சிறுகதை : மொழிபெயர்ப்பு : அறிகுறிகளும் குறியீடுகளும் (signs and symbols) - நாபகோவ்

 சுஜாதா ஒரு எழுத்தாளரை அறிமுகப்படுத்துகிறார்.

விளாடிமிர் நாபகோவ்,  ரஷ்ய எழுத்தாளர்.  சுஜாதா சொல்லி இருக்கும் கதையையே சொல்கிறேன்.  அதைப் படித்தால் இவர் வாசகர்களைக் கொஞ்சம் சுற்றலில் விடும் ஆசாமி என்பது போல தெரிகிறது.

முன்னதாக அமெரிக்க பத்திரிகைகளில் வந்த இவரது கதைகள் பின்னர் நாபகோவ் டஜன் என்கிற பெயரில் 13 சிறுகதைகள் ஒரு புத்தகமாக வந்தது.

அதில் வரும் ஒரு கதை  Signs and Symbols.  மற்ற கதைகளும் படிக்கலாம். சுஜாதா இந்தக் கதையைப் பற்றிச் சொல்லி புதிராக முடிக்கிறார்.  புதிராக முடித்திருப்பது சுஜாதா  அல்ல. நாபக்கோவ்.  புரிகிறதா என்று சுஜாதா கேட்பதையே நானும் உங்களிடம் கேட்கிறேன்.  சுஜாதா தான் புரிந்து கொண்டு அந்தக் கேள்வியைக் கேட்டிருப்பார்.  நான் புரியாமல் உங்களைக் கேட்கிறேன்.

உண்மையில் கதை 7 பக்க கதை.  அதைச் சுருக்கி கொடுத்திருக்கிறார்கள்.  நமக்கு அது போதும்.  1920 லிருந்து 1948 வரை எழுதி இருக்கிறார் என்று நினைக்கிறேன்.  இந்தக் கதை பாஸ்டனில் வைத்து 1948 ல் எழுதப்பட்டது. 

இங்கே, முதன்முறையாக, இந்த நூற்றாண்டின் தலைசிறந்த உரைநடை எழுத்தாளர்களில் ஒருவரின் கதைகள் ஒரே, விரிவான தொகுப்பில் சேகரிக்கப்பட்டுள்ளன. 1920-களின் முற்பகுதியில் - அவர் ரஷ்யாவிலிருந்து நாடுகடத்தப்பட்ட ஆண்டுகளில் - தொடங்கி, 1950-களின் நடுப்பகுதியில் அவர் கதை வடிவத்தைக் கைவிட்டு, தனது ஆங்கில மொழித் தலைசிறந்த படைப்புகளான 'லொலிடா', 'பேல் ஃபயர்', மற்றும் 'அடா' ஆகியவற்றின் பக்கம் திரும்பிய காலம் வரை எழுதப்பட்ட இந்தக் கதைகள், நபோகோவின் ஆரம்பகால வளர்ச்சியின் வியக்கத்தக்க முன்னேற்றத்தை வெளிப்படுத்துவதோடு, நாம் ஒரு அற்புதமான தனித்துவமான, உண்மையான ஆசான் முன்னிலையில் இருக்கிறோம் என்பதையும் நமக்கு நினைவூட்டுகின்றன. அவரது மகனும் மொழிபெயர்ப்பாளருமான டிமிட்ரி நபோகோவால் தொகுக்கப்பட்ட 'விளாடிமிர் நபோகோவின் கதைகள்' ஒரு இலக்கிய நிகழ்வாகவும், அவரது கலையின் கொண்டாட்டமாகவும் விளங்குகிறது.

என்கிறது அவர் புத்தகம் உள்ள பக்கம்.

கதையை படிப்பதற்கு ==> இங்கு <== செல்லலாம்.

அந்த முடிவின் சாத்தியக்கூறுகள் பற்றியும் அலசும் சில வரிகள் விக்கியில் இருக்கிறது.  அது கடைசியில் கொடுத்திருக்கிறேன்.  அந்த வரிகளுக்குப் போகும் முன் என்னவாக இருக்கும் என்று கொஞ்சம் யோசியுங்கள் என்று கேட்டுக் கொள்கிறேன்.

சுஜாதாவின் எழுத்தில்

                     **********************************************

நாபகோவ் (Nabakov) 'லோலிடா' (Lolita) எழுதிப் பெயர் அடைந்தவர். கொஞ்சம் ஆபாசமான விஷயத்தை மிக அருமையான வசன நடையில் எழுதித் தப்பித்தவர். இவரது சிறுகதை ஒன்று என் ஞாபகத் திலிருந்து சொல்கிறேன்:-

ஒரு அப்பா, ஒரு அம்மா; ஒரே மகன் பைத்தியமாகி ஆஸ்பத்திரியில் அனுமதிக்கப் பட்டிருக்கிறான். ஆஸ் பத்திரி வேறு ஊரில் இருக்கிறது!

பெற்றோர்களுக்கு ஒருதினம் ஆஸ்பத்திரியிலிருந்து டெலிபோன் வருகிறது.

பையன் நிலை கவலைக்கிடமாக இருப்பதாகவும் உடனே புறப்பட்டு வரும்படியும் உடனே என்றால் மறுதினம் தான் போக முடியும்; அதற்குள் என்ன நேர்ந்து விடுமோ என்று கவலைக்கடலில் இரவெல்லாம்  விழித்துச் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

அப்போது:-

டெலிபோன் மணி அடிக்கிறது. பதற்றத்துடன் பயத்துடன் அதை எடுக்கிறார் அப்பா.

ஹென்ரி இருக்கிறானா?" என்கிறது ஒரு பெண் குரல்.

"ஹென்ரி என்று இங்கு ஒருவரும் இல்லை; தப்பு நம்பர்" என்று வைத்து விடுகிறார்.

மறுபடி சில நிமிஷம் கழித்து டெலிபோன் மணி அடிக்கிறது.

"ஹென்ரி இருக்கிறானா?'' அதே பெண்.

"மிஸ், உனக்கு என்ன நம்பர் வேண்டும்?"

