வாரம் ஒரு பாசுரம் - பகுதி 16 - நான் படிச்ச கதை

 

 நாலாயிர திவ்யப் பிரபந்தம் – வாரம் ஒரு பாசுரம் தொடர்

நெல்லைத் தமிழன்

குரு பரம்பரை மற்றும் பாசுரம் – பகுதி 16

மழலை மங்கலத்தில் தனக்கு கங்கைக் கரையில் கிடைத்த பாணலிங்கத்தை பிரதிஷ்டை செய்தார் உள்ளங்கை கொணர்ந்த நாயனார் (கோவிந்த பட்டர், இளையாழ்வாரின் சித்தியின் குமாரன்) என்று பார்த்தோம். அதைத் தொடர்ந்து காளஹஸ்தி நாதரின் ஆணைக்கு இணங்க, காளஹஸ்தி கோயிலுக்குச் சென்று கோயில் பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டார் கோவிந்த பட்டர். 

காளஹஸ்தி என்பதால், அந்தத் தலத்தின் புராணத்தையும் சென்ற வாரம் கண்ணப்பநாயனார் வரலாறு மூலம் சுருக்கமாகக் கண்டோம். 

பாபஹரீஸ்வரர் கோயில் தரட்சி என்ற ஊரில், திருவள்ளூர் மாவட்டத்தில் ஊத்துக்கோட்டை அருகில் உள்ளது. அம்பாள் திருநாமம் மரகதாம்பிகை. இந்தக் கோயிலின் இறைவனை வழிபடுவது சிதம்பரம் நடராஜனை வழிபடுவதற்குச் சமம் என்று நம்பப்படுகிறது. நம் பாபத்தை எல்லாம் அழிக்கும் ஈஸ்வரன் என்பது பொருள். கோயிலின் அருகில் ஆரணி ஆறு ஓடுகிறது. இந்த ஆறு ஆந்திரப் பிரதேசத்தில் உற்பத்தி ஆகி திருவள்ளூர் மாவட்டம் வழியாக பாய்ந்து வங்காள விரிகுடாவில் கலக்கிறது. 

சந்திரகிரி மன்னன் கட்டித்தேவன் யாதவராயன், இராமானுசரின் வழிகாட்டுதலின்படி வடதில்லை என்று அழைக்கப்படும் இந்த இடத்தில் கோயில் கட்டினான். உள்ளங்கை கொணர்ந்த நாயனார் கொண்டுவந்த பாணலிங்கம், பிறகு அவர் வைணவ மதத்திற்கு மாறிய பிறகு, அவர் நினைவாக, இராமானுஜர் இந்தக் கோயிலை எழுப்ப வழிகாட்டினார் என்று கொள்ளலாம். இங்கு மூலவர் பாபஹரீஸ்வரர் முன்பு உள்ளங்கை நாயனார் கொண்டுவந்த பாணலிங்கம் இருக்கிறது. இதனைப் படித்தவுடன் அந்தக் கோயிலைப் பற்றி சில படங்களுடன் இங்கு எழுதவேண்டும் என்று எழுதுகிறேன். படங்கள் இணையம். 

பாபஹரீச்வரர் சன்னிதி. மூலவரின் முன்னால் ஆவுடையாரின் மேல் பாகத்தில் சிறிய பாணலிங்கம் தெரிகிறதா?

இனி நம் கதையைத் தொடர்வோம். கோவிந்த பட்டர் காளஹஸ்தி கோயிலுக்கு பொறுப்பாளர் ஆகிவிட்டார். இதற்கிடையில் யாதவப்பிரகாசர் தன் சீடர்களுடன் காஞ்சிக்கு வந்துவிட்டார். அங்கு அவர் இளையாழ்வாரைக் கண்டு ஆச்சர்யப்பட்டு, விந்தியக் காடுகளில் உங்களுக்கு என்னானதோ என்று ரொம்பவே வருதினோம் இங்கு உம்மைக் கண்டு ரொம்பவே சந்தோஷம் என்றார். இளையாழ்வாரும் என்ன நடந்தது என்று (அதாவது வேடுவ தம்பதி வேடத்தில் திசை தெரியாது காட்டில் திரிந்த தன்னை காஞ்சி சாலைக்கிணறுக்குக் கொண்டுவந்த கதையை விஸ்தாரமாகச்) சொன்னார். அது கேட்டு, யாதவப் பிரகாசரும் ஆச்சர்யமடைந்து பிறகு தம்முடைய கோஷ்டிக்குத் திரும்ப வந்து வேதாந்த பாடங்களைத் தொடர்ந்து கேட்கச் சொன்னார்.

