நாங்கள் தரிசனம் செய்த கோயில்கள் - கங்கைகொண்ட சோழபுரம் : நெல்லைத்தமிழன்

 

எங்கள் பிளாக்கின் ஒரு பதிவில் கீதா சாம்பசிவம் அவர்களுக்கு பதில் எழுதும் விதமாக சட் என்று தமிழ் அரசர்கள் என்பவர் பாண்டிய அரசர்கள்தாம், சேர அரசர்களைக் கொஞ்சம் சேர்த்துக்கொள்ளலாம் ஆனால் சோழ, பல்லவ அரசர்கள் வெளியிலிருந்து (தமிழ் நிலத்துக்கு) வந்தவர்கள் என்று கொஞ்சம் துடுக்குத்தனமாக எழுதிவிட்டேன். நெல்லைப் பகுதியைச் சேர்ந்தவன் என்பதால் அப்படி எழுதிவிட்டாலும், அது உண்மையல்ல என்பது தெரிந்தும் அதனைப் பற்றி விரிவாக எழுதவில்லையே என்று என் மனத்தை உறுத்தியது.

தமிழகம் பண்டைக் காலம் தொட்டே சேர சோழ பாண்டிய நாடுகளாக இருந்துவந்தது. இவற்றை அந்த அந்த மரபு சார்ந்த அரசர்கள் ஆண்டுவந்தனர். மூன்று அரசர்களுமே தமிழை, தமிழ் மரபை, கலாச்சாரத்தை வளர்த்தவர்கள் என்று சொன்னால் மிகையாகாது. இருந்தாலும் அவர்களுள், பாண்டிய அரசர்கள், சங்க காலம் தொட்டே சங்கங்கள் அமைத்து தமிழை, புலவர்களைப் போற்றி வந்தனர். அவர்கள் அமைத்த ‘கடைச்சங்கம்’ கிமு நான்காம் நூற்றாண்டிலிருந்து கிபி 2ம் நூற்றாண்டு வரையிலானது என்று வரலாற்று அறிஞர்கள் அபிப்ராயப்படுகின்றனர். கடைச்சங்க காலத்தில் தோன்றிய நூல்கள் என்று கூறப்படும் பத்துப்பாட்டு மற்றும் எட்டுத்தொகை போன்றவைகளின் மூலம், தொண்டைமண்டலத்தை ஆண்ட பல்லவர் காலத்திற்கு முன்பு தமிழகம் எப்படி இருந்தது என்பதைச் சிறிது அறிந்துகொள்ள இயலும். 

பாண்டிய நாடு என்பது மதுரை, இராமனாதபுரம், நெல்லைச் சீமை, வேதாரண்யம் போன்ற பகுதிகள் சேர்ந்தது.  இதன் தலைநகரம் மதுரை. குறிப்பிடத்தக்க துறைமுகம் கொற்கை. (கொற்கை பற்றி கிமு நான்காம் நூற்றாண்டில் சக்கரவர்த்தியாக இருந்த சந்திரகுப்த மௌரியரின் அமைச்சர் சாணக்கியன் தன்னுடைய நூலில் குறிப்பிட்டுள்ளார்). சிலப்பதிகாரம் சொல்லும் ஆரியப்படை கடந்த நெடுஞ்செழியன், தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியன் போன்ற பாண்டிய மன்னர்கள் கடைச்சங்க காலத்தைச் சேர்ந்தவர்கள்.

