இளமை எல்லாம் வெறும் கனவு மயம்தான்

 

ஹோட்டலுக்குச் செல்லும்போது இன்றைய மெனு என்று எழுதி இருப்பதைப் படித்து தெரிந்துகொண்டு செல்வோம்.  சமயங்களில் தாலி பாலி என்று என்ன இருக்கும் என்று மனப்பாடமாகத் தெரியும் என்ற அளவில் வாங்கி சாப்பிடுவோம்.

வீட்டிலும் இன்று இதுதான் சமையல் என்று சொல்லி அது செய்யப்பட்டு சாப்பிடுவதைவிட இன்று என்ன இலையில் வந்து விழப்போகிறது என்று தெரியாமல் சஸ்பென்சாக சாப்பிடுவது இன்னும் சுவாரஸ்யமாக இருக்கும் என்று எனக்குத் தோன்றும்.

மெனுவை முன்னதாகச் சொன்னால் 'ஹையோ..  பாகற்காயா..  உவ்வே' என்று மனம் நினைத்து விடலாம்.  'இன்னிக்கும் கோவைக்காயா' என்ற அலுப்பு  தோன்றும்.  அதையே சொல்லாமல் தட்டில் விழுந்தால் மனதில் எதிர்ப்புணர்வு இல்லாமல் சாப்பிட்டு விடுவோம்.  என்ன சொல்கிறீர்கள்?  நான் சமைக்கும்போது என்ன மெனு என்று சொல்லாமல்தான் செய்வேன்.

டாக்டர் கூட இப்போது நான் ஊசி போடப்போகிறேன் அறிவிக்காமல், ஊசியை எடுத்து தயார் செய்துகொண்டே நம்மிடம் பேசிக்கொண்டே தயாரானாள் நாமும் சாதாரணமாக சட்டைக்கு கையை தள்ளிக் கொண்டு தயாராவோம்!

ஆபீசில் கூட நான் இதற்கு உதாரணம் சொல்வேன்.  என்னுடன் பணியாற்றுபவர்கள்  "நாளை லீவு போடணும்..  மேடம் என்ன சொல்வாங்களோ"  என்று கவலைப்படுவார்கள்.  எனக்கு ஆச்சர்யமாக இருக்கும்.  ஏனென்றால் நான் லீவு தேவைப்படும்போது அதிகாரிகளிடம் சென்று முன்னறிவிப்பு செய்து அனுமதி வேண்டுவதில்லை.  லீவு லெட்டருடன் செல்வேன்.  நிமிர்ந்து கூட பார்க்காமல் லீவு லெட்டரில் 'கொக்கி' போட்டு அனுப்பி விடுவார்.  

இவர்கள் போய்க் கேட்கிறார்கள் என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள்..  பேனாவை கீழே வைத்து விட்டு தாவாங்கட்டையில் விரல் வைத்து கொஞ்சம்  யோசிப்பார்.  

"நாளை கல்பனா வர்றாங்களோ...  அவங்களை ஒரு வார்த்தை கேட்டுடுங்க..." என்பார்.  

இல்லை என்றால் "நாளையா..  வேண்டாமே...   அடுத்த வாரம் எடுங்களேன்" என்பார்.  நான் என்னுடன் வேலை செய்யும் பணியாளரிடம் 'நோட்டட்' என்று எழுதி கையெழுத்து வாங்கியே செல்வேன்.  

இதை எல்லாம் சொன்னதும் அவர்களும் அப்புறம் முயற்சித்துப் பார்த்துவிட்டு,  ஆமாம் சார்..  வொர்க்கவுட் ஆவுது..  இது ஏன் இவ்வளவு நாள் எங்களுக்கு தோணலை?" என்பார்கள்!  'அவர்களுக்கு ஆப்ஷன் கொடுக்கக் கூடாது.  தகவல்தான் கொடுக்க வேண்டும்' என்பேன்.  அவர்களை போய் அபிப்ராயம் கேட்பது போல கேள்வி கேட்டால் அவர்கள் தங்கள் அறிவையும் அதிகாரத்தையும் உபயோகிக்க ஆரம்பித்து விடுகிறார்கள்!

