நாங்கள் தரிசனம் செய்த கோயில்கள் - தஞ்சை அரண்மனை வளாகம் – கலைக்கூடம்::நெல்லைத்தமிழன்

 

நாம் தஞ்சை அரண்மனையில் சிற்பங்கள் இருக்கும் இடத்தைப் பார்வையிட்டுக்கொண்டிருக்கிறோம். சில வருடங்களுக்கு முன்பு போனதைவிட தற்போது இந்தப் பகுதி நன்கு சீர் செய்யப்பட்டு இருக்கின்ற து. பல வெளிநாட்டுப் பார்வையாளர்களும் இந்தப் பகுதிக்கு வந்து ஒவ்வொரு சிற்பத்தையும் கூர்ந்து நோக்கிப் புரிந்துகொள்கின்றனர். உலோகச் சிற்பங்கள் இருந்த இட த்தில் ஃப்ரான்சிலிருந்து வந்த பார்வையாளர்களுக்கு ஃப்ரெஞ்சில் ஒரு வழிகாட்டி சிற்பங்களைப் பற்றி விளக்கிக்கொண்டிருந்தார்.

சில வாரங்களுக்கு முன்னால், திருவாய்மொழி வாசகமாலை என்ற ஒரு நூலைப்பற்றிக் குறிப்பிட்டிருந்தேன். அதுபற்றி எழுதுவதற்கான இடம் இது என்று நினைக்கிறேன். தஞ்சை சரஸ்வதி மஹாலில், 1950களிலிருந்து ஓலைச்சுவடிகளிலிருந்து நூலாக்கும் பணியைச் செய்துவருகிறார்கள். அப்படிக் கிடைத்த ஒரு ஓலைச்சுவடிதான் ‘திருவாய்மொழி வாசகமாலை’ என்ற இந்த நூல்.

அந்தக் காலத்தில் (அதாவது ஆயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு) வைணவர்களின் தமிழ் வேதமான நாலாயிர திவ்யப்பிரபந்தத்தை, அதில் உள்ள பல்வேறு பகுதிகளை (திருவாய்மொழி, பெரிய திருமொழி, திருநெடுந்தாண்டகம் போன்று) பிரவசனம்/உபந்நியாசம் மூலமாக மக்களுக்கு விளக்கிச் சொல்லும் பணி நடைபெற்றது. பாசுரங்களையும் அதன் உட்பொருளையும் மிகவும் விளக்கமாகச் சொல்லும் முறை ஆச்சார்யர்களால் மேற்கொள்ளப்பட்ட து. இதன் காரணம் என்ன? எளியவர்களுக்கும் அந்தப் பாசுரங்களின் பொருள் போய்ச்சேரவேண்டும் என்பதுதான். இதுபற்றிப் புரிந்துகொள்வதற்கு முன்பு, அந்தக் காலத்தில் மொழி எப்படி இருந்தது என்ற புரிதல் வேண்டும்.  இது கொஞ்சம் போரடிக்கும் விஷயமாக இருந்தாலும் எனக்கு இதனைச் சொல்லவேண்டும் என்ற ஆசை இருப்பதால் எழுதுகிறேன்.

பக்தி என்பதற்கு மொழி கிடையாது. பக்தி என்பதற்கு ஜாதி கிடையாது. இந்த இரண்டும் மனத்தாலும் செய்கையினாலும் நடைமுறைப்படுத்தப்பட்டது. இது இராமானுஜர் காலத்துக்கும் முந்தைய வழக்கம். வைணவ வரலாறு மற்றும் திவ்யப் பிரபந்தம் கிடைக்கப்பெற்ற வரலாறு 9-10ம் நூற்றாண்டிலிருந்து தொடங்குகிறது. குருபரம்பரை என்ற நூலில் இதுபற்றி விஸ்தாரமாக எழுதியுள்ளனர். அப்போது திவ்யப் பிரபந்தங்கள் தமிழில் இருந்தாலும், அதனை, அதன் மேன்மையை விளங்கச் செய்த ஆச்சார்யர்கள், சமஸ்கிருத த்தில் பாண்டித்தியம் பெற்றவர்கள். வேதம், இதிஹாசம் போன்றவற்றைக் கற்றுத் தெளிந்தவர்கள். அதனால்தான் தமிழ் வேதமான திருவாய்மொழியை விளக்கிச் சொல்லுங்கால், அதில் குறிப்பிட்டுள்ள நிகழ்வுகள் வேதம், இதிஹாசம், புராணங்கள் போன்றவற்றில் எங்கெங்கெல்லாம் சொல்லப்பட்டுள்ளன என்பதை அவர்களுக்குச் சொல்ல முடிந்தது.

