வாரம் ஒரு பாசுரம் பகுதி 29 - நான் படிச்ச கதை

 

 நாலாயிர திவ்யப் பிரபந்தம் – வாரம் ஒரு பாசுரம் தொடர்

நெல்லைத் தமிழன்

குரு பரம்பரை மற்றும் பாசுரம் – பகுதி 29 

இராமானுஜர் கோயில் பொறுப்பினை ஏற்றுக்கொண்டதும் அதில் பல சீர்திருத்தங்கள் செய்து ஒரு குறைவும் வராமல் நிர்வாஹங்களைத் திருத்தி வைத்தார். 

இன்றைக்கும் எந்த ஒரு வைணவக் கோயிலிலும், பெருமாளுக்கு கண்டருளப் பண்ணப்பட்ட பிறகு, திரையை விலக்கி தீபாராதனை ஆன பிறகு சாற்றுமுறை என்று ஒன்றை கூடியிருக்கும் வைணவப் பெரியோர்கள் சேவிப்பர். அதில் பல்வேறு பாசுரங்கள் இடம் பெறும். தென்னாச்சார்ய சம்ப்ரதாயத்திலும் வடகலை சம்ப்ரதாயத்திலும் சில வேறுபாடுகள் இருந்தாலும், இரண்டிலும் உள்ளவைகள், திருப்பாவையிலிருந்து ‘சிற்றஞ்சிறுகாலே’ மற்றும் ‘வங்கக் கடல் கடைந்த’ பாசுரங்களும். மற்றும் இராமானுஜரை நினைவு கூறும் ஸ்லோகமும். அந்த ஸ்லோகத்தைப் பார்த்துவிட்டு மேலே செல்வோம். 

"சர்வ தேச தசா காலேஷு அவ்யாஹத பராக்ரமா |
ராமானுஜார்ய திவ்யாஜ்ஞா வர்ததாம் அபிவர்ததாம் ||" 

பொருள்: எல்லா நாடுகளிலும் (வடநாடு, தொண்டைநாடு, நடுநாடு…..பாண்டிய நாடு.. என்பது போன்று), எல்லா நிலைகளிலும், எல்லாக் காலங்களிலும், ஆச்சார்யர் இராமானுஜரின் புனித ஆணைகள், நெறிமுறைகள் மென்மேலும் வளரட்டும், தழைத்து ஓங்கட்டும். 

இராமானுஜருக்கு (இளையாழ்வாருக்கு) யார் யார் என்ன என்ன சொல்லித்தர வேண்டும் என்று முன்னமேயே ஆளவந்தார் நிச்சயத்திருந்தார். ஒரு நாள் இராமானுஜர், பெரிய நம்பி திருமாளிகைக்குச் சென்று (திருமாளிகை என்றவுடன் நீங்கள் அரண்மனை என்று கற்பனை செய்ய வேண்டாம். சாதாரண கல் தூண்களுடன் கூடிய மடம் அது. ஆச்சார்யர் அங்கு இருப்பதால் அதனை திருமாளிகை என்ற பெயரில் அழைப்பர். திருவாய்மொழி கற்றுக்கொள்ளவேண்டும் என்று தன் ஆசையைத் தெரிவிக்க, திருவாய்மொழியையும் (நம்மாழ்வார் அருளிச் செய்தது), பெரிய திருமொழியையும் (திருமங்கையாழ்வார் அருளிச் செய்தது) திருவரங்கப் பெருமாள் அரையரிடம் கேட்டுக்கொள்ளும் என்று சொன்னார். (பாசுரங்கள் மட்டுமல்ல, அவற்றின் உட்பொருள், அர்த்த விசேஷங்கள்). 

விசிஷ்டாத்வைதம் என்பதையும் அத்வைதம் என்பதையும் நாம் முன்னரே கண்டிருக்கிறோம். அத்வைதம் என்பது ஒருமை உணர்வு. நீயும் நானும் வேறல்ல என்ற உணர்வு. இதுபற்றி பாரதியார் நடந்த நிகழ்வு ஒன்றை எழுதியிருக்கிறார். 1858ல் நடந்த சிப்பாய் கலகத்தில், ஆங்கிலேய படைவீரன் (சோல்ஜர்), ஒரு சன்னியாசியைக் குத்திக் கொன்றுவிட்டான். பதினைந்து வருடங்களாக மௌனவிரதம் மேற்கொண்டிருந்த அந்தச் சன்னியாசி, ஆங்கிலச் சிப்பாய் தன்னைக் குத்தியதும், நீயும்கூட அவனே என்று சொல்லி உயிர் துறந்தாராம். அதாவது நீயும் பிரம்மம் நானும் பிரம்மம் என்ற அர்த்தத்தில். பிரம்ஹன் என்பது வேறு, பிரம்மா என்பது வேறு. பிரம்ஹன் என்பது அந்தப் பரம்பொருள். (வைணவர்கள் நாராயணன் என்று அழைப்பர்) 

