நவம்பர் மாதத்தில், பனிமூட்டமான ஒரு மாலைப்பொழுதில், இரவு எட்டு மணிக்கு, நகரத்தின் அந்த அமைதிக்குள் நுழைவது; அந்த நெளியும் கான்கிரீட் நடைபாதையில் உங்கள் பாதங்களை வைப்பது; புல்வெளிகளின் ஓரங்களில் அடியெடுத்து வைத்து, அந்த அமைதிகளை உருவாக்குவது - இதைத்தான் திரு. லியோனார்ட் மீட் மிகவும் விரும்பிச் செய்தான். அவதா ஒரு சந்திப்பின் மூலையில் நின்று, நான்கு திசைகளிலும் நீண்ட, நிலவொளி வீசும் நடைபாதைகளை உற்றுப் பார்த்து, எந்தப் பக்கம் செல்வது என்று தீர்மானிப்பான்.
ஆனால், அதனால் உண்மையில் எந்த வித்தியாசமும் இல்லை; கி.பி. 2131-ஆம் ஆண்டின் இந்த உலகில் அவன் தனியாக இருந்தான், அல்லது கிட்டத்தட்ட தனியாகவே இருந்தான். ஒரு இறுதி முடிவை எடுத்து, ஒரு பாதையைத் தேர்ந்தெடுத்ததும், அவன் வேகமாக நடந்து செல்வான்; சுருட்டின் புகையைப் போல, உறைபனிக் காற்றின் வடிவங்களைத் தனக்கு முன்னால் அனுப்புவான். சில நேரங்களில் அவன் பல மணிநேரமும் மைல்கணக்கிலும் நடந்து, நள்ளிரவில் மட்டுமே தன் வீட்டிற்குத் திரும்புவான்.
அவன் செல்லும் வழியில், இருண்ட ஜன்னல்களைக் கொண்ட குடிசைகளையும் வீடுகளையும் காண்பான்; அது ஒரு மயானத்தில் நடப்பதைப் போலவே இருந்தது, ஏனெனில் ஜன்னல்களுக்குப் பின்னால் மின்மினிப் பூச்சிகளின் மங்கலான ஒளிக்கீற்றுகள் மட்டுமே விட்டுவிட்டுத் தெரிந்தன. இரவைக் காப்பதற்காக இன்னும் திரை போடப்படாதிருந்த உள் அறைச் சுவர்களில் திடீரென சாம்பல் நிறப் பேய்கள் தோன்றுவது போலிருந்தது, அல்லது கல்லறை போன்ற ஒரு கட்டிடத்தில் ஜன்னல் இன்னும் திறந்திருந்த இடங்களில் முணுமுணுப்புகளும் சத்தங்களும் கேட்டன.
திரு. லியோனார்ட் மீட் நின்று, தலையைச் சாய்த்து, கவனித்து, பார்த்துவிட்டு, மேடு பள்ளமான நடைபாதையில் தன் கால்களில் சத்தமின்றி முன்னேறிச் செல்வான். நீண்ட காலமாகவே நடைபாதைகள் பூக்களுக்கும் புற்களுக்கும் அடியில் மறைந்து கொண்டிருந்தன. பத்து ஆண்டுகளாக இரவோ பகலோ ஆயிரக்கணக்கான மைல்கள் நடந்தும், இத்தனை காலத்தில் நடந்து செல்லும் வேறு ஒருவரைக்கூட அவன் சந்தித்ததில்லை. இரவில் உலாவும்போது அவன் இப்போது ஸ்னீக்கர் காலணிகளை அணிந்திருந்தான்.
ஏனென்றால், அவன் கடினமான குதிகால் செருப்புகளை அணிந்தால், இடைக்கிடையே வரும் நாய்கள் குரைத்துக்கொண்டே அவன் பயணத்திற்கு இணையாக வரும்; விளக்குகள் பளிச்சிட்டு முகங்கள் தோன்றக்கூடும்; நவம்பர் மாதத் தொடக்க மாலையில், தனியாகக் கடந்து செல்லும் தன் உருவத்தால், ஒரு தெருவே திடுக்கிட்டுப் போகும்.