"5365849"

"என் நம்பர் 5365840- ஒன்பதுக்குப் பதில் சைபரைச் சுழற்றுகிறாய் போலிருக்கிறது"

"ரொம்ப தாங்க்ஸ்'' என்று அந்தப் பெண் வைத்து விடுகிறாள்.

கதையில் இன்னும் ஒருவரிதான் இருக்கிறது.

சில நிமிஷம் கழித்து மீண்டும் டெலிபோன் மணி அடிக்கிறது.

நாபகோவின் புத்திசாலித் தனம்! புரிகிறதா?

**********************************************************************************

உண்மையில் எனக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை!  கதைச்சுருக்கமாக விக்கி பக்கத்தில் தந்திருப்பது கீழே...

ஒரு வயதான தம்பதியினர், மனநலம் பாதிக்கப்பட்ட தங்கள் மகனை அவனது பிறந்தநாளன்று ஒரு மனநல மருத்துவமனையில் சந்திக்க முயல்கின்றனர். அவன் தற்கொலைக்கு முயன்றதாகவும், அதனால் இப்போது அவனைப் பார்க்க முடியாது என்றும் அவர்களுக்குத் தெரிவிக்கப்படுகிறது.

அவர்கள் வீடு திரும்பிய பிறகு, கணவன் அவனை மனநல மருத்துவமனையிலிருந்து வெளியே அழைத்து வரும் தனது முடிவை அறிவிக்கிறான். மர்மமான தொலைபேசி அழைப்புகளுடன் கதை முடிவடைகிறது.

தவறாக டயல் செய்யப்பட்டதாகத் தோன்றும் முதல் இரண்டு அழைப்புகளும், "சார்லி"யைக் கேட்கும் ஒரு பெண்ணிடமிருந்து வருகின்றன; மூன்றாவது முறையாக தொலைபேசி ஒலிக்கும்போது கதை முடிவடைகிறது.

கதையின் போக்கில், பெயரிடப்படாத அந்தத் தம்பதியினரின் வாழ்க்கையைப் பற்றிய பல விவரங்களை வாசகர் அறிந்துகொள்கிறார்: அவர்கள் புரட்சிக்குப் பிறகு நாடுகடத்தப்பட்ட ரஷ்ய யூதர்கள்; கணவனின் சகோதரனான ஐசக்கை நிதி ரீதியாகச் சார்ந்திருக்கிறார்கள்; அவர்கள் ஜெர்மனியில் வாழ்ந்தபோது ஒரு ஜெர்மானிய பணிப்பெண் இருந்தார்; அவர்களுக்கு ரோசா என்ற அத்தையும், ஹோலோகாஸ்டில் கொல்லப்பட்ட பல உறவினர்களும் இருந்தனர்; மேலும், புகழ்பெற்ற சதுரங்க வீரரான ஒரு மருமகனும் அவர்களுக்கு உண்டு.

அந்த வயதான மனிதர் உடல்நலம் குன்றியிருக்கிறார்.அந்த மகன் 'குறிப்புசார் மனக்கிளர்ச்சி'யால் பாதிக்கப்பட்டுள்ளான். இதில், "தன்னைச் சுற்றி நடக்கும் அனைத்தும், அவனது ஆளுமை மற்றும் இருப்புக்கான ஒரு மறைமுகமான குறிப்பு என்று அந்த நோயாளி கற்பனை செய்கிறான்". "எல்லாம் ஒரு புதிராகத் தெரிகிறது, எல்லாவற்றிற்கும் அவனே மையப் பொருளாக இருக்கிறான்". உண்மையான மனிதர்கள் இந்தப் பிரமையிலிருந்து விலக்கப்படுகிறார்கள், மேலும் பழக்கமான சூழலிலிருந்து அவன் எவ்வளவு தூரம் விலகிச் செல்கிறானோ, அந்த அளவிற்கு இந்த நிலை மோசமாகிறது. மகனின் இந்த நிலை, குறிப்புசார் கருத்துக்களை ஒப்பிட்டுப் பார்க்கும் ஒரு உண்மையான நிலையை அடிப்படையாகக் கொண்டது.

பாக்கி ஒரு வரி, கதையின் அந்த ஒரு .வரி..  எனக்குப் புரியவில்லைதான். ஆனால் சாத்தியக்கூறுகள் பற்றி  சொல்லியிருப்பதாவது..

கேத்தரின் வைட்டிற்கு எழுதிய கடிதத்தில், நாபகோவ், "சைன்ஸ் அண்ட் சிம்பல்ஸ்", "தி வேன் சிஸ்டர்ஸ்" போலவே, "மேலோட்டமான,  ஓரளவு புரிபடும் கதைக்குள் புதைந்து ஒரு இரண்டாவது (முக்கிய) கதை பின்னப்பட்டிருக்கிறது அல்லது அதன் பின்னால் அது வைக்கப்பட்டிருக்கிறது" என்று கூறினார். 

முக்கிய கதை என்னவென்று அவர் அதாவது நாபகோவ்  கூறவில்லை. 

சில விமர்சகர்கள், கதையின் பல விவரங்களை ஒரு செய்தியாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும் என்று வாதிடுகின்றனர்.

உதாரணமாக, மகன் தற்கொலை செய்துகொண்டான், அல்லது அவன் தனது துன்பங்களிலிருந்து விடுபட்டு மறுவுலகில்  இருக்கிறான், அல்லது மூன்றாவது தொலைபேசி அழைப்பு அவனிடமிருந்து வந்தது, அதில் அவன் மனநல காப்பகத்திலிருந்து தப்பிவிட்டதாகக் கூறுகிறான். 

இருப்பினும், பரவலான விளக்கம்.  என்னவென்றால், கதை வாசகரை விவரங்களைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சிப்பதற்கும், அதன் மூலம் "அளவுக்கு அதிகமாகப் படிப்பதற்கும்" தூண்டுகிறது,  இது எதையும் தன்னுடன் தொயர்பு படுத்திக்க கொள்ளும்  "குறிப்பு வெறியின் மற்றொரு, மென்மையான வடிவம்" ஆகும்.

