சிறுகதை : நாய் வால் - ஹேமலதா பாலசுப்ரமணியம்

 

நாய் வால்

ஹேமலதா பாலசுப்ரமணியம்

டாக்டர்கள் குழு அறையை விட்டு மௌனமாக வெளியேறி, ஹால் மூலையில் நின்று கிசுகிசுத்தது. தலைமை டாக்டர் தன் மணிக்கட்டைத் திருப்பிப் பார்த்தார்- "மிஞ்சிப் போனா,

ஒரு செயற்கையான அமைதி சூழ்நிலையில் ஆழமான இறுக்கம்.

தலைவர் கட்டிலில் கிடத்தப்பட்டிருந்தார். தலைமாட்டில் சலைன் ஸ்டாண்டிலிருந்து டியூப்பில் வெண் முத்துக்கள் உதிர்ந்து கொண்டிருந்தன. பக்கத்து நாற்காலியில், அகல நெற்றியில் பெரிய குங்கும அப்பலுடன், அவர் மனைவி கண்மூடி இன்னொரு தடவை சந்தசஷ்டிக் கவசத்தை மனசுக்குள் சொல்ல ஆரம்பித்தார்.

அறை நிரம்பியிருந்தது. மூலை அறைகளில் நாலைந்து டெலிபோன்கள் ஓய்வு ஒழிவற்று அலறிக் கொண்டிருந்தன. பங்களா காம்பவுண்டுக்குள், வெளியே தெருவில், எதிர்ச்சாரியில், மூலைத் திருப்பத்து பங்க் கடையில் எங்கும் ஜனத் திரள். செயற்கைச் சோகம் பல முகங்களில் சிரிப்பா, அழுகையா என்று குழம்ப வைக்கும் நடிப்புத் திறன் மொத்த ஜனக் கூட்டத்திலும்.

புதிதாக வருபவர்களிடம் கிசுகிசுத் தகவல்கள். "நாப்பத்தெட்டு மணி நேரமா கோமா- மூத்த மகன் அமெரிக்காவிலிருந்து வரணும்."

"கடைசிப் பொண்ணு ஆஸ்திரேலியாவிலே 'மெடிகல்' படிக்கிறாளாம்.. கெளம்பியாச்சாம்_"

“நடுவுல இன்னும் மூணு பசங்க உண்டாமே..?"

"ஆமாமாம்.. நீங்க சொல்றது அதிகாரபூர்வமா..  அவுங்களும் பெரிய பெரிய படிப்பா படிக்கிறவங்கதான். லீவு கெடைக்கல்லியாம்.."

அறைக்குள்ளிருந்த அமைதிக்கு நேர் மாறாக வீட்டின் வெளிப்புறம் இருக்கிறது. நூற்றுக்கணக்கான கட்சித் தொண்டர்கள் அமைதியற்றுத் தவிப்புடன் காத்திருக்கிறார்கள். தம் அன்புத் தலைவரின் இறுதி நேரம் பற்றிய தகவல்கள் அவர்களைச் செயலற்றவர்களாக்கியிருக்கின்றன.

"எனக்கு இந்த மனுஷனை நாப்பது வருஷமா தெரியும். ஒரு காலத்துல சிங்கிள் டீக்கு டிங்கியடிச்சவரு...  இப்பப் பாரு, பத்து தலைமுறைக்கு சொத்து தேறும்."

"இவரை விட்டா வேற தலைவர் ஏதுங்க ? மக்களுக்காக நிறைய தியாகம் பண்ணியவராச்சே_"

பண்ணியிருக்கிற அக்கிரமம் ஒண்ணா ரெண்டா?  புண்ணியவான் எத்தனை குடியைக் கெடுத்திருக்காரு தெரியுமா? பேசறதுக்கும் செய்றதுக்கும் சம்பந்தமே இருக்காது.