நாம் பிறமொழி பேசும் (குறிப்பாக தெலுங்கு) மக்கள் ஏதோ சில நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்புதான் வந்தவர்கள் என்று நினைக்கிறோம். அப்படி அல்ல. தெலுங்கு மொழி பேசுபவர்கள் ஆயிரத்து ஐநூறு ஆண்டுகளுக்கு முன்பாகவே தமிழகத்தில் இருந்தனர். இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பு என்று சொன்னாலும் அதில் தவறிருக்காது. காரணம், தமிழகத்தில் தமிழ் மாத்திரமே புழங்கப்பட்ட பகுதி (2000 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு) மதுரையும் அதற்குத் தெற்கே உள்ள பகுதிகளும்தான். அதற்கு வடக்கில் இருந்த பகுதிகள் பிறமொழிக் கலப்பு கொண்டவை. இதன் காரணம், அந்தப் பகுதிகள் பல்வேறு அரசர்களால் ஆளப்பட்ட துதான். (பல்லவர், சோழர் போன்றவர்கள்)

சொல்லவந்த விஷயம், வைணவம் பரவுவதற்கு தமிழ் தெலுங்கு சமஸ்கிருதம் பேசும் ஆச்சார்யர்களும், அவற்றைத் தெரிந்துகொள்ள வந்த தமிழ் தெலுங்கு மலையாள கன்னட மக்களும் காரணம். அதுபோல ஆச்சார்யர்களும் அவர்களின் சீடர்களும் பல்வேறு ஜாதியைச் சேர்ந்தவர்கள். வர்ணாசிரமத்தில் அடித்தட்டில் இருப்பவர்களும் சீடர்களாக இருந்தன. இதுபற்றி எனக்கு எழுத ரொம்ப ஆசை. இவர்களின் வரலாற்றை நாம் படித்தால்தான், ஜாதி என்பது கற்றுக்கொள்ள தடையாக இருந்த தில்லை என்பது புரியும். அதற்காக, உயர்தட்டில் இருந்த பிராமணர்கள் எல்லோரும்  ‘ஜாதி’ என்பதை ஒரு காரணியாக நினைத்ததில்லை என்று நான் சொல்லவில்லை. பலரும் ஜாதி அபிமானம் கொண்டிருந்தனர். ஆனால் ஆச்சார்யர்கள், ‘குல அபிமானம்’ ஒழிக்கப்படவேண்டியது என்பதைத் தங்கள் சொல்லாலும் செயலாலும் காண்பித்துக்கொண்டிருந்தனர்.

ஒரு நாள் இந்தப் பகுதியில் குருபரம்பரைத் தொடர் எழுத எனக்கு ஆசை. வைணவம் பற்றி ரொம்ப எழுதி போரடிக்கவைக்காமல், வெறும் வரலாற்றுத் தொடராக எழுத ஆசை. இப்போது திருவாய்மொழி வாசகமாலை என்ற புத்தகத்திற்கு வருகிறேன்.

ஒரே ஒரு ஓலைச்சுவடியில் இருந்ததை, அதிலும் 10-15 சுவடிகள் காணாமல் போயிருந்தன, 1950ல் தஞ்சை சரஸ்வதி மஹால் நூலகம், புத்தகமாக வெளியிட்டிருக்கிறது. இந்த ஓலைச்சுவடியை எழுதியவர், திருக்கோனேரி தாஸ்யை என்பவர். அவர் எழுத்து நடை, எழுதியுள்ளவை, மொழித் தவறுகள் ஆகியவற்றைக்கொண்டு இவர் 11-12ம் நூற்றாண்டினைச் சேர்ந்தவர், திருவரங்கத்தில் காலக்ஷேபம் கேட்டிருக்கிறார், தெலுங்கு மொழி பேசுபவர் என்று அனுமானித்திருக்கின்றனர். அந்தக் காலத்தில் ரெக்கார்டர், பேப்பர் பேனா போன்றவை கிடையாது. அதனால் தினமும் நடக்கும் உபதேசங்களை/காலக்ஷேபங்களைக் கேட்டு மனதில் பதியவைத்துக்கொண்டு, பிறகு ஓலைப்படுத்தியிருக்கிறார்.  அந்தக் கால வழக்கம், இத்தகைய காலக்ஷேபங்களை-பாசுரங்களை விரிவாக குரு ஒருவர் பொருள் கூற, அதைப் பெரும் கூட்டம் ஒன்று கேட்கும். அவ்வாறு கேட்டவற்றை ஒருவேளை ஓலைப்படுத்தினால், பிறகு அந்த குருவிடம் காண்பித்து, அவர் ஒப்புதலைப் பெறவேண்டும். ஓலைப்படுத்துவதற்கு முன்பே ஒப்புதலைப் பெற்றால் நல்லது. அப்படி ஒப்புதல் பெறப்பட்டு (அதாவது அங்கீகாரம் பெறப்பட்டு) எழுதப்படும் ஓலைச்சுவடியைப் பிறரும் படியெடுத்து நாடெங்கும் பரவுவதற்கு ஏதுவாகும்.  இந்த திருவாய்மொழி வாசகமாலை என்ற ஓலைச்சுவடி ஒன்றே ஒன்றுதான் கிடைத்த தால், அந்த ஓலைச்சுவடி அங்கீகாரம் பெற்றதாக இருக்கமுடியாது என்று அனுமானம் செய்கின்றனர்.

