உவ்வே

 

டெல்லி குழுவிற்காகவா, இல்லை தினமும் நடக்கும் நிகழ்வுதானா தெரியாது.  தினசரி  ஒரு அழகிய பெண்மணி டீக்கான உடையுடன் தோன்றுவார்.  கையில் ஒரு File. 

"இன்று ஏதும் குறைகள் உண்டா?" என்று கேட்பார்.  

நேரத்துக்கு ஊசி போட்டார்களா, நன்றாக கவனித்துக் கொண்டார்களா, விளக்கம் கேட்டால் பொறுமையாக பதில் சொன்னார்களா என்றெல்லாம் கேள்விகள் கேட்டு குறித்துக் கொள்வார்.  இது மாதிரி இரண்டாம் நாள் அவர் வந்து  பேசியதை கொஞ்சம் மானே தேனே சேர்த்து எழுதி, அன்றே வாட்ஸாப்பில் என் உறவுகளுக்கு அனுப்பினேன்!

அது...

******************************

Knock...  Knock..

"Yes..  Come in"

"Good evening  Sir ..  நான் இங்கே அட்மினிஸ்ட்ரேடிவ் சூப்பர்வைசர் உங்களுக்கு இங்கே ஏதாவது இஷ்யூஸ் இருந்தால் சொல்லுங்கள்" 

"ஒன்றுமில்லை மேடம்" 

"நன்றி.  அப்படியே ஏதாவது இருந்தால் இதோ இந்த கார்டில் உள்ள எண்ணுக்கு போன் பேசி சொல்லுங்கள்" 

"நன்றி மேடம் ஒரு விஷயம்...  ஒரு சின்ன இஷ்யூ... " 

"என்ன?" 

"ஊசி போட்டால் வலிக்கிறது மேடம்" 

புன்னகைத்தார்.  

"அதற்கு ரெமடி கிடையாதா?"

மறுபடியும் ஒரு அழகிய புன்னகை = கையிலுள்ள கோப்பைப் பார்த்தபடியே...

"இந்த நோட்டில் கையெழுத்து போடுகிறீர்களா?  நான் வந்து கேட்டேன் என்பதற்கான ஆதாரம்" 

நான் பாஸைக் காட்டி,   "அவர் போடலாமா?" என்றேன்.  

"ஓ... வேண்டியவர் என்றால் போடலாம்"

"வேண்டியவர்தான்..."

"தாராளமா போடலாம். அவர் உங்களுக்கு என்ன வேண்டும்?"  என்றார். 

"கொஞ்சம் நெருங்கிய சொந்தம் " 

"ஸிஸ்டரா?".

 "இல்லை வொய்ஃப்"" 

"என்னது?  என்ன வேண்டும்?" என்றார் சற்றே குழப்பத்துடன்.

"அவர் எனக்கு வொய்ஃப் வேண்டும்"

அவர் என் பார்வையைத் தவிர்த்து விட்டு பாஸிடம் கையெழுத்து வாங்க நோட்டை நீட்டினார்.  

பாஸ் அவர் முகத்தை சங்கடத்துடனும், என் முகத்தை சற்றே எரிச்சல் கலந்த கோபத்துடனும் பார்த்தவாறே File ஐ வாங்கினார்.

அட்மினிஸ்ட்ரேடிவ் சூப்பர்வைசர் கையெழுத்து வாங்கிக் கொண்டு கிளம்பினார்.  "ஏதாவது கம்ப்ளெயின்ட் இருந்தா சொல்லுங்க"

புன்னகையை ரத்து செய்திருந்தார்.

=============================================================================================

இன்ஸ்ட்டாவிலிருந்து பகிர்வதால் அனைவராலும் பார்க்க முடிகிறதா என்று தெரியவில்லை.  பிரிவியூவில் எனக்கு ஒழுங்காக காட்டுகிறது.

TMS பின்பற்றிய சில பாணிகள் பற்றி சொல்கிறார் வீரமணி ராஜு.

View this post on Instagram

======================================================================================= 

தமிழே அறியாத சரோவை வசந்தியாக்குவதற்குள் ஸ்ரீதரின் யூனிட் திண்டாடித் தெருவில் நின்றது.

‘இரண்டு நாள்கள் ஷூட்டிங் முடிந்திருந்தது. ‘எப்படி நம்மப் புதுமுகம்...? ’ என்று கேட்டார் ஸ்ரீதர்.

’எல்லாம் சரி. லேங்வேஜ்தான் ப்ராப்ளம். ’ என்றார் ஒளிப்பதிவாளர் வின்சென்ட்.

‘கொஞ்சம் கொஞ்சமாக வ(மொ)ழிக்குக் கொண்டு வர வேண்டும். ’ என்றார் உதவி டைரக்டர் பி. மாதவன்.