அனைத்து உயிர்களும் ஒன்றே என்று கருதுவது அத்வைதம். பிறரை வஞ்சிப்பவர்கள் தம்மையே வஞ்சித்துக்கொள்வதாகத்தான் அர்த்தம். பிறருக்கு நல்லது செய்வோம், தமக்குத் தாமே நல்லது செய்துகொள்கிறார்கள். திவ்யப் பிரபந்தத்தை பரப்புரை செய்த ஆச்சார்யர்களுள் முக்கியமானவரான நஞ்சீயரிடம், தனக்கு வைணவத்வம் சித்தித்து விட்டதாக எப்போது புரிந்து கொள்வது என்று கேட்க, ஒருவன் தெருவில் காயமுற்று இரத்த வெள்ளத்தில் கிடக்கும்போது, நீயே இரத்த வெள்ளத்தில் மிதப்பதாக உணர்வாயே ஆனால், நீ ஸ்ரீவைணவன். காயமுற்றுக் கிடப்பது வேறொருவன் என்ற எண்ணம் ஏற்பட்டால் நீ ஸ்ரீவைஷ்ணவன் அல்ல என்று அர்த்தம், என்றார். 

அந்த நாராயணனை உயிராகக் கொண்ட இந்த உலகத்தில், எந்த உயிரைத்தான் அந்நியமாக நாம் கருத இயலும்? இறைவனிடம் அன்பு கொள்வது என்பது எல்லா உயிர்களிடம் அன்பு கொள்வது என்றே அர்த்தம். இந்த மாதிரி நம் மனது கருணை உடையதாக ஆகுமானால் பிறர் அடையும் இன்ப துன்பங்களை நம்முடையதாக எண்ணி வாழ்வது சாத்தியமே. 

நம்மாழ்வார், திருவிருத்தம் என்ற பிரபந்தத்தில், 96ம் பாசுரமாக கீழே உள்ள பாசுரத்தை அருளிச் செய்துள்ளார். 

வணங்கும் துறைகள்* பலபல ஆக்கி,* மதிவிகற்பால்-

பிணங்கும் சமயம் பலபல ஆக்கி,* அவையவைதோறு-

அணங்கும் பலபல ஆக்கி நின் மூர்த்தி பரப்பிவைத்தாய்*

இணங்கு நின்னோரை இல்லாய்,* நின்கண் வேட்கை எழுவிப்பனே. 

பொருள்: உலக மக்கள் உன்னை வந்து அடைவதற்கு, அவரவருடைய பக்குவத்துக்கு ஏற்றபடி, பலவித வழிபாட்டு முறைகளை நீயே உருவாக்கினாய். மக்களுடைய அறிவு மாறுபாடுகளுக்கு ஏற்றபடி (அதாவது அவர்களின் புத்தி பேத த்தால்), ஒன்றுக்கொண்டு மாறுபட்ட பலவித மதங்களையும் நீயே படைத்தாய். அந்த அந்தச் சமயங்களில் சொல்லப்படும் பலவித தெய்வங்களையும் நீயே உண்டாக்கினார். உண்மையில் சொல்லப்போனால், அந்த எல்லாவித தெய்வங்களுக்குள்ளும் நீயே உள்ளுறைந்து பரவியிருக்கிறாய். உனக்குச் சம மானவர் எவரும் இலர். இத்தகைய பெருமையை உடைய உன் மீது நான் ஆசையை (பக்தியை) வளர்த்துக்கொள்வேன். 

விளக்கம்: துறைகள்-வழிபாட்டு முறைகள், அணங்கும்-தெய்வங்களும், மதி விகற்பு – புத்தி மாறுபாடுகள், நின் மூர்த்தி பரப்பி-உன் அம்சத்தையே உள்ளுறையாக நீ பரவச் செய்திருக்கிறாய். நின்னோரை-உன்னைப் போன்றவர்கள், இணங்கும்-சமமாகச் சொல்லத் தக்க 

வைணவர்களிடம் இத்தகைய சமரசத் தன்மை இருக்கவேண்டும் என்கிறார் நம்மாழ்வார். (மறந்தும் புறம் தொழா மாந்தர்களான வைணவர்கள்). இந்த சமரசத் தன்மையை எப்படிச் சொல்கிறார்கள் என்றால், கற்புடைய ஒருத்தி, தன்னுடைய கணவனைத் தவிர பிற ஆடவர்களை சகோதரர்களாகக் கருதுவது போல என்று. 

வைணவத்துவம், பிற உயிர்களைத் தன்னைப் போன்றே கருதும் தன்மை பற்றி எழுதும்போது, எனக்கு கம்பராமாயணம், அயோத்தியா காண்டத்தில் ஒரு பாடலை எழுதத் தோன்றுகிறது. அதற்கு முன்பாக கைகேயியின் குண நலனாக மக்கள் என்ன நினைக்கிறார்கள் என்பதை கம்பர் எழுதுகிறார். 