ஹாலில் திடீர்ச் சலனம். “நகருங்க.. நகருங்கட வழி... வழி வேகமாக இன்னொரு தலைவர் தன் சகாக்கள் சூழ அறைக்குள் நுழைகிறார் பத்திரிகை நிருபர்களிடம் சொல்ல வேண்டிய அனுதாபச் செய்தியை மனக இலக்கியத் தரத்துடன் ஒத்திகை பார்க்க, திடீர் சோக பாவம் முகத்தில் செயற்கை தெரியாத இயற்கைப் போலத் தெரிய, மேல் துண்டால் வசதியாக வாயை மூடிய படி அவர் கட்டிலருகில் சென்று நிற்கிறார்...  சுற்றிலும் பல மெல்லிய முணுமுணுப்புகள் "என்னமா நடிக்கிறான் பாரு"

வெளி ஹாலில் விட்டுவிட்டு மறுபடி மறுபடி சலசலப்புகள்.  வேறொரு பிரமுகர், சற்றுக் கழிந்து இன்னொரு வி.ஐ.பி.   காம்பவுண்டில் நிற்க இடமின்றி மற்ற கார்களுக்கிடையே புகுந்து நெளிந்து தடுமாறித் திரும்பும் கார்களின் பேரோசை - கூட்டத்தில் திடீர் ஆரவாரங்கள்.. கால் முளைத்து உலா வரும் வதந்திகள்.  நிஜமேக் அப்பைக் கலைக்காமலேயே ஸ்டுடியோவிலிருந்து நேராகப் பாசத்துடன் ஓடி வருகிற நடிகர் நடிகைகள்.  அவர்களுக்காகவே அங்கே அலை மோதுகிற இன்னொருவகைக் கூட்டம். உரிய மேக்கப்களை வழக்கத்தைவிட அதிகமாகவே போட்டுக் கொண்டு வந்து போகிற, அரசியல் தலைவர்கள்..   அவர்களுக்காக தனித்தனிக் கூட்டங்கள், முன்னைப் பரம்பரையின் முழுவதன மந்தகாசத்துடன், தரையில் இடமில்லாமல், மரக்கிளைகளில் தொத்தித் தொங்கும் இளவட்டங்கள். தினுசு தினுசான ஒப்பாரி மெட்டுகளை ஒலிபரப்ப, கூலி பேசி அழைத்து வரப்பட்டிருக்கும் மூத்த பெண்களின் கூட்டம்.

திடீரென்று அறையில் சலசலப்பு. "கண்ணைத் தொறந்து பாக்குறாரு.".    மனைவி அவசரமாக அருகில் வருகிறாள்.

மெல்லிய முனகல் - "சோமு வந்தாச்சா?"

"இதோ வந்துடுவானுங்க"

கண்கள் மறுபடி மூடிக்கொள்ள உதடுகளில் புன்னகைக் கீற்றுகள். 'சோமுவோட முதலாவது ஆண்டு நிறைவு அன்னைக்கு ராத்திரி அந்தத் தெலுங்கு நடிகையோடவே தங்கியிருந்தது' அவர் நினைவை ஆக்ரமிக்கிறது. பதவி தந்த போதையில் இந்த ரக போனஸ் சுகங்கள் கொஞ்ச நஞ்சமா என்ன ?  பகலில் கண்ணகியையும் தமிழ்ப் பண்பாட்டையும் பற்றி பட்டி மண்டபங்கள் இரவின் இருட்டில் காணாமல் போய் விடுபவை. உதடுகளில் மறுபடியும் புன்னகை

கட்டிலுக்குக் கொஞ்ச தொலைவில் யாரோ பேசிக் கொள்கிறார்கள். “பேச்சும் மூச்சும் தமிழ், தமிழ்ப் பண்பாடுதாங்க...  ஆகா, எவ்வளவு உயர்ந்த லட்சியப் பிடிப்பு.."

டாக்டர் மணிக்கட்டைத் திருப்பிப் பார்த்துக் கொள்கிறார். மிக மெலிதாக பக்கத்து ஸ்பெஷலிஸ்டிடம் முணுமுணுக்கிறார் - “இருபது நிமிஷமே ஜாஸ்தி.."

"குருக்கள் சாமி.. சீக்கிரமா பாத்துட்டுப் போயிடுங்க."

