"என்னன்னு நினைச்சுக்கறது?"

உயிரைக் காப்பாற்றிக் கொள்ள ஓடிக்கொண்டிருந்தான் ரவி.

ஏன் ஓடுகிறோம் என்று நினைத்துப் பார்க்கும்போது எரிச்சலாகவும் வெறுப்பாகவும்தான் இருந்தது.  களைப்பில் சிலநொடிகள்  'என்ன பெரிய உயிரு ம**....  போகட்டும்' என்று விட்டு விடக்கூட தோன்றியது.

சில சமயங்களில் சில தலைவர்களுக்கு இப்படி பைத்தியம் பிடிக்குமாம்.  அப்படிப்பட்ட தலைவன் போலும் இவன்.  திடீரென மக்கள் எல்லோரையும் கொன்று குவிக்கும்படி ஆணை பிறப்பித்து விட்டான்.  என்ன ஏது என்ற கேள்வி இல்லை.  ராணுவமும், போலீஸும் ஆணையை நிறைவேற்றத் தொடங்கினர்.

என்ன ஏது என்று அறியாத நிறைய ஜனங்கள் 'மேலே' அனுப்பப்பட்டனர்.  விவரம் தெரிந்து தப்பிக்க நினைத்த சிலரால் தப்பிக்க முடிந்தது.  பலரால் முடியவில்லை.  அந்த சிலரால் எவ்வளவு நேரம் தா காட்ட முடியும்!

தேர் போன்ற ஒரு இடத்தின் பின்னால் மறைந்து நின்றான். இரண்டு பக்கமும் சேராத ஒரு பலகையின் வழியே வேட்டை நாய் போல அதிகாரம் மக்களை தேடிக்கொண்டிருந்த காட்சி தெரிந்தது.  ஒருவன் அருகில் வந்து அந்த இடைவெளி வழியே உள்ளே பார்த்துத் தேடினான்.

'நியாயப்படி இவர்களையும் கொல்லவேண்டும்தானே..  இவர்களை யார் கொல்லுவார்?'

தப்பித்தவறி உயிரை இழந்த ஒரு போலீஸ் அல்லது ஏதோ ஒரு ஆளின் துப்பாக்கி இவன் கையில் கிடைத்தது.  இதுவரை துப்பாக்கியை பார்த்திராவிடினும் ரவி அதை எடுத்து இடைவெளியில் தெரிந்த நபரைச் சுட்டான்.  டிவியில் ஜூம் காட்சியில் தெரிவது போல தெரிந்த அவன் மெகா வயிறை நோக்கி சுட்டான்.  குண்டு என்ன ஆனதோ தெரியவில்லை.    ஆனால் இந்த சலனத்தில் அவன் இவனைப் பார்த்து விட்டான்.

எடு ஓட்டம்...

பேசாமல் செத்துக் கிடப்பவர்கள் நடுவே செத்தவன் போல படுத்து கிடைக்கலாமா என்று மனதில் எண்ணம் வந்தாலும் பின்னால் நெருக்கமாக துரத்தி வரும் ஆட்களாலும் நேரமும் கிடைக்கவில்லை, தைரியமும் வரவில்லை.

திறந்திருந்த ஒரு வீட்டிற்குள் நுழைந்து கதவை மூடித் தாழிட்டான்.  உள்ளே தொலைக் காட்சியில் இப்போது போடப்பட்ட அந்த மரண ஆணை திரும்பப் பெற்றுக் கொள்ளப்படுவதாக அரசு அறிவித்திருக்கிறது என்று சொல்லிக் கொண்டிருந்தது.  இது தெரியாமல், இதைக் கேட்காமல் அல்லது பார்க்காமல் கொலைகாரர்கள் இன்னமும் கொலை செய்து கொண்டிருக்கிறார்களே...  

'சட்'டென கரண்ட் போனது.  டிவி நின்றது.  கதவு தட்டப்படும் சத்தம் கேட்டது.  தான் சுடப்படுவது உறுதி என்று ரவிக்கு தெரிந்தது.  வீட்டினுள் நுழையாமல் வெளியிலேயே எங்காவது ஓடி இருக்கலாம்.  உள்ளே வருபவனுக்கு அல்லது வருபவர்களுக்கு அரசின் புதிய ஆணையைக் காட்டலாம் என்றால் டீவியும் நின்று விட்டது.