தாய் கையில் வளர்ந்திலன்; வளர்த்தது, தவத்தால்

கேகயன் மடந்தை; கிளர் ஞாலம் இவன் ஆள,

ஈகையில் உவந்த அவ் இயற்கை இது என்றால்,

தோகை அவள் பேர் உவகை சொல்லல் அரிது?' என்பார் 

பொருள்: இராமன் தாயான கௌசல்யாவிடம் வளர்ந்தவன் இல்லை. அவனை வளர்த்தது, முன் செய்த தவத்தினால் கேகயன் மன்னனுக்கு மகளாகப் பிறந்த கைகேயியிடம். இராமனிடம் அப்படிப்பட்ட பேரன்பு கொண்ட கைகேயி, தசரதனுக்குப் பின் அரசனாகும் வாய்ப்பு இராமனுக்குக் கிடைக்கும்போது, அவளுக்கு ஏற்படும் பெரிய உவகை பற்றி நம்மால் சொல்ல இயலுமா? 

அப்படிப்பட்ட கைகேயி கூனியின் சொல் கேட்டு, இராமனிடம் நைச்சியமாக கடல் சூழ்ந்த இந்த உலகத்தை பரதன் ஆளட்டும், நீ சும்மா (just like that) பதினான்கு ஆண்டுகள் காட்டுக்குச் சென்று வந்துவிடு என்று அரசன் சொன்னான் என்று சொல்கிறாள். (ஏழிரண்டு ஆண்டில், புண்ணிய தீர்த்தங்களில் நீராடி.. அரச கட்டளை என்கிறாள்). அதற்கு இராமனின் பதிலில் நாம் வைணவத்துவத்தைப் பார்க்கிறோம். சாதாரண மனிதனுக்கு உடனே முகம் சுருங்கும். ஆனால் இராமன் முகம் இதனைக் கேட்தும், அப்போது அலர்ந்த செந்தாமரையினை வென்றது என்கிறார் கம்பர்.  அவ்வளவு மலர்ச்சியாம். இராமன் பதிலுக்கு உரைக்கிறான், 

மன்னவன் பணி அன்றாகின் நும்பணி மறுப்பனோ? என்
பின்னவன் பெற்ற செல்வம் அடியனேன் பெற்றது அன்றோ?
என் இனி உறுதி அப்பால்? இப்பணி தலைமேல் கொண்டேன்;
மின் ஒளிர் கானம் இன்றே போகின்றேன்; விடையும் கொண்டேன் 

பொருள்: இது தந்தையின் அரச கட்டளை இல்லை என்றாலும், தாயாகிய உங்களின் கட்டளையாக இருந்தாலும் அதனை நான் மறுப்பேனா? என் இளையவன் பெறும் இந்த அரசாட்சிச் செல்வம், நானே பெற்றது போல் அல்லவா? இதற்கு மேல் என்ன உறுதி சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது? உங்களின் கட்டளையை சிரமேற்கொள்கின்றேன். மின்னல் போல ஒளி வீசும் கானகத்திற்கு இன்றே போகின்றேன். உங்களிடம் விடை பெற்றுக்கொள்கிறேன் என்று பதில் கூறுகிறான் இராமன். 

வைணவத்துவத்தைப் பற்றி மேலும் பின்பு காண்போம். இப்போது இராமானுஜர் வரலாற்றிர்க்கு வருவோம். 

இராமானுஜர், திருவரங்கப் பெருமாள் அரையரிடம் எல்லாக் கைங்கர்யங்களும் செய்து திருவாய்மொழியைப் பண்ணிசையுடன் பாடுவதைக் கற்றுக்கொண்டு, விருப்பமுள்ள பலருக்கும் அதனைக் கற்றுக்கொடுத்து, அப்படி பண் இசையுடன் பாடுபவர்களைப் பெருக்கி, அவர்கள் வசிப்பதற்கு ‘செந்தமிழ் பாடுவார் வீதி’ என்று ஒரு வீதியை உண்டாக்கினார் (தற்போது உள்ள கீழை உத்தர வீதியே அந்தக் காலத்தில் செந்தமிழ் பாடுவார் வீதி என்று இருந்தது. இந்தத் திருவீதியின் அனைத்து வீடுகளும் அரையர்களுடைய குடியிருப்புகளாக விளங்கி வந்தன) 

உறையூரைத் தலைநகராகக் கொண்டு சோழ சாம்ராஜ்யத்தின் ஒரு பகுதியை ஆண்டுவந்தவன் அகளங்கன் எனப்படும் அகளங்கச் சோழன். இவனுடைய காவல்காரர்களில் உறங்காவில்லி என்ற மல்லன் மிக முக்கியமானவன். இவன் அளங்கச் சோழனை இரவும் பகலும் பாதுகாத்து வந்தான்.  சிலம்பம், குஸ்தி போன்றவற்றில் நிகரற்ற பயிற்சி உடையவன். இவன் மல்யுத்த த்தில் சிறந்தவன் என்பதால் மல்லர்களின் அரசன் என்று உறங்காவில்லியைக் குறிப்பிடுவர். இவனுடைய மனைவியின் பெயர் பொன்னாச்சி. மிக அழகானவள். உறங்காவில்லிக்கு அவளுடைய அழகில் மிகப் பெருமை. அவளைப் பொன்னே போலத் தாங்கிவந்தான். 