பூர்வீகக் கிராமத்துச் சிவன் கோவிலில் பூஜை செய்யும் சிவாச்சாரியார். தலைவரின் தந்தைக்குச் சினேகிதர், 'நம்ம ஊர்ப் பையன் எப்படிப் பிரமாதமா வந்துட்டான்!'' எழுபது வயதின் தள்ளாமையிலும் பழுப்பேறிய பஞ்சகச்ச உடை, பட்டை பட்டையான விபூதிப் பூச்சுகள்,  மாசக்கணக்கான தாடி மீசைக்கு மேல் குழி விழுந்த, ஆனால் வைராக்கிய ஒளிசிந்தும் கண்கள். நாற்பது வருஷமாக நாத்திகம் பேசிப் பேசியே வளர்ந்து விட்ட தலைவரைப் பார்க்க, கிராமத்து ஆத்திக வயோதிகர் வந்திருப்பது கூட்டத்தில் ஒரு புதுச் செய்தியாக சுவாரஸ்யத்துடன் முணுமுணுக்கப் படுகிறது. விபூதிப் பையைத் திறந்து குருக்கள் தலைவரின் மனைவியிடம் பிரசாதம் தருவது, மற்றொரு பக்கம் 'பெட்டிச் செய்தி'யாகத் தயாராகிறது. போலித்தனமில்லாத, உள்ளார்ந்த ஆழ்ந்த சோகத்துடன் ஒரு ஒதுக்குப்புறமாக நின்றுவிட்டு யாரும் லட்சியம் செய்யாததைச் சட்டை செய்யாமல் அவர் திரும்பி நடக்கிறார்.

இன்னொரு கிராமவாசி இப்போது கட்டிவருகே வந்து நிற்கிறார்.வி.ஐ.பி.களுக்கு மத்தியில் சட்டை போடாத இவரை யார் அனுமதித்தது என்று எளிமையைச் சட்டை செய்யாத சில முணுமுணுப்புகள்.  தலைவரின் கிராமத்துப் பண்ணையில் தன் இளமை முதலே விசுவாசமாக உழைக்கும் அந்தக் கிராமத்து மனிதரை தலைவரின் மனைவி மென்ன சோகத்துடன் வணங்கி வரவேற்கிறாள். அதே நேரம், மறுபடி கண்ணைத் திறந்த தலைவரின்பார்வையில் இந்தப் பண்ணையாள் பட்டுவிட அவர் இமையோரம் இரு முத்துகள் உதிக்கின்றன.."கந்தசாமி!" என்று ஈனஸ்வரத்தில், முனகுகிறார். நேரங்கெட்டு நெஞ்சில் எழுகிறது அந்த நினைவு- 'இவன் மகள் கருப்பாயி நாட்டுக் கட்டையானாலும் கொள்ளை அழகு.  ஒரு ராத்திரி தென்னந்தோப்பு சவுக்கண்டியில், 'வயிறும் வாயுமாக ஊரார் தூற்ற அவள் அதே தோப்புக் கிணற்றில் மிதந்த முடிவு.

உயர் அதிகாரிகளின் கூட்டம் ஒன்று உள்ளே நுழைகிறது. தலைவர் லேசாகக் கண் திறந்து பார்க்கிறார். அந்தக் கூட்டத்திலும் ஓரமாக ஒதுங்கி நிற்கும் அந்த அதிகாரி ஒரு டெண்டரில் தன் விருப்பப்படி பைலில் எழுத மறுத்ததற்காக அவரை சம்பந்தமில்லாத வம்புகளில் சிக்க வைத்து கட்டாய ஓய்வு பெற வைத்தது நினைவு வருகிறது. அதையும் பொருட்படுத்தாமல் தனக்கு மிக அறிமுகமான ஒருவரின் அந்திமக் காலம் பற்றிய கவலையுடன் அவர் வந்திருப்பது இவருக்கே கூச்சமாக இருக்கிறது. அவரின் கண்கள், ஒரு புதிய வெளிச்சத் தாக்குதலைத் தாங்கும் சக்தியற்றவனவாக வேகமாக மூடிக் கொண்டுவிட, அதே பொழுது உள்ளே ஒரு கண் திறந்து கொள்கிறது.

இறைவா!  என் மோசமான வெளி வாழ்க்கையை மன்னித்து விடு. நான் செய்துள்ள அத்தனை பாவங்களையும் மன்னித்து விடு.  எனக்கு இனி ஒரு வாழ்வு கிடைத்தால், நிச்சயமாக இதற்கெல்லாம் பிராயச்சித்தம் செய்து விடுகிறேன். ஒரு மறுவாழ்வு கிட்டினால் - சத்தியமாக - இத்தகைய தவறுகள் எதையுமே செய்ய மாட்டேன். இறைவா, என்னை மன்னித்து, அருள் செய்.. என்னை மன்னித்து விடு.. இறைவா இறைவா!