00000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

குறியீடுகளும் அடையாளங்களும்

 (signs and symbols)

நாபகோவ் 

மனநலம் தேற்றவே முடியாதபடி கடுமையாகப் பாதிக்கப்பட்டிருக்கும் ஒரு வாலிபனுக்கு, அவனது பிறந்தநாளுக்கு என்ன பரிசு வாங்கிச் செல்வது என்ற மனதை வதைக்கும் கேள்வி, கடந்த நான்கு வருடங்களில் நான்காவது முறையாக அந்த முதிய தம்பதியினரை எதிர்கொண்டது.

அவனுக்கு என்று எந்த ஆசைகளும் இருக்கவில்லை. மனிதர்களால் உருவாக்கப்பட்ட பொருட்கள் எல்லாமே அவனுடைய பார்வையில், அவனால் மட்டுமே உணர முடிகிற ஒருவித தீய சக்திகள் நிறைந்ததாகவோ, அல்லது அவனது அரூபமான (abstract) உலகிற்கு எந்த வகையிலும் உதவாத வெற்று ஆடம்பரப் பொருட்களாகவோதான் தெரிந்தன. அவனுக்குக் கோபத்தையோ அல்லது பயத்தையோ ஏற்படுத்தக்கூடிய சில பொருட்களை (உதாரணமாக, புதிய நவீனக் கருவிகள் தடை செய்யப்பட்டிருந்தன) தவிர்த்த பிறகு, அவனது பெற்றோர் ஒரு நேர்த்தியான, தீங்கற்ற எளிய பரிசைத் தேர்ந்தெடுத்தனர் - அது பத்து வெவ்வேறு சிறிய ஜாடிகளில் அடைக்கப்பட்ட, பத்து வகையான பழக்கூழ்கள் (fruit jellies) கொண்ட ஒரு சிறிய கூடை.

அவன் பிறந்தபோது, அவர்களுக்குத் திருமணமாகிப் பல வருடங்கள் ஆகியிருந்தன. அதற்குப் பின் மேலும் ஒரு இருபது ஆண்டுகள் உருண்டோடிவிட்டன, இப்போது அவர்கள் மிகவும் வயதானவர்களாகிவிட்டனர். அவளுடைய நரைத்த சாம்பல் நிறக் கூந்தல் அலட்சியமாகக் கொண்டை ஊசிகளால் குத்தப்பட்டிருந்தது. மலிவான கறுப்பு நிற ஆடைகளையே அவள் அணிந்திருந்தாள். 

அவளது அண்டை வீட்டுக்காரரான திருமதி சோல் (Mrs. Sol) போன்ற அதே வயதுடைய மற்ற பெண்களைப் போலல்லாமல் (திருமதி சோலின் முகம் முழுக்க இளஞ்சிவப்பு மற்றும் ஊதா நிறப் பூச்சுகளுடனும், தொப்பியில் ஆற்றுப் படுகை மலர்களின் கொத்துடனும் இருக்கும்), இவளோ, முகத்தின் முதிர்ச்சியை அப்படியே காட்டிவிடும் வசந்த கால வெளிச்சத்தின் முன்னிலையில், தன் வெளிறிய முகத்தை மறைக்காமல் எந்த ஒப்பனையுமற்ற வெற்று வெள்ளை முகத்தோடு நின்றாள். அவளுடைய கணவன், சொந்த நாட்டில் ஓரளவு வெற்றிகரமான வணிகராக இருந்தவர், இப்போது நியூயார்க்கில், கிட்டத்தட்ட நாற்பது வருடங்களாக அங்கு வசித்து வரும் தன் தம்பி ஐசக்கின் (Isaac) நிதியுதவியையே முற்றிலும் நம்பியிருந்தார். அவர்கள் ஐசக்கை அரிதாகவே பார்ப்பார்கள், அவனுக்கு "இளவரசர்" (the Prince) என்று செல்லப் பெயரிட்டிருந்தனர்.

அன்று வெள்ளிக்கிழமை, அவர்களுடைய மகனின் பிறந்தநாள், ஆனால் அன்றைய தினம் எல்லாமே தவறாகவே நடந்தது. இரண்டு நிலையங்களுக்கு இடையே சுரங்கப்பாதை ரயில் அதன் மின்சார தொடர்பை இழந்தது; கால் மணி நேரமாக அவர்களது இதயத்துடிப்பின் சத்தமும், செய்தித்தாள்களின் சலசலப்பும் தவிர வேறு எதுவும் கேட்கவில்லை. அடுத்து அவர்கள் ஏற வேண்டிய பேருந்து வரத் தாமதமானது, தெரு முனையில் நீண்ட நேரம் காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது.

பேருந்து வந்தபோது, அது சத்தமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்த உயர்நிலைப் பள்ளி மாணவர்களால் நிரம்பி வழிந்தது. அவர்கள் மனநலக் காப்பகத்திற்குச் செல்லும் மண் பாதையில் நடக்கத் தொடங்கியபோது மழையும் பெய்யத் தொடங்கியது. அங்கேயும் அவர்கள் மீண்டும் காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது. வழக்கமாகத் தள்ளாடித் தள்ளாடி அறைக்குள் வரும் தன் மகனுக்குப் பதிலாக (அவனுடைய ஏழ்மையான முகம் சோகமாகவும், குழப்பமாகவும், சரியாக சவரம் செய்யப்படாமலும், முகப்பருக்களாலும் நிறைந்திருக்கும்), அவர்களுக்குப் பிடிக்காத ஒரு செவிலியர் வந்து, அவன் மீண்டும் தற்கொலைக்கு முயன்றதாகப் பிரகாசமான முகத்துடன் விளக்கினாள். அவன் இப்போது நலமாக இருக்கிறான், ஆனால் பெற்றோர் அவனைப் பார்ப்பது அவனை மேலும் கலக்கமடையச் செய்யக்கூடும் என்று கூறினாள். அந்த இடத்தில் பணியாளர்கள் பற்றாக்குறை. பொருட்கள் எளிதில் தொலைந்துபோகும் அல்லது மாறிவிடும் என அஞ்சி, கொண்டு வந்த பரிசை அலுவலகத்தில் வைக்காமல், அடுத்த முறை வரும்போது கொடுக்கலாம் என்று அவர்களே திரும்ப எடுத்துக்கொண்டனர்.