அந்த குறிப்பிட்ட மாலையில், அவன் மறைந்திருந்த கடலை நோக்கிப் பயணத்தைத் தொடங்கினான். காற்றில் ஒரு நல்ல படிகப் பனி உறைந்திருந்தது; அது உள்ளே செல்லும்போது மூக்கைச் சுட்டது, நுரையீரல்களை உள்ளே ஒரு கிறிஸ்துமஸ் மரம் போல எரியச் செய்தது; அந்தக் குளிர் ஒளி விட்டு விட்டு எரிவதை உணர முடிந்தது, எல்லாக் கிளைகளும் கண்ணுக்குத் தெரியாத பனியால் நிறைந்திருந்தன.
இலையுதிர்கால இலைகளின் ஊடே தனது மென்மையான காலணிகள் மெதுவாக உரசிச் செல்லும் சத்தத்தை அவன் திருப்தியுடன் கேட்டான், மேலும் தன் பற்களுக்கு இடையில் ஒரு குளிர்ச்சியான, மெல்லிய விசில் அடித்தான்.
அவ்வப்போது கடந்து செல்லும் வழியில் ஒரு இலையைப் பறித்து, அரிதாக எரியும் விளக்கு வெளிச்சத்தில் அதன் எலும்புக்கூடு போன்ற அமைப்பை ஆராய்ந்து, அதன் துருப்பிடித்த வாசனையை நுகர்ந்தான்.
அவன் நகர்ந்துகொண்டே, ஒவ்வொரு பக்கத்திலும் இருந்த ஒவ்வொரு வீட்டையும் பார்த்து, "ஹலோ, உள்ளே," என்று கிசுகிசுத்தான். "இன்று இரவு சேனல் 4, சேனல் 7, சேனல் 9-ல் என்ன நிகழ்ச்சி? கௌபாய்கள் எங்கே விரைந்து செல்கிறார்கள், அடுத்த குன்றின் மீது அமெரிக்கக் குதிரைப்படை உதவிக்கு வருவதை நான் பார்க்கிறேனா?"
தெரு அமைதியாகவும், நீளமாகவும், காலியாகவும் இருந்தது; நடுநிலப் பகுதியில் ஒரு பருந்தின் நிழலைப் போல அவனது நிழல் மட்டுமே அசைந்து கொண்டிருந்தது. அவன் கண்களை மூடி, உறைந்துபோய், அசையாமல் நின்றால், ஆயிரம் மைல்களுக்கு ஒரு வீடும் இல்லாத, வறண்ட ஆற்றுப் படுகைகளும் தெருக்களுமே துணையாக இருக்க, ஒரு சமவெளியின் மையத்தில், குளிர்கால, காற்றற்ற அரிசோனா கிராமப்புறத்தில் தன்னைக் கற்பனை செய்துகொண்டான்.
"இப்போது என்ன?" என்று தன் கைக்கடிகாரத்தைக் கவனித்தவாறே அந்த வீடுகளைப் பார்த்துக் கேட்டான்.
"எட்டு முப்பது இரவு. பன்னிரண்டு விதவிதமான கொலைகளுக்கான நேரமா? ஒரு வினாடி வினாவா? ஒரு கேளிக்கை நிகழ்ச்சியா? ஒரு நகைச்சுவையாளர் மேடையிலிருந்து விழுவதா?"
நிலவு போன்ற வெண்மையான வீட்டிற்குள் இருந்து ஒரு முணுமுணுப்புச் சிரிப்பா அது? அவன் தயங்கினான்,
ஆனால் வேறு எதுவும் நடக்காததால் தொடர்ந்து சென்றான். இரண்டு பிரதான நெடுஞ்சாலைகள் ஊரைக் கடந்து செல்லும் ஒரு முப்பிரிவுச் சந்திப்பை அவன் அடைந்தபோது, நடைபாதையின் மிகவும் மேடு பள்ளமான ஒரு பகுதியில் தடுமாறினான். அந்தச் சந்திப்பு அமைதியாக நின்றிருந்தது. பகல் நேரத்தில், அது கார்களின் இடி முழக்கம் போன்ற சீற்றமாகவும், திறந்திருக்கும் எரிபொருள் நிலையங்களாகவும், ஒரு பெரிய பூச்சியின் சலசலப்பாகவும், ஓயாமல் இடத்திற்காகப் போட்டியிடுவதாகவும் இருக்கும்; வண்டுகள் தங்கள் புகைப்போக்கிகளிலிருந்து மெல்லிய நறுமணம் கக்கிக்கொண்டு தொலைதூர அடிவானத்தை நோக்கிப் பறந்து செல்லும்.
