அமாவாசை அர்த்த ராத்திரி

 

காத்திருந்ததுதான் மிச்சம்.  அன்று எதுவும் நடக்கவில்லை. யாரும் வரவில்லை. நடுவில் சென்ற வாரம் படித்து விட்டு என் அக்கா சொன்னது : 

"இதில் குடும்பத்தினர்தான் அமர்வார்கள்.  ஆரம்பிக்கும்போது ஸ்வாமி படமும், அவர்கள் குலதெய்வம் படமும் வைத்து, தீபம் ஏற்றிதான் ஆரம்பிப்பார்களாம்.  யாரை அழைக்கிறோமோ அவருக்கு மிகவும் பிடித்த நபர் அந்தக் குழுவில் இருக்க வேண்டும்.  பயம் இருப்பவர்களை பக்கத்தில் வைத்துக் கொள்ள மாட்டார்களாம்.  ஒருமுறை அவர்கள் வீட்டில் டியூஷனுக்கு வந்த பையன் ஒருவன் வந்து ஆர்வத்தில் உடன் அமர, அவனுக்குத் தெரிந்த ஆவி வந்து விட்டதாம்!  அது, தான் எப்படி கொலையுண்டோம் என்றெல்லாம் சொல்ல ஆரம்பித்ததும் பேஸ்தடித்துப் போன பையனை தகுந்த துணையுடன் வீட்டுக்கனுப்பி வைத்தார்களாம்.  அமாவாசையில்தான் பாட்டி இதில் உட்காருவாராம்.  தாத்தாவைதான் அழைப்பார்களாம்.  அதாவது எங்கள் தாத்தாவை.  அவரும் வந்து லாஜிக்களாக பதில் சொல்லி இருக்கிறார் என்று சொல்கிறாள் என் அக்கா.  கையில் ஒரு பாட்டில் மூடி போல வைத்துதான் முயற்சி செய்வார்களாம்.  ஆங்கிலத்தில்தான் பதில்கள் இருக்குமாம்.  அதுவும் ஓரிரு வார்த்தைகளில், ஆமாம் இல்லை என்பது போல.  சர்க்கரை போட்டு ஒரு காஃபி சர்க்கரை இல்லாத ஒரு காஃபி அங்கே வைத்திருப்பாராம் பாட்டி.  அந்தப் பையன் சம்பவத்துக்குப் பின் ஒருமுறை மட்டும் அழைத்துப் பேசிவிட்டு அப்புறம் முயற்சிக்கவில்லையாம். பாட்டி, அத்தை, என் அக்கா  போர்டில் அமர்வார்களாம்.  என் அக்கா அப்போது பள்ளி மாணவி.

சரி இங்கு வருகிறேன்.  நீண்ட நேரம் முயற்சித்தும் ஒன்றும் நடக்கவில்லை என்றதும் போர்டை எடுத்து ஓரமாக வைத்து விட்டு, கிண்டலும் கேலியாக பேசிக்கொண்டு படுக்க ஆயத்தமாகி இருக்கிறார்கள்.  சத்தமில்லாமல் ஏதாவது ஆவி இங்கு வந்து திரும்பிச் செல்லாமல் தங்கி இருக்கும் என்றெல்லாம் பேசிக்கொண்டு விளக்கணைத்து படுத்திருக்கிறார்கள்.

விளக்கணைத்தும் மெல்லிய குரலில் தூங்கும் மற்றவகர்களுக்கு இடைஞ்சலில்லாமல் பேசிக்கொண்டிருந்திருக்கிறார்கள்.  

"அப்படி ஏதாவது ஆவி இங்கே இருந்தால் கூட நமக்கு லாபம்தான்"

"ஏன்?"

"அந்தத் திருடர்கள் வந்தால் இது கவனித்துக் கொள்ளவுமில்லை?"

"ஆவியே அவங்களைக் கண்டு பயந்து ஓடிவிடுமப்பா"

இன்னொருவரிடம் அதட்டல் வந்தது.  "ஏய்..  சும்மா படுங்கப்பா..  தூங்குங்க..  சும்மா பயமுறுத்திகிட்டு..."

பேசியவர்கள் சிரித்தபடி மௌனமாக, அறை நிசப்தமானது.  மெல்ல தூக்கம் வந்து எல்லோரையும் அனைக்கத்தொடங்கியது.