கட்டிடத்திற்கு வெளியே வந்ததும், தன் கணவர் குடையைத் திறக்கும் வரை அவள் காத்திருந்து, பின்னர் அவரது கையைப் பிடித்துக்கொண்டாள். அவர் வருத்தமாக இருக்கும்போதெல்லாம் செய்வதைப் போல, தன் தொண்டையைத் கனைத்துக் கொண்டே இருந்தார். அவர்கள் தெருவின் மறுபுறம் உள்ள பேருந்து நிறுத்த நிழற்குடைக்குச் சென்றதும் அவர் குடையை மூடினார். சில அடிகள் தள்ளி, காற்றில் ஆடிக்கொண்டிருந்த, மழை சொட்டும் ஒரு மரத்தின் அடியில், இறகுகள் முளைக்காத ஒரு சிறிய பறவைக் குஞ்சு, தரையில் தேங்கியிருந்த நீரில் தத்தளித்துத் தவித்துக்கொண்டிருந்தது.

சுரங்கப்பாதை நிலையம் நோக்கிய அந்த நீண்ட பேருந்துப் பயணத்தின் போது, அவளும் அவளது கணவனும் ஒரு வார்த்தை கூடப் பேசிக்கொள்ளவில்லை. அவரது குடையின் கைப்பிடி மேல் நடுங்கிக் கொண்டிருந்த அவரது வயதான கைகளையும், வீங்கிய நரம்புகளையும், பழுப்பு நிறப் புள்ளிகள் விழுந்த தோலையும் பார்க்கும் போதெல்லாம், அவளுக்குள் அழுகை முட்டிக்கொண்டு வந்தது.

மனதைத் திசைதிருப்ப எதையாவது பார்க்க முயன்றபோது, அங்கிருந்த ஒரு பெண் பயணி—கறுத்த கூந்தலும், அழுக்கான சிவப்பு நகப்பூச்சுமிட்ட கால் விரல்களும் கொண்ட ஒரு இளம் பெண் ஒரு வயதான பெண்ணின் தோளில் சாய்ந்து அழுதுகொண்டிருப்பதை அவள் கவனித்தாள். அது அவளுக்குள் ஒரு மென்மையான அதிர்ச்சியையும், இரக்கத்தையும், வியப்பையும் ஏற்படுத்தியது. அந்த வயதான பெண் யாரைப் போல இருந்தாள்? பல வருடங்களுக்கு முன்பு, மின்ஸ்க் (Minsk) நகரில், சோலோவிச்சிக் குடும்பத்தில் தன் மகளைத் திருமணம் செய்து கொடுத்திருந்த ரெபெக்கா போரிஸோவ்னாவை (Rebecca Borisovna) போலவே அவள் இருந்தாள்.

கடந்த முறை அந்தப் பையன் தற்கொலைக்கு முயன்றபோது அவன் கையாண்ட முறை, மருத்துவரின் வார்த்தைகளில் சொல்வதானால், 'ஒரு அசாத்தியக் கண்டுபிடிப்பின் உச்சக்கட்டம்'. அவன் பறக்கப் பழகுவதாகத் தவறாகப் புரிந்துகொண்ட சக நோயாளி ஒருவன், பொறாமையினால் சரியான நேரத்தில் அவனைத் தடுத்து நிறுத்தாமல் இருந்திருந்தால், அவன் நினைத்தது நடந்திருக்கும். அவன் உண்மையில் செய்ய விரும்பியதெல்லாம், தன் உலகத்தைக் கிழித்து ஒரு ஓட்டை போட்டு, அதன் வழியே தப்பி ஓட வேண்டும் என்பதுதான்.

அவனுடைய இந்த மன மாயைகளின் (delusions) கட்டமைப்பு, ஒரு அறிவியல் மாதாந்திர இதழில் விரிவான கட்டுரையாக வெளிவந்திருந்தது; அதைத்தான் காப்பக மருத்துவர் அவர்களிடம் படிக்கக் கொடுத்திருந்தார். ஆனால் அதற்கும் முன்னர் நீண்ட காலத்திற்கு முன்பே, அவளும் அவளது கணவனும் அதைத் தாங்களாகவே புரிந்து வைத்திருந்தனர்.

அந்த மருத்துவக் கட்டுரை அதை  - Referential mania - (அதாவது, சுற்றியுள்ள அத்தனையையும், தன்னோடு தொடர்புபடுத்திப் பார்க்கும் மனநோய்) என்று அழைத்தது. இத்தகைய அரிய வகை நோயாளிகள், தங்களைச் சுற்றி நடக்கும் எல்லாமே தங்களது ஆளுமையையும் இருப்பையும் பற்றிய ஒரு ரகசியக் குறிப்பு என்றே கற்பனை செய்துகொள்கிறார்கள். மனிதர்கள் இதில் சேர்த்தி இல்லை.

ஆனால் இயற்கை சதி செய்கிறது. அவனை எங்கு சென்றாலும் பின்தொடர்கிறது. வானத்தில் நகரும் மேகங்கள் அவனைப் பற்றிய நம்ப முடியாத ரகசியத் தகவல்களைப் பரிமாறிக்கொள்கின்றன; காற்றில் அசையும் மரங்கள் அந்திப் பொழுதில் தங்களுக்குள் சைகை மொழியில் அவனது அந்தரங்க எண்ணங்களை பற்றிப் பேசி விவாதிக்கின்றன; தரையில் கிடக்கும் கூழாங்கற்கள் கூட ஏதோ ஒரு பயங்கரமான வழியில் அவன் இடைமறித்துக் கண்டறிய வேண்டிய செய்திகளின் வடிவங்களாக அவனுக்கு ஏதோ ரகசியச் செய்தியைச் சொல்ல வருகின்றன என்று அவன் நம்புவான்.

எல்லாமே ஒரு ரகசியக் குறியீடு, எல்லாவற்றிற்கும் அவன்தான் மையப்பொருள். அவனைச் சுற்றி உளவாளிகள் இருக்கிறார்கள். கடைகளின் கண்ணாடி ஜன்னல்கள், அசையாத நீர்நிலைகள் போலச் சிலர் வெறும் சாட்சிகளாக இருக்கிறார்கள்; பொருட்கள் உளவறிகின்றன: கடைகளில் தொங்கும் கோட்டுகள், ஜன்னல் கண்ணாடிகள், ஓடும் நீர் என எல்லாமே தன்னை உற்றுப் பார்க்கும் உளவாளிகள் என்றும், அவை தன் ஒவ்வொரு அசைவையும் தவறாகப் புரிந்துகொண்டு கோப்புகளில் சேமிக்கின்றன என்றும் அவன் நினைப்பான்.