இந்தச் செய்திகளெல்லாம் காஞ்சீபுரத்திலிருந்து திருவரங்கத்திற்குச் சென்ற ஸ்ரீவைணவர்கள், அங்கு எழுந்தருளியிருந்த ஆளவந்தாரிடம் சொன்னார்கள். இதனைக் கேட்டு, நெருப்பு கொழுந்துவிட்டு எரியும் இரும்பு அடுப்பில் தாமரை பூத்ததுபோல அபூர்வமாக இப்படி ஒருவர் உண்டாகப் பெற்றோம் என்று மகிழ்ந்து, அவரைப் பார்க்கவேண்டும் என்று எண்ணி, தன் சீடர்களுடன், காஞ்சீபுரம் நோக்கிப் போனார்.

ஆளவந்தார் காஞ்சீபுரம் வந்ததும், தம்முடைய ஆச்சார்யார் எழுந்தருளிய செய்தியைக் கேட்டு, திருக்கச்சி நம்பி அவரை எதிர்கொண்டு அவர் திருவடிகளில் விழுந்தார். பிறகு திருக்கச்சி நம்பியுடன் ஆளவந்தார் கோஷ்டியுடன், காஞ்சீபுரம் பேரருளாளனைச் சேவிப்பதற்காக வரதராஜப் பெருமாள் கோயிலுக்குச் சென்றார்.    

காஞ்சி வரதராஜப் பெருமாள் கோயிலை உங்களில் பலர் தரிசித்திருக்கலாம். கோயிலின் க்ஷேத்திரபாலர் என்று சொல்லப்படுபவர் நரசிம்மர். அவர் சிறிய குன்றின் கீழ் எழுந்தருளியிருக்கிறார். அவருக்கு முன்னால் இடது பக்கத்தில் உள்ள சிறிய கோயிலில் (அதற்கும் கொஞ்சம் படிகள் ஏறவேண்டும்) பெருந்தேவித் தாயார் சன்னிதி உள்ளது. வேண்டுபவர்களுக்கு வேண்டுவதைத் தருபவர் இந்த பெருந்தேவித் தாயார். தாயாரைச் சேவித்த பிறகு பிரதட்சணமாக வந்தால், திருப்புற்றும் அதற்குக் கிழக்காக கரியமாணிக்கப் பெருமாள் சன்னிதி உண்டு. அதையும் சேவித்து பிரதட்சணமாக வந்து பேரருளாளன் சன்னிதிக்குச் செல்லும் படிகள் வரும். பேருளாளன் அஸ்திகிரி என்று சொல்லப்படும் மிகச் சிறிய குன்றின் மீது இருக்கிறார். குன்று சுமார் 10 மீட்டர் உயரமுடையது. 24 படிகள் கொண்டது.

இந்தக் கோயில் சோழர்களால் 11ம் நூற்றாண்டில் கட்டப்பட்ட து. சுமார் 23 ஏக்கர் அளவு பரப்பளவுடையது. 1053ல் கட்டப்பட்டிருந்தாலும் முதலாம் குலோத்துங்கச் சோழன் மற்றும் விக்கிரம சோழன் காலத்தில் விரிவுபடுத்தப்பட்டது. 17ம் நூற்றாண்டு முஸ்லீம்கள் படையெடுப்பின் காரணமாக உற்சவர், திருச்சிக்கு அருகிலுள்ள உடையார் பாளையத்துக்கு எடுத்துச் செல்லப்பட்டு பிறகு கடும் முயற்சியால் பின்பு இந்தக் கோயிலை வந்தடைந்தது. இந்தக் கோயிலைப் பற்றி கோயில் தரிசனப் பகுதியில் காண்போம்.

காஞ்சீபுரம் பேரருளாளப் பெருமாள் (தேவப் பெருமாள்)

ஆளவந்தார், திருக்கச்சி நம்பியுடனும் தன் கோஷ்டியுடனும் பெருந்தேவித் தாயாரைச் சேவித்துவிட்டு, பிறகு கரியமாணிக்கப் பெருமாள் சன்னிதியில் சேவித்துத் திரும்பும்போது, யாதவப் பிரகாசரும் அவருடன் கல்வி கற்பவர்களும் பெருமாளைச் சேவித்துவிட்டு பிரதட்சணமாக வந்துகொண்டிருந்தனர். தூரத்தே அந்தக் கூட்டத்தைப் பார்த்துவிட்டு ஆளவந்தார், திருக்கச்சி நம்பியிடம், இவர்களில் இளையாழ்வார் யார் என்று கேட்க, அதற்கு திருக்கச்சி நம்பி, சிவந்து நெடிய, அகன்ற மார்புடன் ஒளியுடன் கூடிய முகத்துடன் நடுவே வருகிற உயரமானவர்தாம் இளையாழ்வார் என்றார். 

