நன்றி உள்ள உயிர்களெல்லாம் பிள்ளை தானடா

 

பல் சிகிச்சை என்பது ஒரு தொடர்கதை.  கைவைத்தால் போதும் ஏதாவது ஒரு வேலை பிரச்னை புதிது புதிதாகத் தோன்றி இழுத்துக் கொண்டே இருக்கும்.  

2015 ல் தொடங்கினேன்.  அப்போதுமுன்பற்கள் இல்லாமல் போனது.  ஏதோ ஆயுர்வேத மருந்து எடுத்துக் கொண்டதில் பிரச்னை என்றார்கள்.  அதில் Led இருந்தது என்றும் அது பற்களை அரித்து விட்டது என்றும் சொன்னார்கள்.  நான் கேனை.  கேப்பையில் நெய் வடிகிறது என்று கேட்டுக்கொண்டேன்.

சென்ற 2025 டிஸம்பர், ஜனவரியில் மீண்டும் ஒரு ரூட் கெனால் ஒரு ஃபில்லிங் என்றெல்லாம் முடித்து ஆறுமாதம் கழித்து ஜூன் மாதத்தில் ரெவியூ என்று தேதி வாங்கியபோது உஷாராக மகன் திருமணம் தாண்டி தேதி வாங்கி இருந்தேன்.  

அந்த தேதி வருவதற்கு முன்னரே பல் அவர்களை பார்க்க ஆவல் கொண்டது.  படுத்திக் கொண்டே இருந்தது.   அது பல் பிரச்னையா ஈறும் சம்பந்தப்பட்ட பிரச்னையா அல்லது ஈறுகெட்ட எதிர்மறையா என்று சந்தேகம் இருந்தது.  ஏனெனில் ஈறுதான் அதிகம் வலித்தது.  வாழைப்பழம் கூட கடிக்க முடியாமல் வலித்தது.

உடனே போயிருக்கலாம்தான்.  அதுதான் அவர்களும் சொல்வார்கள்.  எல்லோருமே அப்படிதான் சொல்வார்கள்/செய்வார்கள். நான் சோம்பேறியாச்சே...  அதுதான் எப்படியும் இன்னும் பத்து நாட்களில் போகப்போகிறோம், அப்படியே இந்தப் பிரச்னையைச் சேர்த்துச் சொல்லிக் கொள்ளலாம் என்று ஒத்திப்போட்டு வலியைப் பொறுத்துக் கொண்டேன்.

அவர்கள் தினசரி செய்யச் சொன்ன சொன்ன  Floss செய்யாமலேயே இருந்தேன்.  பயம்!  தயக்கம்!!  இப்போது இல்லையில்லை, எப்போதும் அவர்களை பார்க்கச் செல்லும் நாள் என்று வரும்போது அது செய்யத் தொடங்கி விடுவேன்.  இல்லாவிட்டால் அவர்கள் - குறிப்பாக டாக்டர் ரத்திகாவும், சாந்தினியும் - அவர்கள் வீட்டு சுவரில் வெள்ளையடிக்கச் சொல்லி நான் செய்யவில்லை என்பது போல முகம் காட்டுவார்கள்.  சினம் காட்டுவார்கள்.  அலுத்துக் கொள்வார்கள்.

Floss போடுவது என்பது இயல்பான நேரான பற்களாக இருந்தால் பரவாயில்லை.  நவகிரகம் போல ஒவ்வொன்றும் ஒவ்வொரு திசையைப் பார்த்துக் கொண்டிருப்பதில் Floss போடுவது கடினமாக இருந்தது.  சமயங்களில் எதிர்ப்பு காட்டி சிவந்ததது! வாட்டர் floss காசு செலவு செய்து வாங்கி வைத்திருந்தேன் என்றாலும் அது போடுவதிலும் சுணக்கம் இருந்தது.

பல்வேறு குட்டி சாதனங்களுடன் அது குடுவை போல இருந்தது.  ரீசார்ஜபிள்.  நீரை நிரப்பி வாயை ஆவென்று திறந்து பற்களுக்கிடையில் அடித்தால் அருவியில் அடிப்பது போல பற்களிடையே அடித்தது. ஈறு பிய்த்துக் கொண்டு போகும் போல இருந்தது.  அதில் மினிமம் வேகத்திலேயே அப்படி! முகமெல்லாம் ஈரமானது!  நிறுத்தி விட்டேன்.