மனசுக்குள் தேம்பல்கள், வெளியே விக்கல்கள். டாக்டர்கள் அருகே ஓடி வருகிறார்கள்.

விக்கல்கள் உரத்துத் தொடர்கின்றன. வெளியே பரபரப்பு.. வதந்திகள்...

போயாச்சு.. தெருவெல்லாம் சலசலப்புட

தலைமை டாக்டர் மணிக்கட்டைத் திருப்பிப் பார்க்கிறார். "ஹார்ட்லி ஃபைவ் மினிட்ஸ்." ஒரு கடைசிச் சடங்கை சட்டப்பூர்வமாகவும், அவர் அடிக்கடி சொல்லி வந்துள்ள விஞ்ஞானபூர்வமாகவும் நிறைவேற்றி வெளி உலகிற்குப் பிரகடனப்படுத்த அவர்கள் காத்திருக்கிறார்கள்.

மறுபடி விசிட்டர்கள், பிரபலங்கள், அடுத்தகட்டப் பிரமுகர்கள், ஊருக்காக விளம்பரத்திற்காக, உயிரற்ற உப்புசப்பற்ற வெறும் சம்பிரதாயத்திற்காக உள்ளபடி அழ, ஒரு மனைவி நெஞ்சார்ந்த வேதனையில் மகன்கள், மகள்கள் மட்டும்.  நாட்டுக்கே தன்னை அர்ப்பணித்துக் கொண்ட தலைவரின் அந்திம யதார்த்தம்.

உயரமான ஒற்றைக் குத்துவிளக்கின் தனிச் சுடர் திடீரென அதன் ஒளிப் பிரபை பெரிதாகி சடசடவென சப்திக்கிறது. மனைவி நெஞ்சை அழுத்திக் கொண்டு அதை வெறித்துப் பார்க்கிறார். தலைவர் மறுபடி கண் திறக்க, கட்டிலைச் சுற்றி அவர் பார்வை ஒரு வெறுமையுடன் மேய்கிறது. இரண்டாவது வரிசையில் அந்த நபர் போனவாரம் இன்னொரு 'ஜேம்ஸ் பான்ட்' கொடுத்தேனே. நஷ்டம் தானா ? இடது கால் பக்கம் சல்வார் கமீசுடன் அந்தப் பஞ்சாபிப் பெண், செழுமையின் கோதுமைப் பளபளப்பு, பல வருஷங்களுக்க முன் வடநாட்டுச் சுற்றுப் பயணத்தில் ஒரு நாள் விளையாட்டில் கிடைத்த வாரிசு. 'எமோஷனல் நேஷனல் இண்டக்ரேஷனை'ப் பற்றி அவர் வெகுவாகப் பேசிய நாட்கள் அவை. ஆமாம், எப்போதும் எமோஷனல் அதனால் 'இன்டக்ரேஷனும்' இருந்து தொலைத்தது. பாவம், காணாமல் போனது, 'நேஷனல்' மட்டும் தான்.

கட்டிலின் இன்னொரு பக்கம் கட்சியின் மூத்த தலைவர்கள், உள்ளுக்குள் மோசமாக அடித்துக் கொண்டாலும், வெளியில் கட்டிக் கொண்டு ஆலிங்கனம் செய்வதை தினசரி 'ஷோ'வாக நடத்துபவர்கள். வசூல் கணக்கில்.  பல வழக்குகள் முடியாத கவலை அவர்களின் 'பாச' முகங்களில் பளிச்சிடுகிறது.

தலைமை டாக்டர், தன் குழுவினரை அர்த்தபுஷ்டியுடன் பார்க்கிறார். காமிராக்கள் 'ரெடி ப்ளீ'ஸ்' சொல்கிற பாவனை.