சோழ நாடு, தஞ்சாவூர், திருச்சி மற்றும் கிழக்கே இருந்த கடற்கரையுடன் கூடியது.  சோழ நாட்டின் தலைநகராக உறையூரும், காவிரிப்பூம்பட்டினமும் விளங்கின.  காவிரிப் பூம்பட்டினம் மிகச் சிறந்த துறைமுகப் பட்டினமாக கிமு 2ம் நூற்றாண்டிலிருந்து கிபி 2ம் நூற்றாண்டு வரை விளங்கியது என்பதற்கு நிறைய சான்றுகள் உண்டு. இங்கு அயல்நாட்டிற்கு நிறைய ஏற்றுமதியும் அங்கிருந்து இறக்குமதியும் நடைபெற்றன.  சிலப்பதிகாரம் மற்றும் மணிமேகலை ஆகிய காப்பியங்கள் இயற்றப்பட்டதாகச் சொல்லப்படும் கிபி இரண்டாம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியிலும் இந்தப் பட்டினம் சிறந்த வாணிபத் தலமாக அமைந்திருந்தது. அயல் நாட்டு வாணிபர்கள் புகார் நகரில் குடியேறி இருந்தனர். கடைச்சங்க காலத்தில் சிறப்புற்று விளங்கிய சோழ அரசன் கரிகால் பெருவளத்தான் ஆவான்.  சோழ வளநாட்டின் செழுமையினால்தான் சோழ வளநாடு சோறுடைத்து என்ற பெயர் பெற்றது. (பாண்டிய நாடு முத்துடைத்து, சேரநாடு வேழமுடைத்து. இதெல்லாம் யார் எங்கே சொல்லியிருக்கிறார்கள் என்று எழுதப் புகுந்தால் அது இன்னொரு பகுதியாக நீண்டுவிடும்.

பத்துப்பாட்டு நூல்களில் ஒன்றான கடியலூர் உருத்திரங்கண்ணனார் எழுதிய பட்டினப் பாலையில் தொடக்க வரிகளாக,

"வசையில் புகழ், வயங்கு வெண்மீன்;
திசை திரிந்து தெற்கு ஏகினும்,
தற் பாடிய தளி உணவின்;
புள் தேம்பப் புயல் மாறி,
வான் பொய்ப்பினும், தான் பொய்யா... காவிரி"

என்று அமைந்துள்ளன. சோழ வளநாட்டின் நெற்களஞ்சியத்துக்குக் காரணம் அங்கு பாயும் காவிரிதான்.

பொருள்: வசையில் புகழ்-குற்றமில்லாத புகழை உடைய   வயங்கு வெண்மீன் – பிரகாசமான வெள்ளியைக் குறிக்கிறது-நட்சத்திரம். இது மழைக்குக் காரணம் என்று குறிப்பிடுவர்.   திசை திரிந்து தெற்கு ஏகினும்-அது தான் வழக்கமாகச் செல்லும் பாதையை விட்டு விலகி வேறு திசை சென்றாலும், தற்பாடிய தளி உணவின் புள் தேம்ப – வானத்தைப் பாடி, அதிலிருந்து விழும் மழைத்துளியையே உணவாக உண்டு வாழும் பறவை வாடி அழும்படி திசை மாறி வான் பொய்த்தாலும்,  தான் பொய்யா-எப்போதும் தண்ணீர் வரத்து இருக்கும் காவிரி.

சேர நாடு கொச்சி, திருவாங்கூர் நாடுகளையும் மேற்குப் பகுதியில் உள்ள கடற்கரையையும் உடைத்தது. (இந்த திருவாங்கூர் நாட்டில்தான் நாகர்கோயில் சார்ந்த பகுதிகள் வரும்). இதன் தலைநகரம் வஞ்சி.  முசிறி, தொண்டி போன்ற துறைமுகங்களைக் கொண்டது சேர நாடு. இங்கிருந்துதான் தேக்கு, அகில், மிளகு, யானைத் தந்தங்கள் போன்றவை பல்வேறு நாடுகளுக்கு ஏற்றுமதி செய்யப்பட்டன. அரசர்களுள் இமயவரம்பன் நெடுஞ்சேரலாதன், அவன் மகன் செங்குட்டுவன் போன்றவர்கள் புகழ் பெற்றிருந்தனர். சேரர் குலத்தைச் சார்ந்த பெருஞ்சோற்று உதியன் சேரலாதன் என்பான் மகாபாரதப் போரில் தொடர்புபடுத்தப்படுபவன் (சேரர் குலம் நெடிய வரலாறு உடையது என்பதற்காக இதனைக் குறிப்பிட்டுள்ளேன்).  இமயவரம்பன் நெடுஞ்சேரலாதனின் தந்தை (அல்லது குல முன்னோர்) உதியஞ்சேரலாதன் என்பான்.