அவரைத் தான் இருந்த இடத்திலிருந்தே கண்ணால் கண்டு, ஆம் முதல்வன் இவன் என்ற திருவாய்மொழி பாசுர வார்த்தைகளைச் சொன்னார். அப்போது நின்று இளையாழ்வாரைக் கூப்பிட்டுப் பேசுவதற்கு அவகாசமில்லாமல் (அதாவது இது தகுந்த சந்தர்ப்பம் அல்ல என்று அவர் உள்ளத்தே தோன்றியிருக்கவேண்டும்) ஹஸ்திகிரியின் மேல் நின்று சேவை சாதிக்கும் தேவப்பெருமாளிடம், இளையாழ்வாரை நம்முடைய தரிசனத்திற்குத் தந்தருளவேண்டுமென்று ப்ரார்த்தித்தார். பிறகு திருக்கச்சி நம்பியை பெருமாள் சன்னிதியிலேயே விட்டுவிட்டு, தாமும் தம் மற்ற சீடர்களுடன் திருவரங்கம் நோக்கிச் சென்றார்.  இன்றைக்குப் பொருத்தமான பாசுரம் ஒன்றைப் பார்க்கலாம். 

ஆம் முதல்வன் இவனென்று* தன்(த்) தேற்றி,* என்

நாமுதல் வந்து புகுந்து* நல் இன்கவி,*

தூமுதல் பத்தர்க்குத்* தான் தன்னைச் சொன்ன,* என்

வாய்முதல் அப்பனை* என்று மறப்பனோ?     

பொருள்: தன்னைப் பற்றிக் கவி பாடுவதற்கு முதல்வன் இவன் என்று தன்னை நான் புரிந்துகொள்ளும்படிச் செய்து , முதலில் என் நாவில் புகுந்து நல்ல இனிய கவிகளை முதன்மையான தன்னுடைய அடியார்களுக்கு தானே தன்னைச் சொன்ன, என்னுடைய வாக்சாதுர்யத்துகுக் காரணமான அப்பனை நான் மறக்க இயலுமா? என்கிறார் நம்மாழ்வார். 

விளக்கம்:  ஆமுதல்வன் – குருகூர்ச் சடகோபனாகிய நம்மாழ்வாரே முதன்மையான கவிஞன் என்று. தன் தேற்றி – தன் சொரூபம் குணம் முதலானவற்றைத் தெளிவித்து, அதாவது உலகத்தைத் திருத்தத்தக்க ஞானம் உண்டாகும்படி மயர்வற மதிநலம் அருளி.  வாய் முதல் அப்பன் – என் வாக்குக்குக் காரணகர்த்தாவான பெரும் உபகாரம் செய்தவன். 

இதன் மூலம் நம்மாழ்வார் சொல்வது இந்தப் பாசுரங்களை நான் பாடவில்லை. என்னை ஒரு மூலமாகக் கொண்டு என் நாவில் அந்த இறைவனே அமர்ந்து, அவனுடைய அடியார்களுக்குப் பயன்படுமாறு தன்னையே பாடிக்கொண்டான் என்கிறார். 

சரி… இளையாழ்வாரை, ஆளவந்தார் காஞ்சி வரதராஜப் பெருமாள் கோயிலில் முதன் முதலில் பார்த்த இடம் எது?

இங்குதான் யாதவப் பிரகாசருடைய கோஷ்டியுடன் இளையாழ்வார் வந்துகொண்டிருந்தார். இதன் எதிரே இருக்கும் கரியமாணிக்கப் பெருமாள் சன்னிதி அடுத்த படத்தில்.

நடுவில் மண்டபம் போன்று தெரிவது கரியமாணிக்கப் பெருமாள் சன்னிதி. இங்கு தரிசனம் முடித்துக் கீழே இறங்கும்போதுதான் யாதவப் பிரகாசர் கோஷ்டியில் இளையாழ்வாரை ஆளவந்தார் கண்டு, ‘ஆம் முதல்வன்’ என்று சொன்னது.

இனி அடுத்த வாரம் தொடர்வோம்...

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

நான் படிச்ச கதை

வந்தவளை – எங்கள் சவடால் 2K+11

கதையாசிரியர்: அப்பாதுரை

முன்னுரை

சாதாரணமாக ஒரு ஆசிரியரின் ஒரு கதைக்கு மேல் இப்பகுதியில் இடம் பெறாமல் தவிர்த்து வந்தேன் - அவர் எத்தனை புகழ் பெற்றவராக இருந்தாலும். அனால் விதிவிலக்காக அப்பாதுரை சார் எழுதிய ஒரு அம்புலி மாமா கதையை இங்கு தருகிறேன். இந்த மாற்றத்திற்கு காரணம் செவ்வாய் சிறுகதையில் விக்ரமாதித்தன் கதை இடம் பெற்றதிற்கு பதிலாக என்றால் மிகையாகாது.