அது சரி.. காலக்ஷேபம் என்பதற்கான பொருள் என்ன? பொழுதைப் போக்குவது என்பதுதான் அதன் பொருள். அர்த்தம் பொதிந்த, நம் வாழ்விற்குப் பயனளிக்கும் விதத்தில் பொழுதுபோக்குவது காலக்ஷேபம் கேட்பது.

அந்த ஓலைச்சுவடியை அப்படியே சுமார் 350 பக்கங்கள் கொண்ட புத்தகமாக வெளியிட்டிருக்கின்றனர். எனக்கு மிகவும் பிடித்த நூல் அது. இந்த நூலிலிருந்து நான் தெரிந்துகொண்டது, அந்தக் காலத்தில் பெண்களும் இத்தகைய உபந்நியாசங்களைக் கேட்டிருக்கின்றனர், நன்கு புரிந்துகொண்டு நூலெழுதும் திறமையும் பெற்றிருந்திருக்கின்றனர், தாய்மொழி தெலுங்கு என்பது அவர்களுக்கு ஒரு குறையாக இருந்ததில்லை என்பதுதான்.

இதை எழுதும்போது இராமானுஜர் வரலாற்றையும் எழுதும் ஆசை வருகிறது. ஸ்மார்த்தர்கள் என்று சொல்லப்படும் (வடமா என்பர்கள்) பிரிவில் பிறந்து வைணவத்துக்கு வந்தவர் அவர். தற்போது நாம் பொதுவாக ஐயர், ஐயங்கார் என்று பிரிக்கிறோம். இந்தப் பிரிவே சிலபல நூற்றாண்டுகளுக்கு முன்பாக வந்ததுதான்.  தெலுங்கு பேசும் மக்கள், வைணவர்களை மரியாதை நிமித்தம் ‘அய்ங்கரு’ என்று சொல்ல ஆரம்பித்து பிறகு அது ஜாதியாக ஆகிவிட்டது என்றே நான் படித்திருக்கிறேன்.  

சைவம் வைணவம் என்றால் என்ன? சிவனை பிரதானமான கடவுளாக வழிபடுபவர்கள் சைவர்கள். (அவர்களிலும் பல பிரிவுகள் உண்டு). அவர்களுக்கு நாராயணன் எனப்படும் விஷ்ணு, மஹாலக்ஷ்மி போன்ற பல தெய்வங்கள் இருந்தாலும் சிவனே அவர்களுக்கு பிரதானமான தெய்வம். வைணவர்களுக்கு விஷ்ணுவே பிரதானமான தெய்வம்.  இந்த இரண்டு சமயங்களுள் பல்வேறு ஜாதியைச் சேர்ந்தவர்கள் உண்டு. உதாரணமாக செட்டியார், ரெட்டியார், ஐயங்கார் போன்ற பல்வேறு ஜாதியைச் சேர்ந்தவர்கள் வைணவர்களாக இருக்கலாம். அதுபோல ஐயர், பிள்ளைவாள், முதலியார் போன்ற பல்வேறு ஜாதியைச் சேர்ந்தவர்கள் சைவர்களாக இருக்கலாம். (பல்வேறு ஜாதிகளின் லிஸ்டை இங்கு குறிப்பிடவில்லை). ஜாதி என்று பார்த்தால், ஐயர், ஐயங்கார், நம்பூதிரி போன்ற பலர் பிராமணர் என்ற ஜாதியில்தான் வருவார்கள்.

சரி… எதையோ எழுதப்போக, எங்கெங்கோ எழுத்து நீளுகிறது.  இன்றைய இந்த எழுத்து உங்களுக்கு போரடித்தது என்றால் கருத்தில் தெரியப்படுத்தவும். இப்போது கலைக்கூட த்தின் சிற்பங்களுக்குள் செல்வோம்.