தொண்டை நாடு என்பது குறும்பர்களால் ஆளப்பட்டுவந்தது என்றும் அவர்கள் தங்கள் நாட்டை 24 கோட்டங்களாகப் பிரித்து ஆண்டனர் என்றும், காவிரிப் பூம்பட்டினத்துடன்  கடல் வழி வாணிபம் நடத்தினர் என்றும் சொல்கின்றனர். சேக்கிழார் சொன்ன செய்தியை வைத்து, கரிகாலனே காஞ்சி மாநகரத்தின் பெருமையை அறிந்து படையெடுத்து அதனைக் கைப்பற்றி சோழ நாட்டை விரிவாக்கினான் என்றும் சொல்கின்றனர். பிற்காலத்தைய தெலுங்கு நாட்டுச் சோழரும், தங்களின் முன்னோர் கரிகாலன் என்று பெருமை பேசியிருப்பதால், கரிகாலன், சோழ வள நாட்டை,  ஆந்திரா வரை பரவியிருக்கச் செய்திருந்தான் என்று கொள்ளலாம். வரலாறு கரிகாலனை, இமயம் வரை சென்றவன், இமயத்தில் புலிக்கொடி நாட்டியவன், வடபுலத்து அரசர்களிடம் பரிசில்கள் பெற்று வந்தவன் என்று குறிப்பிடுகிறது.

வட நாட்டுக்குச் சென்ற அரசர்கள் பலர். அவர்களுள் குறிப்பிடத் தகுந்தவர் சோழ அரசன் கரிகாலனும், சேர அரசன் செங்குட்டுவனும். (இலக்கியம் காலத்தைக் காட்டும் கண்ணாடி என்பது எவ்வளவு உண்மை பாருங்கள். சிலப்பதிகாரம் சொல்வதை வைத்தும், அந்தச் சமயத்தில் வாணிபம் பற்றியும் இலங்கை அரசன் கயவாகு பற்றியும் சொல்லும் செய்திகளை வைத்தும் இந்த அரசர்கள் காலம் என்னவாக இருந்திருக்கும், எப்போது அவர்கள் வடநாடு சென்று வெற்றியுடன் திரும்பியிருப்பார்கள் என்பதை அறுதியிடுகிறார்கள். எல்லாம் ஓரளவு அனுமானம்தான்)

சிலப்பதிகாரம், செங்குட்டுவன், பத்தினிக்கு விழா எடுத்தபோது வந்திருந்த அரசர்களுள், இலங்கை அரசன் கயவாகுவும் ஒருவன் என்கிறது. இந்த கயவாகுவின் காலம் கிபி 170-190 என்பதால், அந்தக் காலம்தான் செங்குட்டுவன் காலமாக இருந்திருக்கும். இந்தக் காலத்தில் தமிழகத்திற்கு வடக்கே கங்கை ஆறு வரை ஆண்டுகொண்டிருந்தவர்கள் ஆந்திர சதகர்ணி அரசனான யக்ஞஸ்ரீ என்பவன். இந்த சதகர்ணி என்பதை சிலப்பதிகாரம் ‘நூற்றுவர் கன்னர்’ என்று குறிப்பிடுகிறது. அதனால் இந்தக் காலத்தில்தான் செங்குட்டுவன், யக்ஞஸ்ரீயின் துணை கொண்டு கங்கையாற்றைக் கடந்து மீண்டு வந்திருக்கவேண்டும்.

இலங்கையை தமிழர்கள் முதலில் ஆண்ட காலம் கிமு 160-100. பிறகு கிமு 44-17 க்கிடையில் 15 ஆண்டுகள். இந்தக் காலத்தையே கரிகாலன் காலமாகக் கொள்கிறார்கள். அப்போது கடல் வாணிபம் உச்சத்தை அடைந்திருந்ததாம்.  அந்தச் சமயங்களில் (அதாவது கிமு 39 முதல் 14 வரையிலான காலத்தில்) ரோமப் பேரரசனான அகஸ்டஸ் எனபவனுக்கு பாண்டிய அரசன் தூதுக்குழு ஒன்றை அனுப்பியிருக்கிறான். (சமீபத்தில் எகிப்திய பிரமிடுகளில் தமிழ் எழுத்துக்கள் இருக்கின்றன என்ற காணொளிகளைப் பார்த்தேன்).

