடி ஓடி ஓடி உட்கலந்த ஜோதியை’ பதிகத்தையும் ஒலிக்கவிட்டனர். இவை அனைத்துமே என் மனதை ஆக்கிரமித்துக்கொண்டன. அதிலும் ‘சொற்றுணை வேதியனும்’ ‘ஓடி ஓடி’யும். அதில் ‘ஓடி ஓடி ஓடி ஓடி’ பதிகத்தில் பல, திருச்சந்த விருத்தத்தை ஒத்திருக்கிறதே என்று தோன்றியது. பெங்களூர் திரும்பியதும் அதனை எடுத்துக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தேன். அது சிவாக்கியர் எழுதியது. இவர் அந்தப் பிறப்பிலேயே திருமழிசை ஆழ்வாராக மாறினார் என்ற வரலாறு படித்திருக்கிறேன். சிவாக்கியரின் பதிகங்களில் ஒன்று என் ஐயத்தைத் தீர்த்தது என்று தோன்றியது. அந்தப் பதிகத்தை இங்கே கொடுக்கிறேன். 

ஆனவஞ் செழுத்துளே அண்டமும் அகண்டமும்
ஆனவஞ் செழுத்துளே ஆதியான மூவரும்
ஆனவஞ் செழுத்துளே அகாரமும் மகாரமும்
ஆனவஞ் செழுத்துளே அடங்கலாவ லுற்றதே 

இது சிவவாக்கியர் சிவனைப் பற்றிப் பாடிய பதிகத்தில் எட்டாவது பாடல். இது சிவபெருமானின் பஞ்சாட்சரமாகிய ‘நமசிவாய’ என்ற ஐந்தெழுத்து மந்திரத்தின் பெருமையை விளக்குகிறது. 

பொருள்: பிரபஞ்சத்தின் இயற்கை உலகம் (அண்டம்) மற்றும் எல்லை இல்லாத உலகங்கள் (பேரண்டம்) அனைத்தும் நமசிவாய என்ற ஐந்தெழுத்துக்குள் அடங்கும். படைத்தல், காத்தல், அழித்தல் ஆகிய முத்தொழிலையும் செய்யும் பிரம்மா, விஷ்ணு, சிவன் ஆகிய மும்மூர்த்திகளும் இந்த ஐந்தெழுத்தின் வடிவமே. உயிரின் தொடக்கமாகவும் முடிவாகவும் இருக்கும் ஓம் என்ற பிரணவ மந்திரத்தின் உட்பொருளான அகாரமும் மகாரமும் (படைப்பு, விழிப்பு நிலை, அழித்தல், ஆழ்ந்த உறக்க நிலை) இந்த பஞ்சாட்சரத்தில் அடக்கம். அனைத்து உண்மைகளும் சக்திகளும் இந்த ஐந்தெழுத்து மந்திரத்தில் முழுமையாக அடங்கியுள்ளன. 

விளக்கம்: ஓம் என்ற பிரணவ மந்திரம், அகாரம், உகாரம், மகாரம் (அ, உ, ம) ஆகிய மூன்று ஒலிகளுடன் கூடியது, அவை படைக்கும், காக்கும், அழிக்கும் தொழில்களைக் குறிக்கிறது, விழிப்பு, நனவு, உறக்கம் என்ற மூன்று நிலைகளைக் குறிக்கிறது என்றாலும், முதலையும் முடிவையும் சொன்னாலே இடையில் உள்ளது அடங்கிவிடும் என்ற கருத்தில் இங்கு அகாரமும் மகாரமும் மாத்திரம் கூறப்பட்டுள்ளன. 

சந்தேகத்திற்கு முழுமையான பதில் கிடைத்திருக்கும் என்று நம்புகிறேன். 

திருவரங்கம் இரண்டாம் பிராகாரத்தில் உள்ள ஸ்ரீநிவாசன் திருவுருவப்படம்.