அவன் எப்போதும் விழிப்புடன் இருக்க வேண்டும், எல்லாவற்றின் அசைவுகளையும் புரிந்துகொள்வதற்காகவே தன் வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு நிமிடத்தையும் அர்ப்பணிக்க வேண்டும். அவன் வெளிவிடும் காற்று கூட வரிசைப்படுத்தப்பட்டு கோப்புகளில் சேமிக்கப்படுகிறது. அவன் மீதான இந்த ஆர்வம் அவனது உடனடிச் சூழலோடு மட்டும் நின்றுவிட்டால் பரவாயில்லை, ஆனால் அது அப்படி இல்லை! தூரம் செல்லச் செல்ல, அவனைப் பற்றிய வதந்திகளின் வேகம் பேரிரைச்சலாக அதிகரிக்கிறது. அவனது இரத்த அணுக்களின் நிழல்கள், மில்லியன் கணக்கில் பெரிதாக்கப்பட்டு, பரந்த சமவெளிகளில் பறக்கின்றன; இன்னும் தள்ளி, தாங்க முடியாத உயரமும் திடமும் கொண்ட பெரும் மலைகள், தங்களின் கிரானைட் பாறைகள் மற்றும் தேவதாரு மரங்களின் வழியே அவனது இருப்பின் இறுதி உண்மையைச் சுருக்கிக் கூறுகின்றன.

மனிதர்களைத் தவிர்ப்பான் சுவாரசியமாக, இந்த நோயாளி சாதாரண மனிதர்களை இந்தச் சதியில் சேர்க்க மாட்டான். ஏனெனில், "மனிதர்களை விடத் தான் மிக மிக புத்திசாலி" என்பதால், இயற்கை நேரடியாகத் தன்னுடன்தான் இந்தச் சதி விளையாட்டை விளையாடுகிறது என்று அவன் எண்ணுவான்.

அவர்கள் சுரங்கப்பாதையின் இடிமுழக்கத்திலிருந்தும், துர்நாற்றக் காற்றிலிருந்தும் வெளியே வந்தபோது, நாளின் இறுதி வெளிச்சம் தெருவிளக்குகளோடு கலந்திருந்தது. இரவு உணவிற்குச் சற்றே மீன் வாங்க விரும்பிய அவள், பழக்கூழ் ஜாடிகள் இருந்த கூடையை அவரிடம் கொடுத்து, வீட்டுக்குச் செல்லுமாறு கூறினாள். அதன்படி, அவர் தங்களது குடியிருப்புக் கட்டிடத்திற்குத் திரும்பி, மூன்றாவது மாடிக்குச் சென்ற போதுதான், சாவியை அவளிடமே கொடுத்திருந்தது  நினைவுக்கு வந்தது.

அவர் அமைதியாகப் படிக்கட்டுகளில் அமர்ந்தார்; சில பத்து நிமிடங்களுக்குப் பிறகு, அவள் தன் சோர்வான உடலைச் சுமந்து கொண்டு, தன் அறியாமையை நினைத்துச் சிரித்துக்கொண்டே படிக்கட்டுகளில் ஏறி வந்தபோது, அவர் அமைதியாக எழுந்தார். அவர்கள் தங்களது இரண்டு அறை வீட்டிற்குள் நுழைந்தனர், அவர் உடனே கண்ணாடி முன்னால் சென்றார்.

தன் கட்டைவிரல்களால் வாயின் ஓரங்களை இழுத்து, ஒரு கொடூரமான முகமூடி போன்ற முகபாவனையுடன், தனக்குப் பொருத்தமில்லாத, அசௌகரியமான புதிய செயற்கைப் பற்களைக் கழற்றினார்.

அவள் மேஜை மீது உணவை எடுத்து வைத்துக் கொண்டிருந்தபோது, அவர் தன் ரஷ்ய மொழி நாளிதழைப் படித்துக் கொண்டிருந்தார். தொடர்ந்து படித்துக்கொண்டே, மெல்லுவதற்குப் பற்கள் தேவையில்லாத அந்த வெளிறிய உணவை மென்று சாப்பிட்டார். அவரது மௌனங்களை நன்கு அறிந்திருந்த அவளும் அமைதி காத்தாள்.

அவர் படுக்கச் சென்றதும், அவள் தன் அழுக்கடைந்த சீட்டுக்கட்டுகளுடனும், பழைய புகைப்பட ஆல்பங்களுடனும் வரவேற்பறையிலேயே முடக்கிக் கொண்டாள். கட்டிடங்களுக்கு இடைப்பட்ட அந்தக் குறுகிய சந்தில், இருட்டில் குப்பைத் தொட்டிகளின் மீது மழைநீர் டொப் டொப் என்று விழுந்து கொண்டிருந்த சத்தம் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது.

 எதிரே ஒரு ஜன்னலில் வெளிச்சம் இருந்தது; கறுப்புப் பேன்ட் அணிந்த ஒரு மனிதன், கைகளைத் தலைக்குக் கீழே கட்டிக்கொண்டு, முறுக்கற்ற படுக்கையில் மல்லாந்து படுத்திருப்பது தெரிந்தது. அவள் தன் ஜன்னல் திரையை இழுத்துவிட்டு, புகைப்படங்களை ஆராயத் தொடங்கினாள்.

குழந்தையாக இருந்தபோது, அவன் (அவர்களின் மகன்) மற்ற குழந்தைகளை விட அதிக ஆச்சரியமும் மிரட்சியும் நிறைந்த முகத்தோடு, பார்வையோடு காணப்பட்டான்.

லைப்ஸிக் (Leipzig) நகரில் தங்களிடம் வேலை செய்த ஜெர்மன் பணிப்பெண்ணின் புகைப்படமும், அவளது தடித்த முகத்தைக் கொண்ட காதலனின் புகைப்படமும் ஆல்பத்தின் மடிப்பிலிருந்து கீழே விழுந்தன. அவள் பக்கங்களைத் திருப்பினாள்: மின்ஸ்க், புரட்சி, லைப்ஸிக், பெர்லின், மீண்டும் லைப்ஸிக், சரியாக அமைக்கப்படாத ஒரு சாய்ந்த வீட்டின் முன்பகுதி.