மறுபடி கதவு தட்டப்படுகிறது - இந்த முறை நல்ல பலமாக.  கூடவே அவன் செல்போன் ஒலிக்கத் தொடங்கியது. 

சட்டென விழித்துக் கொண்டான்.  முழுதாக விழிப்பு வருவதற்குமுன் மறுபடி மறுபடி கதவு உடைபடுவது போல தட்டப்பட்டது.

விழித்துக் கொண்டான் ரவி.  கதவு மறுமுறையும் தட்டப்பட, எழுந்து கதவைத் திறந்தால் நேருக்கு நேராய் நெஞ்சிலேயே சுடப்படுவோம் என்று தெரிந்தது..

ஆனால் மூளை மெல்ல உயிர்பெற்றது.

"ஆஹா..  கனவா...   நல்லவேளை கதவு தட்டப்படும் சத்தத்தில் விழித்துக் கொண்டோம்...   ஏர்போர்ட் போயிருப்பவர்கள் வந்து விட்டார்கள் போல" என்று நினைத்தபடியே எழுந்து அறைக் கதைவைத் திறந்து வெளியே சென்று வாசல் கதவைத் திறந்தான்.   

மகன், மருமகள், மனைவி எல்லோரும் வெறுத்து, அலுத்து, சலித்துப் போய் உட்கார்ந்திருந்தவர்கள் இவன் மேல் பாய்ந்தார்கள்..

கனவும் நிகழ்காலமும் எப்படி சங்கமிக்கிறது பாருங்கள் கனவும் நிகழ்காலமும் ஒரு இடத்தில் இணைகின்றன 

அதுகூட சமயங்களில் தான்  அதுபோல ஒரு சந்தர்ப்பம் இது. கனவுகளால் ஆனது வாழ்க்கை.  கனவுகள் நம்மை வழிநடத்துகின்றன.  கனவு காணுங்கள் என்று அப்துல் கலாம் சொன்னார்.  அப்துல் கலாம் சொல்லியிருக்கும் அறிவுரைகளில் நான் ஏற்றுக் கொண்டிருப்பது இது ஒன்றைத்தான் என்று நினைக்கிறேன்!  நேற்று கூட சொல்லி இருந்தேன், தூக்கத்தினால் ஒரு விபரீதம் வந்தது என்று.  இதுதான் அது.

ஒரு சுவாரஸ்யத்துக்காக கதைபோல சொல்லப்பட்ட சம்பவத்தின் நாயகன் ரவி நான்தான் என்பது இப்போது உங்களுக்கு புரிந்திருக்கும்!

எனக்கு என் பாட்டி வைத்து உபயோகிக்காமல் போன பெயர் ரவிச்சந்திரன்!

இளைய மகன் திருமண வரவேற்பு 13 ஆம் தேதி முடிய, ஞாயிறு விட்டு, திங்களன்று அதாவது 15 ஆம் தேதி மாலை பாலிக்கு தேனிலவு புறப்பட்டார்கள் இளையவனும் மருமகளும்.  அவர்களை ஏர்போர்ட் வரை சென்று வழியனுப்பி விட்டு வந்த பாஸ், பெரியவன், பெரிய மருமகளுக்குதான் இந்த நிலை.  சத்தம் கேட்டு நேரத்தில் கண்விழித்து விட்டேன் என்று நான் நினைத்திருக்க, அவர்கள் அரைமணிநேரம் அல்லாடி இருக்கிறார்கள் என்று தெரிந்தபோது.....    

வெட்கமாகத்தான் இருந்தது!  

என்னென்னவோ நினைத்து விட்டதாகச் சொன்னார்கள்.  பக்கத்து வீட்டு வாலிபன் மொட்டை மாடியில் ஏறி, அதன் வழியாக எங்கள் வீட்டு டெர்ரஸில் இறங்க முடியுமா என்று பார்த்திருக்கிறான்.  கதவை உடைத்து விடலாம் என்று அவர்கள் முடிவெடுத்த சமயம் நான் கதவைத் திறந்து விட்டேன். 

அதுவும் கனவு கண்டு கனவில் கதவு தட்டப்படும் சத்தம் கேட்டு பயந்துதான் எழுந்து, உணர்ந்து, கதவு திறந்தேன் என்றதும் கடுப்பாகி விட்டார்கள்!  ஏஸி ரூமில் வெறும் தரையில் படுத்தால் எனக்கு குளிர் தூக்கிப் போடும்.  அந்நிலை வந்த நேரம்தான் விழிப்பும் வந்திருந்திருக்கிறது!  இதையும் சொல்லவும் இன்னமும் கடுப்பானார்கள்.