அப்பாதுரை சாருக்கே உரிய வடிவேலு பாணி நக்கல் நகைச்சுவை ததும்பும் ஒரு கிளி/அரக்கன் (அம்புலிமாமா டைப்) கதை. ஆரம்பமே நக்கல் தான். ஆனால் கதை என்ற ஒன்றை தேடாதீர்கள். எப்படி பலாச்சுளையை தின்று கொட்டையை ஒதுக்கி வைக்கிறோமோ அது போல் நகைச்சுவையை ரசித்து கதையை ஒதுக்கி விடுங்கள்.  கதைக் கருத்து என்று ஆங்கில fairy tales மற்றும் இந்திய மன்னர் கதை என இரண்டு கதை அம்சம்களையும் இணைக்கிறார் ஆசிரியர். அதாவது ரீமிக்ஸ் என்பார்களே அதுதான்.

கதை sirukathaigal.com இல் இருந்து பெறப்பட்டது.

=======>கதையின் சுட்டி <=========

வந்தவளை – எங்கள் சவடால் 2K+11

வேகமாக நடந்த புங்கவர்மனைத் தொடர்ந்தாள்.

“மன்னா.. மன்னா”

“என்னா?”

“நான் சொல்வது காதில் விழாதது போலச் செல்கிறீர்களே? என் கணவருக்கு உறவோ என்று நினைத்துவிட்டேன்.. எனக்கு உதவி செய்வீர்களா?”

“பெண்ணே.. அரக்கன் கணவன் காப்பாற்று போன்ற வசனங்களெல்லாம் கூத்துக்குப் பொருந்தும், சோத்துக்குப் பொருந்தாது. ஆளை விடம்மா”

“உங்களால் மட்டுமே முடியும் மன்னா, மறுக்காதீர்கள்”

“இது போல் எத்தனை பேரிடம் சொல்லியிருக்கிறாய் பெண்ணே?”

“ஆறு பேரிடம் மன்னா”

“பிறகென்ன வசனம் வேண்டிக் கிடக்கிறது? உங்களால் மட்டுமே முடியும்..” என்று அவள் சொன்னது போலவே புங்கவர்மன் இழுத்தான். “ஆளை விடம்மா.. வசனம் பேச வேறு ஆளைப்பார்”

(படம் இணையத்திலிருந்து. ஆனால் கதைக்கேற்றது என்பது பொருந்தாது. தவறு உண்டு.)

“கூத்துக்குப் பொருந்தும், சோத்துக்குப் பொருந்தாது என்று சொன்னீர்களே? கேட்டதேயில்லை மன்னா. அதற்கு என்ன பொருள்?”

இதற்குள் அவனுடன் வேட்டைக்கு வந்தவர்கள் சூழ்ந்து கொண்டனர். “மன்னா, இங்கே ஒரு பெரிய தவளை போனதே பார்த்தீர்களா?” என்றான் ஒரு காவலன். பதில் சொல்லாது எரிச்சலுடன் பார்த்த புங்கவர்மனிடம் காவலன் புலம்பினான். “அதற்குள் அடித்துச் சாப்பிட்டு விட்டீர்களா மன்னா? எங்களுக்கு ஒரு காலாவது மிச்சம் வைக்கக் கூடாதா?”

“புரிந்தது மன்னா.. சோற்றுச் சிக்கலா?” என்றாள் தவளைப்பெண்.

“ஆமாம் தவளையே.. பெண்ணே… சாப்பிட்டுப் பல நாட்களாயின. அரசன் என்பதால் செடி கொடி காய் என்று ஏதாவது பறித்துக் கொடுக்கிறார்கள். அரிசிச்சோறு தின்று அரை வருடமாகிறது. செலவுக்குச் சில்லறையில்லை. கடனும் தரமறுக்கிறார்கள். கஜானா காலி. இதோ இருக்கிறார்களே, ஏதோ வேலையில்லா திண்டாட்டம் இருப்பதால் சம்பளம் கேட்காமல் என்னிடம் வேலை பார்க்கிறார்கள். இப்படியே இருந்தால் இன்னும் கொஞ்ச நாளில் நான் தனியாகப் பிச்சை எடுக்க வேண்டியதுதான்” என்றான்.

“அந்தக் கவலை உங்களுக்கு வேண்டாம் மன்னா”

“ஏன், நீ பிச்சை எடுக்கிறாயா?”

“அதில்லை மன்னா..”

“எதுவாக இருந்தால் என்ன? பெரிய தவளையாகத் தென்பட்டதே, தனியாகச் சென்று அடித்துச் சாப்பிடலாம் என்று பின் தொடர்ந்தால் பெண்ணாக மாறிவிட்டாய்.. நீ யாரோ நாங்கள் யாரோ? உன் கணவரை மீட்டுக் கொடுக்க நல்ல ஆளைப் பார்த்தாய். வேறே யாராவது எட்டாவது ஆள் வருவான், அவனிடம் வசனம் பேசு, போ..”

“மன்னா.. நான் இளவரசி. என் கணவரை மீட்டுக் கொடுங்கள். உங்கள் கடனையெல்லாம் அடைக்க..”

“பொன்னும் மணியும் தருவாயா?”

