நாங்கள் தரிசனம் செய்த கோயில்கள் - கங்கைகொண்ட சோழபுரம் - நெல்லைத்தமிழன்

 

கருவூர் தேவர் ராஜராஜ சோழனின் ராஜகுரு என்று அழைக்கப்படுபவர். இவர் 10ம் நூற்றாண்டின் பிற்பகுதியிலும் 11ம் நூற்றாண்டின் முற்பகுதியிலும் வாழ்ந்தவர் (பொதுஆண்டு 950-1050). தஞ்சை பிரகதீஸ்வரர் கோயில் சிவலிங்கம் சரியாக ஆவுடையாரில் பொருந்தாத போது, சேர்த்து பிரதிஷ்டை செய்ய உதவியவர் என்று சொல்கின்றனர். இவர் பன்னிரு திருமுறைகளில் ஒன்பதாம் திருமுறையான திருவிசைப்பாவின் ஒரு பகுதியை இயற்றினார் என்பர். அதில் அவர் பத்து ஊர்களில் உள்ள கோயில்களைப் பாடியிருக்கிறார். (தில்லை, திருக்களந்தை, கங்கைகொண்ட சோழேச்வரம், திருப்பூவனம், தஞ்சை ராஜராஜேச்வரம், திருவிடைமருதூர் உட்பட பத்துத் தலங்கள்). இதில் கூர்ந்து கவனிக்க வேண்டியது, கங்கைகொண்ட சோழேச்வரத்தை ராஜேந்திரன் சுமார் 1020-1025ல் கட்டிமுடித்திருப்பான். அங்குள்ள சிவனுக்கும் பத்து பதிகங்கள் பாடியிருக்கிறார் கருவூர்த்தேவர்.

பக்திப் பாசுரங்களான அந்தப் பத்தில் ஓரிரண்டை கங்கைகொண்ட சோழபுரம் பற்றிய பகுதியில் காண்பது பொருத்தம்தானே.

அன்னமாய் விசும்பு பறந்தயன் தேட

அங்ஙனே பெரியநீ சிறிய

என்னை ஆள்விரும்பி என்மனம் புகுந்த

எளிமையை என்றும்நான் மறக்கேன்

முன்னம்மால் அறியா ஒருவனாம் இருவா

முக்கணா நாற்பெருந் தடந்தோள்

கன்னலே தேனே அமுதமே

கங்கை கொண்டசோ ளேச்சரத் தானே.

பொருள்: அன்னப் பறவை வடிவெடுத்து பிரமன் ஆகாசத்தில் போய்த் தேடியும் காண முடியாதவனே,  முன்பு திருமால் உன் திருவடி தேடி பாதாளம் வரை சென்றும் அதனைக் காணமுடியாதவனே, தேடலுக்கெட்டாத அவ்வளவு பிரம்மாண்டமான பெரிய தெய்வமான நீ, உன் அடியவனும், மிகவும் சிறியவனுமான என்னை ஆட்கொள்ள விரும்பி, என்னுடைய மனத்துள் புகுந்த எளிமையை நான் என்றும் மறந்துவிடமாட்டேன். மூன்று கண்களையும் நான்கு பெரிய தோள்களையும் உடையவனே, கரும்பு, தேன் மற்றும் அமுதம் போல மிக இனிமையானவனே, கங்கைகொண்ட சோழீச்வரத்தில் குடிகொண்டிருக்கும் பெருமானே!

உண்ணெகிழ்ந்து உடலம் நெக்குமுக் கண்ணா !

ஓலமென்று ஓலமிட்டு ஒருநாள்

மண்ணினின்று அலறேன் வழிமொழி மாலை

மழலையஞ் சிலம்படி முடிமேல்

பண்ணிநின்று உருகேன் பணிசெயேன் எனினும்

பாவியேன் ஆவியுள் புகுந்தென்

கண்ணினின்று அகலான் என்கொலோ கங்கை

கொண்டசோ ளேச்சரத் தானே.  