"என்னன்னு நினைச்சுக்கறது?"

"அன்னிக்கி பாட்டியை சொன்னீங்க?"

"அபார்ட்மெண்ட்டே எழுந்துடுச்சு..  உன்னைத்தவிர!"

"ஏஸி ரூம்ல வெறும் தரைல படுக்காதன்னு சொன்னா கேக்க மாட்டியா?"

 

இரவு எட்டே முக்கால் போல ஹாலில் என் செல்லை  சார்ஜரில் போட்டுவிட்டு படுக்கையறைக்குள் நுழைந்து ஏஸியை ஆன்செய்து படுத்து விட்டேன்.  என் தூக்கமும் கனவும் சதி செய்ய, ஹாலில் அடித்த போனின் ரிங்கிங் சத்தம் மூடிய அறைக்குள் காதில் விழாமல் போனது.  அவர்கள் ஒன்பதேகால் மணியிலிருந்து காலிங் பெல் அடிக்கத்தொடங்கி இருக்கிறார்கள்.  

இந்நிகழ்வை மெல்லிய சோகத்துடன் கீதாவிடம் சொன்னபோது "ஆஹா..  சூப்பரா சொல்றீங்க..  இதை அப்படியே கதையா எழுதிடுங்க "என்றார்.  "அல்லது நான் எழுதிடுவேன்" என்றார்.  நானே எழுதி விட்டேன் - கதையாக அல்ல, சம்பவமாகவே!

=======================================================================================

சாண்டில்யன் பக்கம்  :

அவனை உற்றுப் பார்த்த பிரும்மானந்த அடிகள், "அப்பனே! உன்னைப் பார்த்தால் ஊருக்குப் புதிது போலிருக்கிறது?" என்று சந்தேகக் குறியுடன் கூடிய கேள்வியைத் தொடுத்தார்.

“ஆம்” என்றான் அவன். (டைபீரியஸ்)

"ஆனால் தமிழ் பேசுகிறாயே?”

"எங்கள் நாட்டில் பயின்றேன்.”

"யவன நாட்டிலா?”

“ஆம்”

“உங்கள் ஊரில் தமிழ்ப் பள்ளிக்கூடம் வைத்திருக் கிறார்களா?"

"இல்லை, ஆசிரியர்களிடம் பயிலுகிறோம்.”

"தமிழாசிரியர்கள் இருக்கிறார்களா?”

"இல்லை. இங்கிருந்து வந்து போகும் வணிகர்களிடம் படிக்கிறோம்."

அடிகள் அவனை மேற்கொண்டு கேள்வி ஏதும் கேட்காமல், "பார்த்தீரா படைத்தலைவரே! யவனர்களின் கீர்த்தி எங்கும் பரவிக் கிடப்பதன் காரணத்தை. தாய் மொழிப் பற்றுடன் பிறமொழித் தேவையையும் உணர்ந்திருக்கிறார்கள். உள்ளத்தின் உணர்ச்சிக்கும் உள்நாட்டு வளர்ச்சிக்கும் தாய்மொழிப்பற்று. பிறநாட்டு வணிகத்துக்கும் முடிந்தால் ஆதிக்கத்துக்கும் பிறமொழிப்பயிற்சி. இது நாமும் கற்க வேண்டிய பாடம். தமிழர்கள் ஏன் போதிய அளவு யவன மொழியைக் கற்கவில்லையோ தெரியவில்லை. கற்றிருந்தால் இந்த யவன ராணியை அவர்கள் இங்கு அனுப்பியதுபோல் நாமும் நமது பூவழகியை அவர்கள் நாட்டை ஆள அங்கு அனுப்பலாமல்லவா!” என்று கேட்டார்.

- யவனராணி, சாண்டில்யன் - 

===========

திருச்சி அருகில் இருக்கும் கருவூர் என்னும் கரூர் அந்தக் காலத்திலேயே ஃபேமஸ் தான்!

" எத்தனையோ விவாதங்களுக்கு தற்காலத்தில் இலக்கான திருச்சி ஜில்லா கருவூர்..."