ஒரு ரூபா என்கிற வார்த்தையை ‘வரு ரூபா’ என்பதாக சரோ உச்சரித்தார். ரிகர்சல் பார்த்த ஸ்ரீதர், என்னிடம் சாமியாடினார்.

‘என்னடா நீ முன்னாடியே படிச்சுக் காமிச்ச லட்சணம் இதுதானா...? ’

என்னை முறைத்தவாறே ஸ்ரீதரும், கடைசி வரையில் சரோவின் ‘கொஞ்சும் கிளி’ தமிழைத் திருத்த முயற்சித்துத் தோற்றார்.

ஒத்திகையில் மட்டுமல்லாமல் டேக்கிலும் ‘வரு ரூபா’ என்றே சொல்லி, ஃபிலிமைத் தின்று நாள் முழுவதும் ஏப்பமிட்டார் சரோ.

ஸ்ரீதராலும் சரோவின் சந்தனத் தமிழைத் திருத்த முடியவில்லை என்கிற சந்தோஷத்தில் எனக்குத் தனி குஷி பிறந்தது.

ப்ளைமூத்தில் தாயார் ருத்ரம்மா, சகோதரிகள் சகிதம் கல்யாணப் பரிசு செட்டுக்கு வரும் சரோ, கம்பெனி தரும் ஹோட்டல் டிபனை ஒரு பிடி பிடிப்பார்.

ஸ்டில்ஸ் அருணாச்சலம்- ‘என்ன குழந்தே... தெம்பா இல்ல? ’

ருத்ரம்மா - ‘அது தூங்கப் போனது ரொம்ப லேட்டு. டயலாக் படிச்சது. ’

ஸ்டில்ஸ் ஆனாரூனா - ‘நீங்களும் வாங்கி அப்பப்பப் படிங்க. தமிழ் பொழைக்கும்! ’ ‘சித்ராலயா’ கோபு.

சினிமா உரையாடலை மட்டுமல்ல. கோபுவின் முழுப்பெயர் சடகோபன். அதை ‘ஜடைகோபால்’ என்றே சரோ தவறுதலாக அழைத்தார்.

பி. மாதவன், ஸ்ரீதரிடம் அது பற்றி முறையிட்டார்.

ஸ்ரீதர் - ‘அது அவனுக்குப் பொருந்தும். அவன் ஒன்பதாம் வகுப்பு வரை குடுமி வைத்திருந்தான். ’

சரோ - ‘குடுமின்னா என்னா...? ’

கோபு- ‘ரொம்பப் புத்திசாலி என்று அர்த்தம். ’

தமிழ் தெரியாவிட்டாலும் தன்னை யாராவது கலாய்த்தால் சரோ உஷாராகி விடுவார். அவர்கள் யாராக இருந்தாலும் பதிலடி கொடுக்காமல் விட்டதில்லை.

பின்னர் ஒரு காலத்தில் அந்த கோபால் என்ற உச்சரிப்பில் அந்த கன்னட பைங்கிளியை தமிழ் நாடு அன்றும் இன்றும் மறக்க வில்லை என்பது உண்மையே.

- சித்ராலயா கோபு

முகநூல் பதிவு- பிரசாந்த்!

இன்று பிறந்தநாள் காணும் சித்ராலயா கோபு அவர்களின் பிறந்தநாள் சிறப்பு பதிவு!

Prashantha Kumar FaceBook

============================================================================================

1979 ல் 22 நாட்களில் எடுத்து முடிக்கப்பட்ட படம் புதிய வார்ப்புகள். ரத்தி அக்னிஹோத்ரிக்கு முதல் படம். பாக்யராஜுக்கும் ஹீரோவாக முதல் படம். பாரதிராஜா முதன்முதலாக சொந்தமாக தயாரித்த படம், 'முதன் முதலா சொந்தமா படம் எடுக்கறீங்க.. என்னை ஹீரோவா போட்டு ஏன் ரிஸ்க் எடுக்கறீங்க' ன்னு பாக்யராஜ் கூட கேட்டாராம், படம் பாரதிராஜாவுக்கு வெற்றியைக் கொடுத்தது, இரண்டு விருதுகளையும் கொடுத்தது,.. படம் இதுவரை நான் பார்க்கவில்லை என்பது பெரிய தகவல் அல்ல என்பதால் அதை இங்கு சொல்லாமல் விடுகிறேன். சிறிய ஒரு வேடத்தில் நடித்த மனோபாலாவுக்கும் முதல் படம்.

முதல் பாடல் கண்ணதாசன் எழுதி இளையராஜா இசையில் மலேஷியா வாசுதேவனும், ஜானகியம்மாவும் பாடி மோகனமாய் ஒலிக்கிறது.