ஐந்து நிமிடம் நான்காகி, மூன்றாகக் குறைந்து இரண்டுக்கு வந்து-தலைவரின் கண்கள் மறுபடி சொருகிக் கொள்ள தொடர் விக்கல்கள் டாக்டர்கள் சூழ்ந்து கொள்கிறார்கள்

தலைவரின் பங்களர இப்போது மேலும் மெருகேறி ஒளிர்கிறது. புதிதாக வண்ணங்கண்ட சுவர்கள் பளபளக்கின்றன. காம்பவுண்ட் கொள்ளாத கார்கள். போவோரும் வருவோருமாக ஏகக் கூட்டம் உள்ளறையில் ஒவ்வொருவராக அழைத்துப் பேட்டி கொடுத்துக் கொண்டிருக்கிறார் தலைவர்.

"நீங்க பொழைச்சதே புனர்ஜன்மங்க. கடவுள் கிருபையால்.."

"மண்ணாங்கட்டி... கடவுளாவது கத்தரிக்காயாவது ! இயற்கை விட்டபடினு சொல்லுங்க..  டாக்டருங்க ரொம்பக் கெட்டிக்காரங்களா இருந்ததுல பொழச்சிகிட்டேன், 'சாமி'ங்கிறதெல்லாம் வெறும் மூட நம்பிக்கை!"

"சரியாச் சொன்னீங்க. அப்ப இந்தப் பெட்டியை எடுத்து வைக்கச் சொல்லுங்க.. நீங்க கேட்டபடியே கொண்டாந்திருக்கேன்...”

"முடிச்சிப்பிடறேங்க..."

"மறுபடி சுற்றுப்பயணம் எப்போங்க?"

"தோ... நாளைக்கே.. மொதல்லே உங்க மாவட்டம்தான். எல்லா ஏற்பாடும் வழக்கப்படி செஞ்சுடுங்க..."

சந்தோஷ ஆரவாரங்கள்... நிறைய பெட்டிகள். உடனுக்குடன் உதவியாளர் உள் அறைக்குக் கொண்டு செல்கிறார். தொடர் பேட்டிகளுக்கிடையே உள்ளே செல்லும் பெட்டிகளின் எண்ணிக்கையிலும் தலைவர் படுகவனமாக இருக்கிறார்.

உள்ளே __

நெற்றிக் குங்குமம் மின்ன,  முருகன் படத்தின் முன் அமர்ந்து கூப்பிய கரங்களுடன் தன்னில் கரைந்து கண்ணீர் மல்க, அந்த அம்மையார் கந்தசஷ்டிக் கவசத்தை மனம் ஒன்றிச் சொல்லிக் கொண்டிருக்க-

எதிரே பளபளத்து ஓங்கி நிற்கும் வெண்கலக் குத்து விளக்கில் ஒற்றைத் தனிச் சுடர் சோபையுடன் ஒளிர -

கீழே தாழ்த்த நேரமில்லாததுபோல, மேலுயர்ந்த கரங்களுடன் முருகன் படத்தில் சிரித்துக் கொண்டிருக்கிறான்.

பங்களா காம்பவுண்டை ஒட்டியிருந்த குப்பைமேட்டிலிருந்து தூங்கியெழுந்த அந்தச் சொறி நாய், தண்டால் எடுப்பது போல உடலை வளைத்து சோம்பல் முறித்துவிட்டு, தன் வளைந்த வாலைத் திரும்பித் திரும்பி நிமிர்த்தி நிமிர்த்தி முயன்று முயன்று...  மறுபடியும் அது...

=====================================================================================================

வர்ணனை :  இது தேவன் ஸ்டைல்!

ஒருவரைப் பற்றிய வர்ணனை என்னும்போது எழுத்தாளர்களிடையே வித்தியாசம் இருக்கும்.  சுஜாதா அதிகம் வர்ணிக்க மாட்டார். சாண்டில்யன் பக்கம் பக்கமாக வர்ணிப்பார்.  நா பா ஹீரோக்களுக்கு எப்போதும் தாமரைப் பூ போல பாதம் இருக்கும்.  அரவிந்தன் என்று பெயர் இருக்கும்!  எழுத்தாளர் தேவன் பற்றி சில வாரங்கள் முன்பு பார்த்தோம்.  அவர் வர்ணனை எப்படி என்று பார்ப்போமா?