பின், நிலவு லேசாகக் காய்ந்த அந்த இரவில் சேரமான் தலைநகரான கருவூர் வஞ்சி கண்ணுக்கு இணையற்ற பெரு விருந்தாகக் காட்சியளித்தது. எத்தனையோ விவாதங்களுக்குத் தற்காலத்தில் இலக்கான திருச்சி ஜில்லா கருவூர் அக்காலத்தே பெரும் பொலிவு பூண்டு விளங்கியதென்பது ஆராய்ச்சியாளர் முடிவு. சேரமான் தலைநகராகச் சங்க காலத்தில் விளங்கியது இந்தக் கருவூர்தானா, அன்றி மலையாளத்திலுள்ள கொடுங்கோளூர் என்ற முசிறியா என்பது பற்றிச் சமீப காலம் வரை பெரும் தர்க்கம் நடந்து வந்தது. திருவஞ்சிக்குளமே, சேரமான் தலைநகராயிருந்தது என்பது மலையாள அறிஞர்கள் கருத்து. திருச்சி ஜில்லாவிலுள்ள கருவூர், சங்க காலத்தில் வஞ்சி மாநகர் என்ற பெயருடன் சேரன் தலை நகராகத் திகழ்ந்தது என்பது தமிழறிஞர் வழக்கு. முற்காலத்திய தமிழ் நூல்களையும், பிற்காலத்திய சில சாஸனங்களையும் ஆராயுமிடத்து தமிழர் வழக்குக்கே சரியான ஆதாரங்கள் இருக்கின்றன என்பது சந்தேகத்துக்கு இடமின்றித் தெரிகிறது.

* ஆராய்ச்சியில் ஆசையுள்ள தமிழ் மாணவர்களுக்காக இந்தக் குறிப்பு கொடுக்கப்படுகிறது.

​சேரர் வஞ்சி கருவூர்தான் என்பதைக் காலஞ்சென்ற மகாவித்வான்கள், மு. ராகவய்யங்கார் எழுதிய 'சேரன் செங்குட்டுவன்'; 'ஆராய்ச்சித் தொகுதி' ஆகிய நூல்களிலும், ரா. ராகவய்யங்கார் எழுதிய 'வஞ்சி மாநகர்' என்ற நூலிலும் காணலாம். A Descriptive entalouge of Tamil Manuscripts. Vol.II p.612 (1916) The Madras Museum plates of Jatilavarman [Er Ind. VolXXII] Mackenies : Miss : कां गण, இவற்றிலுள்ள விவரங்களையும் தொகுத்துக் காண்க.

"யவனராணி" -  சாண்டில்யன்.

=======================================================================================

பாஹே பக்கம்  :

========================================================================================

நந்துவும். சுந்துவும்  =- 1955 ல் குமுதத்தில் வந்த பகுதி!  பின்னாட்களில் இதேபோல 'குப்பாச்சு குழப்பாச்சு' என்று ஒன்று வந்தது.  அதுவும் கிடைக்குமா என்று பார்க்கிறேன்.

சுந்து: சினிமாவுக்குப் போகலாம் வருகிறாயா, நந்து !

நந்து : சினிமாவுக்கே போவதில்லையென்று தீர்மானம்,

சுந்து ; முந்தாநாள் போயிருந்தாயே!

நந்து ; : அது சினிமா இல்லை. சினிமாஸ்கோப் சினிமாஸ்கோப் பார்த்திருக்கிறாயோ

சுந்து : பார்த்திருக்கிறேன். அதிலே படமே தெரியவில்லை. சத்தம்தான் காதில் விழுந்தது.

நந்து: பேஷ்! ரொம்பப் புதுமாதிரிப் படமோ?

சுந்து ; : அப்படி ஒன்றுமில்லை. என் முன் ஸீட்டிலே உட்கார்த்திருந்த ஆள் கிராப்பு வெட்டிக்கொள்ளாமல் ஏகமாய்த் தலைமயிரை வளர்த்துக் கொண்டிருந்தான்!

நந்து: நான்கூடக் கிராப்பு வெட்டிக் கொள்ளவேண்டும்.

சுந்து ; : போன வாரம்தானே வெட்டிக் கொண்டாய்! அதற்குள்ளா இவ்வளவு வளர்ந்துவிட்டது?

நந்து: நான் என்ன பண்ணட்டும்? நல்லெண்ணெய் என்று நினைத்து என் மனைவியின் கூந்தல் தைலத்தைத் தடவிக் கொண்டு விட்டேன். 