ஆனால் இப்போது இந்த நெடுஞ்சாலைகளும் வறண்ட காலத்து ஓடைகளைப் போல, கற்களும், படுகைகளும், நிலவின் ஒளியும் நிறைந்திருந்தன. ஒரு பக்கத் தெருவில் திரும்பி, அவன் செல்ல வேண்டிய இடத்திலிருந்து ஒரு தெருத் தொலைவில் இருந்தபோது, அந்த ஒற்றைக் கார் திடீரென ஒரு மூலையில் திரும்பி, அவன் மீது ஒரு உக்கிரமான வெள்ளை ஒளிக் கூம்பைப் பாய்ச்சியது.
அவன் ஒரு இரவு அந்துப்பூச்சியைப் போல, அந்த ஒளியால் திகைத்து, பின்னர் அதை நோக்கி ஈர்க்கப்பட்டு, மெய்மறந்து நின்றான். ஒரு உலோகக் குரல் அவனை அழைத்தது:
"நில். நீ இருக்கும் இடத்திலேயே இரு! அசையாதே!" அவன் நின்றான்.
"கைகளைத் தூக்கு." "ஆனால் அவன் சொன்னான். "கைகளைத் தூக்கு!" இல்லையென்றால் சுட்டுவிடுவோம்!" அது காவல்துறைதான், ஆனால் என்னவொரு அரிதான, நம்பமுடியாத விஷயம்; முப்பது லட்சம் மக்கள் வசிக்கும் ஒரு நகரத்தில், ஒரே ஒரு காவல்துறை வாகனம் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தது.
ஒரு வருடத்திற்கு முன்பு, அதாவது 2130-ஆம் ஆண்டு, தேர்தல் ஆண்டிலிருந்து, காவல்துறையின் எண்ணிக்கை மூன்றிலிருந்து ஒன்றாகக் குறைக்கப்பட்டிருந்தது. குற்றங்கள் குறைந்து வந்தன; வெறிச்சோடிய தெருக்களில் அலைந்து திரிந்து கொண்டிருந்த இந்த ஒற்றை வாகனத்தைத் தவிர, இப்போது காவல்துறைக்குத் தேவையே இல்லை.
"உங்கள் பெயர்?" என்று அந்தக் காவல்துறை வாகனம் கேட்டது.
உலோகத்தைப் போன்ற ஒரு மெல்லிய குரலில். அவன் கண்களில் பட்ட பிரகாசமான ஒளியால், அதில் இருந்த மனிதர்களை அவனால் பார்க்க முடியவில்லை.
"லியோனார்ட் மீட்," என்றான் அவன்.
"சத்தமாகப் பேசு!" "லியோனார்ட் மீட்!"
"வியாபாரமா அல்லது தொழிலா?"
"நீங்கள் என்னை ஒரு எழுத்தாளர் என்று சொல்வீர்கள் என நினைக்கிறேன்."
"தொழில் இல்லை," என்று அந்தக் காவல் வாகனம் தனக்குத்தானே பேசிக்கொள்வது போலக் கூறியது. மார்பில் ஊசி குத்தப்பட்டது போல, அந்த ஒளி அவனை அசைவற்று நிறுத்தியிருந்தது.
"அப்படிச் சொல்லலாம்," என்றான் திரு. மீட்.