==================================================================================================

ஜெயகாந்தன் :

ஒன்பதாம் பிராயத்தன் என் விழிக் கோது காதை சகுந்தலை ஒத்தனள்' என்று, பாரதியார் எழுதியிருப்பது போல், எனக்கும் பன்னிரண்டு வயதில், ஒரு காதல் அனுபவம் ஏற்பட்டது.

'வயது முற்றிய பின்னறு காதலே மாசுடைத்து...' என்கிறார் பாரதியார். அதில் மாசு இருந்ததா, இல்லையா என்று எனக்குத் தெரியாது. ஆனால், அவள், மேல் எனக்கு காதல். அவளுக்கு உண்டா என்றும் தெரியாது. அவள், என்னைச் சுற்றிச் சுற்றி வருவாள்; என்னோடு விளையாடுவாள்.

நானும், அவளும் தனிமையில் பேசி, சிரித்து, தோட்டமெல்லாம் திரிவோம். நான், என்ன சொன்னாலும், விழுந்து விழுந்து சிரிப்பாள். நான் பேசுவதெல்லாம், அவளுக்கு, 'ஜோக்' தான். அவளை, ஒரு நாள் காணாவிட்டால், நான் தவித்து போவேன். கண்டதும், அப்படி ஒரு மகிழ்ச்சி ஏற்படும்.

நான் வேலை செய்து கொண்டிருந்தேன். அவளோ கான்வென்ட்டில் படித்தாள். மதிய நேரம் வருவாள். மாலை வரை வேலைக்கு டிமிக்கி கொடுத்து, அவளோடு நான் விளையாடுவேன்.

ஒருநாள் அவள் வரும் போது, நான் உடல்நலம் இல்லாததால், தூங்கி விட்டேன். அவள் வந்து பார்த்து விட்டு போய் விட்டாள். தூங்கி எழுந்த போது, அவள் நினைவுடனே எழுந்தேன். அவள் வந்து போய் விட்டதாக கூறினர். எனக்கு அந்த ஏமாற்றத்தை தாங்க முடியவில்லை.

தனிமையில் போய், மொட்டை மாடியில் கவிழ்ந்து படுத்து, எதையோ இழந்தவனாக சோகம் தாளாமல், கதறிக் கதறி அழுதேன்.

அடுத்த நாள் அவள் வருவாள் தான். ஆனால், அன்று அவளைப் பார்க்காத வருத்தத்தில், அவ்வளவு அழுகை, சோகம்.

அதன்பின், அவள் எங்கோ, நான் எங்கோ பிரிந்த பின், இடையில், ஆறு ஆண்டுகள் கழித்து, எனக்கு பதினெட்டு வயதில், அவளைப் பதினாறு வயதுப் பெண்ணாக, மீண்டும் சந்திக்கும் வாய்ப்பு கிட்டியது. அதுவரையில், அவளது பெயரையும், நட்பையும் மறவாமல், நினைவில் பாதுகாத்து, வைத்திருந்தேன்.

அவள் வரப் போகிறாள் என்று, முன்னாலேயே எனக்கு தெரியும். எனவே, அவள் வருகைக்காக, நான் காத்திருந்தேன். அவளும், வீட்டில் நுழைந்ததும், என் பெயரை கூறி, 'எங்கே?' என்று கேட்டு, ஆவலாய் வந்து, கதவைத் திறந்து, நின்றாள்.

அந்த வினாடி, என் காதல், அவள் காலடியில் வீழ்ந்து செத்தது. காரணம், அவள், 'நெடு நெடு'வென, என்னை விட, உயரமானவளாக வளர்ந்திருந்தது தான். அதனால், என் மனம் ஏன் மாற வேண்டும்... இது என்ன, 'சைக்காலஜி' என்று, எனக்கு புரியவில்லை.

அவள் என்னோடு மிகவும் ஆர்வத்தோடும், நட்புணர்வோடும் நீண்ட நேரம் பேசிக் கொண்டிருந்தாள். அந்தப் பழைய நாட்களை நினைவுறுத்தி, அவள் பேசும் போது, எனக்கு வருத்தமாகவும், ஏன் கோபமாக கூட இருந்தது. 'இவள் யார் அந்த அழகான நினைவுச் சித்திரங்களை கலைப்பதற்கு...' என்று, தோன்றியது. அதன் பின், அவளை நான் சந்திக்கவே இல்லை.

— 'நினைத்துப் பார்க்கிறேன்' என்ற கட்டுரையில், ஜெயகாந்தன்.