பொருள்: இறைவனின் அருளை நினைத்து உள் நெகிழ்ந்து, பக்தியால் உடல் நெக்குருகி, உன்னை நினைத்து ஓலமிட்டு , இந்தப் பூவுலகில் பிறந்து ஐயோ என்று அலறமாட்டேன்.  உன்னுடைய புகழைப் பாடும் துதிகளைச் சொல்ல மாட்டேன். நான், கொஞ்சும் மழலைச் சிலம்பை அணிந்த உன் திருவடியை என் சென்னிமேல் வைத்துக்கொள்ளும் பேறு பெற்றதில்லை. மனமுருகி உன்னை இசைப்பாடல்களால் துதித்ததில்லை.  இருந்தாலும், இந்தப் பாவியின் உள்ளத்தில் புகுந்து என் கண்ணைவிட்டு நீ அகன்றதில்லை. இது எப்படி? கங்கைகொண்ட சோழேச்வரத்தில் இருக்கும் ஈசனே?

சுருதிவா னவனாம் திருநெடு மாலாம்

சுந்தர விசும்பின்இந் திரனாம்

பருதிவா னவனாம் படர்சடை முக்கண்

பகவனாம் அகஉயிர்க்கு அமுதாம்

எருதுவா கனனாம் எயில்கள் மூன்று எரித்த

ஏறுசே வகனுமாம் பின்னும்

கருதுவார் கருதும் உருவமாம் கங்கை

கொண்டசோ ளேச்சரத் தானே.

பொருள்: கங்கைகொண்ட சோழீச்வரத்தில் இருக்கும் ஈசனே, வேதங்களால் போற்றப்படுபவனும் இலக்குமி தேவியின் மணாளனுமாகிய திருமாலும் நீயே. அழகிய வானுலகிற்குத் தலைவனான இந்திரனும் நீயே. ஒளிவீசும் சூரியனும் நீயே. விரித்துவிட்ட சடையையும் மூன்று கண்களையும் உடையவனும் நீயே. ஆன்மாக்களுக்கு உள்ளே அமுதம் போன்று இருப்பவனும் நீயே. ரிஷபத்தை வாகனமாகக் கொண்டவனும்,  திரிபுரத்தை எரித்த வீரனும் நீயே. மேலும் உன்மீது பக்தி கொண்ட பக்தர்கள் எந்த வடிவில் இறைவனை நினைக்கிறார்களோ, அந்த வடிவில் அவர்களுக்குக் காட்சி தருபவனும் நீயே. சிவனே எல்லாம் என்று இந்தப் பாசுரத்தில் அறுதியிட்டுச் சொல்கிறார்.

தத்தையங் கனையார் தங்கள்மேல் வைத்த

தயாவைநூ றாயிரங் கூறிட்டு

அத்திலங்கு ஒருகூறு உன்கண்வைத் தவருக்கு

அமருலகு அளிக்கும்நின் பெருமை

பித்தனென்று ஒருகால் பேசுவ ரேனும்

பிழைத்தவை பொறுத்தருள் செய்யும்

கைத்தலம் அடியேன் சென்னிவைத்த கங்கை

கொண்டசோ ளேச்சரத் தானே

பொருள்: கங்கைகொண்ட சோழீச்வரத்தில் எழுந்தருளியிருக்கும் சிவபெருமானே,  கிளி போன்ற மகளிர் மீது வைத்த அன்பினை, நூறாயிரம் கூறுகளாகச் செய்து, அதில் ஒரு கூறு அளவினதாகிய அன்பை உன்பால் வைத்தவருக்கு, தேவர்கள் வாழும் உலகையே பரிசாக அளிக்கும் அளவுக்கு உன்னுடைய பெருமை அளவிடற்கரியது. உன்னைப் பித்தன் என்று ஒருவர் பேசினாலும், அவருடைய பிழையைப் பொறுத்து அருள் செய்யும் பெருந்தன்மை கொண்டவன் நீ. அத்தகைய கருணை கொண்ட நீ, உன்னுடைய கையை அடியனாகிய என் தலை மீது வைத்தாய். அந்த அளவு கருணை கொண்டவன் கங்கைகொண்ட சோழீச்வரத்தில் தரிசனம் தரும் சிவபெருமான்.