இதோ அவனுக்கு நான்கு வயதாக இருக்கும்போது, ஒரு பூங்காவில், சுருங்கிய நெற்றியுடன், வெட்கத்தோடு, ஒரு அணிலிடமிருந்து முகத்தைத் திருப்பிக் கொண்டு நிற்கிறான் - யாரோ ஒரு அந்நியரைத் தவிர்ப்பது போல. இதோ அத்தை ரோசா (Aunt Rosa), பதற்றமான, கோணலான, வெறித்த கண்களையுடைய ஒரு வயதான பெண்மணி; ஜெர்மானியர்கள் அவளையும் அவள் கவலைப்பட்ட அத்தனை மனிதர்களையும் கொன்று குவிக்கும் வரை, கெட்ட செய்திகள், திவால்கள், ரயில் விபத்துக்கள் மற்றும் புற்றுநோய் கட்டிகள்  நிறைந்த ஒரு நடுக்கமான உலகில்தான் அவள் வாழ்ந்தாள்.

அவனுக்கு ஆறு வயதாக இருந்தபோது - மனித கைகளும் கால்களும் கொண்ட விசித்திரமான பறவைகளை அவன் வரைந்ததும், பெரிய மனிதர்களைப் போலத் தூக்கமின்மையால் அவதிப்பட்டதும் அந்த வயதில்தான். அவனது உறவினன், இப்போது ஒரு புகழ்பெற்ற சதுரங்க ஆட்டக்காரன். மீண்டும் அவன், எட்டு வயதில், புரிந்துகொள்ளவே கடினமானவனாக இருந்தான்; சுவரொட்டிகளைக் கண்டு பயந்தான், ஒரு புத்தகத்தில் இருந்த குறிப்பிட்ட படத்தைக் கண்டு பயந்தான்; அது வெறுமனே பாறைகள் நிறைந்த ஒரு இயற்கை நிலப்பரப்பையும், இலைகளற்ற ஒரு மரத்தின் கிளையில் தொங்கும் பழைய வண்டிச் சக்கரத்தையும் மட்டுமே காட்டிய படம்.

இதோ அவனுக்குப் பத்து வயது. அவர்கள் ஐரோப்பாவை விட்டு வெளியேறிய ஆண்டு. அந்தப் பயணத்தின் அவமானம், பரிதாபம் மற்றும் அவமானகரமான சிரமங்களை அவள் நினைவு கூர்ந்தாள்; அமெரிக்கா வந்து சேர்ந்த பிறகு, அவன் சேர்க்கப்பட்ட அந்தச் சிறப்புப் பள்ளியில் இருந்த வளர்ச்சி குன்றிய, முரட்டுத்தனமான, விகாரமான பிற குழந்தைகளைப் பற்றியும் அவள் நினைத்துப் பார்த்தாள்.  

பின்னர், அவனுக்கு ஏற்பட்ட நிமோனியா காய்ச்சல் குணமாக நீண்ட காலமானதால் அந்தச் சமயத்தில்தான் அவனது வாழ்க்கையில் ஒரு மாற்றம் நிகழ்ந்தது. அவனுக்குள் இருந்த அந்தச் சிறிய பயங்களை, அவனது பெற்றோர் இத்தனை காலம் 'அசாத்தியத் திறமையுள்ள ஒரு குழந்தையின் விசித்திரக் குணங்கள்' என்றுதான் பிடிவாதமாக நம்பிக் கொண்டிருந்தனர். ஆனால், இப்போது அந்தப் பயங்கள் யாவும் ஒன்றோடொன்று பிணைக்கப்பட்டு, ஒரு அடர்ந்த மனநோயின் வலையாக இறுகிவிட்டன. இது, சாதாரண மனித மனங்களால் எட்டவே முடியாத ஒரு தனி உலகத்திற்குள் அவனைத் தள்ளிவிட்டது

இவை அனைத்தையும், இதற்கு மேலேயும் அவள் ஏற்றுக்கொண்டிருந்தாள். ஏனென்றால், வாழ்க்கை என்பது ஒன்றன் பின் ஒன்றாக மகிழ்ச்சிகளை இழப்பதை ஏற்றுக்கொள்வதுதானே; அவளது விஷயத்தில் அது மகிழ்ச்சிகள் கூட அல்ல, முன்னேற்றத்திற்கான வெறும் சாத்தியக்கூறுகள் மட்டுமே. அவளும் அவளது கணவனும் ஏதோ ஒரு காரணத்திற்காக அனுபவிக்க வேண்டியிருந்த தொடர்ச்சியான வலி அலைகளைப் பற்றி அவள் நினைத்தாள்; அவளது மகனை ஏதோ ஒரு கற்பனை செய்ய முடியாத வழியில் காயப்படுத்தும் கண்ணுக்குத் தெரியாத அரக்கர்களைப் பற்றி; உலகில் உள்ள அளவிட முடியாத அன்பைப் பற்றி; நசுக்கப்படும் அல்லது வீணடிக்கப்படும் அல்லது பைத்தியக்காரத்தனமாக மாற்றப்படும் இந்த அன்பின் விதியைப் பற்றி; உலகத்தின் இருண்ட பாதாள அறைகளில், யாரும் பார்க்காதபடி அழகாக உருமறைத்து ஒளித்து வைக்கப்பட்டுள்ள விசித்திரப் பொருட்களைப் பற்றி அவள் யோசித்தாள்; கூட்டிப் பெருக்கப்பட்ட வெற்று மூலைகளில், அமர்ந்துகொண்டு தங்களுக்குள் மௌனமாக முணுமுணுத்துக் கொண்டிருக்கும் கைவிடப்பட்ட அநாதைக் குழந்தைகளைப் பற்றி அவள் யோசித்தாள்.