ஸி ஐ டி சந்துரு பற்றிய தேவன் அவர்களின் வர்ணனை 

அவன் அடுத்தபடி என்ன செய்வான், அவன் வாயிலிருந்து என்ன வார்த்தை வரும் என்று யாருக்குமே சொல்லத் தெரியாது. அவனுக்கே தெரியுமோ என்னமோ என்றுகூட யோசிக்கும்படி இருக்கும். ஆனால் அவன் சொன்ன பிறகு எல்லாரும் ஆச்சரியப்படுவார்கள். அவன் மட்டும் கல்லுப் பிள்ளையார் போல இருப்பான். அவன் வார்த்தைகளில் வேகம் இருந்தது; கனம் இருந்தது; பேசினால் முகத்தைப் பெயர்க்கிற மாதிரி இருக்கும். அதைக் கண்டு எல்லாருமே அஞ்சினார்கள். அவன் ஆபீஸில் மேலதிகாரிகளுக்குக் கூட அச்சம்தான். 'சந்துரு' என்றால் ஜாக்கிரதையாக, வேறு யாரையாவது அனுப்பிப் பேசச் சொன்னார்கள். இவனிடம் அப்படி என்ன அசாதாரணமான சக்தி இருக்கிறது என்று ஒரு முடிவு செய்வதற்குள் அந்தச் சக்தியைக் காட்டி விடுவான்.

ஒரு தடவை பார்த்து விட்டால் மறக்க முடியாத உருவம் அவனுடையது. 'அழகு' என்று ஏமாந்து விட வேண்டாம். ஏதோ ஒரு கவர்ச்சி மட்டும் இருந்தது. நல்ல உயரம், கொஞ்ச குட்டையாக இருந்திருந்தால் ஆசாமி பருமன் என்று சொல்லி விடுவோம். இப்போது அந்தக் குறை இல்லை. மூக்கு கூர்மையாக இருக்கும்; கண்விழிகள் நேரில் பார்க்க முடியாதபடி உள்ளடங்கிக் காணும் எனினும், பார்வையால் குத்தும் திறன் அவற்றிற்கு உண்டு. சட்டையைக் கழட்டினால் மார்பெல்லாம் இரும்பு என்று தோன்றும்படி கடினமாக இருக்கும். யாரையேனும் சந்துரு ஒரு முறை குத்தினால் அவன் எழுந்திருப்பதில்லை என்று சிலர் சொல்லுவதுண்டு; அவன் யாரையும் குத்தி வீழ்த்தினதாகச் செய்திகளில் காண முடியாது.

இவன் உண்மையிலேயே அத்தனை கெட்டிக்காரனா, இவனுடைய மூளை எப்படி வேலை செய்கிறது என்று அனேகர் சிந்தனை செய்திருக்க வேண்டும். ஒரு கேள்வி கேட்டு முடிப்பதற்குள் அவன் பதில் கொடுத்திருக்கிறான்.  எதிர்பாராத விஷயங்களைத் திடும் என்று சொல்லி திகைக்கச் செய்திருக்கிறான். இந்த வகையில் பிறர் பார்த்துத் தன்னை மேதாவி என்று சொல்ல வேண்டும் என்று அவன் காத்திருந்ததில்லை. "என்னைவிட மேதாவி கிடையாது!" என்று திடமாக அவனே சொல்லிக் கொண்டிருக்கிறான். அவன் செய்த காரியங்களோ எந்தவித பரிசிரமமும் இல்லாமல் நடைபெற்றதாகத் தோன்றினவாகையால், அவனைப் பார்த்து ஒரு "வந்தனம்' கூறக் கூடத் தயங்க வேண்டி வந்தது. அவனும் தனது வெற்றிகளைப் பற்றி அதிகம் நினைப்பவனாகத் தோன்ற வில்லை. சென்னை நகரம் எல்லாம் அவன் பெருமை பாடிக் கொண்டிருந்த சமயம், சிந்தாதிரிப்பேட்டையில் அவன் ஜாகையில் இரண்டாம் மாடிப் பெஞ்சியில் விரித்த ஜமக்காளத்தில் காலை நீட்டிப் படுத்து, பெரிய கொட்டாவியாக ஒன்றை வெளியிட்டு, நித்திரையில் ஆழ்ந்து விடுவான். உலகத்தைப் பார்த்துப் 'பயித்தியக் காரர்களா!' என்று ஏசுவது போல் குறட்டைகளை அனுப்பிக் கொண்டிருப்பான்.