என்னவோ ஆகிவிட்டுப் போகட்டும்..  இந்தத் தொல்லை வேண்டாம் என்று விட்டு விடுவேன்.   அப்புறக்ம் பல்லில் பிரச்னை, வலி வந்ததும் நினைத்தாலே இனிக்கும் ஜெயப்பிரதா போல இந்த க்ளீன் செய்யும் வேலைகள் வந்து ஒட்டிக்கொள்ளும் .

எல்லா பல் டாக்டர்ஜ்களுக்கும் பிடித்ததா சிபாரிசு செய்வதா, இல்லை எங்கள் பல் க்ளினிக் டாக்டர்களுக்கு மட்டும் பிடித்ததா என்று தெரியவில்லை, Vantej பற்பசைதான் உபயோகிக்கச் சொல்வார்கள்.  Vantej Toothpaste,  Vantej மவுத்வாஷ் தான் வங்கச் சொல்வார்கள்.  சென்ஸோடைன் நல்ல டூத்பேஸ்ட் என்கிறார்களே என்று கேட்டால், அதெல்லாம் போடவேண்டாம் என்பார்கள்.

முன்னதாக ஒரு ஸ்பெஷலாக பொடியும், ஒரு ஜெல்லும் கொடுத்தார்கள். மவுத்வாஷ் செய்து விட்டு, அந்தப் பொடியை ஈறுகளில் உட்புறமும் வெளிப்புறமும் தடவி கொஞ்ச நேரம் வைத்திருந்து விட்டு, பின்னர் Floss  போட்டு விட்டு, அந்த ஜெல் இதே போல ஈறுகளின் எல்லா பக்கமும் அப்ளை செய்ய வேண்டும்.  இந்த ஜெல் போட்டதும் கிராம்பு தடவியது போல இருக்கும்.  எச்சில் ஊறும்.  பின்னர் வாய் கொப்பளிக்க வேண்டும்!  அதாங்க மவுத்வாஷ்!

'எல்லோரும் இப்படியா செய்கிறார்கள்' என்று நான் அவர்களைக் கேட்டால், 'இல்லைதான், எல்லாருமா இங்கே பிரச்னை என்று வந்தார்கள்?' என்று கேட்கிறார்கள்.  எனக்கு இதெல்லாம் தினசரி செய்வதில் சோம்பேறித்தனம் உண்டு.அதுதான் பல் ஆஸ்பத்திரி போகும் சமயம் இரண்டு மூன்று நாள் மட்டும் ஒழுங்காக செய்துகொண்டு போவேன்...  

"யாரை ஏமாற்றுகிறாய்..  அவர்களையா?  நீ உன்னையே ஏமாற்றிக் கொள்கிறாய்" என்று நீங்கள் மட்டுமில்லை,  என் மனசாட்சியும் சொல்கிறதுதான்!  என்ன செய்ய..  என் டிசைன் அப்படி!

ஆனால் பாருங்கள் விவரங்களாக சொல்லிக் கொண்டு வருகிறேன்.  சொல்ல வந்த விஷயம் வழக்கம்போல வேற...   பசுமாடு, தென்னை மரம் போல சுத்தமாக வேற சம்பந்தமில்லாத விஷயம்.  இதெல்லாம் முன்னுரை!  அதை அடுத்த வெள்ளி தொடர்கிறேனே...

=====================================================================================

நெல்லை கண்ணன் பக்கம்...

 "முட்டாள்ங்கற நினைவோடு இருந்தாதான் நமக்கு அறிவே வரும்...   இரண்டு பக்கமும் நின்று கவி பாடும் திறமை கம்பனுக்குப் பிறகு கண்ணதாசனுக்குதான் சாத்தியம்."

=======================================================================================

உண்மையில் நான் இந்தச் செய்திப் படத்தை 'கோகிலா என்ன செய்து விட்டாள்' படத்துடன் இணைத்துத் தந்திருக்க வேண்டும்!

=========================================================================================

பழைய பாணியில் எழுதச் சொல்லி வாசகர்கள் கேட்டதாக மணியன் சொல்கிறார்.  அது மாதிரி அவர் இந்த 'இதயச் சுரங்கம்' கதையை எழுதினாராம்.

இதயச் சுரங்கம்

மணியன்

உங்களுடன் ஒரு கணம்...