திருவரங்கத்தில் நடந்த வசந்த விழாவிற்கு பொன்னாச்சி ஆசைப்பட்டதன் பேரில், உறங்காவில்லி அவளைக் கூட்டிவந்தான். எங்கே வெயில் பட்டு அவள் உடல் வாடிவிடப் போகிறதே என்று எண்ணி அவளுக்குக் குடை பிடித்துவந்தான். அவள் பாதங்கள் வெயிலின் சூட்டினால் சிவந்துவிடப் போகிறதே என்று எண்ணி, தன் தலைவன் அகளங்கச் சோழன் கொடுத்திருந்த பட்டாலான மேல் வஸ்திரத்தை அவளுக்கு நடை பாவாடையாக விரித்து, அதன் மீது அவளை நடக்கச் செய்துவந்தான். அவனைப் பார்த்த பலரும் இப்படி பைத்தியக்காரனாக இருக்கிறானே என்று எண்ணிமனதுக்குள் சிரித்துக்கொண்டார்கள், வெளியில் சிரிக்கப் பயந்துகொண்டு. 

இராமானுஜரும் அவர் சீடர்களும் அப்போது வந்துகொண்டிருந்தனர். சீடர்கள் இராமானுஜரிடம் உறங்காவில்லி தன் மனைவிக்கு குடைபிடித்துக்கொண்டு போவதைக் காட்ட, அவரும் அவர்களை வரவழைக்கச் சொன்னார். அவர்கள் வந்த தும், நீங்கள் எங்கே போகிறீர்கள் என்று கேட்க, உறங்காவில்லி பணிவுடன், நான் திருவெள்ளறையைச் சேர்ந்தவன். உறையூரில் அகளங்கச் சோழனிடம் பணிபுரிகிறேன். இன்று திருவிழாவைப் பார்க்க திருவரங்கத்திற்குப் போய்க்கொண்டிருக்கிறோம். விழாவைப் பார்த்ததும் இரவு திருவெள்ளறை திரும்பிவிடுவோம் என்றனர். 

இவ்வளவு பகிரங்கமாக மனைவிக்குச் சேவை செய்கிறீரே… பிறர் கேலி செய்ய மாட்டார்களா என்று இராமானுஜர் கேட்க, அவர், தன் மனைவியைச் சுட்டிக் காட்டி, இவ்வளவு அழகான பெண், எங்கள் வேடுவர் குலத்தில் மட்டுமல்ல பிற குலத்திலும் கிடையாதே, அப்படியிருக்க நான் அவளுக்கு பணிவிடை செய்வதில் என்ன தவறு? என்று உறங்காவில்லி பதில் சொன்னான். இராமானுஜர் கூட இருந்தவர்கள் சிரிக்கவும், இராமானுஜர் அவர்களிடம், அவன் காதலால் செய்யும் கைங்கர்யங்கள் உங்களுக்கு சிரிப்பாக இருக்கிறது. அத்தகைய காதலை இறைவன் மீது கொண்டால் அது பக்தியாகிவிடுகிறது என்றா. 

அவளுடைய கண்ணழகிற்கு ஈடு இணை இந்த உலகிலேயே இல்லையே என்றான். அதற்கு இராமானுஜர், இவளுடையதைவிட அழகான கண்களை நாம் காட்டினால் அதற்கு பணிவிடை செய்வீரா என்று கேட்க, அப்படி அழகான கண்கள் இருப்பதைக் காட்டினால் நிச்சயம் பணிவிடை செய்வேன் என்று உறங்காவில்லி கூறினார். இராமானுஜர் அவனை மாலையில் மடத்திற்கு வரும்படிச் சொன்னார். 

மாலையில் உறங்காவில்லியை இராமானுஜர் வசந்த விழாவிற்கு அழைத்துப்போய், நம்பெருமாளின் முகத்தைக் கூர்ந்து பார்க்கச் சொன்னார். உறங்காவில்லியின் இதயத்தைத் தொடுவதுபோல அந்த அழகை இராமானுஜர் வருணிக்கவும், உறங்காவில்லியை அந்த அழகு ஆட்கொண்டது. இறைவனின் கருணையால் உறங்காவில்லி அப்போதே இராமானுஜரின் காலில் வீழ்ந்து இராமானுஜரின் அடிமை ஆகிவிட்டான். தன் மனைவியையும் கூட்டிக்கொண்டு வந்து இருவரும் இராமானுஜரிடம் பஞ்ச சமஸ்காரங்களைப் பெற்றுக்கொண்டு வைணவர் ஆகிவிட்டார்கள். உறங்காவில்லி, பிள்ளை உறாங்காவில்லி தாசர் எனவும், அவருடைய மனைவி பொன்னாச்சி, ஹேமாம்பா எனவும் தாஸ்ய நாமம் பெற்றனர். வில்லிதாசர், தன்னுடைய மருமக்களான வண்டவில்லியையும் செண்டவில்லியையும் இராமானுஜரிடம் கூட்டிக்கொண்டு வந்து அவர்களையும் இராமானுஜர் மூலம் வைணவர்களாக்கினார். அவர்களும் வண்டலங்கார தாசர், செண்டலங்கார தாசர் என்ற பெயரைப் பெற்றனர். 