அவன் ஜாகை இருந்த அறையே ஒரு விசித்திரம். அதன் ஜன்னலடியிலேயே நாற்காலியைப் போட்டுக் கொண்டு அவன் உட்கார்ந்து விட்டால் தெருவெல்லாம் தெரியும். அந்த இடத்தில் இருந்தபடியே போவோர் வருவோரை யெல்லாம் கண்காணிக்கலாம். “ஐயா, அரை ஜன்னலுக்குத் தானா கம்பி? பந்தோபஸ்து போதாதே!" என்று கேட்டால், "உங்கள் வீடுகளில் திருடர்களையும், போக்கிரிகளையும், கதவுக்குத் தாழ்ப்பாளும் பூட்டும் போட்டுத் தடுத்து வைத்திருக்கிறீர்கள். நான் அவர்களை வரவேற்கிறேன்; அவர்கள் தானே என் தொழிலை வளம் படுத்துகிறவர்கள்" என்பான்.

இனி ஸி.ஐ.டி.சந்துரு நம் கதையில் தாராளமாகப் பிரவேசிக்கலாம்.

அடுத்து கதையில் சந்துருவை சந்திக்க வரும் ஒரு இளம்பெண் பற்றி மூன்றாம் நபர் வர்ணனை.

பத்மா சொல்லுகிறாள்..." "டாக்டர் மாதிரியும் இருக்கிறார்; வக்கீல் மாதிரியு இருக்கிறார்... பத்மா அவரை அந்த மாமியின் காதலன்

"ஏது, ரொம்ப சர்ச்சை நடந்திருக்கிற மாதிரி இருக்கிறம் அவர்கள் என்னைப் பார்க்க வேண்டும் என்கிறார்களா?""

"ஆமாம்... 'இப்போது முடியாது. இருக்கிறார்' என்றேன். அந்த மாமிதான் சொன்னால் 'எப்படியானும் உடனே பேசியாக வேண்டும். கொஞ்சம் போய்ச்சொல்லு' என்கிறாள். உடனே பத்மா என்னிடம், சந்துர இந்தப் பெண்ணைப் பார்த்துவிட்டால் மாடிப்படி யெல்லாம் இறங்கி வரவேற்கவே வந்து விடுவார்' என்கிறாள் 

"பத்மாவிடம் நான் பிறகு பேசிக் கொள்கிறேன். அவர்களை இங்கே வரச்சொல்!" என்றான் சந்துரு.

இப்போது சந்துருவின் பார்வை வழியாக தேவன் அவர்கள் அந்தப் பெண்ணைப் பற்றி வர்ணனை.  ஆனால் பெண்ணைப் பற்றிய அவர் வர்ணனைகள் ஆணைப் பற்றிய அவர் வர்ணனைகளை விட குறைவாகத்தான் இருக்கின்றன!

இரண்டு நிமிஷங்களுக்குப் பிறகு அவர்கள் இருவரும் அறையில் பிரவேசித்தார்கள்.

சம்பா வர்ணித்தது அவ்வளவும் உண்மைதான்; பத்மா முகத்தைச் சுளித்ததும் மிகவும் நியாயமேதான். இந்த மாதிரி பிரமாத அழகிகனைக் கண்டு சாதாரணப் பெண்கள் பொருமுவதும் இயற்கையே. சந்துரு பெண்களின் முக லட்சணங்களை ஆராய்ந்து கொண்டிருக்கும் பேர்வழி இல்லை; அவன் மனக்கதவு அந்தத் துறையில் அடைபட்டுத் துரு ஏறிவிட்டது. எனினும், இவளைப் போன்ற ஒரு பேரெழில் கொண்ட மங்கையை அபூர்வமாகத் தான் காண முடியும் என்பதை உணர்ந்து கொண்டான்.