சுந்து ;: உசத்தித் தைலம்தான். உன் மனைவிக்குப் பிரமாதமாய் வளர்க் திருக்குமே?

நந்து: அதுதான் இல்லை. அவள் தன் கூந்தல் தைலம் என்று என் கல் லெண்ணெயைத் தடவிக் கொண்டு வந்திருக்கிறான்!

சுந்து ; : என் வீட்டில் கூந்தல் தைலம் எதுவுமில்லாமலே, ரிப்பனுக்குக் கொள்ளையாய்ச் செலவழிகிறது,

நந்து:  உன் மனைவிக்கு அவ்வளவு கூந்தலா?

சுந்து:  ஊஹூம். ஊரிலிருந்து என் மைத்துனிகள் நாலு பேர் வந்திருக்கிறார்கள்.

நந்து: என் மாமனார், மாமியார் ஊரிலிருந்து வருவதாயிருந்தது. சாமர்த்திமாய்த் தடுத்துவிட்டேன்.

சுந்து: என்ன பண்ணினாய்!

நந்து :  அவர்கள் இங்கே வருவதற்குள் நான் அவர்கள் ஊருக்குப் போய் உட்கார்ந்து விட்டேன்.

==========================================================================================

நா முத்துக்குமார் கவிதைகள் 

சீப்புகள் இருந்தும் பரட்டைத் தலையுடன் நிற்கிறார் வாழை வியாபாரி.	இரக்கமில்லாத மழை  ஈர விறகுகளுடன்  இருமுகிறாள் அம்மா.	ஒரு பாதி கதவு நீ  மறு பாதி கதவு நான்  பார்த்துக்கொண்டே பிரிந்திருக்கிறோம்  சேர்த்து வைக்க காத்திருக்கிறோம் !
ஆதாம் ஏவாள் கனவில்  ஆப்பிள் துரத்துகிறது  ஆப்பிள் கனவில்  பாம்பு துரத்துகிறது  பாம்பின் கனவில்  சைத்தான் துரத்துகிறது  அனைவரில் கனவிலும் தோன்றி கடவுள் சொல்கிறார்  காதலித்து கெட்டுப் போங்கள்!	உனக்கும் எனக்கும்  பிடித்த பாடல்  தேநீர்க் கடையில்  பாடிக் கொண்டிருக்கிறது கடைசி பேருந்தையும்  விட்டு விட்டு  கேட்டுக்  கொண்டிருக்கிறது காதல்!	நீ உன் முந்தானையால் தலைதுவட்டி விடுவாய் என்பதற்காகவே குடை மறந்து வந்த மழைநாளில் ஜீன்சும் டீ சர்ட்டுமாய் நின்றிருந்த உன்னை என்ன சொல்லி திட்டுவது?
மௌன அஞ்சலி கூட்டத்திலும்  விடாது ஒலிக்கிறது செல்போன்	இன்று வேண்டாம் நாளை வா நிலா ஊட்டுவதற்குச் சோறில்லை.	புறாக்கள் வளர்க்கும் எதிர்வீட்டுக்காரன் எங்களிடமிருந்து பறிக்கிறான் பூனை வளர்க்கும் சுதந்திரம்

 

===========================================================================================

கண்ணதாசன் பற்றி சிலாகிக்கும் நெல்லை கண்ணன்.

===========================================================================================

தன்னம்பிக்கையா தலைக்கனமா? 

"அந்த பெண்ணுக்கு நன்றி சொல்ல வேண்டும்" என்று ஒருவர் கமெண்ட் போட்டு இருந்தார்!!!

========================================================================================

பாலகுமாரன் கதை பற்றி....

போராடவோ கலகம் பண்ணி மறிக்கவோ கட்சி ஆரம்பித்து ஜன நாயக வழியில் எதிர்க்கவோ ஒன்றுகூடாமல், இந்த பொறியியல் மருத்துவப்படிப்பை விட்டு காமர்ஸ் கம்ப்யூட்டர் என்று பரவி. ஹிந்தி ஆங்கிலம் என்று மொழி வளம் கற்று, மைலாப்பூரையும் திருவல்லிக்கேணியையும் நங்கநல்லூரையும் விட்டகன்று முதலில் பம்பாய் டெல்லி என்று பரவி, பிறகு அரபு தேசம் அமெரிக்கா என்று நகர்ந்து முன்னேற ஆரம்பித்த, வலி மிகுந்த வரலாற்றைச் சொல்லும் கதை இது.