நடு இரவு நெருங்கும் நேரம்..ஒரு வினோதமான சப்தம்.  கொஞ்ச நேரம் கழித்து ஏதோ தரையில் உருளும் சத்தம். கண்திறந்து பார்த்தாலும் எதுவும் தெரியாத அமாவாசை இருட்டு.  எல்லோரும் விழித்துக் கொண்டார்கள்.

ஆனால்... 

============================================================================================

மனசாட்சியம் - 8

KGY Raman

தற்பொழுது கிட்டத்தட்ட மறக்கப் பட்டுவிட்ட " திண்ணைப் பள்ளிக்கூட " த்திற்கு நான் போய் வந்திருக்கிறேன் என்று சொன்னால் உங்களால் நம்ப முடிகிறதா ? 

நான் போய் வந்தது உண்மைதான். அப்போது எனக்கு வயது நான்குக்கு மேல் ஐந்துக்குக் கம்மி. என்ன ஒரு விஷயம், அந்தப் பள்ளிக் கட்டடத்தில் திண்ணையே இல்லை. திண்ணை இல்லாத திண்ணைப் பள்ளிக்கூடம்.  ஆக்ஸிமோரான்.

இந்தப் பள்ளிக்கூடத்திற்கு கணவன் மனைவியாக இருந்த இரண்டு பேர் ஆசிரியர்கள். அவர்களுக்கு 8 மாதக் கைக்குழந்தை ஒன்று.

சுமார் முப்பது சிறுவர் சிறுமியர் அங்கே இருந்தோம். இரண்டே இரண்டு ஆசிரியர்கள் என்பதால் மாணவர்களைப் பாதியாகப் பிரித்து வைத்துக் கொண்டு பாடம் சொல்லிக் கொடுப்பார்கள். ஒரு பாதி மற்ற பாதியை விட கொஞ்சம் சீனியர் என்பதால் பாடங்களும் வேறு மாதிரியாக இருக்கும். அரிச்சுவடி வகுப்பு மாணவர்களுக்கு ஸ்லேட்டில் எழுதும் வேலை கிடையாது. காதால் கேட்டதை வாயால் சொல்ல வேண்டும். அது மட்டுமே பயிற்சி.

சீனியர் வகுப்புக்கு ஆனா ஆவன்னா சிலேட்டில் எழுதும் மகத்தான  வேலை.  மாணவர்கள் மிகவும் கஷ்டப்பட்டு மிகவும் மெதுவாக தமிழ் உயிர் எழுத்துக்களை எழுதுவதைப் பார்க்கும்போது சற்று மன சங்கடம் ஏற்படும் என்று இப்பொழுது தோன்றுகிறது.

நான் சொல்ல வந்த திண்ணைப் பள்ளி சுவாரஸ்யம் அந்தப் பாடத்திட்டத்தைப் பற்றியது அல்ல.

 பள்ளிக் கட்டடத்தின் கதவைத் திறந்து கொண்டு உள்ளே நுழைந்ததுமே ஒரு 25*15 அடி அளவிலான கூடம். அதன் பின்னே சிறு முற்றம். ஒருபுறம் சமையலறை. எதிர்ப்புறம் படுக்கைக் கூடம். (அதுவும் ஒரு திறந்த வெளிக்கூடம் தான்). இந்தக் கூடத்தில் ஒரு ஏணைஅல்லது தூளி என்று அறியப்படும்  குழந்தைகள் தூங்கும் வசதி செய்யப்பட்டு இருக்கும். 

ஆசிரியர் ஆசிரியை இருவரும் கணவன் மனைவியர் என்பதால் அவர்கள் அங்கேயே குடித்தனம்  இருந்தார்கள்.

கல்வி கற்பித்தலும் வீட்டு வேலைகளைகா கவனித்துக் கொள்வதும் ஏக காலத்தில் நடக்கும். தூளியில் இருக்கும் குழந்தை அழுதால் சற்று வயது வந்த பெரிய மாணவனைப் பார்த்து "நீ போய் குழந்தை ஏணையை ஆட்டு" என்று டீச்சர் உத்தரவு போடுவார். பையனும் பரமசிரத்தையாக அந்தப் பக்கம் போய் குழந்தையை சாந்தப் படுத்தித் தூங்க வைத்து விட்டு வர வேண்டும். இது மட்டுமில்லாமல் அடுப்பிலே வெந்து கொண்டிருக்கும் சாதத்தைக் கிளறுவது சாம்பார் என்ன ஆயிற்று என்று பார்ப்பது போன்ற சிறு வேலைகளும் இந்த பெரிய பையனுக்கு அவ்வப்போது தரப்படும். 