'மோகம் முப்பது வருஷம்' 'ஆசை வெட்கமறியும்* ஒரு நண்பரிட ஆகிய நாவல்கள் வெளியான பிறகு. ஒரு நண்பரிடமிருந்து என்னுடைய 'புது அலை' நாவல்களைப் பற்றிய கடிதம் ஒன்று வந்திருந்தது. 'இவற்றில் என்னதான் புதுமையை நீங்கள் கையாண்டாலும், உங்களுடைய பழைய நாவல்களைப் படிப்பதுபோல எனக்குத் திருப்தி ஏற்படவில்லை. பழைய மணியனாக உங்களை நான் சந்திக்க முடியுமா?' என்று அவர் கேட்டிருந்தார்.

இதைப்போல கடிதங்கள் வேறு நண்பர்கள் சிலரிடமிருந்தும் வந்திருந்தன. 'அவர்கள் விருப்பப்படியே, அந்த நாளைய பாணி பில் ஒரு நாவல் எழுதினால் என்ன?' என்ற ஆவலும் உண்டாயிற்று, அந்த முயற்சிதான் 'இதயச் சுரங்க'மாகத் தொடங்கி இருக்கிறது.
-
சமூகத்தில் உயர்மட்ட நிலையில் இருப்பவர்களைப் பற்றியே சமீபத்தில் நான் அதிகமாக எழுதி வந்திருக்கிறேன். அதற்குக்காரணம், அவர்களிடையே நான் காண நேர்ந்த, பொதுவாக வெளியாருக்குத் தெரியாத பல குறைபாடுகள்தாம். அவற்றை அடிப்படையாக வைத்து, அந்தச் சிக்கல்களை அலசுவதற்காக. சற்று துணிச்சலான கதையம்சங்களை வகுக்கத் தொடங்கினேன்.

இப்படிச் சில நாவல்களை எழுதினாலும், என் மனதுக்கு மிக நெருங்கியவை. நான் என்னுடைய வாழ்க்கையின் ஆரம்ப நாட்களில் கண்டு பழக நேர்ந்த எளிய குடும்பங்கள் தாம்.  வசதியானவர்களின் வாழ்க்கைச் சிக்கல்களைவிட அவர்களுடையவை ஆழமானவை; நெஞ்சைத் தொடுபவை: நம்மில் பெரும்பாலோர் அன்றாட வாழ்க்கையில் கண்டு உணர்ந்து அனுபவிப்பவை. அவர்களுடைய கதை நம்முடைய கதை.

இப்படி ஒரு குடும்பத்தைத்தான் 'இதயச் சுரங்க'த் அறிமுகப்படுத்தி இருக்கிறேன். இந்தக் கதாபாத்திரங்கள் உங்கள் தெருவிலேயே இருக்கக்கூடும்; இவர்களைத் தினம் தினம்  நீங்கள் பஸ்ஸிலும், ஆபீசிலும், கோயிலிலும், பீச்சிலும் பார்க்க கூடும். இவர்களிடையே இழையும் ஒரு வாழ்க்கை- அதில் அமைந்த ஒரு கருத்தோட்டம் - இதுதான் 'இதயச் சுரங்கம் இது நாவல் அல்ல; வாழ்க்கையைச் சுவாரசியமாகக் கதை போல எடுத்துச் சொல்லும் ஓர் அனுபவம்: அவ்வளவுதான்.

நான் இந்த முயற்சியில் ஒரு புதுமையை வாசகர்களு அறிமுகப்படுத்தப் போவதாகவும் அறிவிக்கப்பட்டிருக்கிறது.  அதையும் இங்கே குறிப்பிட விரும்புகிறேன்.

இந்தக் கதையில் வரும் பாத்திரங்கள் உங்களுக்குத் தெரிந்த நன்றாகப் பழகிய சிலராகவே இருக்கலாம். இதே போல நிகழ்ச்சிகள் உங்கள் குடும்பத்திலேயோ, உங்களுடன் நெருங்கி பழகியவர்களின் குடும்பத்திலேயோ நேர்ந்திருக்கக் கூடும்.  நாவல் முடிந்த பிறகு அவற்றைப் புகைப்படம், விலாசத்துடன் எழுதி எனக்கு அனுப்பி வையுங்கள்.