இருபது முதல் இருபத்திரண்டு வரை அவள் வயதை மதிக்கலாம். நடையிலேயே ஒரு அடக்கம் தெரிந்தது; குழந்தை போன்ற சங்கோஜமும் பயந்த சுபாவமும், அவள் அழகுக்கு ஒரு மெருகு கொடுத்த மாதிரி அமைந்துவிட்டன. உடுத்தியிருந்த புடவை மிக விலை பெற்றதுதான்; ஆனால், அதில் டாம்பீகம் இரண்டு அதிசயமான பேட்டிகள்

இல்லை. சுருள் கருளாக இருந்த கேசம், மான் குட்டியினுடையதைப் போன்ற கண், ரோஜா இதழைப் போல  மேனி    இருக்கும்...  இப்படி எல்லாம் அவளை ஒரு கவி வர்ணித்திருப்பான். சந்துரு உட்கார்ந்தபடி முகத்தை நிமிர்த்தி, புருவத்தை நெரிக்காமல், "வாருங்கள்" என்றான்.

அடுத்து இன்னொரு பெண்ணைப் பற்றிய அவர் வர்ணனை.

மாடியிலிருந்து இந்திராவுடன் இறங்கி வந்த ஸ்திரீதான் திலகவதி - அந்த வீட்டு எஜமானி என்பதில் யாருக்கும் சந்தேகம் இருக்க முடியாது.

பார்வைக்கு வெகு அழகி. ஒருமுறைக்குப் பதினைந்து முறை பார்க்க வேண்டியவள். இந்திராவைப் போன்று அடக்கமான அழகு இல்லை அவளுடையது.  ஒருவித பகட்டு, படாடோபம் அதிலே இருந்தது.  'நான் நன்றாக இருக்கிறேன். என்னை முறைத்துப் பாருங்கள். நான் அலங்காரம் செய்து கொண்டு வந்திருக்கிறேனே, அதைக் காண உங்களுக்குக் கண் இல்லையா?' என்று அதட்டிக் கேட்பதுபோல் இருந்தது அவள் நடை!  படம் பிடித்துப் பார்த்தால் இந்த சோபை குன்றியே காணும். பத்தில் ஒரு பங்கு எழில்தான் அதில் வரும். முழு வனப்பையும் எதிரில் பார்க்க வேணும் - பளிச் சென்ற சிரிப்பு, இமைகளின் சுழற்சி, புருவத்தின் வளைவுகள், தலையின் குலுக்கல்- எல்லாம் ஒரு புதிய பாணி.

சந்துருவை அவள் முதலில் நோக்கியதும் ஒருகணம் மௌனமாக நிதானித்தாள். பிறகு, "வாருங்கள்! நம் நீங்கள் வருகிறது, ஒரு பெருமை என்றில்லா விட்டாலும் எங்களுக்கெல்லாம நல்லது, ஒரு தென்பு!" என்றபடி எதிரில் வந்து உட்கார்ந்தாள். பிறகு இந்திரா உட்காருவதற்கு ஒரு நாற்காலியைக் காட்டினாள்.

சந்துரு அவளிடம் ஒன்றுமே பதில் சொல்லவில்லை. தலையை ஒருமுறை குனிந்து நிமிர்ந்து, "நீயே யெல்லாம் பேசு; நான் கேட்டுவிட்டுப் போகிறேன்" என்கிற தோரணையில் விறைப்பாக உட்கார்ந்தான்.

கணேஷுக்கு வஸந்த் போல ஸி ஐ டி சந்துருவுக்கு இன்ஸ்பெக்டர் சரளா.  அவர் பற்றிய வர்ணனை.

மிஸ் சரளாவுக்கு இருபத்தெட்டு வயது இருக்கும். ஒரு மனித உடலுக்கு எத்தனை சதை அத்தியாவசியமோ அவ்வளவே . தான் அவளுக்கு இருந்தது. பார்த்தவுடனே “ஓ! இவர் மிகவும் படித்தவர்" என்று தோன்றும்படி முகத்தில் ஒரு குறுகுறுப்பு காணப்பட்டது. கூர்மையான மூக்கு! அழகிய வாய். கண்களில் ஒளி, எதிரில் நிற்பவரை ஊடுருவிப் பாயும் சக்தி வாய்ந்ததாக இருந்தது. அரையில் ஒரு சாதாரண நூல் புடவையே உடுத்தியிருந்தாள். எனினும், அதற்கு ஒரு சோபை இருந்தது. நகைகள் அதிகம் தேவை இல்லை என்று மனப் பான்மை கொண்டவளாகக் காட்டின, அவள் அணிந்திருந்த ஆபரணங்கள்.

================================================================================================