இந்த மாதிரி வேலைகளில் என்னை மிகவும் கவர்ந்தது பற்றி இங்கே சொல்ல விழைகிறேன்.

 ஆசிரியை உள்ளே போய் ஒரு சிறு கூடையில் வெங்காயத்தை எடுத்து வந்து ஒவ்வொரு மாணவனிடம் ஒவ்வொரு வெங்காயத்தை கொடுத்து உரிக்கச் சொல்கிறார். சற்று நேரமான பின்  காலிக் கூடையை அந்தப் பெரிய பையன் கையில் கொடுத்து ஒவ்வொருவரிடமும் இருக்கும்  வெங்காயத்தை வாங்கிக் கூடையில் போட்டு எடுத்துக் கொண்டு வரச் சொல்லுகிறார் ! இது கிட்டத்தட்ட அன்றாடம் நடக்கும் திருப்பணி.

அந்தக் காலத்தில் ஸ்கூல் இன்ஸ்பெக்ஷன் என்று ஒன்று இருந்ததில்லை போலும். இந்த ஸ்கூல் கம் வீடு வெற்றிகரமாக நடந்து கொண்டு தான் இருந்தது.

திண்ணைப் பள்ளிக்கூடத்தை அடுத்து, வேறு ஒரு ஊரில் ஆரம்பப் பள்ளியில் ஒண்ணாம்ப்பு என்று அறியப்படும் ஒண்ணாங்கிளாஸ்-ல் சேர்க்கப்பட்டேன். அங்கே இரண்டு ஆசிரியர்கள். ஒருவர் சோமசுந்தரம் பிள்ளை. மற்றவர் சௌந்தரராஜ முதலியார். அந்தக் காலத்தில் ஜாதிப் பெயர்கள் தடை செய்யப்படவில்லை. மாறாக செட்டியாரே முதலியாரே கவுண்டரே என்று எல்லாரையும் அன்பாகவும் மரியாதையாகவும் அழைக்கும் வழக்கம் இருந்தது. அதில் ஏதும் சாதிப் பாகுபாடு அல்லது வெறுப்பு இன்றும் கூட எதுவும் என் கண்ணுக்குப் படவில்லை. நமது அபிமான நடிகர் சிவாஜி கணேசன் கூட தன் நண்பர்களை செட்டியாரே முதலியாரே என்று அன்பாக அழைப்பார் என்பதைப் பார்த்திருக்கிறோம். சரி இதை விட்டு விட்டு விஷயத்துக்கு வருவோம். 

சோமசுந்தரம் பிள்ளை அவர்கள் வகுப்புக்கு வந்தால் உயிர் எழுத்துக்களை சொல்லிக் கொடுக்கும் போது அ, ஆ,  இ, ஈ என்று சொல்லாமல் " ஆனா, ஆவன்னா, ஈனா ஈயன்னா " என்று சொல்லிக் கொடுப்பார்.  முதலியார் அவர்கள் பக்கத்திலேயே இருக்கும் தமது  வகுப்பில் இதற்கு பலமான ஆட்சேபங்களைச் சொல்லுவார். பலகையில் 

அ

ஆனா

ஆ

ஆவன்னா 

என்று எழுதிவிட்டு இது எப்படி இரண்டும் ஒன்றாகும் என்று பலமாக விவாதிப்பார். 

இதற்கு பதிலடியாக பிள்ளைவாள் , "சின்னப் பசங்களுக்கு எப்படிச் சொல்லித் தரணும்கிறது எங்களுக்கு யாரும் சொல்லித் தர வேண்டிய அவசியம் இல்லை ! விக்கல் வந்த மாதிரி இந்த அ ஆ எல்லாம் நமக்கு உதவாது" என்று எதிர்ப் பிரச்சாரம் செய்வார். 

அங்கு ஒரு ஹெட் மாஸ்டர் இருந்து இதை சமரசம் செய்து தீர்த்து வைத்திருக்கலாம் என்று இப்போது தோன்றுகிறது. ஆனால் அந்த வயதில் ஹெட் மாஸ்டர் என்று ஒருவர் இருந்தாரா என்பதே தெரியவில்லை.

========================================================================================

மலையாளப்படமான போஸ்ட்மார்ட்டம் படத்தை தமிழில் வெள்ளை ரோஜா என்று எடுத்து வெற்றி பெறறார்கள் 1983 ல்.  ஜெகந்நாதன் இயக்கத்தில் சிவாஜி நடித்த படம்.  இளையராஜா இசை.  நா காமராசன் பாடல்.  SPB ஜானகியம்மா குரலில் ஓ மானே மானே மானே 

======================================================================================

நிர்வாண நகரம் கதையில் சுஜாதா....