பிள்ளைப்பெருமாள் ஐயங்காருக்கு ஸ்ரீநிவாசன் காட்சி கொடுத்ததை நினைவுகூறும் வகையில் இரண்டாம் பிராகாரமான இராஜமகேந்திரன் திருவீதியில் உள்ள ஸ்ரீநிவாசனது திருவுருவப்படம். (அடுத்த படத்தில் திருவீதி பெயர் குறிப்பிட்டுள்ளதைக் காணலாம்)

ஸ்ரீரங்கம் கோயிலில் இரண்டாம் பிரகாரத்தைப் பற்றி எழுதும்போது இது விட்டுப்போய்விட்டது. அரங்கநாதன் கோயிலில் எதற்காக ஸ்ரீநிவாசன் திருவுருவம் வைத்துள்ளார்கள்? இதற்கு நாம் பிள்ளைப்பெருமாள் ஐயங்காரின் வரலாற்றைத் தெரிந்துகொள்ள வேண்டும். 

அழகிய மணவாளதாசன் என்று அழைக்கப்பட்ட இவர், 17ம் நூற்றாண்டில் பிறந்தவர். திருமலை நாயக்கர் காலத்தவர். (திருமலை நாயக்கர் 1623-1659 வரை ஆண்டவர்)  - சிலர் பிள்ளைப்பெருமாள் ஐயங்காரின் காலம் 1100கள் என்று சொல்கின்றனர். நாயக்க மன்னர் காலத்தில் தெலுங்குச் சொற்கள் தமிழில் இடம் பெற்றன. அவர்கள் ஐயகாரு என்று சொன்ன சொல்லே பின்னால் ‘ஐயங்கார்’ என்று மருவி, திருமாலை முதன்மைத் தெய்வமாகக் கொண்டு, பிற தெய்வங்களைக் கொள்ளாதவர்களுக்கு ‘ஐயங்கார்’ என்ற அடைமொழி சேர்ந்து அந்தணரில் ஒரு ஜாதியாகிவிட்டது (மற்றவை ஐயர், ராவ் போன்று சில) 

நல்ல கல்வியறிவும், தமிழ்ப்புலமையும் பக்தியும் கொண்ட இவரைத் தன் அலுவலராக திருமலை நாயக்கர் அமர்த்திக்கொண்டார். ஒரு நாள் அரசாங்க வேலையில் இருந்தபோது திடுமெனெ எழுந்து தன் உத்தரீயத்தை ‘கிருஷ்ண கிருஷ்ண’ என்று சொல்லி தோள்களிலிருந்து எடுத்துக் கசக்கினார்.  அரசவையில் இப்படிச் செய்வது தகாது என்பதால் அவரிடம் காரணம் கேட்க, திருவரங்கம் கோயிலில் நம்பெருமாளுக்குப் பிடித்திருந்த தீப்பந்தச் சுவாலை திரையில் பற்றி எரிந்ததால் அணைத்தேன் என்றார். இதைக்கண்டு சிரித்த அவையோர், நம்பெருமாள் கோயிலில் தேர்த்திருவிழா நடப்பது உமக்கு இங்கிருந்து எப்படித் தெரிந்தது எனக் சொல்லி, அரசரிடம் இதனைக் கூறினர். 

அதே நேரத்தில், திருத்தேரின் அருகில் ஐயங்கார் வணங்கி நின்றிருந்தபோது திரையில் சுவாலை பட்டு எரிந்ததால் அதனை ஐயங்கார் அணைக்க, அர்ச்சகர் முதலியோர் இவ்வாறு நடந்ததற்கு தோஷ பரிகாரம் செய்தனர் என்ற செய்தி அரசனை அடைந்தது. அது எப்படி ஒரே சமயத்தில் இரண்டு இடங்களில் இவர் இருத்தல் இயலும் என்று அரசர் வியப்புற்றார். 