கருவூர்த் தேவர், எந்த அளவு மனமுருகி திருவிசைப்பா பாடியிருக்கிறார் என்பதை ஒரு சில பாசுரங்களை வைத்தே அறிந்துகொள்ள முடிகிறது. எனக்கு திருவிசைப்பா பாசுரங்களையும் அதன் அர்த்தத்தையும் எழுதும் ஆசை வந்துவிட்டது. ஆனால் உங்களுக்குப் படிக்க விருப்பம் இருக்குமா என்பதில்தான் சந்தேகம்.

பக்திப் பாசுரங்களைப் படித்து, அதன் பொருளையும் அறிந்துகொண்டால், நம் மனதில் தானாகவே பக்தி பெருகும். அர்த்தம் தெரியாமல் பாசுரங்களைப் பாடினாலும் நமக்குப் பலன் கிடைக்கும், ஆனால் அர்த்தத்துடன் பாடும்போது நம் மனது இறை பக்தியில் ஒன்றிவிடும்.  ‘சிவபெருமான் க்ருபை வேண்டும், வேறென்ன வேண்டும்’ எம்.கே.தியாகராஜ பாகவதரின் பாடலைக் கேட்டிருக்கிறீர்களா?  (ஸ்ரீராம் அந்த மாதிரி பாடல்களை வெளியிடுவதில்லை என்பதையும் கவனித்திருக்கிறீர்களா? கேட்டால் அது எங்கள் தாத்தா காலத்தது என்று சொல்லிவிடுவாரோ? )

இன்றைக்கு சரித்திரத்திற்குப் பதிலாக திரு இசைப்பா பாசுரங்களில் ஓரிரண்டின் பொருளை எழுதியது என் மனதுக்கு நிறைவாக இருந்தது.  உங்களுக்கும் இது வித்தியாசமான ஞாயிறாக இருந்திருக்கும் என்று நம்புகிறேன். இனி கங்கை கொண்ட சோழீச்வரத்தில் எடுத்த படங்கள்.

அபிஷேகத் தீர்த்தம் விழும் இடம். அந்த அமைப்பே கலைநயத்துடன் அமைந்திருக்கிறது.

 

 

 

 

படிக்கும் விதத்தில் அமைந்த கல்வெட்டுகளில் ஒரு சிலவற்றை இந்தப் பதிவுகளில் (கங்கைகொண்ட சோழபுரம்) நான் பகிர்ந்துவருகிறேன். எப்போதும் ஒரு கோவிலில் நான் அதிட்டாங்னகளிலோ  வேறு இடங்களிலோ கல்வெட்டுகள் இருப்பதைப் பார்த்தால் அது புராதானமான கோவில் என்ற எண்ணம் வரும். துரதிருஷ்டவசமாக, பல கோவில்களில் அத்தகைய கல்வெட்டுகள் காணப்படுவதில்லை. காரணம் அந்தக் கோவில் புராதானமானது இல்லை என்று அர்த்தமில்லை. கற்களை தங்கள் உபயோகத்துக்கு மக்கள் எடுத்துச் சென்றிருக்கலாம், அல்லது சீர் படுத்தும்போது அத்தகைய கற்களின் முக்கியத்துவத்தை அறியாமல் விட்டிருக்கலாம், அதனைச் சிதைத்திருக்கலாம்.