கதையில் வரும் கமலா, கலா. ஜெயந்தி. மங்களம், முரளி ஆகியவர்கள் தமிழ்நாட்டில் எங்கெங்கேயோ வாழ்ந்துகொண்டுதான் இருக்கிறார்கள் என்பதை வாசகர்களுக்கு அறிமுகப்படுத்த முயலுகிறேன். என்னுடைய கதையில் வரும் நிகழ்ச்சிகள் எவ்வளவு தூரம் உண்மை வாழ்க்கையோடு ஒட்டியவை என்பதையும் நான் தெரிந்து கொள்ள உதவியாக இருக்கும்.
நாவலை நீங்கள் ஆவலோடு எதிர்பார்க்கிறீர்கள். எனக்கு தெரியும். உங்கள் ஒத்துழைப்பையும் நான் ஆவலோடு எதிர்பார்க்கிறேன்.

                                                                                                                                             மணியன்

சென்னை -2.  

9-6-77

=================================================================================================

பாஹே பக்கம் 

==============================================================================================

எந்தையும் தாயும் நெஞ்சு நெகிழ்ந்து, ஒன்று கலந்து, தம்மை மறந்த தருணம் கருவில் தங்கியதிலிருந்து, நான் அமர்ந்த தவத்தின் பொருளாகும் பதத்திற்கு இட்ட மறுபெயர் காலம்,   தவத்தின் இருக்கை கலையும் சமயங்கள் இறப்பு பிறப்பு: இரண்டுக்கும் இரவும், இரவியும் வகுத்த நேற்று, இன்று, நாளை; காலம் என்பது  இவ்வளவுதானே?

'புத்ர'வில், லா. ச. ராமாமிருதம்

=========================================================================================

தன்னந்தனித்தீவில் 

தமிழ்க் கவிதை நூல்களுடன் 

என்னை இறக்கிவிட்டு 

என்கப்பல் போய்விடட்டும்

உண்ணக் கனிவகைகள் 

உறங்கிவிழ மர நிழல்கள் 

எண்ணக் களஞ்சியத்தை 

எழுதிவைத்த புத்தகங்கள்

வீசும் இளங்காற்று 

விசிறிவிடத் தென்னைமரம் 

ஆசைப் பறவைகளின் 

அன்றாட புதுகீதம்!

போதும் இவை எனக்கு 

போய்விடட்டும் என்கப்பல் 

ஏதும் துயரமில்லை 

எள்ளளவும் துன்பமில்லை!

வாழ்க எனும் வாழ்த்து 

வாராத பூமியது! 

வீழ்க எனும் முழக்கம் 

மேவாத சீமை அது !

வஞ்ச மனமுடைய 

மனிதர்களின் காற்சுவடு 

நெஞ்சை மிதிக்காத 

நிம்மதியின் இல்லமது!

ஆர்த்து முரசொலிப்போர் 

அங்குவர மாட்டார்கள் 

பார்த்துக் கெடுப்பவர்கள் 

பக்கம் வர மாட்டார்கள்!

தன்னந் தனித் தீவில் 

தடமறியாத் தொலைத்தீவில் 

என்னை இறக்கிவிட்டு 

என்கப்பல் போய்விடட்டும்!

போதும் உலகோடு 

போராட்டம் செய்ததெல்லாம்... 

மீதம் எதுமிலை 

வேண்டியது தனிமைநிலை!

தன்னத் தனித்தீவில் 

தமிழ்க் கவிதை நூல்களுடன் 

என்னை இறக்கிவிட்டு 

என்கப்பல் போய்விடட்டும்!

============================================================================================

M R ராதாவுடன் விந்தன் கண்ட நேர்காணல் - நேற்றைய தொடர்ச்சி...

கேள்வி :'ஒவ்வோர் கலைஞர்கள்' சிறையில் றையில் இருந்தபோது, 'பெரியார் மனம் வைத்தால் சீக்கிரமாக விடுதலையாகிவிடலாம்' என்று நீங்கள் நினைத்ததுண்டா?"

பதில் : "இல்லை; நான் யாருடைய தயவிலும், சிபாரிசிலும், கருணையிலும் எப்போதுமே வாழ நினைப்பவனுமல்ல?" வாழ்ந்தவனுமல்ல;

கேள்வி : "முதல்வர் கருணாநிதியைப் பற்றி..."

பதில் : "ஒரு காலத்தில் அவர் என் கம்பெனி ஆக்டர்; இன்று இந்த நாட்டின் முதலமைச்சர். என் கம்பெனி ஆக்டர் முதலமைச்சராயிருக்கிறார் என்றால் அதிலே எனக்குப் பெருமைதானே?"