அவனது மனதை அரித்துக்கொண்டிருக்கும் அந்தப் பைத்தியக்காரத்தனமான கச்சித ஒழுங்குக்காக (insane symmetry), மிகச்சிறிய பொருட்களை எல்லாம் அச்சுப்பிசகாமல் வரிசையாக அடுக்கி வைக்கத் துடிக்கும் (Obsessive Compulsion Disorder நோய்) அவனது விசித்திரமான பிடிவாதத்தைப் பற்றியும் அவள் யோசித்தாள்.  மனிதர்களுக்கு வரும் அத்தனை பயங்களிலும் ஆகக் கொடூரமான அந்தப் பயத்தைப் பற்றியும் அவள் யோசித்தாள்..

நள்ளிரவு நெருங்கிய போது, வரவேற்பறையில் தன் கணவரின் முனகும் சத்தம் அவளுக்குக் கேட்டது. சற்று நேரத்தில் அவர் தன் இரவு ஆடைக்கு மேல், தனக்குப் பிடித்தமான அஸ்ட்ராகான் (astrakhan) காலர் கொண்ட பழைய ஓவர்கோட்டை அணிந்து கொண்டு தள்ளாடியபடி உள்ளே வந்தார். 

"என்னால் தூங்க முடியவில்லை!" என்று கத்தினார்.

"ஏன் தூங்க முடியவில்லை? நீங்கள் மிகவும் சோர்வாக இருந்தீர்களே," என்று அவள் கேட்டாள்.

"நான் இறந்து கொண்டிருப்பதால் என்னால் தூங்க முடியவில்லை," என்று கூறிக்கொண்டே அவர் சோபாவில் படுத்துக்கொண்டார்.

"வயிற்று வலியா? நான் டாக்டர் சோலோவை (Dr. Solov) அழைக்கவா?"

"டாக்டர்கள் வேண்டாம், டாக்டர்கள் வேண்டாம்," என்று அவர் முனகினார். "டாக்டர்கள் நரகத்திற்குப் போகட்டும்! நாம் அவனை அங்கிருந்து சீக்கிரம் வெளியே அழைத்து வர வேண்டும். இல்லையென்றால், நாமே அதற்குப் பொறுப்பு… பொறுப்பு!" என்று கத்திக்கொண்டே, சோபாவில் எழுந்து உட்கார்ந்து, தன் நெற்றியில் குத்திக்கொண்டார்.

"சரி," என்றாள் அவள் அமைதியாக. "நாளை காலையிலேயே நாம் அவனை வீட்டுக்கு அழைத்து வந்துவிடலாம்."

"எனக்குக் கொஞ்சம் தேநீர் வேண்டும்," என்று கூறிவிட்டு அவர் குளியலறைக்குச் சென்றார்.

அவள் தன் லேஸை சரிசெய்தாள். மேசை டிராயரைத் திறந்தாள் இன்னும் சில பழைய புகைப்படங்களை ஆராய. சில கீழே விழுந்தன. அவள் சிரமப்பட்டு குனிந்து, தரையில் விழுந்திருந்த சில சீட்டுக்கட்டுகளையும் ஒரு புகைப்படத்தையும் எடுத்தாள் - ஆர்ட்டின் ஜாக்கி (knave of hearts) - குறியீடு குறிப்பது அவளது பழைய காதலன், ஸ்பேடின் ஒன்பது (nine of spades) , ஸ்பேடின் ஆஸ் (ace of spades) (சீட்டாட்ட ஜோசியத்தில் இவை இரண்டுமே "மரணம், பெரும் துரதிர்ஷ்டம், சோகம் மற்றும் பேரழிவு" ஆகியவற்றின் குறியீடுகள்.) மற்றொரு புகைப்படம் பணிப்பெண் எல்சாவும் அவளது மிருகத்தனமான காதலனும் (இது பழைய ஜெர்மானிய நினைவு).

அவர் மிகுந்த உற்சாகத்துடன் திரும்பி வந்து, உரத்த குரலில் சொன்னார், "நான் எல்லாவற்றையும் திட்டமிட்டுவிட்டேன். அவனுக்குப் படுக்கையறையைக் கொடுத்துவிடுவோம். நாம் ஆளுக்குக் கொஞ்ச நேரம் அவனருகிலும், மீதி நேரம் இந்தச் சோபாவிலும் தூங்குவோம். வாரத்திற்கு இரண்டு முறையாவது மருத்துவரை வரவழைத்துப் பார்ப்போம். இளவரசர் (ஐசக்) என்ன சொன்னாலும் கவலையில்லை. அவன் அதிகமாக ஒன்றும் சொல்ல மாட்டான், ஏனென்றால் இது நமக்கு மலிவாகத்தான் முடியும்."

அப்போது தொலைபேசி ஒலித்தது. அது தொலைபேசி ஒலிப்பதற்கான வழக்கமான நேரமல்ல. அவர் அறையின் நடுவில் நின்று, கழன்ற தன் ஒரு காலணியைத் தேடிக் காலாலேயே துழாவியபடி, குழந்தையைப் போலத் தன் மனைவியை வாயைப் பிளந்து பார்த்தார். அவருக்கு ஆங்கிலம் சரியாகத் தெரியாததால், எப்போதும் அவள்தான் தொலைபேசி அழைப்புகளைப் பேசுவாள். 

"நான் சார்லியிடம் (Charlie) பேசலாமா?" என்று ஒரு பெண்ணின் மந்தமான சிறிய குரல் கேட்டது.

"உங்களுக்கு என்ன எண் வேண்டும்? ... இல்லை, நீங்கள் தவறான எண்ணை அழைத்துவிட்டீர்கள்."

அவள் ரிசீவரை மெதுவாகக் கீழே வைத்தாள், அவளது கை இதயத்திற்குச் சென்றது. "அது என்னைப் பயமுறுத்திவிட்டது," என்றாள்.

அவர் சட்டென்று புன்னகைத்துவிட்டு, உடனே தன் உற்சாகமான பேச்சைத் தொடர்ந்தார். பொழுது விடிந்ததும் அவர்கள் அவனை அழைத்து வந்துவிடுவார்கள். அவனது பாதுகாப்புக்காக, கத்திகள் அனைத்தையும் ஒரு பூட்டிய டிராயரில் வைப்பார்கள். அவன் மோசமான நிலையில் இருந்தாலும், மற்றவர்களுக்கு எந்த ஆபத்தும் விளைவிப்பதில்லை.