 

கஜசம்ஹாரர், 12ம் நூற்றாண்டு, தாராசுரம்.  துவாரபாலகர், 10ம் நூற்றாண்டு, பட்டீஸ்வரம். 

மஹாவிஷ்ணு, 8ம் நூற்றாண்டு.  பார்வதி, 9ம் நூற்றாண்டு, செந்தலை.

தக்ஷிணாமூர்த்தி, 15ம் நூற்றாண்டு, உமையாள்வதி, ரிஷபவாஹனர், 15ம் நூற்றாண்டு, மாயவரம். 

சுஹாசனமூர்த்தி, 8ம் நூற்றாண்டு, செந்தலை,  அம்பிகை/வள்ளி, 15ம் நூற்றாண்டு, செந்தலை.

சிவனும் பார்வதியும், 9ம் நூற்றாண்டு, திருவலஞ்சுழி, புத்தர், 15ம் நூற்றாண்டு, பட்டீஸ்வரம். 

சிவா (செஞ்சடை அண்ணல்), 9ம் நூற்றாண்டு, செந்தலை, பிக்ஷாடனர், 10ம் நூற்றாண்டு, திருவலஞ்சுழி. 

துர்கை, 10ம் நூற்றாண்டு, திருவலஞ்சுழி, பிரம்மா, 12ம் நூற்றாண்டு, திருவலஞ்சுழி. 

வீரபத்திரர் , 11ம் நூற்றாண்டு, செந்தலை, அர்த்தநாரி, 11ம் நூற்றாண்டு, திருவலஞ்சுழி. 

இராமன், சீதை, அனுமன், 10ம் நூற்றாண்டு, சீத்தமங்கை.

இராமன், சீதை ஹனுமன். கிடைத்த இடம் சீயாத்தமங்கை. 

மிகப்பெரிய ஹாலில் ஒவ்வொரு தூண் அருகிலும் சிலைகளை வைத்து விளக்கங்களை எழுதியுள்ளார்கள் (பலவற்றிற்கு). அதனால் எல்லோரும்

 

முருகன் வள்ளி தெய்வானை, 18-19ம் நூற்றாண்டு, குத்தாலம். 

வீரபத்திரர், தட்சிணாமூர்த்தி, சண்டிகேசுவரர்,  17-18ம் நூற்றாண்டு, ஆரியச்சேரி, கும்பகோணம்

 

மகாலக்ஷ்மி, 17-18ம் நூற்றாண்டு, ஆரியச்சேரி, கும்பகோணம், முருகன், 11ம் நூற்றாண்டு திருப்பராய்த்துறை, திருச்சி. 

நர்த்தன விநாயகர், 11-12ம் நூற்றாண்டு, தஞ்சை அரண்மனை. 

 

சுப்ரமணியர், 10ம் நூற்றாண்டு, கோயில் தேவராயன் பேட்டை, பாபநாசம்,  ப்ரம்மா, 12ம் நூற்றாண்டு, திருவாலம்பொழில், திருவையாறு. 

 

ஐயனார், 9ம் நூற்றாண்டு, அரசூர், திருவையாறு,  புத்தர், 9ம் நூற்றாண்டு, சோழன் மாளிகை, கும்பகோணம்

 

புத்தர், 9-10ம் நூற்றாண்டு, சோழன் மாளிகை, கும்பகோணம்,  துளஜா கல்வெட்டு, 18ம் நூற்றாண்டு, தாழந்தொண்டி, சீர்காழி. 

 

வேலைப்பாடுடைய சாளரம், 9ம் நூற்றாண்டு, திருவிடைமருதூர், அம்மன், 13ம் நூற்றாண்டு, கோயில் தேவராயன் பேட்டை, பாபநாசம். 

 

சிம்மத் தூண், 8-9ம் நூற்றாண்டு, கண்டியூர், திருவையாறு, துவாரபாலகர், 10-11 நூற்றாண்டு, தாராசுரம். 

ஜேஷ்டாதேவி, 9ம் நூற்றாண்டு, பட்டீஸ்வரம். 

தஞ்சை அரண்மனை வளாகத்தில் இருந்த கூடத்தில் நிறையவே கற்சிற்பங்களைக் கண்டுவிட்டோம். மிகுதி உள்ள சிற்பங்களையும், கலைக்கூடத்தில் காணலாமா? அதற்கு அடுத்த வாரம் வரை காத்திருக்கவேண்டும்.

(தொடரும்)