“இல்லை. குறைந்த வட்டிக்கு நானே கடன் தருகிறேன் என்று சொல்ல வந்தேன். அதற்கு மேல், இப்பொழுதே உங்கள் அனைவருக்கும் மாமிசச்சோறு வரவழைக்கிறேன்.. என்னிடம் மந்திரசக்தி இருக்கிறது”

“பார்த்தால் தேரை போல் இருக்கிறாய்.. நீ இளவரசி என்று எப்படி நம்புவது? அடையாளம் ஏதாவது இருக்கிறதா? பேன் உண்டா? இருந்தால் எடுத்துக் காட்டு. ஐயா, மந்திரியாரே.. இந்தப் பெண்ணின் அரசுப் பேன் அடையாளத்தை சரி பாருங்கள்”

 “இதோ” என்றபடி கூந்தலைப் பிரித்துக் காட்டினாள் இளவரசி. எட்டிப் பார்த்த மந்திரி தலையாட்டினார். “ஆமாம் மன்னா. அரசுப்பேன் தான். நன்றாகக் கொழுத்துத் திரிகின்றன. இளவரசி கூந்தலை வேகமாக அசைத்தால் பத்துப் பதினைந்தாவது விழும், வறுத்துச் சாப்பிடலாம்” என்றார்.

“உமது புத்தி உம்மை விடுமா?” என்று புங்கவர்மன் கடிந்தான். பிறகு பெண்ணைப் பார்த்து, “இளவரசி, எங்களுக்கு மாமிசச்சோறு போடுவதாகச் சொன்னாயே?” என்றான்.

“முதலில் என் கணவரை மீட்டு என்னை அரக்கனிடமிருந்து காப்பாற்றுவதாக வாக்குறுதி அளியுங்கள்”

“உயிர்தானே மன்னா, போனால் போகிறது, வாக்கு கொடுங்கள்” என்று அனைவரும் பிடுங்கி எடுக்க, மன்னன் தலையசைத்தான். “சரி, பெண்ணே. உன்னை அரக்கனிடமிருந்து காப்பாற்றுகிறேன். முதலில் சோற்றைக் கண்ணில் காட்டு” என்றான்.

இளவரசி பாடத் தொடங்கினாள். மரணப் பிடியில் சிக்கியத் தவளையின் குரலில் அவள் பாடத் தொடங்கியதும், கூட்டம் அதிர்ந்தது.

“நிறுத்தம்மா.. உன்னை யாரும் இங்கே துன்புறுத்தவில்லை.. சாப்பாடு கேட்டோம்.. தர விருப்பம் இல்லை என்றால் நேரடியாகச் சொல்லிவிடு, பாடத் தேவையில்லை” என்றான் புங்கவர்மன்.

இளவரசி அவனை மறித்து, “பொறுங்கள் மன்னா” என்றாள். ஒரு மணி நேரம் போல் பாடித் தீர்த்தாள். உடனே அங்கே ஒரு பெரிய விருந்து தோன்றியது. உப்பு குறைவு, காரம் அதிகம், வேகவில்லை, குழைந்துவிட்டது, கோழியும் ஆடும் உயிரோடு இருப்பது போலவே தோன்றுகிறது என்று ஆளுக்கொரு குறை சொன்னாலும், விருந்துப் பண்டங்கள் நொடிகளில் மறைந்தன. எல்லோரும் சாப்பிட்டு முடித்ததும் பாடத் தொடங்கினார்கள்.

“சரி.. இப்போது நீங்கள் ஏன் பாடுகிறீர்கள்?” என்றாள் இளவரசி.

“பாடவில்லை.. அது.. எங்கள் ஏப்பம்” என்றான் புங்கவர்மன். “சரி, அரக்கனைப் பிடிக்கப் போகலாம், வா”.

“பொறுங்கள் மன்னா. ஒரு நிபந்தனை இருக்கிறது”

“என்ன?”

இளவரசி சரேலென்று ஒரு மரத்தின் பின்னே சென்றாள்.

“பாவம், அவசரம் போல” என்றான் காவலன்.

“நிறுத்தய்யா..” என்று புங்கவர்மன் சொல்லி முடிக்குமுன் இளவரசி திரும்பி வந்தாள். அவள் கையில் ஒரு கிளி இருந்தது.

“மன்னா, இந்த கிளி அரக்கனுடைய கிளி. கிளியுடன் வராவிட்டால் அரக்கன் நிச்சயம் என் கணவனைக் கொன்றுவிடுவான். கிளியைப் பாதுகாப்பது உங்கள் பொறுப்பு” என்றாள்.

“அவ்வளவு தானே? போகலாம் வா” என்று புங்கவர்மன் நடந்தான்.

“அவ்வளவு சீக்கிரம் போக முடியாது. சில சட்டங்கள், விதிகள் எல்லாம் உண்டு” என்ற குரல் கேட்டுத் திரும்பினான் புங்கவர்மன். இளவரசியைப் பார்த்தான். “பேசுவது கிளியா, பெண்ணரசி மொழியா?” என்றான்.