அவன் பல ஆண்டுகளாக எழுதவில்லை. பத்திரிகைகளும் புத்தகங்களும் இப்போது விற்பனையாகவில்லை. இப்போது இரவில் கல்லறை போன்ற வீடுகளில்தான் எல்லாம் நடக்கிறது என்று அவன் தன் கற்பனையைத் தொடர்ந்தவாறே நினைத்தான். தொலைக்காட்சி ஒளியால் மங்கலாகத் தெரிந்த அந்தக் கல்லறைகளில், மக்கள் இறந்தவர்களைப் போல அமர்ந்திருந்தனர்; சாம்பல் அல்லது பல வண்ண விளக்குகள் அவர்களின் உணர்ச்சியற்ற முகங்களைத் தொட்டன, ஆனால் ஒருபோதும் அவற்றை முழுமையாகத் தொடவில்லை.
"தொழில் இல்லை," என்று அந்த ஒலிப்பதிவுக் குரல் சீறியது. "வெளியே என்ன செய்கிறாய்?"
"நடக்கிறேன்," என்றான் லியோனார்ட் மீட். "நடக்கிறேன்!" "சும்மா நடக்கிறேன்," என்று அவன் சாதாரணமாகக் கூறினான்,
ஆனால் அவன் முகம் குளிராக இருந்தது.
"நடக்கிறீர்களா, சும்மா நடக்கிறீர்களா, நடக்கிறீர்களா?"
"ஆம், ஐயா."
"எங்கே நடக்கிறீர்கள்? எதற்காக?"
"காற்றுக்காக நடக்கிறேன். பாதுகாப்பிற்காக நடக்கிறேன்."
"உங்கள் முகவரி!"
"பதினொன்று தெற்கு செயின்ட் ஜேம்ஸ் தெரு."
"உங்கள் வீட்டில் காற்று இருக்கிறதா, உங்களிடம் குளிரூட்டி இருக்கிறதா, திரு. மீட்?"
"ஆம்."
"மேலும், பார்ப்பதற்காக உங்கள் வீட்டில் ஒரு சிட்டுக்குருவி இருக்கிறதா?"
"இல்லை."
"இல்லையா?" ஒரு சடசடப்பான அமைதி நிலவியது, அதுவே ஒரு குற்றச்சாட்டாக இருந்தது.
"திரு. மீட், உங்களுக்குத் திருமணமாகிவிட்டதா?"
"இல்லை."
"திருமணமாகவில்லை," என்று அந்தத் தீப்பிழம்புக்குப் பின்னால் இருந்து காவல்துறையின் குரல் ஒலித்தது. நட்சத்திரங்களுக்கு மத்தியில் நிலவு உயரமாகத் தெளிவாகத் தெரிந்தது, வீடுகள் சாம்பல் நிறமாகவும் அமைதியாகவும் இருந்தன.
"யாரும் என்னை விரும்பவில்லை," என்று லியோனார்ட் மீட் புன்னகையுடன் கூறினான்.
"யாரும் பேசாத வரை பேசாதே!" லியோனார்ட் மீட் அந்தக் குளிரான இரவில் காத்திருந்தான்.
"சும்மா நடக்கிறீர்களா, திரு. மீட்?" "ஆனால் என்ன நோக்கத்திற்காக என்று நீங்கள் விளக்கவில்லை."
"விளக்கினேன்: காற்றுக்காகவும், பார்ப்பதற்காகவும், சும்மா நடப்பதற்காகவும்."
"இதை நீங்கள் அடிக்கடி செய்திருக்கிறீர்களா?"
"பல வருடங்களாக ஒவ்வொரு இரவும்."
காவல் வாகனம் தெருவின் நடுவில் நின்றிருந்தது, அதன் ரேடியோ ஒலி மெல்லியதாக முணுமுணுத்தது.
"சரி, திரு. மீட்," அது சொன்னது.
"அவ்வளவுதானா?" என்று அவன் பணிவாகக் கேட்டான்.
"ஆம்," என்றது அந்தக் குரல்.
"இங்கே." ஒரு பெருமூச்சு, ஒரு 'பாப்' சத்தம் கேட்டது. காவல் வாகனத்தின் பின்பக்கக் கதவு அகலமாகத் திறந்தது. "உள்ளே வா."