மாமியாருக்கு உடம்பு சரியில்லை.  உயிர் பிழைத்து ஆஞ்சியோவுக்குப்பின் இன்னும் முறையான ஆகார வகைக்கு வரவில்லை.  தொண்டைக்குள் கைவிட்டு ஊசி போட்டு விட்ட்டார்கள் என்பது அவர் வாதம்.  தொண்டை வலிக்கிறது விழுங்க முடியவில்லை என்பார்.

வெறும் நீராகாரம் மட்டுமே 99 சதவிகிதம்.  பாஸிடம் அவரிடம் முன்னறிவிப்பு இல்லாமல் அவருக்கு எப்போதும் பிடிக்கும் ஏதாவது ஒன்று கொடு என்பேன்.  அட, இட்லி கொடுத்தால் கூட "இன்று இட்லி தரப்போகிறேன்..  சரியா" என்று ராகமிழுக்காமல் கொடு என்று சொல்வேன்.   ஆனால் அப்படி ராகமாக முன்னறிவிப்பு செய்துதான் தருவார் பாஸ்.  மாமியார் அப்போதே எதிர்ப்புணர்வுடன் மறுக்கத் தயாராகி விடுவார்.

விஷயங்களுக்கு முன்னறிவிப்பு தேவைதான் என்பதை நானும் அறிவேன்.  

சொல்லி விட்டு செய்வது ஒரு மாதிரி, சொல்லாமல் செய்வது ஒரு மாதிரி..

======================================================================================

மனசாட்சியம் - 9

KGY Raman 

நான் அடிக்கடி பார்க்கும் ஒரு விஷயம் youtube. இது எல்லாருக்கும் பொதுவான ஒரு வியாதி என்பதை நன்கு உணர்ந்திருக்கிறேன்.  யூட்யூப் பார்க்கலாமா கூடாதா,  அளவாகப் பார்ப்பது நல்லதா,  என்ன பார்க்கிறோம் என்பதை சரி செய்து கொண்டால் எவ்வளவு வேண்டுமானாலும் பார்க்கலாமா இதெல்லாம் கிளைக் கேள்விகள். 

ஆனால் நான் சொல்ல வந்தது அது அல்ல. இன்று நான் யூடியூப் திறந்து பார்க்கும் போது என் கண் முன்னே வந்தது " சட்டைக்கு சரியாக இஸ்திரி போடுவது எப்படி " என்று ஒரு பதிவு.  ஆவலால் தூண்டப்பட்டு அதைத் திறந்து பார்க்கும் போது எனக்கு அங்கே ஒரு ஆச்சரியம் காத்திருந்தது. யாரோ ஒரு வெளிநாட்டவர் வெளியிட்ட அந்தப் பதிவைக் கிட்டத்தட்ட ஒரு கோடிப் பேர் பார்த்திருப்பதாகப் பதிவாகி இருக்கிறது.

மிக சாதாரண விஷயங்களைப் பற்றி யூட்யூபில் பதிவுகள் இருப்பதும் அவை பெருமளவில் பார்க்கப்படுவதும் ஒரு ஆச்சரியம். புது மொபைல் வாங்கின உடனே  " Unpacking Samsung galaxy A34 5G" என்று தேடினால் அமேசானிலிருந்து வருகிற பார்சலைப் பிரித்து உள்ளிருந்து ஃபோனை எடுத்து சார்ஜரில் போட்டு அது சரியாக இருக்கிறதா என்று எப்படிப் பார்க்க வேண்டும் என்று மிகத் தெளிவாக ஒரு வீடியோ. இதே போல தனித்தனியாக பிரிக்கப்பட்டு நமக்கு அனுப்பப்படும் நாற்காலி போன்றவற்றை  நாம் எப்படிச் சரியாக   ஒன்று சேர்த்து உருவாக்கிக் கொள்ளவேண்டும்  என்று மிகத் தெளிவான விளக்கங்கள் யூடியூபில் காணக் கிடைக்கின்றன. இதனாலெல்லாம் நம் போன்ற ஒன்றும் அறியாத அப்பாவிகளுக்கு மிகப் பெரிய உதவி கிடைக்கிறது என்பதில் ஐயமில்லை.