“கிளி தான்” என்றது கிளி.

“ஆம் மன்னா.. இது சட்டக்கிளி”

“சட்டையே காணோம்?” என்றார் மந்திரி.

“சட்டக்கிளி மந்திரியாரே” என்றது கிளி. “நான் வச்சது தான் சட்டம். அரக்கனைப் பிடிக்கப் போகிறவர்கள் சில விதி முறைகளைக் கடைபிடிக்க வேண்டும். ஒரு நாளைக்கு ஐநூறிலிருந்து ஆயிரம் மூச்சு வரை இழுக்கலாம். ஆபாச பேச்சு ஜாடை எதுவும் கூடாது. ஏழு கடல் ஏழு மலை கடந்து அரக்கனைப் பிடிக்கும் வரை தொடர்ந்து போக வேண்டும், விட்டுப் பிறகு பிடிக்கலாம் என்று நிறுத்தித் தொடரக்கூடாது.”

 “இன்னும் வேறு ஏதாவது உண்டா?”

“ஒன்றை மறந்து விட்டேன்”

“என்ன?”

“தோன்றும் நேரத்தில் திடீரென்று புது விதி ஏதாவது புனைவேன்..” என்ற கிளி, கிளிகிளி என்று சிரித்தது.

“இதென்ன புது வம்பு? சட்டக்கிளியா?” என்றான் புங்கன்.

“ஆம் மன்னா! தலைவிதி. என் கணவரைத் தூக்கிச் செல்லும் பொழுது அரக்கன், ‘கிளி உயிரோடு இருக்கும் வரை உன் கணவனும் உயிரோடு இருப்பான்’ என்று இந்தக் கிளியை என்னிடம் கொடுத்துவிட்டு மாயமாக மறைந்து விட்டான். தினம் ஒரு விதி என்று புதுப்புது சட்டம் போட்டுக் கழுத்தறுத்தாலும் கிளியை ஒன்றும் செய்ய முடியாது” என்றாள் இளவரசி.

“கிளிக்..” என்று புங்கன் தொடங்கும் போதே கிளி கத்தியது. “ஆபாசம்! ஆபாசம்!”

புங்கன் அமைதியானான். கூட்டத்துடன் நடந்தான். தொலைவில் தெரிந்த மலை மெள்ள அருகில் வந்ததும் திடீரென்று கிளி கத்தியது. “நீங்கள் எல்லோரும் படுத்து உருண்டு மலையேற வேண்டும்”

“என்ன, இதை முதலில் சொல்லவில்லையே?” என்றான் புங்கன் எரிச்சலுடன்.

“புது விதி” என்றது கிளி.

“மன்னிக்க வேண்டும் மன்னா.. கிளி சொன்னபடி செய்யவேண்டும்” என்றாள் இளவரசி.

“இந்தக் கிளியை யாராவது கொஞ்சம் அழுத்திப் பிடித்துக் கொள்ளுங்கள்.. கழுத்துப் பக்கமாக” என்றான் புங்கவர்மன்.

வேறு வழியில்லாமல் அனைவரும் படுத்து உருண்டு மலையைக் கடந்தனர். அடுத்து வந்த இரண்டு மலைகளை ஓடிக் கடக்க வேண்டும் என்றது கிளி. சோர்ந்து போன கூட்டம் புங்கவர்மனை விட்டு விலகுவதாகச் சொன்னது. “ஒரு கடல் கூட இன்னும் வரவில்லையே மன்னா?” என்றான் ஒருவன். “என்றைக்குக் கடந்து என்றைக்கு அரக்கனைப் பிடித்து என்றைக்கு எங்கள் சோற்றுச் சிக்கல் தீர்வது?” என்றான் இன்னொரு காவலன். “என்னைக் கேட்டால் இங்கேயே கிளி பிரியாணி செய்து சாப்பிடுவதே மேலென்று தோன்றுகிறது” என்றான் சமையல்காரன். கிளி அஞ்சி ஒதுங்கி இளவரசியின் தோள் மீது அமர்ந்தது.

தன் கூட்டத்தின் அமைதியின்மையைக் கவனித்த புங்கன், அனைவரையும் அடக்கினான். “எல்லோரும் களைப்பாக இருக்கிறோம். இன்றிரவு இங்கே உறங்கிவிட்டு காலையில் தீர்மானிப்போம்” என்றான்.

“நல்ல யோசனை. ஏதாவது புது விதி புனையுமுன் உறங்குவோம்” என்றார் மந்திரி.

“தூங்குமுன் எனக்கு யாராவது கதை சொன்னால் தான் தூக்கம் வரும்” என்றான் புங்கன்.

“கஷ்டம்! இவனெல்லாம் நமக்கு அரசன்” என்றான் காவலன்.

“என்ன?” என்றான் புங்கவர்மன் சினத்துடன்.