அன்று இரவு திருமலை நாயக்கர், உறக்கத்தில், தான் திருவரங்கம் சென்றதாகவும், வழியில் திருக்காவிரியில் நீராடிக்கொண்டிருந்த ஐயங்காரையும் தன்னுடன் கூட அழைத்துச் சென்று பெரிய பெருமாளை தரிசனம் செய்துவிட்டுத் திரும்புகையில் ஐயங்காரைக் காணாமல் மயங்கியதாகக் கனாக்கண்டு விழித்து மறுநாள் காலையில் பிள்ளைப்பெருமாள் ஐயங்காரைக் கூப்பிட்டு, நம்பெருமாளுக்கு அந்தரங்க பக்தனாக இருக்கும் உம்மை எம் அலுவலகப் பணியில் வைத்திருப்பது தகாது என்று சொல்லி, அவர் விருப்பப்படி திருவரங்கம் கோயிலில் ஒரு இருப்பிடம் அமைத்து, கோயில் தளிகைப் பிரசாதமும் அவருக்குக் கிடைக்குமாறு செய்து அனுப்பிவிட்டார் என்பர். 

பிள்ளைப்பெருமாள் ஐயங்கார், ஐந்து அந்தாதிகள், மாலை இலக்கியம், ஊசல் இலக்கியம், கலம்பகம் என எட்டு பிரபந்தங்கள் இயற்றினார். அவை அஷ்டப் பிரபந்தங்கள் என்று அழைக்கப்படுகின்றன. அதில் பாதிக்கும் மேல் திருவரங்கத்தில் எழுந்தருளும் திருவரங்கனைப் போற்றும் வகையில் அமைந்தவை. 

பிள்ளைப்பெருமாள் ஐயங்கார், திருவரங்கத்து அந்தாதி, திருவரங்க மாலை, திருவரங்கக் கலம்பகம், ஸ்ரீரங்க நாயகர் ஊசல் என்று திருவரங்கனையே பாடினார். இவர் கனவில் வந்த திருவேங்கடமுடையான், எம்மையும் பாடுக எனக் கேட்க, எல்லாத் தலத்திலும் உள்ள இறைவன் ஒருவனே என்பதை உணராமல் இவர், அரங்கனைத் தவிர எவரையும் பாடேன் என்று சொல்ல, இவருக்கு கண்டமாலை என்ற கொடிய நோய் வந்தது. இதனால் இவர் பெரிதும் துன்பமுற்றார். பிறகு திருவேங்கடமுடையானை, தன் துன்பம் நீங்கவேண்டும் என்று பிரார்த்தித்துக்கொண்டு, திருவேங்கடமாலை, திருவேங்கடத்து அந்தாதி என்னும் பிரபந்தங்களை இயற்றித் திருவேங்கடமுடையானைத் துதிக்க, திருவேங்கடமுடையான் காட்சி தந்து பிறகு இவரது நோய் நீங்கிற்று என்பர். 

திருவேங்கடமுடையான் இவருக்குக் காட்சி தந்த இடத்தில்தான் தற்போது திருவேங்கடமுடையான் திருவுருவம் வைக்கப்பட்டிருக்கிறது என்கின்றார்கள். 

அதன் பிறகு திருமாலிருஞ்சோலை இறைவன் மீது அழகர் அந்தாதி, மற்றும் நூற்றெட்டுத் திருப்பதி அந்தாதி பாடினார் என்பர். இவர் தீவிர வைணவப் பற்றுடன் விளங்கினார். 

தனது 70ம் வயதில், திருவரங்கம் கோயிலில் வெளிப் பிராகாரத்தில் தியானத்தில் இருந்தபோது, கோயில் பசு கால் இடறி இவர் மீது விழுந்து காயமுற்று இறந்தார் என்பர். 

இவருடைய ஸ்ரீரங்கநாதர் ஊசல் பிரபந்த்தத்தில் ஒரு பாடலைப் பார்ப்போம். 