ஒரு தமாஷுக்காக " காய்கறி வெட்டுதல் " என்று யூட்யூபில் தேடிப் பார்த்ததும் அதிலும் பலப் பல பதிவுகள் -  ஐந்து லட்சம் பத்து லட்சம் பார்வையாளர்களைக் கவர்ந்த பதிவுகள் காணக் கிடைத்தன. 

எங்கள் குடும்பத்திலேயே கூட காய்கறி வெட்டுவதை ஒரு கலையாகப் பயில்பவர்கள் உண்டு. அவர்கள் எல்லோரும் பாவம் வாட்ஸ் அப்பில் உறவினர்களுக்குத் தகவல் சொல்வதோடு திருப்தி அடைந்து விடுகிறார்கள். வெங்காயம் வெட்டுதல் முட்டைக்கோஸ் நறுக்குதல் இவற்றைப்பற்றி விலாவாரியாக பதிவுகள் இட்டு லட்சக்கணக்கான பார்வையாளர்களைக் கவர முடியும் என்கிற சூட்சுமத்தை இவர்கள் அறிந்திருக்கவில்லை. 

50 பேருக்கு பிரியாணி 100 பேருக்கு கறிக் குழம்பு என்று பெரிய அளவு சமையல் பற்றி மட்டுமே பதிவுகள் போட்டு மிகப் பிரபலமான யூடியூபர்கள் உண்டு. 

அதேபோல சுமார் 12 பேர் சாப்பிடக்கூடிய அளவு சாப்பாட்டை போட்டுக்கொண்டு அதை ஒருவரே சாப்பிட்டு முடிக்கும் வீடியோக்கள் மிகவும் பிரபலம்.

இப்படி ஆயிரக்கணக்கிலும் லட்சக் கணக்கிலும் பார்வையாளர்கள் பார்க்கும் விதமாக வாராவாரமோ மாதா  மாதமோ அல்லது உங்களுக்குத் திறமை இருந்தால் -  தினசரியோ பதிவுகள் போட்டு வந்தீர்களேயானால் விரைவில் நீங்கள் கோடீஸ்வரராகும் சாத்தியம் நிறைவே இருக்கிறது.

இதைப் புரிந்து கொண்டு பயன்படுத்துகிற ஆர்வம் யாரோ இரண்டொருவருக்கு வந்து அவர்கள் ஏற்றம் கண்டால் அது ஒரு மகிழ்ச்சிக்குரிய செய்திதானே.

======================================================================================

நல்லது செய்யவும் மனம் வேண்டும்; அதற்கும் பணம் வேண்டும். இந்தப் பெண்மணி எப்படி சமாளிக்கிறார் பாருங்கள்..  நல்ல மனம் வாழ்க...

========================================================================================

தினமணி கதிர் இதழில் வந்த ஒரு கதை போன்ற...

அடியேனுக்கு அல்ஸர்.

"உங்களுக்கு வயிற்றில் புண் வந்திருக்கிறது" என்றார் டாக்டர் என்னை பரிசோதனை பண்ணிப் பார்த்து விட்டு.

"என்னது?"

"அல்சர் ஐயா உமக்கு!  ஜாக்கிரதையாக இருக்க வேண்டும். இல்லாவிட்டால் ஆபத்து"

"அப்படியா?  என்ன  செய்ய வேண்டும் என்கிறீர்கள்?"