கங்கைகொண்ட சோழபுரத்தைப் பற்றிப் படித்தபோது, அது ஒரு காலத்தில் சோழப் பேரரசின் தலைநகராகவும் இருந்திருந்த போதிலும், 1290க்குப் பிறகு சிதைவுறலாயிற்று. அதிலும் ஜடாவர்மன் சுந்தரபாண்டியன் படையெடுப்பிற்குப் பிறகு பலவும் சிதிலமடைந்தன. கோயிலை அவன் தொடாத போதிலும் (அதற்கு சிறிது கைங்கர்யங்களும் செய்திருக்கிறான்) கோவில் மதிள்கள் போன்றவை காலத்தால் சிதைவுற ஆரம்பித்தன. அரண்மனை முழுவதுமாக தரைமட்டமாக்கப்பட்டது. பிறகு வந்த நூற்றாண்டுகளில் மக்கள் சிதைந்த கற்களை தங்கள் சொந்த உபயோகத்திற்கு எடுத்துக்கொள்ள ஆரம்பித்துவிட்டார். மக்கள் மாத்திரம் இதனைச் செய்யக்கூடாதே. அதனால் ஆங்கிலேயர் அரசும், அணை கட்டும் வேலைகளுக்கு, யார் கற்களைத் தேடுவது என்று நினைத்து கோயில் கற்களை எடுத்து உபயோகப்படுத்திவிட்டனர் (ஆதாரங்கள் உண்டு). அதனால் நிறைய கல்வெட்டுகள் காணாமல் போய்விட்டன. கங்கைகொண்ட சோழபுரம், தஞ்சை பெரிய கோயிலை மாதிரியாக வைத்துக் கட்டப்பட்டதால், இங்கும் இரண்டு மதிள்கள் இருந்திருக்கவேண்டும்.

அரண்மனைக்கும் கோயிலுக்கும் சில மீட்டர் இடைவெளிதான் இருந்ததாம். அதற்கு இடையில் அகழி. என்னுடைய அனுமானம் சரியாக இருந்தால், கர்பக்கிரஹத்துக்கு முன் உள்ள நடு மண்டபத்தில் அரசரும், அமைச்சர் பெருமக்களும் முக்கிய அதிகாரிகளுமே நுழைவது போல இருந்திருக்கும். பொதுமக்கள் அதற்கு முன்னால் இருந்த நீண்ட செவ்வக மண்டபத்திலிருந்து தரிசித்திருப்பார்கள். அதனால்தான் கதவில் இரண்டு துளை, மூங்கில் தடுப்பு வைப்பதற்காக அமைத்துள்ளன்ர என்று தோன்றியது.

 

 

சிறிய கற்களிலும் அழகிய சிற்பங்கள் செதுக்கியுள்ளனர். படம் பெரியதாகத் தெரிந்தாலும் மற்ற படங்களைப் பார்க்கும்போது இது எவ்வளவு சிறிய கல் என்பது தெரியும்.

 

 

 

 

ஒரு சில தென்னை மரங்கள் பின்னணியில் இருக்க, கோயில் எவ்வளவு அழகாகத் தோற்றம் அளிக்கிறது.

 

 

 

 

 

 

 

 

தஞ்சைப் பெரியகோயில், கங்கைகொண்ட சோழீச்வரம் மற்றும் தாராசுரம் ஐராவதீஸ்வரர் கோயில் ஆகிய மூன்று கோயில்களையும் எத்தனை முறை பார்த்தாலும் அலுப்பதில்லை. அங்கிருக்கும் சிற்பங்கள், கட்டிடத்தின் அமைப்பு என்று எல்லாவற்றையும் எனக்கு பதிவுகளில் பகிர்ந்துவிடவேண்டும் என்ற ஆசை.  இன்னும் ஓரிரண்டு வாரங்களில் கங்கைகொண்ட சோழபுரம் பகுதி நிறைவுபெற்றுவிடும். அடுத்த வாரம் தொடர்வோம்.

(தொடரும்)