புண்டரிகத்தவன் தவஞ்செய்து இறைஞ்சுங் கோயில்

          புரிசடையோன் புராணஞ்செய்து ஏத்துங் கோயில்

பண்டிரவி குலத்தரசர் பணிந்த கோயில்

          பரிந்திலைங்கைக் கோன்கொணர்ந்து பதித்த கோயில்

மண்டபமுங் கோபுரமும் மதிலும் செம்பொன்

          மாளிகையும் தண்டலையும் மலிந்த கோயில்

அண்டர் தொழும் திருவரங்கம் பெரிய கோயில்

          அமர்ந்துறையும் பெருமானார் ஆடீர் ஊசல் 

பொருள்:  திருமாலின் கொப்பூழில் தோன்றியவனான பிரம்மதேவன் தவம் செய்து பிரதிஷ்டை பண்ணி, திருவாராதனம் செய்து வணங்கிய கோயிலும், முறுக்கிய சடைமுடியையுடைய சிவபெருமான், புராணம் செய்து துதித்த கோயிலும், முன்பு, சூரிய குலத்து அரசர்கள் வணங்கிய கோயிலும், இலங்கைக்கு அரசனான விபீஷணர் விரும்பிக் கொண்டுவந்து ஸ்தாபித்த கோயிலும், மண்டபங்களும் கோபுரங்களும் மதில்களும் சிவந்த செம்பொன்னினால் செய்யப்பட்ட மாளிகைகளும், சோலைகளும் நிறைந்துள்ள கோயிலுமான, தேவர்கள் எல்லோராலும் வணங்கப்படும் திருவரங்கம் பெரிய கோயிலில் அமர்ந்து நித்தியவாசம் செய்யும் நம்பெருமாளே, ஊஞ்சல் ஆடுங்கள். 

விளக்கம்: புண்டரீகத்தவன் – தாமரை மலரில் அமர்ந்திருக்கும் பிரம்மதேவன். புரிசடையோன் – சிவபெருமான். (ஸ்ரீரங்க மஹாத்மியத்தை நாரதருக்கு சிவபெருமான் உரைத்ததாகப் புராணத்தில் உண்டு). இரவிகுலம் – சூரிய வம்சம். சூரிய வம்ச அரசர்களான இஷ்வாகு, தசரதன் மற்றும் ஸ்ரீராமன் ஆகியோருக்கு குல தெய்வம் ரங்கநாதர். இலங்கைக் கோன் கொணர்ந்து – இலங்கை அரசனாக ஆன விபீஷணன் கொணர்ந்து, தண்டலை – சோலைகள்

ஒரு சமயம் நாங்கள் வைகுண்ட ஏகாதசி சமயத்தில் (அதாவது கோயிலில் திவ்யப்பிரபந்தங்கள் அதையொட்டி 20 நாட்களுக்கு மேல் சேவிப்பார்கள் ஸ்தலத்தார். அப்போது) திருவரங்கத்தில் இருந்தோம். இரவு 8 ½  மணி இருக்கும். அப்போது எனக்குத் தெரிந்தவர் ஒருவர் சென்னையிலிருந்து வந்திருந்தார். அவர் என்னிடம், இப்போது நம்பெருமாள் உலா வரும்போது நாம் வேக வேகமாக இரண்டாம் பிராகாரம் ஓடிச் செல்லவேண்டும். நம்பெருமாள் உள்ளே பிராகாரத்துக்குள் வந்ததும் கதவைச் சாத்திவிடுவார்கள் என்றார். அவர் சொன்னதைக் கேட்டு நானும் என் மனைவியும் வேக வேகமாக ஓடி இரண்டாம் திருச்சுற்றுக்குள் சென்றோம். பிறகு நம்பெருமாள் உள்ளே வந்ததும் சுற்றுக்கதவை அடைத்தார்கள். நம்பெருமாளுக்கு முன்னால், நிசப்தத்தில் வீணைக் கச்சேரி, பிரபந்தம் என்று சுமார் ¾ மணி நேரம் போனதே தெரியவில்லை. அந்த அனுபவத்தை வார்த்தையால் விவரிக்க இயலாது. பின்பு அதனை வீடியோவாகக் கண்டேன். நாங்கள் சென்றிருந்தது இராப்பத்து ஐந்தாம் திருநாள் அன்று. படத்தில் நான் இருப்பது தெரிகிறதா?  கோயில் அனுபவம் என்பது அந்த இறைவன் அளிப்பது. நாம் எதிர்பாராத நேரத்தில் அது கிடைக்கும்போது ஏற்படும் சந்தோஷமே தனி. நாங்கள் தங்கியிருந்த இடத்திற்குச் சென்றபோது இரவு மணி பத்து. 