"இதுபோல அல்சர் வருவதற்கே காரணம் கோபததையும். வெறுப்பையும் மனசுக்குள்ளேயே அடக்கி அடக்கி வைத்துக் கொள்வதுதான். இனி அப்படிச் செய்யாதீர்கள்"

அவர் சொன்னது நூற்றுக்கு ஒரு உண்மை என்று ஒப்புக்கொண்டதுடன் இனி அல்சர்  வராமல் பார்த்துக் கொள்வதென்றும் அப்போதே முடிவு கட்டினேன். 

"கோபம் வந்ததென்றால் உடனடியாக கொட்டித் தீர்த்து விடுங்கள்.  தப்பில்லை.  கோபத்தில் குதிப்பதும் கன்னாபின்னாவென்று கத்துவதும் வெட்கப்படவேண்டிய சமாச்சாரமில்லை.  எனவே உமக்கு அல்சர் வராமல் இருக்கவேண்டுமானால், கோபத்தை அடக்காதீர்" என்று டாக்டர் தொடர்ந்தார்.

அன்று மாலை வீடு திரும்பும் மோது டாக்டர் சொன்னதைக் கடைப்பிடித்து விடுவது என்று உறுதியோடு வந்தேன்.   வழக்கம்போல வாசலுக்கு வந்து வரவேற்ற என் மனைவி ஆசையாக என்னைக் கட்டிக் கொண்டாள்  - வழக்கம் போலவே.

"என்ன இது விளையாட்டு" என்று  எதிர்பாராதவிதமாகச் சீறினேன்.  அவள்  இதை எதிர்பார்க்கவில்லை.   வழக்கம்போல நானும் கொஞ்சுவேன் என்று  எதிர்பார்த்தாள் போலிருக்கிறது. 

'இப்போதுதான் கல்யாணம் ஆன புதிது என்று நினைப்பாக்கும்? ஒரு நாளைப் போல கொஞ்சல் என்ன வேண்டிக் கிடக்கிறது?" என்று இன்னொரு முறை சீறினேன்.

"உங்களுக்கு என்ன வந்து விட்டது இன்றைக்கு?" என்றபடி மீண்டும் அருகில் வர முயன்றாள். 

"வராதே! கிட்டே நெருங்காதே! நீ இது மாதிரி என்னை தெருங்கினாலே எனக்கு எரிச்சலாக இருக்கிறது!" என்று மூன்றாவது சீறல்.

முகத்தைத் தூக்கிக்கொண்டு உளளே போய் விட்டாள் அவள். அப்போதே அல்ஸர் எதோ கொஞ்சம் குணமாகத் தொடங்கிவிட்டது போலப் பிரமை எனக்கு.

சாப்பிட உட்கார்ந்தோம். சாப்பாட்டின் நடுவே. ''அப்பா! அந்த உருளைக்கிழங்கை இப்படிக் கொஞ்சம் தள்ளுங்களேன்!" என்றான் என் ஒன்பது வயதுப் பையன்.

"என்னடா இது! நீ உன் மனசிலே என்னை என்னவென்று நினைத்துக் கொண்டாய்?  நான் என்ன உனக்கு வேலைக்காரனா" என்று கத்த ஆரம்பித்தேன்.  பையன் நடுங்கிப் போய்விட்டான். "தினமும் கேட்கிற மாதிரிதானே கேட்டேன்... இன்றைக்கென்ன திடீரென்று கோபம் வந்து விட்டது?" என்று சன்னமாக முணுமுணுத்தான்.  

"ஏன்! கோபம் வரக்கூடாதா எனக்கு? நான் சுத்த மரக்கட்டை என்ற நினைப்போ உனக்கு? இல்லை, அப்பாவுக்கு அல்சர் வந்து நன்றாகத் திண்டாட்ட்டுமே எண்ணமா?..." என்று கூச்சல் போட்டேன்.

"நீ ஏண்டா அவர் வம்புக்குப் போகிறாய்!... வாயை மூடிக் கொண்டு இருக்க மாட்டாய்?.." என்று அவனை அதட்டி அடக்கிய மனைவி 

"அந்த உருளைக்கிழங்கை இப்படி எடுத்துக் கொடுத்தால்தால்தான் என்னவாம்?" என்று பரிவாக ஆரம்பித்தாள்.