கேள்வி : "சரி, கலை உலகத்துக்கு வருவதற்கு முன்னால் நீங்கள் என்ன செய்து கொண்டிருந்தீர்கள்?"

பதில் : "வீட்டுக்கு அடங்காத பிள்ளையாயிருந்தேன். ஸ்கூலுக்குப் போவதில்லை. ராபர்ட் கிளைவ் மாதிரி துடுக்குத்தனமாக ஏதாவது பேசிக்கிட்டிருக்கிறதே என் பொழுது போக்காயிருந்தது."

கேள்வி :"அதை விட்டுக் கலை உலகத்துக்கு நீங்கள் வந்தது எப்படி?"

பதில் : "கலை உலகத்துக்கு நானாகவும் போகவில்லை; அதுவாகவும் என்னைத் தேடி வரவில்லை. சூழ்நிலையும் சந்தர்ப்பமுமே என்னையும் கலையையும் ஒன்று சேர்த்தது."

கேள்வி : "அது என்ன சூழ்நிலை, சந்தர்ப்பம்?"

பதில் : "வீட்டிலே சோறில்லை; டிராமா கம்பெனியைத் தேடிக் கிட்டுப் போவேன். அப்போ அங்கேதான் நல்ல சோறு கிடைக்கும். சுருக்கமாகச் சொன்னா, பாய்ஸ் கம்பெனி சோறுதான் இன்னிக்குப் பலரைக் கலைஞர்களாக்கி யிருக்கிறது. 'பேக்ட்'டை யாரும் சொல்ல மாட்டேங்கி றானுங்க. வசதி வந்ததும் 'ஹிஸ்டரி'யையே மாத்திச் சொல்றானுங்க. 'ராயல் பேமிலி'ங்கிறானுங்க. கலைக்காகவே அவதாரம் எடுத்ததா வேறே அளக்கிறானுங்க. என்ன செய்யறது? உண்மை உறங்குது; பொய் பொன்னாடை போர்த்திக்கிட்டு ஊர்வலம் வருது. என்னைப் பொறுத்தவரை டிராமா கம்பெனி சோறுதான் என்னை 'ஆக்ட'ராக்கியிருக்கிறது. இதுதான் 'பேக்ட்'.

கேள்வி :"ஒரு கலைஞன் முன்னேற வேண்டுமானால் மற்ற கலைஞர்களை முன்னேற விடாமல் தடுத்தால்தான் முன்னேற முடியும் என்று நீங்கள் நினைக்கிறீர்களா?"

பதில் : "இல்லை; சரக்கு உள்ளவன் அப்படி நினைக்க மாட்டான்; அந்த வேலையைச் செய்யவும் மாட்டான்."

கேள்வி : "கலைஞன் என்பவனுக்கு இலக்கணம் ஏதாவது..."

பதில் : "உண்டு; பஞ்சமாபாதகத்தில் அவன் ஒரு பார்ட்னர்

கேள்வி : "கலைஞன் கலைஞனாக மட்டும் இருந்தால் அவன் தருமோபதேசியாகவும் தத்துவ போதுமா? ஞானியாகவும் கூட இருக்க வேண்டுமா?"

பதில் : "கலைஞன் கலைஞனாகத்தான் இருக்க முடியும்; இருக்க வேண்டும். தருமோபதேசம், தத்துவ ஞானமெல்லாம் அவனுக்கு ஏது? இருந்தால் அதெல்லாம் இரவல் சரக்காகத்தான் இருக்கும்."

கேள்வி : "உண்மையான கலைஞன் எப்படிப்பட்டவனாக இருக்க வேண்டும்?"

பதில் : "ஆடியன்ஸுக்கு அறிவைக் யிருக்கக்கூடாது; வேண்டும்." லஞ்சம் கொடுப்பவனா கொடுப்பவனாயிருக்க கூடாது.

கேள்வி :"நடிகர்களில் சிலர் பிறந்த நாள் கேக் வெட்டுவதைப் பற்றி நீங்கள் என்ன நினைக்கிறீர்கள்?"