“ஐயோ, நானில்லை.. இந்தக் கிளி தான் சொன்னது. விடாதீர்கள் மன்னா” என்றான் காவலன். கிளி படபடத்து இளவரசியின் பின்னே பதுங்கியது.

“சரி, நானே கதை சொல்கிறேன். என்னுடைய கதை” என்றாள் இளவரசி.

“கதை சொல்வதாக இருந்தால், ஒரு ஊர்ல என்று தொடங்கிச் சொல்ல வேண்டும்” என்றான் புங்கன்.

 “ஒரு ஊர்ல ஒரு ராஜா இருந்தானாம். அவனுக்கு ஒரு ராணியாம். ராஜா என்றாலும் அவன் ஊருக்கு மருத்துவனாம். எந்த வியாதியாக இருந்தாலும் பச்சை, மஞ்சள், சிகப்பு என்ற நிறங்களில் ஒரு மூலிகையைக் கொடுத்து சில சமயம் குணப்படுத்துவானாம். மக்களும் வண்ண மூலிகைகளுக்கு ஆசைப்பட்டு இல்லாத வியாதிகளைச் சொல்லிக் கொண்டு வருவார்களாம். ஒரு நாள் ஒரு கொடிய அரக்கன் அரசனைத் தேடி வந்தானாம். ‘மன்னா.. எனக்கு நரம்புவலி, முதுகுவலி, சுளுக்கு என்று பல வலிகள்.. நீங்கள் தான் குணப்படுத்த வேண்டும்’ என்றானாம். மன்னனும் வண்ண மூலிகைகளைக் கொடுத்தானாம். எல்லாவற்றையும் சாப்பிட்ட அரக்கனுக்கு வலி அதிகமாகி விட்டதாம். வந்த கோபத்தில் அரசனைக் கடலில் எறிவதாகச் சொன்னானாம். ராஜாவை மன்னித்து விடும்படி ராணி அரக்கனிடம் மன்றாடினாளாம். அரக்கனோ மனமிறங்கி, ‘சரி, ஒன்று செய்கிறேன். இதோ இருக்கிறதே கிளி.. இதை உன்னிடம் விட்டுச் செல்கிறேன். மன்னனோடு கிளியையும் சேர்த்துத் தூக்க முடியவில்லை. முதுகுவலி அதிகமாகிறது. நீ கிளியோடு ஏழு கடல் ஏழு மலை தாண்டி உன் கணவனைக் கண்டுபிடிக்க வா. இல்லையெனில் உன் கணவனையும் கொன்று உன்னையும் கொல்ல வருவேன்’ என்று கூறி ராஜாவோடு மறைந்து விட்டானாம்” என்றாள் இளவரசி.

“யார் அந்த ஏழுமலை?” என்று எழுந்து உட்கார்ந்தான் ஒரு காவலன்.

“ஏழுமலையில்லை. ஏழு கடல் ஏழு மலை” என்றாள் இளவரசி.

“என்ன? ஏழு கடல், ஏழு மலையா?” என்று எழுந்து உட்கார்ந்தார் மந்திரி.

“ஆம்”

“அப்படியெனில் நாம் வீணாகச் சுற்றிக் கொண்டிருக்கிறோம்.. அரக்கன் இருக்குமிடம் எனக்குத் தெரிந்துவிட்டது” என்றார் மந்திரி. “அரசனை எழுப்புங்கள்”.

எல்லோரும் புங்கவர்மனை எழுப்பினார்கள். “அரசே, அரக்கன் இருக்குமிடம் எனக்குத் தெரியும்” என்றார் மந்திரி.

“யார் அரக்கன்.. என்ன இடம்?” என்ற புங்கவர்மன் சுதாரித்து, “சொல்லுங்கள்” என்றான்.

“மன்னா… ஏழு கடல் ஏழு மலைகள் கடந்தால் வருவது நம் உலகின் எதிர்முனையில் இருக்கும் அமாரிகோ எனும் நாடு. அதைத்தான் அரக்கன் சூட்சுமமாகச் சொல்லியிருக்கிறான்” என்றார் மந்திரி.

 “மந்திரியாரே.. அப்படியே சென்றாலும் அரக்கனுடைய முதுகுவலியைக் குணப்படுத்தி என் கணவரை எப்படி மீட்பது?” என்று கலங்கினாள் இளவரசி.

மந்திரி புன்னகைத்தார்.

“அதிகம் புன்னகைக்காதீர்கள். அரையிருட்டில் பயமாக இருக்கிறது” என்றான் புங்கன்.