'ஓகோ! நீ அவனுக் சிபாரிசுக்கு வருகிறாயாக்கும்" இன்று  உருளைக்கிழங்கை கொண்டு வா என்கிறவன்  என்கிறவன் நாளைக்கு துடைப்பத்தைக் கொண்டு வா என்பான்.  அதற்கடுத்த நாள் சிகரெட் கொண்டு வா என்பான். இப்படியே போய்க் கொண்டிருந்தால்  அப்புறம் உருப்படுவது எப்படி?  அப்பன்காரனிடம் மரியாதையாக  இருக்க வேண்டாமோ?"

அம்மாவும் பிள்ளையும் வாயை மூடிக்கொண்டு விட்டார்கள்.

சாப்பிட்டு விட்டுப் படுக்கையைத் தட்டிப் கொண்டிருக்கும்போது வாசல் மணி ஒலித்தது. பேப்பர் போடுகிற பையன் வந்திருந்தான்.

"என்னப்பா? என்னவிஷயம்?"  என்று கேட்டேன்.

"பேப்பர் பணம் கொடுகிறீர்களா?"

"என்னது? பேப்பர் பணமா?  அதற்கு இந்த ராத்திரியில்தான் வேளை பார்த்தாயா?  இங்கே பாங்கா வைத்திருக்கிறேன் நோட்டை எண்ணிக் கொடுப்பதற்கு? பணமும் கிடையாது: ஒன்றும் கிடையாது! போ போ" என்று விரட்டியடித்துக் கதவைச்  சாத்தினேன் படீரென்று. என் கோபத்தின் முழு வலிமையில்  அது முனகியது. எனக்கே என்னவோ போலிருந்தது.

அரை மணி ஆகியிருக்கும். மறுபடியும் வாசல் மணி, கதவைத் திறந்தால் அதே பையன் நின்று கொண்டிருந்தான் - தன்அப்பாவுடன்.

"பேப்பர் போட்டதற்குப் பணம் கேட்டால் தர முடியாது என்று சொன்னீர்களாமே?"

"ஆமாம் ஐயா... முடியாது என்றுதான் சொன்னேன்.  உடனே வக்காலத்துக்கு அழைத்துக் கொண்டு வந்துவிட்டானா? ஹூம்!  அவனுக்கு வசூல் பண்ணிக் கொண்டு போகத் துப்பில்லை, நீ வந்திருக்கிறாயாக்கும்!  போய்யா சரித்தான் வேலை கெட்ட ஆளு!"

"'சார்! வார்த்தை ரொம்ப நீளுது . ராங் ஸைட்லே போகாதீங்க . ஆமாம், அவ்வளவுதான்  சொல்வேன்!..."

"என்னய்யா ரொம்பப் பயமுறுத்தறே? உன்னாலே என்ன செய்துட முடியும்?  எவன் கிட்டே இந்தப் பூச்சி காட்டற  வேலையெல்லாம்?  நம்ம கிட்டே எதுவும் பலிக்காது!  போ, உன் வேலையைப் பார்த்துக் கொண்டு"

"இருய்யா, உன்னைச் சரியானபடி கவனிச்சுக்கறேன்"   என்று ஆத்திரத்துடன் வெளியேறினான் அவன்.

"கவனி! நல்ல கவனி..   அதற்கெல்லாம் கலங்கிப் போய் விடுகிற ஆளில்லை நான்! நானும் உன்னைக் கவனிக்கிறேண்டா..."  என்று ஆவேசக் கூச்சவ் போட்டேன்.

என் கோபம் வெளிப்பட வெளிப்பட எனக்கே ஒரு தெம்பு பிறந்தது போலிருந்தது. அன்று அதற்கப்புறமும் இன்னும் மூன்று பேரிடம் கோபத்தைக் கொட்டி அவர்களைப் பிரமிக்க வைத்த பிறகே தூங்கப் போனேன்.

இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு டாக்டரைப் பார்த்தேன். "என்ன, உடம்பு எப்படி இருக்கிறது?...'' என்று விசாரித்தார்.

''ஓ! ஃபைன்!"

"நான் சொன்னபடி கோபம் வந்தபோது அடக்காமல் இருந்தீர்களா?"

"பின்னே?"

"பலன் எப்படி?!"

"அதைச் சொல்லி விட்டுப் போகத்தான் வந்தேன்" என் பையன் காலையிலே வீட்டை விட்டு ஓடிவிட்டான். என் மனைவி பிறந்தகம் போவதற்கு மூட்டை முடிச்சு கட்டிக்கொண்டி ருக்கிறள்....

*"அடடே! அப்புறம்?"

"இதோ பார்த்தீர்களா, முகவாய்க் கட்டையிலும் கன்னத்திலும்.. ?"

"அடி கிடி பட்டதா எங்காவது?"

"படவில்லை சுவாமி! கொடுத்தான் ஒருத்தன்... பேப்பர் போடுகிற பையனின் அப்பா என் முகவாய்க்கட்டையைப் பெயர்க்காமல் விடுவதில்லை என்று சொல்லி, கொடுத்த பரிசு இது....."

"அடப் பாவமே!"

"இன்னும் கேளுங்கள்... என் மாமியார் எங்கள் வீட்டுக்கு வரப் போவதாக போனில் சொன்னாள்.  "அடிக்கடி வர இது என்ன தர்ம சத்திரமா? என்று கோபத்தில் இரைந்தேன்.  'மாப்பிள்ளையின் முகத்திலேயே விழிப்பதில்லை என்று அவள்  சபதம் எடுத்துத் கொண்டிருக்கிறாளாம்...."

.

"அப்புறம்?"

"சாப்பாட்டுக்கு ஒரு நாள் எங்கள் வீட்டுக்கு வாருங்களேன்" வீட்டுக்காரர் கூப்பிட்டார். அவருக்கும் காரமாகப் பதில் சொன்னதிலிருந்து அவர் என்னிடம் சரியாக முகம் கொடுத்துப் பேசுவதே இல்லை"

"இன்ட்ரெஸ்டிங்காக இருக்கிறது. . மேலே  சொல்லுங்கள்!"

"வேறென்ன இருக்கிறது?.... 'கஞ்சன்' 'கருமிப் போவழி' என்று எனக்குப் பட்டம் கிடைத்திருக்கிறது"

"அதெப்படி?"

"செஞ்சிலுவைச் சங்கநிதி என்று உண்டியலத் தூக்கிக் கொண்டு இரண்டு பெண்கள் வந்தார்aள். விரட்டோ விரட்டு என்று கோபத்துடன் விரட்டியடித்தேன; பலன்; பட்டம் கிடைத்துவிட்டது"

"ஐ ஸீ " என்ற டாக்டர்,  "உமக்கு இத்த வைத்தியம் ஒத்து வராது போலிருக்கிறது... பேசாமல் கால்ப் ஆடிப் பாருங்களேன்!..." என்றார் மெள்ள.

"இத்தனைக்கு அப்புறம் இதைச் சொல்கிறீர்களே! முன்னடியே சொல்லித் தொலைப்பதுதானே?  மூளை எங்கே போயிற்று?" என்று கோபத்துடன் சுத்தினேன் நான்.

"அட்டெண்டா முதலில் இந்தக் கோபக்கார ஆசாமியைக் கழுத்தைப் பிடித்து வெளியே தள்ளு"  என்று உத்தரவிட்டார் டாக்டர்.

- ஆர்ட் புச்வால்ட்.

=======================================================================================

ஜெயமோகன் சொன்னது...

சென்ற தலைமுறையில் சுஜாதா, பாலகுமாரன், இந்துமதி, வாசந்தி, சிவசங்கரி போன்ற நட்சத்திர அந்தஸ்து கொண்ட வணிகக் கேளிக்கை எழுத்தாளர்கள் இருந்தனர்.