வாரமலர் - திண்ணை 2017 ஜூலை

=============================================================================

பெர்முடா முக்கோணம் மர்மம்.  ஜீவி ஸார் அனுப்பி வைத்தது.  இந்த பெர்முடா முக்கோண மர்மம் எப்போதுமே எல்லோருக்குமே பிடித்த புதிர்களில் ஒன்று.  இப்போது இது சம்பந்தமாய் இந்தப் பெண் சொல்வதையும் கேளுங்களேன்...

=============================================================================================

நகுலன் பாணியில் ஒரு கவிதை முயற்சிக்கிறேன்...  ஜீவி ஸார் மன்னிப்பாராக...

'அது என்ன' என்று அவள் 

என்னைக் கேட்டாள்.

'தெரியாது' என்றேன்.

எதைபபற்றிக் கேட்டாள் என்று 

நானும் கேட்கவில்லை.

அவளும் சொல்லவில்லை.

உவ்வே 

இடுப்பில் சொருக நினைத்த 

கர்சீப் 

விழுந்தது தெரியாமல் 

முன்னால் நடந்து சென்ற 

இடையழகியிடம் 

அதை எடுத்து நீட்டினேன் 

வேறொரு கர்சீப்பால்

'கர்கர்ரெ'ன்று  

மூக்கை 

சீந்திக் கொண்டிருந்தவள்  

திரும்பி, 

'வேண்டாம்' என்று சைகை 

செய்தாள்.  

'ரொம்ப ஈரமாகி விட்டது.  

அதுதான் 

வேறு எடுத்திருக்கிறேன்'.

  

அப்போ அந்த ஈரம்

வியர்வை இல்லையா?

==========================================================================================

இந்தப் படத்தின் பாடல்கள் சென்னை பிரசிடெண்ட் ஹோட்டலில் வைத்து பதிவு செய்யப்பட்டதாம்.  இப்போது வரும் பாடல் ஜென்ஸி மற்றும் B. வசந்தா பாடிய பாடல்.   பாடல் பேஸ் ஷண்முகப்பிரியா ராகம் என்று சொன்னதோடு அடிக்கடி சமீப காலங்களில் கங்கை அமரன் இந்தப் பாடல் பற்றி சிலாகித்து பேசுகிறார் என்பதோடு அந்தப் பாடலின் வரிகளை இப்போதும் மனனமாக ஒப்பிக்கிறார்..  உண்மையிலேயே மனத்தைக் கொள்ளை கொள்ளும் சந்தநயம்.

ஒரு ஜாங்கிரியை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள். ஓரிடத்தில் ஆரம்பித்து ஏகப்பட்ட வளைவு நெளிகளுடன் சுற்றிச்சுற்றி வந்து ஆரம்பித்த இடத்திலேயே முடியும் இல்லையா..  இப்போது ஆரம்பம் எது முடிவு எது என்று தெரியாது.  முடிவே இருக்காது!  அது போலதான் இந்தப் பாடல்.  அப்போது இந்தப் பாடலின் அருமை தெரியவில்லை.  இப்போல்லாம் தவறவிடுவதில்லை!

இளையராஜா வேண்டுமென்றே இந்த கஷ்டமான சந்தத்தை அமரனிடம் கொடுத்து பாடல் எழுதி வா என்றதும் ஹோட்டலின் மொட்டை மாடி சென்று அமர்ந்து வாகன சத்தங்கள் இடையே பத்து நிமிடத்தில் எழுதிய பாடலாம்.

புதிய வார்ப்புகள் படத்தில் முதலில் கங்கை அமரன்தான் பாக்யராஜ் நடித்த பாத்திரத்தில் நடிப்பதாக இருந்ததாம்.

=========================================================================================

OTT யில் பார்த்த படம்.

ஒரு நிறுவனத்தில் கடுப்பேத்தும் ஒரு மானேஜர் திடீரென மரணமடைகிறார்.  அது கொலை என்று அறியப்படுகிறது.  போலீஸ் எல்லாம் வரவில்லை.  அந்தக் கொலைக்கு நான்கு பேர்கள் மேல் சந்தேகம்.  துப்பறிவாளர் யாரும் வரமாட்டார்கள்.  நான்கு பேர்களுக்குமான சம்பவங்கள் ஒன்று இரண்டு என்று விவரிக்கப்படுகின்றன. கொலையாளி யார் என்று படம் பார்க்கும் நாம் கண்டுபிடிக்க வேண்டும்!  விதார்த், கலையரசன், சுந்தரா டிராவல்ஸ் ராதா ஆகியோர் நடித்திருக்கிறார்கள்.  மானேஜராக ஜான் விஜய்.  SunNext தளத்தில் பார்த்தேன்.  பார்க்கலாம்.

=============================================================================================

ஜோக்ஸ்....