பதில் : "நினைப்பதற்கு என்ன இருக்கிறது ? 'கேக்' வெட்றதை 'ஒரு 'ஜோக்'கா ஆக்கிட்டான் இந்த நாட்டிலே. மேல் நாட்டிலே அப்படி இல்லை. அதிலே ஒரு சமதர்மச் சித்தாந்தமே அடங்கியிருக்கிறது. மனைவி மக்களோடு வீட்டு வேலைக்காரர்கள், நண்பர்கள், உறவினர்களையெல்லாம் வரவழைத்துப் பிறந்த நாள் கேக்கை வெட்டி, ஒரு துண்டைத் தன் வாயில் போட்டுக்கிட்டு, மற்ற துண்டுகளை ஏற்றத்தாழ்வைப் பார்க்காம அவன் எல்லாருக்கும் பகிர்ந்து கொடுக்கிறான். ஏன்? தன்னை வந்தடைந்துள்ள புகழ், பொருள் எல்லாவற்றையுமே பிறருடன் பகிர்ந்து கொள்ளத் தான் தயாராயிருப்பதை எடுத்துக் காட்டுவதற்காக. இதுவே கேக் வெட்டுவதன் தாத்பரியம். இதை விட்டுவிட்டுப் பிரஸ் ரிப்போர்ட்டரைக் கூப்பிட்டு 'பர்த்டே' கொண்டாடறவன் வியாபாரி. உண்மையான கலைஞனல்ல; அசல் அப்படித்தான் என்னாலே சொல்ல முடியும்."

கேள்வி : "கலைஞனை விளம்பரம் தானாகவே தேடி வர வேண்டுமா? அல்லது, விளம்பரத்தைத் தேடி அவன் ஓட வேண்டுமா?"

பதில் : "விளம்பரம் கலைஞனைத் தேடி வந்தது அந்தக் காலம்; கலைஞன் விளம்பரத்தைத் தேடி ஓடறது இந்தக் கஈலம்."

கேள்வி : "மேடை நாடகங்களில் நீங்கள் யாரை யாரையெல்லாம் சந்தித்தீர்கள் ? அவர்களுக்கும் உங்களுக்கும் இடையே இருந்த தொடர்புகள் என்னென்ன?"

பதில் : "மேடை நாடகங்களில் குரங்காட்டம் போட்டவர்களையும், கொள்கையில்லாக் கூத்தாடிகளையும் நான் சந்தித்திருக்கிறேன். அவர்களுக்கும் எனக்கும் இடையே இருந்த ஒரே தொடர்பு 'அரிதாரம்' பூசறது தான்."

கேள்வி : "அதைத் தவிர...?"

பதில் : "வெட்டுப் பாறையில் கோவலன் பாடிக்கொண்டே செத்துவிடுவான். 'ஆடிட்டோரிய'த்திலிருந்து 'ஒன்ஸ்மோர்' குரல் வரும்; மாண்டவன் மீண்டும் எழுந்து பாடுவான்!"

கேள்வி : "இந்த 'ஒன்ஸ்மோர் கலைஞர்க'ளைத் தவிர... "

பதில் : "பெருமைக்குரிய கலைஞர்கள் சிலரையும் நான் சந்தித்திருக்கிறேன்; அவர்களைப் பற்றிப் பின்னால் சொல்கிறேன்."

கேள்வி : "நீண்ட நாட்களாக நீங்கள் திரை உலகத்துக்கு வராமல் இருந்தது ஏன்? வந்தாலும் இடையிடையே விட்டுவிட்டுப் போய்விட்டது ஏன்?"

பதில் : "டிராமாங்கிறது எனக்கு 'பெர்மெனென்ட் ஹவுஸ்'; சினிமாங்கிறது 'டெம்பரரி கேம்ப்'. இருந்தாலும் ராஜசேகரன், சத்தியவாணி, சந்தனத் தேவன், பம்பாய் மெயில், சோகாமேளர் போன்ற அந்த நாள் படங்களிலேயே நான் நடித்திருக்கிறேன்!!!

கேள்வி : "சிறை சென்று வந்த பிறகு உங்கள் கருத்தில் ஏதாவது மாற்றம் உண்டா?

பதில் : "இல்லை; எப்போதும் ஒரே கருத்துத்தான். ஒரு காலத்தில் மக்கள் என்னைக் கல்லால் அடித்தார்கள்; அதே மக்கள் இன்னொரு காலத்தில் மலர் மாலைகளால் என்னை வரவேற்று என் நாடகக் கருத்துக்களையெல்லாம் ஏற்றார்கள். இடையில் மாறுபட்டது காலம் தான்; நானோ, என் கருத்தோ அல்ல."

கேள்வி : "சிறையில் இருந்தபோது நீங்கள் சிந்தித்தவற்றைப் பற்றி...."