அவர்களின் வாசகர்களில் ஒரு சாரார் பின்னர் இலக்கிய வாசகர்களாக ஆனார்கள்.  - ஜெயமோகன் , 2013

======================================================================================

சிவாஜியிடம் பாரதிராஜாவுக்கு ஏற்பட்ட அதிருப்தி....

​ பாரதிராஜா தீவிர கடவுள் பக்தர்.  தினமும் பூஜை செய்வார்.  ஏன் இப்படி பூஜை செய்கிறார் என்று கேட்டபோது தனக்கு உதவி செய்த எல்லோருக்கும் நன்றி சொல்ல வேண்டும்யா என்பார்.  கடலை படம் எடுத்தால் பின்னர் அந்த கடற்கரை சென்று கடலுக்கு நன்றி சொல்வாராம். 

லொகேஷன்களுக்கெல்லாம் நன்றி சொல்வாராம்.  அழுகையே வருமாம் அவருக்கு.  அவர் உதவி இயக்குனராய் கஷ்டப்பட்ட காலங்களில் உதவி நடிகையாய் இருந்த ஒருவர் அவருக்க உதவிகள் செய்தாராம்.  அவருக்கு நாம் இயக்குனரானதும் ஏதாவது நல்ல ரோல் கொடுத்து உதவ வேண்டும் என்று நினைத்திருந்தாராம்.  மூன்று படங்கள் முடித்தும் அவர் கண்ணிலேயே படவில்லை.  அந்தக் காலத்தில் போன் நம்பர் அது இது என்று எதுவும் கிடையாது.  சிகப்பு ரோஜாக்கள் படப்பிடிப்பு நடந்த சமயம் ஒருநாள் அவர் பாரதிராஜா அலுவலகத்தில் உற்கார்ந்திருப்பதைப் பார்த்திருக்கிறார் உதவி இயக்குனர்.  உள்ளே சென்று முக்கிய வேலைகள் முடித்து பத்தே நிமிடங்களில் வெளியே வந்து பார்த்தால் அவரைக் காணோம்.  எங்கு தேடியும் கிடைக்கவில்லை.  அவர் ஏன் இங்கே வந்தார், ஏன் பார்க்காமலே சென்றார் என்று புரியவே இல்லை என்று வருத்தப்பட்டார் பாரதிராஜா.   என்னுடைய படங்களுக்கு இளையராஜா இசை அமைத்தது பெரிய தூக்கு தூக்கிக் கொடுத்தது என்கிறார்.

'முதல் மரியாதை' படத்தில் சிவாஜி நடிப்பு பாரதிராஜாவுக்கு திருப்தியே வராமல், அஸிஸ்டண்ட்களிடம் சிவாஜியை மாற்றி விட்டு SPB அலலது மலேஷியா வாசுதேவனை நடிக்க வைக்கலாமா என்று பேசினாராம்.  சித்ரா லட்சுமணன் தான் அவரை கடிந்து கொண்டாராம்.  'அவர் நடிப்பு சக்கரவர்த்தி, நடிப்பு இமயம்..  பார்த்து பேசுங்க' என்று சொன்னாராம்.  

நான்கைந்து நாட்கள் வந்து ஷூட்டிங் ஆரம்பித்து கொஞ்ச நேரத்திலேயே பேக்கப் சொல்லி விடுவாராம் பாரதிராஜா.  பூங்காற்று திரும்புமா பாடல் காட்சி எடுக்கப்படாமலேயே ஓடிக்கொண்டிருக்க சிவாஜியிடம் பேசுவதற்கு அவர் தங்கி இருந்த இடத்துக்கு போனார் நாரதிராஜா.  