“கவலைப்படாதீர்கள் இளவரசி.. அமாரிகோ நாட்டில் வலி நிவாரண நிபுணர்கள் நிறைய பேர் இருக்கிறார்கள். ஒன்று குணப்படுத்துவார்கள் அல்லது மருந்து கொடுத்தே கொன்றுவிடுவார்கள். எப்படியும் நமக்கு நன்மையே.. உங்கள் கணவரை மீட்டுவிடலாம். அமாரிகோ போகும் கழுகு விமானத்திலேறி நாம் நாளையே பயணம் செய்வோம்” என்ற மந்திரியை நன்றியோடுத் தழுவிப் பாராட்டினான் புங்கன். அடுத்து இளவரசியை மகிழ்ச்சியோடு தழுவலாம் என்று முனைந்த போது சட்டக்கிளி அலறியது.

இரண்டு நாட்களுக்குப் பின் அமாரிகோவில் முழு வேர்க்கடலை உரித்துச் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருந்த அரக்கனைப் பிடித்தார்கள். புங்கன் அரக்கனிடம் இளவரசியின் கணவனை விடுதலை செய்யுமாறு உத்தரவிட்டான். அரக்கன் “என் உடல்வலி மிகவும் மோசமாகி விட்டது. தலையிலிருந்து கால் வரை வலிக்கிறது. எல்லாவற்றுக்கும் இந்த ஆள் கொடுத்த மூலிகையே காரணம். குணமாகாமல் இவனை விடுதலை செய்ய மாட்டேன். இன்னும் ஒரு வாரத்தில் குணமாகவில்லையெனில் இவனையும் கொன்று உங்கள் அனைவரையும் கொன்று விடுவேன்” என்று பலமாகச் சிரித்தான். பிறகு முகத்தைப் பிடித்துக் கொண்டு வருந்தினான். “சிரித்தால் வாய் வலிக்கிறது”.

“அரக்கனாரே, முதலில் இந்தக் கிளியைப் பிடியுங்கள்” என்றான் புங்கன்.

அரக்கன் அலறினான். “ஐயோ, சட்டக்கிளியா? மறுபடியுமா? இங்கே வரமாட்டீர்கள் என்று நம்பி சட்டக்கிளியைக் கொடுப்பது போல் கொடுத்துவிட்டு வந்தால், அதை இங்கேயும் எடுத்து வந்தீர்களா? வரும் வழியில் பசித்தப் பூனை ஒன்றைக் கூடவா பார்க்கவில்லை? கருணையில்லாத கூட்டமாக இருக்கிறதே!” என்று நடுங்கினான்.

“நான் பார்த்துக் கொள்கிறேன்” என்ற காவலன், சரேலென்று கிளியைப் பிடித்து ஒரு பைக்குள் திணித்தான். வயிற்றை எதிர்பார்ப்புடன் தடவிக் கொண்டான்.

“அரக்கனாரே.. உங்கள் வலிகளைப் போக்கும் வழியைச் சொல்கிறேன். என்னைத் தொடர்ந்து வாருங்கள்” என்றார் மந்திரி.

புங்கவர்மன் தலைமையில் எல்லோரும் மந்திரியைப் பின் தொடர்ந்தார்கள். அரக்கனும் புலம்பிக் கொண்டே நடந்தான். நெடுந்தூரம் சென்றபின் நின்றார்கள். மாலை மயங்கி இரவு தொடங்கியிருந்தது. “அதோ பாருங்கள்.. சிவப்புச் சட்டை அணிந்த அந்தக் கூட்டத் தலைவனை கவனியுங்கள்..”

முழு நிலவின் ஒளியில் அங்கே ஒரு கூட்டம் நேராகவும் தலைகீழாகவும் ஆடிப்பாடிக் கொண்டிருந்தது. அரக்கன் அவர்களையே கண் இமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். “இவர்கள் என்னைப் போலவே இருக்கிறார்களே!” என்றான். சிவப்பு சட்டை அணிந்த ஒருவர் தலைகீழாக நடந்து அவர்களை நோக்கி வந்தார். அரக்கனை இழுத்துக் கொண்டு ஆடத் தொடங்கினார்.

ஆடி முடித்ததும் அரக்கனுக்கு மகிழ்ச்சி. “ஆகா! மூலிகையை நம்பி இப்படி ஆடிப்பாடி மகிழ்வதை மறந்தேனே! என்ன ஆட்டம்! என்ன ஆட்டம்! என் வலியெல்லாம் போய்விட்டது!” என்றபடி இளவரசியின் கணவனை விடுதலை செய்தான்.

வாக்களித்தபடியே புங்கவர்மனுக்குக் குறைந்த வட்டியில் நிறைந்த கடன் கொடுத்த இளவரசி, கணவனை இழுத்துக் கொண்டு ஓடினாள்.

“வாருங்கள் மன்னா, கிளி பிரியாணி காத்திருக்கிறது” என்று புங்கவர்மனை இழுத்துக் கொண்டு ஓடினார் மந்திரி.

சிவப்புச் சட்டைக்காரர் பேந்த விழித்துக் கொண்டிருந்தார். “இனி நீயே என் மருத்துவன்” என்றபடி அரக்கன் இழுத்துக் கொண்டு ஓடினான் அவரை.

– 2011/12/09