இனி இராமானுஜர் வரலாறு. 

இராமானுஜர், திருவாய்மொழியின் வியாக்கியானத்தை பெரியநம்பியிடம் கேட்கவேண்டும் என்ற ஆசையில் அவரிடம் சென்று தன் மனோரதத்தைத் தெரிவித்தார். (இராமானுஜரின் ஆச்சார்யார் பெரிய நம்பி என்பது நினைவிலிருக்கும் என்று நினைகிறேன். அவர்தான் மதுராந்தகம் கோயிலில் இளையாழ்வாருக்கு பஞ்ச சம்ஸ்காரம் செய்தவர்). பெரியநம்பி, தன்னுடைய ஆச்சாரியரான யாமுனாச்சாரியாரின் (ஆளவந்தாரின்) விருப்பப்படி, அதாவது அவர் சொல்லியிருந்தபடி, திருவாய்மொழியையும் பெரிய திருமொழியையும் திருவரங்கப் பெருமாள் அரையரிடம் பாடம் கேளும் என்று சொல்லிவிட்டார். 

ஆளவந்தாரிடம்தான் பாடம் கேட்கவேண்டும் என்ற ஆசை கொண்ட இராமானுஜருக்கு அதற்கான பிராப்தத்தைக் காலம் கொடுக்கவில்லை. ஆளவந்தார் தன் முக்கியச் சீடர்களிடம் ஒவ்வொரு பகுதியை நன்கு அதிகரித்துவிட்டுச் சென்றிருந்தார். நாதமுனிகள் காலத்தில் வந்த பண் ஏற்றிப் பாடும் முறையை திருவரங்கப் பெருமாள் அரையரிடமும், திருவாய்மொழியின் அர்த்த விசேஷங்களை திருமாலையாண்டான் இடத்திலும், சரம ஸ்லோகம் மற்றும் இரகசிய கிரந்தங்களின் அர்த்தத்தை திருக்கோஷ்டியூர் நம்பியிடத்திலும் என்று ஒவ்வொருவரிடமும் அவர்களின் திறமைக்கும் ஆசைக்கும் ஏற்ப (இதனை நாம் சிலருக்கு சிலவற்றில் ஸ்பெசலைசேஷன், தனித் திறமை இருக்கும் என்று புரிந்துகொள்ள வேண்டும். ) கொடுத்திருந்தார். 

இதை எப்படி குருபரம்பரையில் சொல்லுகிறார்கள் என்றால், ஒரு அரசன், தன் அருமைப் புதல்வன் வயதுக்கு வந்ததும் பெற்றுக்கொள்ளட்டும் என்று தன்னுடைய பெருநிதியை பல்வேறு அமைச்சர்களிடத்தில் கொடுத்து வைப்பதைப் போல , ஆளவந்தார் தன்னுடைய ஞானப் பெருநிதிகளை, பெரிய நம்பி, திருக்கோஷ்டியூர் நம்பி, திருமாலையாண்டான், திருவரங்கப் பெருமாள் அரையர் போன்றோரிடம் வைத்துப் போனார். 

பெரிய நம்பி இராமானுஜருக்குக் கற்பித்தாலும், தன் மனதில் இராமானுஜரை ஆச்சார்யராகவே கருதினார். பாடம் கற்பிக்கும்போதே இராமானுஜரின் அருமை பெருமைகளை உணர்ந்து, தன்னுடைய புதல்வரான புண்டரீகரை, இராமானுஜரின் சீடராக்கினார். இதுபோலவே திருக்கோஷ்டியூர் நம்பியும், தம் புதல்வரான சௌம்யநாராயணரை, இராமானுஜரின் சீடராக்கினார். 