அங்கே கமலா அம்மா வெளியே உட்கார்ந்து மீன் வ்றுத்துக் கொண்டிருந்தவர் என்னப்பா இன்னிக்கும் சீக்கிரமே அனுப்பிட்டியாமே என்று சொல்லி உள்ளே இருக்காரு போயி பாருன்னாங்களாம்,.  உள்ளேபோய் சிவாஜியைப் பார்த்தவர் அப்படியே நின்று விட்டாராம்.  'இதான்..  இவரைத்தான் தேடிக் கொண்டிருந்தேன்..'  என்று கேஷுவல் லுக்கில் அமர்ந்து கொண்டிருந்த சிவாஜியைப் பார்த்து "அண்ணே..  இதாண்ணே இதுதான் வேண்டும் எனக்கு..  நாளைக்கு ஷூட்டிங்குக்கு இப்படியே வாங்கண்ணே" ன்னாராம்.  

சிவாஜி "அட என்னப்பா விக்கு.." என்று இழுக்க, "அட அதுதாண்ணே பிரச்னை.  நானே சொல்லி ஏற்பாடு செய்த விக் தான்.  ஆனால் அது சரியில்லை..  இதுதான் சரி" என்று சொல்லி வந்து, அப்புறம் எடுத்தாராம் படத்தை.  ராதா பாரெதிராஜாவுக்கு  மகள் போலவாம்!!!   எட்டே நாட்களில் அவர் போர்ஷனை முடித்து அனுப்பி விட்டாராம்.

"இந்தப் படம் ஓடாது..  கிழவர் படம் எடுத்திருக்கே...  இதுக்கு காசு வேண்டாம்" என்று சொல்லி இளையராஜா வழக்கம்போல தன் உழைப்பைக் கொட்டி இசையமைத்துக் கொடுத்தாராம்.  படம் வெற்றியடைந்ததும் மறுபடி காசு கொடுக்கச் சென்ற பாரதியிடம் "நான் சொன்னது சொன்னதுதான் காசு வேண்டாம்" என்று விட்டாராம் இளையராஜா (இதையே இன்னொரு பேட்டியில் யாரோ படம் வெற்றி அடைந்ததும் இளையராஜா இப்போ காசு குடு என்று கேட்டதாகவும், பாரதிராஜா அப்போ வேணாம்னே இல்ல?  அவ்வளவுதான்.  காசு தரமாட்டேன் என்று சொல்லி விட்டதாகவும் ஒரு வெர்ஷன் உண்டு) 

- டைரக்டர் சுப்ரமணிய சிவா 

=====================================================================================

அப்போது வெளியான ஒரு படத்துக்கான சுருக்கமான விமர்சனம்.

நோ..  நோ...  இப்படியெல்லாம் பானம் கிடையாது..  இது சும்மா ஒரு குடிகார கட்டுரைக்காக...

அடுத்துள்ள மூன்று கேரக்டர்கள் யார் யார் என்று உங்களுக்கு தெரியாதா என்ன?!

படத் தொடர்கதை!  தொடர் சித்திரக் கதை!

========================================================================================

மனதைத் தாக்கும் இந்தப் பாடலின் உருக்கம் பாடலின் டியூனால் வந்ததா?  சுசீலாம்மாவின் குரலால் வந்ததா?  கண்ணதாசன் வரிகளால் வந்ததா?  இல்லை அந்தக் கதை சொல்லும் நெருடலான வாழ்க்கைச் சோகத்தால் வந்ததா? 

மறக்க முடியாத பாடல்.  'இளமை எல்லாம் வெறும் கனவுமயம்தான்' வரிகள்..  மறவேன் மறவேன் என்றார் உடனே மறந்து விட்டார் தோழி என்னும்போது வெளிவரும் சோகம்..  இவள் சோகம் அறியாமல் தியொழியும் "அவள் கணவனும்" அதை ரசிப்பது...

11 பாடல்களில் சந்திரகௌன்ஸ் ராகத்தில் அமைந்திருக்கும் இந்தப் பாடலுக்கு வீணை மேதை பிச்சுமணி அய்யர் வீணை வாசித்திருக்கிறார்.  இசை மெல்லிசை இரட்டையர்.