ராணி படிக்கறதும் புஸ்தகம் பைண்டு பண்றதும் அவ்வளவு குத்தமா? சுஜாதா இப்படி சொல்லிட்டாரே.... நிறைய புத்தகங்கள் பைண்டு பண்ணி வச்சிருக்கறதாலதான் என்னால இதெல்லாம் போட முடியறது!

சரி, விடுங்க.. கதைலதான சொல்லி இருக்கார்? அது அவரோட கருத்து அல்ல,

வனஜாவோட கருத்துன்னு வச்சுப்போம்!

வனஜா யாரு? நாயகனுக்கு காதலி, மனைவியாகப்போகிறவள்னாலும் அவள் கதையின் நாயகி அல்ல.

இதெப்படி இருக்கு?!

கதைப்போக்குல சுஜாதாவே ஒரு இடத்துல கன்பியூஸ் ஆகி வனஜாவை விமலா ஆக்கி இருப்பார்!

*****************************************************

"என்ன சொல்றே வனஜா.. என்னைப்பத்தி உனக்கு...."

"முழுக்கத்தெரியும். அதனாலதான்..."

தலையாட்டினான். "இல்லை வனஜா. என்னை உனக்குத் தெரியாது. நான்... நானில்லை"

"இத பாருங்க.. அப்பா எனக்கு தீவிரமா மாப்பிள்ளை தேடிண்டிருக்கார். அன்னிக்கி அமெரிக்கா அக்கா வந்து பாத்து உயரம் ஜாஸ்தின்னுட்டு போயிட்டாளா? அப்புறம் ஒத்தனை புடிச்சு வச்சிருக்கார். ராஞ்சியில் ஏதோ இன்ஜினியராம். வந்து பார்த்தான். மீசை வச்சுண்டு ஆடு திருடின கள்ளன் மாதிரி முழிச்சான். என்னைப் பார்க்க வந்திருக்கானா, என் தங்கையைப் பார்க்க வந்திருக்கானான்னு அடிக்கடி சந்தேகம் வந்தது. 'உன் ஹாபி என்னன்னான். 'புஸ்தகங்கள்'னேன்.

"நீங்க என்ன படிப்பீங்க'ன்னேன். 'ராணி'யாம். அப்புறம் பத்திரிகையில் வர்ற தொடர்கதை எல்லாம் பைண்டு பண்ணி வெக்கிறதுதான் பொழுது போக்காம்.

மெட்றாஸுக்கு வந்து தினம் ஓரு தமிழ்ப்படமா பாத்துத் தீர்த்துட்டான்.

"இளமை ஊஞ்சலாடுகிறதுல ஸ்ரீப்ரியா ஆக்டிங் எப்படி?"

"லட்சுமி மோகனை கல்யாணம் பண்ணிண்டுட்டாளாமே?"

"ஸ்ரீவித்யா, சுஜாதா எல்லாரும் கல்யாணம் ஆனப்புறமும் நடிக்கிறாளாமே, எப்படி?"

இவனோட நான் ராஞ்சியில் போய் தொடர்கதை பைண்டு பண்ணிண்டு எந்தெந்த நடிகை 'பிள்ளையாண்டிருக்கா'ன்னு தகவல் சேர்த்துண்டு இருக்கணும். வரதட்சிணை வேற......."

========================================================================================

இயக்குநர் மகேந்திரன் சொல்கிறார் :

அழகப்பா கல்லூரியில் நான் படித்துக் கொண்டிருந்த வருடம். கல்லூரியின் கலை விழாவிற்கு தலைமை தாங்கிய மக்கள் திலகத்தின் முன்னால் ஒரு மாணவன் என்ற முறையில் தமிழ் திரைப்படங்கள் பற்றி ஒரு திறனாய்வு சொற்பொழிவு நடத்தும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைத்தது.

என் பேச்சைக் கைதட்டி ரசித்த அவர் மேடையை விட்டு இறங்கும் முன் என்னைப் பாராட்டி ஒரு பாராட்டுக்கடிதம் எழுதிக் கொடுத்தார்கள். அதை இன்று வரை ஒரு பொக்கிஷமாக பாதுகாத்து வருகிறேன்.