இப்படி ஆரம்பகால கட்ட (அதாவது இலக்கியங்கள் மூலம் தெரியவரும்) தமிழக வரலாற்றைப் பார்த்தால், நம்மில் எத்தனை தமிழர்கள் வெளிநாடுகளில் தங்கி இனத்தைப் பெருக்கினார்கள், வாணிபம் செய்ய வந்து இங்குள்ள தமிழர்களோடு இரண்டறக் கலந்துவிட்டவர்கள் எவ்வளவு பேர் என்று அறுதியிட முடியாது.   (அரசியல் என்றாலும் தற்காலத்தில், அரசியல்வாதிகளுள் ஒரு குடும்பம் ஆந்திர ஓங்கோலிலிருந்து இடம் பெயர்ந்தவர்கள் என்றும் இன்னொரு கட்சியின் தலைவர், ஆந்திர இனம் என்றும், இங்கு தங்கள் வசதிக்காக தொல்காப்பியன் என்றெல்லாம் பெயர் வைத்துக்கொண்டு தங்களை தமிழர்கள் என்று அடையாளப்படுத்திக் கொள்கிறார்கள் என்றும் படித்தேன். எப்போதும்போல, தமிழர்கள் இவர்களிடமிருந்து தமிழின் பெருமையை 'ஆ' என வாயைப்  பிளந்துகொண்டு கேட்டுக்கொள்வார்கள், அப்புறம் ஏன் தமிழர்களே அமைச்சரவையிலோ இல்லை கட்சியிலோ முக்கியப் பொறுப்பில் இல்லையே என்றெல்லாம் யோசிக்காமல்)

ஏதோ பரீட்சைக்குப் படிப்பதைப் போல இன்றைய பகுதி அமைந்துவிட்டதோ? மூன்று நாட்டைச் சேர்ந்தவர்களும் தமிழர்கள்தாம் என்பதை எழுத விரும்பினேன். அது இப்படி நீண்டுவிட்டது. (விக்கியிலிருந்து எடுத்த நாட்டின் பிரிவுகளைப் பற்றிய படம் கீழே. இது ஆங்கில வரலாற்று ஆசிரியர்களின் புத்தகத்திலிருந்து எடுத்திருக்கலாம்)

கிமு 300 - கிபி 400 வரையிலான சங்ககாலத் தமிழகம். 

 

 

 

 

 

கல்வெட்டுகள் ஓரளவு படிக்கும்படியாகத்தான் இருக்கின்றன. ஆனால் தஞ்சை பெருவுடையார் கோயில் கல்வெட்டுகள் போல அச்சடித்ததுபோல இல்லை.

 

 

 

இடது பதம் தூக்கி ஆடும் நடராஜன் அடி பணிவையே நெஞ்சே

படவரவு ஆட புலி அதள் ஆட
பக்தர்கள் ஜய ஜய எனவே புலி பதஞ்தலி இரு கண் குளிர
தில்லையிலே (இடது)

திருவடிச் சிலம்புகள் கலீர் கலீர் என
திருமுடி இளமதியொளி பளீர் பளீர் என
திகுதிமிதகுதோம் என திருமால் மத்தளம் அதிர
சிவகாமி மணாளன் திருச்சிற்றம்பலம் தனிலே புன்னகையொடு (இடது)

பாபநாசம் சிவன் பாடல் நினைவுக்கு வருகிறதா?

 

 

 

 

 

இந்தக் கல்வெட்டில்தான் தஞ்சை பெரியகோயில் போன்று எழுத்துக்கள் இருந்ததைக் கண்டேன்.

 

 

 

 

மேலே உள்ள சிற்பம் சரஸ்வதி தேவி.  கையில் வீணை இல்லாமல் எழுந்தருளி இருப்பது சிறப்பு. சரஸ்வதியின் வீணை கச்சபி என்பது உங்களுக்குத் தெரிந்திருக்கும். சிவபெருமானிடம் இருந்த அந்த வீணை பிறகு  சரஸ்வதிக்கு வந்தது. வீணை இல்லாத, பாதி பத்மாசனத்தில் தாமரை பீடத்தில் அமர்ந்து காட்சி தரும் சரஸ்வதி அபூர்வம்.  ஞான உபதேசம் அருளும் வகையில் இந்தச் சிற்பம் அமைந்துள்ளது.

 

 

 

அவ்வளவு பெரிய யாளியின்மீது அமர்ந்து வீரன் போரிடும் காட்சி தெரிகிறதா?

இன்றைக்குப் பகிர்ந்த படங்களை ரசித்திருப்பீர்கள் என்று நம்புகிறேன். இனி அடுத்த வாரம் தொடர்வோமா?

 (தொடரும்)