இந்த மூவரும் (உறங்காவில்லி தாசரும் அவருடைய மருமக்களும்) அரச வேலைகளைப் பார்த்துவிட்டு, மிகுதி நேரங்களில் இராமானுஜரிடம் கைங்கர்யங்கள் செய்துகொண்டிருந்தனர். அகளங்கனிடம் பெற்ற தங்கள் ஊதியத்தையும் இராமானுஜரிடமே வழங்கிவந்தனர். 

இவர்களிடம் ஏற்பட்ட மாறுதல்களைக் கண்ட அகளங்க சோழன், இதன் பின்னணியை அறிந்து, இனி இவர்களிடம் வேலை வாங்கக் கூடாது என்று தீர்மானித்து அவர்களுக்கு ஊதியம் மாத்திரம் வழங்கிவந்தான். வழக்கம்போல இராமானுஜரிடம் அந்த ஊதியத்தை அவர்கள் கொடுக்க, பணி செய்யாது வந்த பணத்தால் பிரயோசனம் இல்லை என்று அவர்களிடம் திரும்பக் கொடுத்துவிட்டார். அவர்களும் இதனை அகளங்க சோழனிடம் சொல்ல, இப்படி பணத்தின்மீதான ஆசையை இவர்களிடம் இல்லாமல் செய்துவிட்டாரே என்று ஆச்சர்யப்பட்டு, இராமானுஜரை வந்து பார்த்து வணங்கினான். அவனும் வைணவனாகி அகளங்கநாட்டாழ்வான் என்ற தாஸ்ய பெயர் பெற்றான். 

பிறகு இராமானுஜர், அகளங்கனை, கோவில் கைங்கர்யங்களை மேற்பார்வையிடும் அதிகாரியாக நியமித்தார். 

பிள்ளை உறங்காவில்லி தாசரின் வரலாறு அடுத்த வாரமும் தொடரும். 

தனுர்தாசர் பிள்ளை உறங்காவில்லி தாசரானது

இராமானுஜர் தாம் வடகாவிரியில் நீராடிவிட்டு வரும்போது, பிள்ளை உறங்காவில்லி தாசரின் தோள்களில் கைபோட்டுக்கொண்டு வந்தது. 

அடுத்த வாரம் தொடர்வோம்...

======================================================================================

நான் படிச்ச கதை (J K C )

புதிதாய்ப் பிறந்தேன்…

கதையாசிரியர்: அமைதிச்சாரல் 

வணக்கங்க.. எல்லாரும் நல்லாருக்கீங்களா??.. உங்களுக்கென்ன!! நல்லாத்தான் இருப்பீங்க.  நான் இப்ப இருக்கிற நிலையில, யாரைப்பாத்தாலும் என்னைவிட சந்தோஷமா இருக்காங்கன்னே தோணுதுங்க.

இவ்வளவு நேரம் எம்பேரைச்சொல்லலைல்லே.. பேருக்கென்னங்க. உங்களுக்கு எந்தப்பேரு புடிச்சிருக்கோ அந்தப்பேருல கூப்பிட்டுக்கோங்க. ஆனா, தயவு செய்து எம்பிரச்சினைக்கு மட்டும் ஒரு முடிவு சொல்லிடுங்க..

தைப்பூசம்.. முருகனுக்கு உகந்த நாள். காவடியெடுத்தும், அலகு குத்தியும், இதெல்லாம் செய்யாம பிரார்த்தனை மட்டுமே செய்யும் பக்தர்களுக்கும், இது எதுவுமே செய்யாம சும்மா..’முருகா..’ அப்படீன்னு ஒரு தடவை மனசால் மட்டும் நினைச்சுக்கிறவங்களுக்கும், அருள் செய்யற கடவுளுக்கான திருநாள். ஆனா, அன்னிக்கு எல்லோருக்கும் அருள் பாலிச்சுட்டு, கடைசில என்னை மட்டும் மறந்துட்டாரே. அன்னிக்கி நான் கோயிலுக்கு போகாம இருந்திருக்க கூடாதா..இதெல்லாம் நடந்திருந்தா.. இன்னிக்கி இப்படி புலம்பிட்டிருக்க மாட்டேன்.

இப்படி உக்காருங்க.. வெவரமா சொல்லுறேன். அன்னிக்கி, அம்மா.. தங்கை, அப்புறம் மத்த சொந்தக்காரங்க, பக்கத்துவீட்டுக்காரங்கன்னு ஒரு கூட்டமா கோயிலுக்கு போயிருந்தோம். தேங்காபழமெல்லாம் உடைச்சு சாமி கும்பிட்டுட்டு, வேப்பமர நெழல்ல உக்காந்து கட்டுச்சோத்தை சாப்பிட்டுட்டு, அம்மாவும், மத்தவங்களும் அக்கடான்னு அங்கியே உக்காந்துட்டாங்க. எங்கூருக்கு சாயந்திரம்தான் வண்டி.. அதுவரைக்கும் என்ன செய்யறது??.. உண்ட களைப்புலயும், வேப்பமர நெழல் தந்த சொகுசுலயும், அங்கியே ஆளாளுக்கு கட்டைய சாச்சுட்டாங்க.