பதில் : "எத்தனையோ சொல்ல வேண்டும். இந்த வாரம் தானே ஆரம்பிச்சிருக்கோம். வாராவாரம் சொல்றப்போ அதெல்லாம் தானாவே வரும்."

கேள்வி : உங்க 'ஹிஸ்டரி'யை எழுதணும்னு ஆரம்பிச்சோம்; அது கலை உலக ஹிஸ்ட்ரியாயில்லே பொதுவா போய்க்கிட்டிருக்கு?"

பதில் : "ரெண்டும் ஒண்ணுதான்; என் ஹிஸ்ட்ரி கலை உலக ஹிஸ்ட்ரி; கலை உலக ஹிஸ்ட்ரி என் ஹிஸ்ட்ரி!"

***********

- 1971-ல் 'தினமணிகதிரி'ல் நடிகவேள். எம்.ஆர். இராதாவைப் பேட்டி கண்டு அமரர். விந்தனால் தொடராக எழுதப்பட்டதிலிருந்து. விட்டு இது இன்னும் தொடரலாம்!

====================================================================================

நம் தளத்தில் நிச்சயம் இவை ரிபீட்டாக இருக்க வாய்ப்பில்லை!

====================================================================================================

1960 ல் வெளிவந்த படிக்காத மேதை ஒரு வங்காள நாவல், படத்தின் தழுவல்.  இந்தப் படத்துக்கு வசனம் எழுத ஸ்ரீதர் மறுத்து விட்டாராம்.  எனினும் அவரது உதவியாளர் கே எஸ் கோபாலகிருஷ்ணன் அவர்களை வசனம் எழுத சிபாரிசு செய்தாராம்.  சிவாஜி படத்தில் நடிக்க ஆசைப்பட்டு பீம்சிங்கை சிபாரிசு செய்ய, அவர் இயக்கினார்.

கண்ணதாசன் பாடலுக்கு கே வி மஹாதேவன் இசை.  டி எம் சௌந்தரராஜன், சூலமங்கலம் ராஜலக்ஷ்மி பாடும் பாடல்.  பாடல் வரிகளை கேட்கும்போது கண்கள் கலங்கி விடும்.

சிவாஜி இந்தப் பாடல் காட்சியிலும், உள்ளதைச் சொல்வேன் பாடல் காட்சியிலும் நடித்திருக்கும் விதத்தில் இன்ஸ்பைர் ஆகிதான் 'சிப்பிக்குள் முத்து' படத்தில் பாடல் காட்சிகளில் கமல் நடித்தார் என்று எனக்குத் தோன்றியது.

ஒரே ஒரு ஊரிலே ஒரே ஒரு ராஜா ஒரே ஒரு ராஜாவுக்கு ஒரே ஒரு ராணி ஒரே ஒரு ராஜாவுக்கு ஒரே ஒரு ராணி ஒரே ஒரு ஊரிலே ஒரே ஒரு ராஜா	ஒரே ஒரு ராணி பெற்றாள் ஒன்பது பிள்ளை அந்த ஒன்பதிலே ஒன்றுக் கூட உருப்படி இல்லை அந்த ஒன்பதிலே ஒன்றுக் கூட உருப்படி இல்லை உருப்படி இல்லை
படிச்சிருந்தும் தந்தை தாயை மதிக்க மறந்தான் ஒருவன் படுக்கையிலே முள்ளை வைத்து பார்த்து மகிழ்ந்தான் பிடிச்ச முயல் அத்தனைக்கும் மூன்று கால் என்றான் ஒருவன் பெண்டாட்டியின் கால்களுக்கு காவல் இருந்தான்	பிள்ளை பெற்ற ராஜா ஒரு நாயை வளர்த்தார் அதை பிள்ளைக்கு மேல் கண்களைப் போல் காத்து வளத்தார்
உண்மை அன்பு சேவை என்ற மூன்றும் கொடுத்தார் அதன் உள்ளத்திலே வீடு கட்டி தானும் இருந்தார் அதன் உள்ளத்திலே வீடு கட்டி தானும் இருந்தார் தானும் இருந்தார்	சொந்தமென்று வந்ததெல்லாம் சொந்தமும் இல்லை ஒரு துணை இல்லாமல் வந்தததெல்லாம் பாரமும் இல்லை நன்றி உள்ள உயிர்களெல்லாம் பிள்ளை தானடா தம்பி நன்றி கெட்ட மகனைவிட நாய்கள் மேலடா