பின்னர் சென்னை வந்து சட்டக் கல்லூரியில் படிக்கத் தொடங்கினேன். பொருளாதார நெருக்கடி என்னை படிக்க விடவில்லை.'இன முழக்கம்' என்ற பத்திரிக்கையில் உதவி ஆசிரியராக கொஞ்ச நாட்கள் வேலை பார்க்கும் சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது. அந்தச் சமயம் எம்.,ஜி.ஆரை அவரது தோட்டத்தில் பத்திரிக்கையாளன் என்ற முறையில் சந்திக்கும் வாய்ப்பு கிடைத்தது.

"நம்மை எங்கே அவருக்கு நினைப்பிருக்கப் போகிறது?" என்று நினைத்துக் கொண்டு மற்ற பத்திரிக்கையாளர்களை மத்தியில் அமர்ந்திருந்தேன். அந்த அபூர்வ மனிதரின் அன்புள்ளம் என்னைக் கண்ட மாத்திரத்தில், "நீங்கள் அழகப்பா கல்லூரி மாணவர்தானே?" என்றாரே பார்க்கலாம்.

நான் என்னை மறந்தேன். என் எதிர்காலம் அங்கே தொடங்கியது. என் நிலைமையைக் கேட்ட அவர் தாயுள்ளத்தோடு எனக்கு உதவி செய்ய முன்வந்தார். மறுநாளே என்னை ஸ்டூடியோவிற்கு வரச் சொல்லி டைரக்டர் காசிலிங்கத்திடம் உதவி டைரக்டராகச் சேர்த்து விட்டார்கள். பிறகு இந்த அநாதையை தங்கள் வீட்டு மாடியில் தங்கச் சொல்லி கதை திரைக்கதை எழுதும்படி ஊக்குவித்தார்கள்.

நானும் உற்சாகத்தோடு எழுதத் தொடங்கினேன். ஒரு நாள் எனக்கு எம்.ஜி.ஆரிடம் இருந்து அழைப்பு வந்தது. என்னைப் பார்த்ததும், "ஆமாம்,நான் எழுதச் சொன்னேன் என்று எழுதிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள், வருமானம் என்ன உங்களுக்கு?" என்று கேட்டார்

நான் "இல்லை" என்று சொன்ன மாத்திரத்திலேயே ஒரு தாய் போல என்னைக் கடிந்து கொண்ட அவர், "இதை என்னிடம் முன்னாலேயே சொல்வதெற்கென்ன ?" என்றார். அடுத்த நிமிஷம் என் கை நிறைய பணம் தந்து அனுப்பினார்.

இப்படித் தொடங்கிய அவரது கருணை உதவிகள் போகப்போக என்னை ஒரு மனிதனாக கலைஞனாக மாற்றத் தொடங்கின.

(சினிமா எக்ஸ்பிரஸ் 01.01.82 இதழ்)

- தினமணியிலிருந்து -

=======================================================================================

அதே வெள்ளை ரோஜா படத்திலிருந்து அதே குரல்களில் இன்னொரு பாடல், முத்துலிங்கம் எழுதிய பாடல்.  'சோலைப்பூவில் மாலைத்தென்றல்'..  இந்த இரண்டு பாடல்களில் எது முதலிடம் எது இரண்டாமிடம் என்று சொல்ல முடியாது.  எது கேட்கிறோமோ கேட்கும்போது அது முதலிடம்.

 

======================================================================================

நிலா கவிதைகள்!

விடிந்தபின்னும் 

விட்டுப் பிரிய மனமில்லாமல் 

வீதியிலே நிற்கிறது 

நிலா 

******

ஜன்னலில் தோன்றும் 

ஒரு 

மின்னல் முகத்தின்மேல் 

காதல் கொண்டு 

வேலை நேரம் முடிந்தும் 

திரும்பிச் செல்லாமல் 

வெளியே காத்திருக்கிறது 

வட்ட வான்நிலா 

********

உன் முகம் ஜன்னலில் 

கண்டதும் 

நகர மனமின்றி 

நின்று போனதடி 

நிலவும்.

********

பித்தனைப் போல் 

சித்தம் கலங்கி 

நிற்கிறது நிலவு - 

ஜன்னலில் உன் முகம் 

==========================================================================================

சிவசங்கரி பேட்டி....

=========================================================================================

தினமணி கதிரில் அக்கரை சிரிப்பு என்று தொடர்ந்து வந்து கொண்டிருந்ததது.  பாதி எனக்குப் புரியாது!