இதற்கிடையில் இராமானுஜர், தன்னுடைய தம்பியான கோவிந்த பட்டர், உள்ளங்கை கொணர்ந்த நாயனார் என்ற பெயருடன் காளஹஸ்தி தலத்தில் பொறுப்பில் இருபதை எண்ணி, அவரைத் திருத்திப் பணி கொள்ளவேண்டும், நம் வைணவ மதத்திற்கே அவரைக் கொண்டு வர்வேண்டும் என்று தன்னுடைய தாய் மாமாவான பெரிய திருமலை நம்பியிடம், ஸ்ரீரங்கத்திலிருந்து  ஒரு வைணவரை அனுப்பியிருந்தார். அவரும் திருமலை சென்று இராமானுஜரின் விருப்பத்தை அவரிடம் விண்ணப்பித்தார். நாமும் அவரை வைணவத்திற்குக் கொணரவேண்டும் என்று நினைத்திருந்தோம். இராமானுஜரின் விருப்பமும் அதுவேயாகில் உடனே செய்வோம் என்று சொல்லி, அவர் காளஹஸ்திக்குச் சென்றார்.

தன்னுடைய மனைவியரின் சாபத்தால் ஒளியிழந்த சந்திரன், இந்த புஷ்கரணியில் நீராடி பெருமாளை வழிபட்டுத் தன் சாபம் தீர்ந்தான் என்பது புராண வரலாறு. ஸ்ரீரங்க விமானத்தில் பட்டு விழும் மழைத்தண்ணிர் இந்த புஷ்கரணியில் சேரும்படி அமைத்திருக்கிறார்கள். நீர்நிலை மாசுபடக் கூடாது என்பதற்காக, நம்பெருமாள் தீர்த்தவாரி கண்டருளும் நாட்களைத் தவிர மற்ற நாட்களில் இந்த புஷ்கரணியைப் பூட்டிவைத்துள்ளார்கள். இந்த புஷ்கரணியின் கரையில்தான் கோயில் தலவிருட்சமான புன்னை மரம் அமைந்துள்ளது. 

காளஹஸ்தியில் உள்ளங்கை கொணர்ந்த நாயனாரை பெரிய திருமலை நம்பி சந்தித்தாரா, என்ன நடந்தது என்பதை அடுத்த வாரம் காண்போம்...

==================================================================================================

மனசாட்சியம் - 10

KGY Raman 

கல்லணை கட்டிய கரிகால் சோழன், தஞ்சைப் பெருவுடையார் கோயில் கட்டிய ராஜராஜ சோழன் இவர்கள் இப்பொழுது நம் வீட்டுக்கு வருகிறார்கள் என்று வைத்துக் கொள்வோம். 

" வருக ! வருக !!  தமிழ்நாட்டின் பெருமைமிக்க பேரரசர்களே,  உங்கள் வரவு நல்வரவாகுக " என்று சொல்லி, மட்டற்ற மகிழ்ச்சியுடன்,  " உள்ளே வாருங்கள் ! "  என்று வரவேற்று,  ஹால் ஏசி, ஃபேன்,  லைட் எல்லாவற்றையும் போடுவோம்.

இரண்டு பேரரசர்களுக்கும் மயக்கம் வராத குறை தான். 

இது என்ன ஆச்சரியம் ! தீப்பந்தம்,  அகல்,  எண்ணெய், திரி எதுவும் இல்லாமலே, நெருப்பின்றியே ஒளிவெள்ளம் வருகிறதே " என்று கரிகாலரும், 

" அடடா இது என்ன வியப்பு ! நம் சோழ தேசத்தில், நான் இமயமலைப் பக்கம் போர் தொடுத்துச் சென்ற போது அனுபவித்த குளிர் காற்று இப்போது இங்கே வீசுகிறது. எல்லாம் மாயாஜாலமாகவல்லவா இருக்கிறது " என்று ராஜராஜ சோழனும் அதிசயித்துப் போவார்கள். 

மகோன்னதமான சோழர்களின் பொற்கால ஆட்சி என்றெல்லாம் சிறப்பித்துச் சொல்லுகிறோமே, அப்போது மக்கள் அனுபவித்த சுகங்களைக் காட்டிலும் ஆயிரம் மடங்கு அதிக சௌகரியங்களை நாம் அனுபவிக்கிறோம். 