புலம் பெயர்ந்த ஈழத்தைப் பற்றி இவ்வளவு பேசும் நாம். அதற்கு ஈடான ரத்தமும் இறப்பும் இல்லைதான். ஆனால் கிட்டத் தட்ட அதற்கு ஒப்பான கடுமையான மன வலிகளைத் தொண்ணூறுக்கு மேல் மார்க் வாங்கின ஏழை சாஸ்திரிகளின் மகனுக்கு கல்லூரியில் இடம் இல்லை. பப்ளிக் சர்வீஸ் கமிஷன் தேர்வில் எண்பது பர்சணட் வாங்கின அய்யங்காரின் பேத்திக்கு டைப்பிஸ்ட் வேலை கிடைக்கக் கூடாது. சம்பாதித்தே ஆக வேண்டிய கட்டாயத்தில் வயதான தகப்பனையும் தாயாரையும் கல்யாணம் ஆகாத மூத்த சகோதரியை யும் விட்டுவிட்டு நேரத்துக்குச் சரியான அரிசிச்சோறு கூடக்கிடைக் காத அரபு நாட்டின் பாலைவனக் கம்பெனியில் கணக்கெழுதிச் சம்பாதிக்கப் புறப்பட்ட பூணூல் அணிந்த இளைஞனின் பிரிவுத் துயரையும் ஏற்ற இந்த பிராம்மண சமூகம் பற்றி எழுதவோ அதை உரத்துச்சொல்லவோ யாரும் இல்லாத குறையை இந்தக் கதை நிவர்த்திக்கிறது ஆழ்மனத்தில் யுகாந்திரமாக ஊறிக்கிடந்த நியமனங்களை விடுத்து பிழைப்பும், முன்னேற்றமும் வேணுமானால் இடம் பெயரவேண்டும். மொழி மாறவேண்டும். அனுஷ்டானங் களைத் தியாகம் செய்யவேண்டும் என்று இந்தச் சமூகம் ஏற்ற மன வலிகள் எந்த விதத்தில் வலிமை குறைந்தவை?

ஒரு பிராம்மணக் குடும்பத்தில் தாய், வழி தவறி அதன் மூலம் பிறந்த பிள்ளையை வேதம் படிக்க அனுப்பின கதையும், சோரம் போனாள் என்பதற்காக ஒரு சாவித்திரியின் கதையை அக்ரஹாரத் தில் நடத்தின சினிமாவும்தான் தமிழுக்குப் பழக்கம். மற்ற பல நாவல்களில் பிராம்மண சமூகம் ஒரு பின்புலமாகத்தான் எழுதப் பட்டு நடிக்கப்பட்டிருக்கிறது. வேற்று ஜாதியினரின் கிண்டலுக்காக வேஷ்டி நழுவும் சாஸ்திரிகளையும், ஐஸ் புரூட் அய்யர்களையும், மடிசார் மாமிகளையும் காட்டி "நேக்கு, நோக்கு" என்று எப்போதோ வழக்கத்திலிருந்து ஒழிந்துவிட்ட பாஷைக் கிண்டல்கள்  ,மட்டுமே பிராம்மண சமூகத்தின் அடையாளமாக இன்றைய தமிழ்க்கலை உலகம் அறிந்திருந்தது

"சாப்பாட்டுக்கும் தட்சணைக்கும் கணக்கா வந்துடப் பிராமணனுக்கு சொல்லியா தரவேண்டும்" என்று எழுதிய ஆ மாதவைய்யாவின் கிளாரிந்தாவையும் அதன் தமிழ் மொழி பெயர்ப்பையும் இலக்கியமாகக் கொண்டாடினபோது அமைதி காத்த பிராமணனுக்கு, வாசவேஸ்வரம் என்ற கிராமத்தில் ஒவ்வொரு பிராம்மணனையும் பிறன்மனை விழையும் காமுகர்களாகச் சித்தரித்த நாவலை இலக்கியம் என்றும் அதன் எழுத்தாளரின் நூற்றாண்டு விழாவைக் கொண்டாடுவதையும் சகித்துக்கொள்ளும் பிராமணனுக்குப் பெயர் கோழையா?"இது இலக்கிய சுதந்திரத்துக் கான அவன் அளிக்கும் மதிப்பு, அவனின் டாலரன்ஸ், அவனுடைய முதிர்ச்சி" என்று யாரும் சொல்லவில்லை.