எவ்வளவு நேரம்தான் அங்கியே உக்காந்து, போறவர்ற ஆளுகள பாத்துட்டு இருக்கிறது.. சும்மா.. காலாற நடந்துட்டு வரலாமேன்னு எந்திரிச்சிப்போனேன். திருவிழான்னா, சந்தையும் கூடணும்கறது வழக்கம். வளையலு, பாத்திரங்கள், முட்டாயி, அப்புறம் திடீர் புடவைக்கடைகள்ன்னு ஒவ்வொண்ணா பாத்துட்டே நடந்தவன், ஒரு பொரிகடலை பாக்கெட்டை வாங்கி கொறிச்சிக்கிட்டே.. அப்படியே தெப்பக்குளத்துப்பக்கம் வந்தேன். திருவிழா நடக்கறதால குளம் நெறய தண்ணி திமுதிமுன்னு கெடக்குது.. செலபேரு துவைச்சுக்குளிச்சிட்டு இருக்காங்க. வெயிலா இருந்தாலும், தண்ணி நெறஞ்சு கெடக்கிறதால குளுந்து கெடக்குது. அப்படியே படிக்கட்டுல உக்காந்துக்கிட்டு, பொரிகடலையை ஒருவாய் தின்னுக்கிட்டும், ஒருகை.. மீன்களுக்கு போட்டுக்கிட்டும், வேடிக்கை பாத்துக்கிட்டிருந்தேன்.

அப்பதான், எனக்கு பக்கத்துல படிக்கட்டுல சுருட்டி வெச்சிருந்த துணிகளும், அதுக்கு மேல அலட்சியமா வெச்சிருந்த மணிபர்சும் கண்ணுல பட்டது. என்னது!!.. இப்படி பொறுப்பில்லாம வெச்சுட்டு போயிருக்காரேன்னு நெனச்சிக்கிட்டேன். அழகான மெரூன் கலர்ல, உப்பிப்போய் இருந்த பர்சை விட்டு கண்ணை எடுக்கமுடியலை. யாரும் பார்க்கலைன்னு நோட்டம் விட்டுட்டு, சட்ன்னு அதை எடுத்து என்னோட பாக்கெட்ல வெச்சுக்கிட்டு அங்கேருந்து வேகமா வந்துட்டேன்.

தேர்மூட்டுக்கு கிட்ட வரவும், எதிர்க்க அம்மாவும் மத்தவங்களும் வந்துக்கிட்டிருந்தாங்க.. ‘உன்னை எங்கேல்லாம் தேடுறது.. சொல்லாம கொள்ளாம எங்க போன??..’ன்னு அம்மா சத்தம்போட ஆரம்பிச்சாங்க. ‘ஷ்..சத்தம் போடாத.. இங்க பாரு’ன்னு பர்சை காமிச்சேன். ‘அடியாத்தே… எல்லாம் நூறு ரூவா தாளால்லே இருக்கு.. ஏதுடா இது?’ன்னாங்க அம்மா. ‘கீழ கெடந்துச்சு கண்டெடுத்தேன்’னு ஒரு பொய்யை சொல்லிட்டேன். எனக்கு புத்திசொல்றத விட்டுட்டு.. கொடுக்கிற தெய்வம் பர்சோட கொடுத்திருச்சுன்னு சந்தோஷப்படறாங்க அம்மா.

பகல்ல பக்கம் பார்த்து பேசுன்னு சொல்லுவாங்க. நான் பார்த்துப் பேசியிருக்கணும்.. ஆனா, பார்க்கலை..  அதனால, பக்கத்துல நின்னுட்டு பேசிட்டிருந்த ஆட்கள்ல ஒரு ஜோடி கண்கள் எங்களை பாத்திட்டுது. அதையும் நான் கவனிக்கல. ரூவா கெடைச்ச சந்தோஷத்துல, உண்டியல்ல காணிக்கையா பத்து ரூபா போட்டுட்டு, திருவிழாக்கடைக்கு போயி, தங்கச்சி ரொம்ப நாளா ஆசைப்பட்ட செருப்பை வாங்கிக்கொடுத்தேன். பாவம்.. எத்தனை நாள்தான் வெறுங்காலோட அது பள்ளிக்கொடத்துக்கு போவும்?.. கடைக்காரருக்கு ரூவாயை கொடுக்கவும், டக்குன்னு ஒரு கை இரும்பு மாதிரி எங்கையை பிடிச்சிக்கிடுச்சு. திரும்பி பாத்தேன்.. நடுங்கிட்டேன். நாலஞ்சுபேரு, ஒரு போலீசோட நிக்கிறாங்க.