"ஒரு நிமிடம், நான் ஒன்றும் செய்யவில்லை!"
"உள்ளே வா."
"ஒரு எதிர்ப்பு! திரு. மீட்."
அவன் திடீரென்று குடித்துவிட்டவனைப் போல நடந்தான். அவன் காரின் முன்பக்க ஜன்னலைக் கடந்து உள்ளே பார்த்தான். அவன் எதிர்பார்த்தபடியே, முன் இருக்கையில் யாரும் இல்லை, காரில் யாருமே இல்லை.
"உள்ளே வா." அவன் தன் கையை கதவின் மீது வைத்து பின்பக்க இருக்கையை எட்டிப் பார்த்தான், அது ஒரு சிறிய சிறை அறை போல, கம்பிகளுடன் கூடிய ஒரு சிறிய கறுப்புச் சிறைச்சாலையாக இருந்தது. அது ஆணியடிக்கப்பட்ட எஃகின் வாசனையுடன் இருந்தது. அது கடுமையான கிருமிநாசினியின் வாசனையுடன் இருந்தது; அது மிகவும் சுத்தமாகவும், கடினமாகவும், உலோக வாசனையுடனும் இருந்தது. அங்கே மென்மையானது எதுவும் இல்லை.
"இப்போது உனக்கு ஒரு சாட்சி சொல்ல ஒரு மனைவி இருந்திருந்தால்," என்றது அந்த இரும்புக் குரல்.
"ஆனால்"...... "என்னை எங்கே அழைத்துச் செல்கிறீர்கள்?" கார் தயங்கியது, அல்லது இன்னும் சரியாகச் சொன்னால், ஒரு மெல்லிய ரீங்கார ஒலியை எழுப்பியது; எங்கோ, மின்சாரக் கண்களின் கீழ், துளையிடப்பட்ட அட்டைகளில் இருந்து தகவல்கள் ஒவ்வொன்றாக விழுவது போல.
"மீண்டும் மீண்டும் வரும் மனப்போக்குகள் குறித்த ஆராய்ச்சிக்கான மனநல மையத்திற்கு."
அவன் உள்ளே ஏறினான். கதவு ஒரு மெல்லிய 'தடக்' என்ற சத்தத்துடன் மூடியது. காவல் வாகனம், அதன் மங்கலான விளக்குகளை முன்னால் மின்னச் செய்தபடி, இரவு நேர வீதிகளில் உருண்டு சென்றது. ஒரு கணம் கழித்து, அவர்கள் ஒரு தெருவில் இருந்த ஒரு வீட்டைக் கடந்தனர்; இருட்டாக இருந்த வீடுகள் நிறைந்த அந்த நகரத்திலேயே அந்த ஒரு வீடு மட்டும் இருந்தது.
ஆனால், அந்த ஒரு குறிப்பிட்ட வீட்டில் மட்டும் அதன் மின்விளக்குகள் அனைத்தும் பிரகாசமாக எரிந்து கொண்டிருந்தன; ஒவ்வொரு ஜன்னலும், அந்தக் குளிர்ந்த இருளில் சதுரமாகவும் இதமாகவும், பளிச்சிடும் மஞ்சள் நிற ஒளியாக மின்னியது.
"அது என் வீடு," என்றான் லியோனார்ட் மீட்.
அவனுக்கு யாரும் பதிலளிக்கவில்லை. அந்த வாகனம், வெறிச்சோடிய ஆற்றங்கரைத் தெருக்களில் நகர்ந்து, வெறிச்சோடிய நடைபாதைகளுடன் கூடிய அந்த வெறிச்சோடிய தெருக்களை விட்டு விலகிச் சென்றது; அந்த நவம்பர் மாதக் குளிரான இரவின் எஞ்சிய நேரம் முழுவதும் எந்தச் சத்தமும் அசைவும் இன்றிப் போனது.