தொலைபேசி இரண்டாவது முறையாக ஒலித்தது.

அதே தொனியற்ற, கவலையான இளம் குரல் மீண்டும் சார்லியைக் கேட்டது.

"உங்களுடைய எண் தவறானது. நீங்கள் என்ன செய்கிறீர்கள் என்று நான் சொல்கிறேன். நீங்கள் பூஜ்ஜியத்திற்கு (zero) பதிலாக 'o' என்ற எழுத்தைத் திருப்புகிறீர்கள்." அவள் மீண்டும் இணைப்பைத் துண்டித்தாள். 

அவர்கள் தங்களது எதிர்பாராத, நள்ளிரவுத் தேநீர் விருந்துக்கு அமர்ந்தனர். அவர் சத்தமாகத் தேநீரை உறிஞ்சிக் குடித்தார்; அவரது முகம் சிவந்திருந்தது; சர்க்கரை நன்றாகக் கரைய வேண்டும் என்பதற்காக அவ்வப்போது தன் கண்ணாடியை வட்ட வடிவில் அசைத்தார். அவரது மொட்டைத் தலையின் பக்கவாட்டில் இருந்த நரம்பு தெளிவாகத் தெரிந்தது, தாடையில் வெள்ளி நிற முடிகள் காணப்பட்டன. அந்தப் பிறந்தநாள் பரிசு மேஜை மீது இருந்தது.

அவள் அவருக்கு இன்னொரு கிளாஸ் தேநீர் ஊற்றும்போது, அவர் தன் கண்ணாடியை மாட்டிக்கொண்டு, அந்த ஒளிரும் மஞ்சள், பச்சை மற்றும் சிவப்பு நிறச் சிறிய ஜாடிகளை மகிழ்ச்சியோடு மீண்டும் பார்த்தார். அவரது தடிமனான, ஈரமான உதடுகள் அவற்றின் லேபிள்களைப் படித்தன - ஆப்ரிகாட் (apricot), திராட்சை (grape), பீச் பிளம் (beach plum), குயன்ஸ் (quince). அவர் கிராப் ஆப்பிள் (crab apple) என்ற லேபிளைப் படித்துக் கொண்டிருந்தபோது, தொலைபேசி மூன்றாவது முறையாக ஒலித்தது.

0000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

(கதையில் உள்ள இந்த வண்ணப் பகுதியை சுருக்கமாகச் சொன்னால், இந்த ஒட்டுமொத்தப் பிரபஞ்சமும் ஒரு குறியீடு (Cipher) என்றால், அந்தப் பிரபஞ்சக் குறியீட்டின் ஒரே மையப்பொருள் (Theme) நான்தான்" என்று அந்தப் பையன் நினைப்பதுதான் "Referential Mania)

========================================================================================

1963 ம் வருட தாமரை இதழிலிருந்து... தாமரை, மஞ்சரி, கலைமகள், அமுதசுரபி  போன்ற பத்திரிகைகளில்  சில பக்கங்களின் அடியில் இப்படி Gap Filling போல குறுங்கதைகளோ, தகவல்களோ சுவாரஸ்யமாக கிடைக்கும்.

அரசனுடைய ஆணைக்கு அடங்கி அந்த நாட்டு மக்கள் அனை வரும் சுரங்கத்துக்குச் சென்று தங்கத்தைத் தோண்டி எடுக்கப் பாடு பட்டார்கள். மாதக்கணக்காக அதற்குள் வேர்வையை வழியவிட்டு வேலை செய்தார்கள்.

எத்தனையோ இரவு பகல்கள் சென்றன. நாடே சுரங்கத்திற்குள் ஏக்க மூச்சுக்களை விட்டுக் கொண்டிருந்தது. அரசனுடைய கட்டாயக் கட்டளை மக்களை வாட்டி எடித்தது. சுரங்கத்தில் இறங்கி வேலை செய்தவர்களுக்குச் சரியான ஊணில்லை. உறக்கமில்லை. அரசன் இப்படிக் கொடுமைப் படுத்துகிறானே என்று துன்பமும் ஆத்திரமும் அடைந்தார்கள்.

ஒரு நாள் சில பெண்கள் கூட்டமாக அரசியிடம் சென்று முறையிட்டுக் கொண்டார்கள். இந்தக் கொடுமையிலிருந்து தங்களுடைய கணவர்களை விடுவிக்கவேண்டும் என்று வேண்டிக்கொண்டார்கள். கண்ணீர்விட்டுக் கதறினார்கள். அரசி அவர்களுக்குத் தக்க சமாதானம் சொல்லி அவர்களை அனுப்பினாள்.

அரசன் அரண்மனையில் இல்லாத நேரம் பார்த்துச் சில பொற்கொல்லர்களை இரகசியமாக வரவழைத்துத் தங்கத்தினாலேயே ரொட்டி, பழம் முதலியவைகளைத் தயாரிக்கச் சொன்னாள் அரசி.  அன்று இரவு, அரசன் உணவுண்ண உட்கார்ந்தபோது அரசியே பரிமாறினாள். தங்கத் தட்டில் கொண்டுவந்து வைத்த அவ்வளவும் தங்கப் பழங்களாகவும், தங்கத்தினாலான ரொட்டிகளாகவும் உணவுக்குப் பதிலாக இருந்தன!

அரசன் குனிந்து பார்த்துவிட்டு, "இதெல்லாம் என்ன? பசிக்குத் தங்கத்தைத் தின்ன முடியுமா?" என்று வியப்போடு கேட்டான்.

அப்படியானால் அரிசி உணவே தங்கத்தைவிட உயர்ந்தது. என்று உங்களுக்கு ஏன் தெரியவில்லை?" என்று அரசி, அரசனைக் கேட்டாள்.

அரசனுக்கு அதன் பொருள் புரிந்துவிட்டது. சுரங்கத்தில் வேலை செய்த அனைவருக்கும் அப்போதே விடுதலை கிடைத்தது!

அது மட்டுமல்ல. எவர் எவருக்கு எத்தொழிலில் பழக்கமோ, பற்றுதலோ அதைச் செய்யும் உரிமையும் அப்போதே கிடைத்தது! 

பாஸ்டன் 1943