இதுவே ஒரு தேவரையோ அல்லது நாடாரையோ பற்றி எழுதியிருந்தால் . அந்த எழுத்தாளரே ரத்த விளாராக புலம் பெயர்ந்திருக்க வேண்டியதுதான்!

"கொசவத்தெளவு" "சவத்தெளவு" என்னும் திரு நெல்வேலிப் பிரயோகமும். கொண்டே புடுவேன்" என்னும் மதுரைப்பேச்சும், "வணக்கங்கண்ணா" என்னும் கோவை வாய்மொழியும், "நைனா! சுகுரா இருக்குபா" என்னும் சென்னை பாஷையும் வட்டார வழக்குகளாக இலக்கிய அந்தஸ்து கொடுக்கப்படும்போது, "எங்காத்துக்கு எப்போ வரே மன்னி" என்னும் பிராமணப் பேச்சு மட்டும் கிண்டலுக்குள்ளாவது துரதிர்ஷ்டமான நிகழ்வு. இதுவும் வட்டார வழக்கு என்று ஒப்புக் Politically incorrect!

ஆனால் பாலகுமாரன் இதைச் சும்மா விட்டுவிடவில்லை.

"இதப்பார். இந்த சமூகம் இதற்கெல்லாம் அப்பாற்பட்டு அமைதியான போராளிகளும் வெற்றிக்கொடி நாட்டினவர்களும் நிறைந்த குழு, அவர்களும் காலத்திற்கு ஏற்றார்போல் மாறி. தன்னையும் மேம்படுத்திக்கொண்டு. நாட்டு நலன்களிலும் அக்கறையுடன் ஈடுபட்டு, பழைய ஜாதி அபிமானத்தைத் துறந்து எல்லா சமூகத்தோடும் ஒன்றி வாழத் தயாரான கூட்டம்" என்பதை ஆணித்தரமாகவும் ஆதாரத் தார்மீகத்தோடும் எழுதியிருக்கிறார்.

அதே சமயம் இந்த சமூகத்தின் கொடியை சும்மா உயரத்தூக்கி பிடிக்கும் செயலைச் செய்யாமல் அவர்களின் குறைகளையும் சரியான தராசில் நிறுத்தி இவர் முழங்கியிருக்கும் கதை இந்த 333 அம்மையப்பன் தெரு...

===========================================================================================

ஹிந்திப் பாடல்தான் ஒரிஜினல்.  ஸௌ பாரு ஜனம் லேங்கே.  மொஹம்மது ரஃபி இனிமையான பாடகர்தான்.  திறமைசாலிதான்.  தமிழில் வேதா காப்பிதான் அடித்தார்.  ஆனால் தமிழில் நம்ம TMS இந்தப் பாடலை எங்கோ கொண்டு சென்று விட்டார்.  கண்ணதாசனும் காரணம்.

மாடர்ன் தியேட்டர்ஸாரின் 100 வது படம் வல்லவனுக்கு வல்லவன்.  ஜெமினி  வில்லன். அசோகன் ஹீரோ.  மனோகர் இன்ஸ்பெக்டர்!

 

நூறுமுறை பிறந்தாலும் நூறுமுறை இறந்தாலும் உனைப் பிரிந்து வெகுதூரம் - நான் ஒருநாளும் போவதில்லை உலகத்தின் கண்களிலே உருவங்கள் மறைந்தாலும் ஒன்றான உள்ளங்கள் ஒருநாளும் மறைவதில்லை!	ஓராயிரம் பார்வையிலே உன் பார்வையை நான் அறிவேன் உன் காலடி ஓசையிலே உன் காதலை நான் அறிவேன்
இந்த மானிடக் காதலெல்லாம் ஒரு மரணத்தில் மாறி விடும் அந்த மலர்களின் வாசமெல்லாம் ஒரு மாலைக்குள் வாடி விடும் நம் காதலின் தீபம் மட்டும் எந்த நாளிலும் கூட வரும்	இந்த காற்றினில் நான் கலந்தேன் உன் கண்களை தழுவுகின்றேன் இந்த ஆற்றினில் ஓடுகின்றேன் உன் ஆடையில் ஆடுகின்றேன் நான் போகின்ற பாதையெல்லாம் உன் பூமுகம் காணுகின்றேன்