Veldt (1950) எனக்குப் பிடித்த சிறுகதைகளில் ஒன்று. வீட்டில் ஒரு virtual reality அறை, அதில் ஆஃப்ரிக்காவின் புல்வெளி, சிங்கங்கள் நடமாடுகின்றன. ஏறக்குறைய நிஜமாகவே இருக்கின்றன. அப்பாவும் அம்மாவும் இதில் மூழ்கி இருக்கிறீர்கள், குறைத்துக் கொள்ளுங்கள் என்று கண்டிக்கிறார்கள். பிறகு? குழந்தைகளின் பிடிவாதம் நன்றாக வெளிப்படுகிறது. இன்றும் பொருந்தும், வீடியோ கேம் விளையாடுகிறார்கள், அலைபேசியில் மூழ்கி இருக்கிறார்கள் என்று அவர்களைக் கட்டுப்படுத்துவது இன்றும் சிரமம்தான்.
யாரும் கதை எழுதி அனுப்பவில்லையா? நான் ஒரு கதை வெளியிட்டு உங்கள் எல்லோரையும் பழி வாங்குகிறேன்...... டைப் கதை இது.
பதிலளிநீக்குவாங்க நெல்லை.. .எனக்கும் அப்படி நினைப்பார்களோ என்று நினைக்க வைத்த கதைதான் இது. அவர் பெயரை எல்லாம் பெரிதாகச் சொல்கிறார்களே, எப்படி இருக்கும் என்று சாம்பிளுக்கு!
நீக்குகதையை எழுதிய மொழியில் படித்தால்தான் அதனைச் சரியாக மதிப்பிட முடியும். தமிழ் நடைல இந்தக் கதையைப் படிக்கச் சகிக்கலை.
பதிலளிநீக்குஅகதா கிறிஸ்டி போன்றோரின் கதைகளை தமிழில் வெளியிட்டு வாசகர்களை படாத பாடு படுத்துகிறார்களே. அது போதாதா? நீங்களுமா?
இதை எந்த மொழியில் படித்தாலும் காய்ந்துதான் இருக்கும்!!
நீக்குமாடர்ன் ஆர்ட் (பிகாசோ) பார்த்து, என்ன எழவு இது... ஒண்ணும் புரியலை... இதெல்லாம் ஓவியமா? என்றால், உனக்குத்தான் ரசிக்கும் அளவு மூளை இல்லை... வெறும்ன அதே மாதிரி ரவிவர்மா ஓவியம் போல, லியனார்டோ போலெல்லாம் வரைவது ஆர்ட் அல்ல. அதுக்குத்தான் புகைப்படக் கருவி இருக்கிறதே என்று பிகாசோ பிடிக்கலைனு சொல்பவர்கள் மீது பாயும் உலகம் இது.
பதிலளிநீக்குஅப்பாடி.. எதிர்பார்த்த ரிசல்ட்தான் வருகிறது... எனக்குதான் ஒண்ணும் புரியலையோன்னு நினைச்சேன்!
நீக்குமுருகா சரணம்
பதிலளிநீக்குவாங்க செல்வாண்ணா... வணக்கம்.
நீக்குநலம் வாழ்க
பதிலளிநீக்குவாழ்க வாழ்க...
நீக்குஎப்போதுமே கருத்துகளையும் படிக்கின்ற வழக்கம்....
பதிலளிநீக்குசிறப்பான கருத்துகள்...
என்னைப் படிக்க விடாமல் தடுத்து விட்டன
அப்படியெல்லாம் சொல்லப்படாது... அடுத்தவர் கருத்து அடுத்தவர் கருத்து. நம் கருத்துக்கு நாம் படிக்க வேண்டுமல்லவா!!
நீக்குகமலாக்கா கீதா அக்கா பானு அக்கால்லாம் வந்து கம்முனு படிச்சுட்டு ஜம்முனு கருத்து சொல்வாங்க பாருங்க...
நம்ம ஊர்க்கதைகளுக்கே
பதிலளிநீக்குநான் ததிங்கிணத்தோம்...
இதுல வெளிநாட்டுக் கதை!...
ஒன்னுமே புர்யலை வாத்யாரே!...
// ஒன்னுமே புர்யலை வாத்யாரே!.//
நீக்குபுரியலைன்னா அது உசந்த விஷயமாத்தான் இருக்கணும் இல்லை?