‘இந்தப்பயலத்தான் நீ சொன்னியா..’ன்னு ஒரு ஆளு கேக்கவும், ‘ஆமா..’ங்குது ஒரு சின்னப்பொண்ணு. அட..!! இத நான் தேர்மூட்டுக்கு கிட்ட ஆளுககூட பாத்தேனே.

‘இது உங்க பர்சுதானான்னு பாருங்க..’

‘மெரூன் கலர்!!…என்னோடதுதான்..’ன்னு சொல்லிக்கிட்டே வெள்ளையும் சொள்ளையுமாட்டு ஒரு ஆளு முன்னால வந்தாரு. ‘ உங்க பர்சுதான்னு சொல்றதுக்கு என்ன ஆதாரம்??’ ன்னு போலீசு கேக்கவும், ‘உள்ளே ட்ரெயினுக்கான மந்த்லி பாஸும்,அடையாள அட்டையும் இருக்கும். அதுல என்னோட போட்டோவும் இருக்கும். பாத்துக்கிடுங்க..’ன்னு வெறைப்பா பதிலு வந்தது. சரி பாத்துட்டு, போலீசு என்னைத்திரும்பி பாத்தாரு. எனக்கா.. கண்ணீரு முட்டிக்கிட்டு விழ தயாரா இருக்குது. ‘நடலே.. ஸ்டேஷனுக்கு..’ ன்னு கையைப்பிடிச்சி இழுக்கவும், இதெல்லாம் பாத்து ஒண்ணும் புரியாம முழிச்சிட்டிருந்த அம்மா அலற ஆரம்பிச்சிட்டாங்க.

‘ஐயா.. எம்புள்ள திருடனில்லைய்யா.. கீழ கெடந்தததான் எடுத்தாந்தான்.. ஒரு சின்னப்புள்ள சொல்லைக்கேட்டு, எம்புள்ளய ஒண்ணும் செஞ்சிடாதீங்க’ ன்னு கெஞ்சுறாங்க.

‘எம்மா.. கீழ கெடந்தத கண்டெடுத்தாலும், உரியவங்ககிட்ட சேர்க்கணும்கற புத்தி இல்லையா உங்களுக்கு?.. கொளத்தங்கரையில துணிகளுக்கு மேல வெச்சிருந்துருக்காரு. குளிச்சிட்டு வந்தவரு பர்சை காணோம்ன்னு வழி நெடுக புலம்பிக்கிட்டே தேடியிருக்காரு. இவரு கூட வந்த ஆட்கள்கிட்ட சொல்லும்போதுதான், அவங்க கூட இருந்த இந்தப்பொண்ணுக்கு,  தேர்மூட்டுக்கிட்ட உங்கமகன் உங்ககிட்ட காமிச்ச பர்சு, அவங்க சொல்ற அடையாளத்துல இருந்தது ஞாபகம் வந்திருக்கு. கீழ கெடந்துச்சுன்னு உங்க மகன் சொன்னதையும் அந்த பொண்ணு கவனிச்சிருக்கு. அதான், ஒரு சந்தேகத்துல வந்து பார்த்தா.., அவனே அம்புட்டுக்கிட்டான். துணிகளுக்கு மேல வெச்சிருந்தது கால்முளைச்சா வீதிக்கு வந்திருக்கும்?.. ரெண்டு தட்டு தட்டினாத்தான் இனிமே இப்படி செய்யமாட்டான்’ னு சொல்ல, அம்மா அழுதுக்கிட்டே கெஞ்ச.. அதுக்கு மேல அம்மாவ பாக்கமுடியாம கண்ணீரோட தலைய திருப்பிக்கிட்டேன்.

பர்சை பறிகொடுத்தவர் என்ன நெனச்சாரோ..’ பரவால்ல சார்.. சின்னப்பையந்தானே!! விட்டுடுங்க. நான் கேசை வாபஸ் வாங்கிக்கிறேன்’னு பெரிய மனசோட சொல்லவும் ஒரு சின்ன வாக்குவாதத்துக்கு அப்புறம் எல்லோரும் போயிட்டாங்க. அந்தப்பொண்ணு என்ன திரும்பி பாத்துக்கிட்டே போச்சு. அம்மாவுக்குத்தான் ஆறவேயில்லை.. எம்மேல வீண்பழி போட்டதுக்கு, வழி நெடுக அந்தப்புள்ளைய கரிச்சுக்கொட்டிட்டே வந்தாங்க. கொஞ்ச நாளைக்கு எனக்கு உறுத்திக்கிட்டே இருந்திச்சு.. அப்புறம் மெல்லமெல்ல மறந்தே போச்சு.