என்றாலும் நமக்கு அலுப்பும்,  சலிப்பும்,  கோபமும், ஏன், அச்சமும் கூட அவ்வப்போது ஏற்படுகிறது என்றால் அதற்கு முக்கியமான காரணம் இப்போது நம் சமூகத்தில் இருக்கும் சில கேடுகள்.  இவை மட்டும் இல்லாமல் இருந்திருந்தால் நம் நாட்டின் நிலையும் நம் மக்களின் நிலையும் இன்னும் எவ்வளவோ உயர்ந்ததாக இருக்கும் என்கிற ஏக்கம் நம் எல்லோருக்கும் இருக்கிறது. 

அதிகச் செலவில்லாமல் அரசு செய்யக்கூடிய மிகச்சிறந்த சில பணிகள் கேட்பாரற்றுக் கிடக்கின்றன. 

நல்ல சாலைகள் 

தரமான அரசுப் பள்ளிகள் 

குப்பை கூள மேலாண்மை,

நதிகளில் மாசுக்கட்டுப்பாடு,

அடிப்படை வசதிகளுடன் கூடிய அரசு  மருத்துவமனை, 

நன்கு பராமரிக்கப்படும் அரசுப் போக்குவரத்து 

இதற்கெல்லாம் முன்னுரிமை கொடுத்து அரசு இவற்றை கவனிக்க முன் வந்தால் மக்கள் எவ்வளவு மகிழ்ச்சியாக இருப்பார்கள். 

பெரும்பான்மையான வாக்காளர்கள் எங்கே இருக்கிறார்கள் என்று பார்த்து அவர்களை மகிழ்ச்சி அடைய என்ன செய்ய வேண்டும் என்று யோசித்து அப்படியும் கூட பல சமயம் தவறான முடிவுகளை மேற்கொண்டு, சுய முன்னேற்றத்திற்கு மட்டுமே முதலிடம் கொடுத்து இப்போது செய்யப்படும் அரசியல் பணிகளை ஆண்டவன் நினைத்தால் கூட சீர் செய்ய முடியாது போலிருக்கிறது. 

சுதந்திரம் வருவதற்கு முன்னால் தேசபக்தர்கள் என்ற ஒரு பிரிவு மக்களிடையே பெரும்பான்மையாக இருந்தது. சுயாட்சி அதிகாரம் வந்த சந்தோஷத்தில்,  தேச பக்தி மறக்கப்பட்டு  சுயநல வெப்பத்தின் கொடுமை தாங்காமல்ஆவி ஆகிக் காணாமல் போனது.

எவ்வளவு எடுத்தால் மக்கள் கண்டு கொள்ள மாட்டார்கள் என்று சாமர்த்தியமாகக் கணக்கிட்டு அதிகாரத்தில் இருப்போர் தவறுகள் செய்யத் தொடங்கி, போகப்போக,  ஆனைக் குட்டியைத் திருடிச் சென்றால்கூட யார் கண்ணிலும் எதுவும் படுவதில்லை -  அப்படியே மாட்டிக் கொண்டால் கூட எளிதாகத் தப்பித்து விடலாம்,  அல்லது 20 ஆண்டுகளுக்கு வழக்கு வாய்தா என்று இழுத்துக் கொண்டே போய்க் கொண்டிருக்கலாம்  என்கிற  அவல நிலைக்கு வந்திருக்கிறோம். 

அப்போது மட்டும் என்ன வாழ்ந்தது, அந்தக் கட்சி மட்டும் என்ன செய்தது,  என்பது போன்ற விவாதங்களுக்கு நம்மைப் பழக்கப்படுத்தி விட்டார்கள்.

தூக்கத்திலிருந்து விழித்த கும்பகர்ணன்  ராவணனுக்கு இதோபதேசம் செய்த போது, ராவணன் அதைப் பொருட்படுத்தவில்லை. நமது கும்பகர்ணர்களோ இன்னும் விழிக்கவே இல்லை.