நான் மறந்தாலும், முருகன் மறக்கலை பாருங்க. இப்ப நான் பத்தாங்கிளாஸ் போகப்போறேன். நல்லா மேல்படிப்பெல்லாம் படிச்சு பாஸாகி, நல்ல வேலைக்குபோயி அப்பா,அம்மாவை ஒக்காரவெச்சு சாப்பாடு போடணும்ன்னு மனசுல ஒரு வெறி. வயக்காட்டு வேலை, கூலிவேலைன்னு அவங்களும் எவ்வளவுதான் கஷ்டப்படுவாங்க. மொதல் நாள் பள்ளிக்கோடத்துக்கு போனவனுக்கு, நாலாவது வரிசையில ஒக்காந்திருந்த அந்தப்பொண்ணை, எங்கியோ பார்த்தமாதிரி தோணிக்கிட்டே இருந்திச்சு. மறுபடி பார்க்க பயமா இருந்திச்சி.. இது கிராமம்..பொண்ணுங்க கிட்ட பேசறதெங்கே.. பார்த்தாலே தோலை உரிச்சுடுவாங்க.

பள்ளிக்கோடம் விட்டு வெளியே வந்தப்ப, அந்தப்பொண்ணே எங்கிட்ட வந்து, ‘ உன்னை எங்கியோ பார்த்திருக்கேனே..’ன்னு ஆரம்பிச்சு என் முகத்தை கூர்ந்து பார்த்தவ,..’அன்னிக்கி, நீதானே கோயில்ல அந்த பர்சை…’ன்னு இழுத்தா பாருங்க,  எனக்கு ‘குப்’புன்னு வேர்த்துடுச்சு. பதில் சொல்லாம விறுவிறுன்னு ஓடியாந்துட்டேன். இவ எப்படி இங்கே வந்தா??.. ராத்திரி முழுக்க ஒரே சிந்தனை. விடிஞ்சு, பள்ளிக்கோடத்துக்கு போயி, ‘திருடன்’ன்னு ஒரு முத்திரையோட அந்தப்பொண்ணோட மொகத்துல முழிக்க வெக்கமாயிருக்கு. மத்த பசங்ககிட்ட சொல்லிட்டா??.. அவ்வளவுதான். இந்த ராத்திரி விடியாமலேயே இருந்துட்டா எவ்வளவு நல்லது..

படிக்கலைன்னா, நான் ஆசைப்பட்டமாதிரி எங்க வீட்டு வறுமையை விரட்டவும்முடியாது. கல்லோடயும், முள்ளோடயும் எங்க அப்பா கஷ்டப்படறத பார்க்கப்பார்க்க எனக்கு ரத்தக்கண்ணீரே வருது. இந்த பள்ளிக்கோடத்த விட்டு வேற ஊரு பள்ளிக்கொடம், இல்லைன்னா வேலைக்கின்னு எங்கியாச்சும் போயி சேரலாம்ன்னா, என்னைய ரொம்ப நம்பிக்கிட்டிருக்கற அப்பாட்ட என்னன்னு சாக்கு சொல்றது!!. அவரு மனசொடிஞ்சு போகமாட்டாரா??..  எனக்கு ஒண்ணுமே தோணமாட்டேங்குது.

மறுநாள் பள்ளிக்கொடத்துக்கு போக மனசில்லாம, வீட்ல சுருண்டு கெடந்தேன். யாரோ கூப்பிடுற சத்தம்… வெளியெ வந்து எட்டிப்பார்த்தா,… ‘ஆத்தீ!!.. அந்தப்பொண்ணு’. விருட்ன்னு வீட்டுக்குள்ள திரும்புன என்னை ஓடிவந்து வழிமறிச்சா..

“எதுக்கு என்னிய கண்டு பயப்படறே?.. நான் என்ன சிங்கமா?.. புலியா?..”ன்னு கேட்டா.

“அதுக்கும் மேல.. “ன்னு தலையக்குனிஞ்சுக்கிட்டு முணுமுணுத்தேன்.

“ஏதோ அறியாத வயசுல தெரியாம செஞ்ச தப்பை, இன்னும் ஞாபகம் வெச்சுக்கிட்டு ‘நீதானே அது’ன்னு என்னியப்பார்த்து கேட்டா அவமானத்துக்கு பயப்படமாட்டாங்களா”ன்னேன்.

“உன் கூட்டாளிகள் கிட்ட சொல்லிடுவேன்னு பயமா”ன்னு கேட்டா குறும்போட..

ஆமான்னு சொல்லவும் தயக்கமாருக்கு.. இல்லைன்னு சொல்லவும் மனசில்லை.. ரெண்டும் கலந்தமாதிரி தலையை ஆட்டிவெச்சேன்.

“பயப்படாத.. நேத்து என்னிய பார்த்ததுலேர்ந்து, இந்தப்பயம்தான் உன்னைய ஆட்டிவெச்சிருக்கும்ன்னு நல்லாவே புரியுது.. நேத்துமுழுக்க நீ பட்ட மனவேதனையையே உனக்கான தண்டனையா நெனைச்சிக்கோ. படிப்பையும் எதிர்காலத்தையும் நாசமாக்கிக்காம, எல்லாத்தையும் மறந்துட்டு இப்ப பள்ளிக்கொடம் பொறப்படு.. நான் யாருகிட்டயும் ஒருவார்த்தையும் சொல்லவே மாட்டேன்.. இது சத்தியம். போதுமா?..”

வெய்யக்காலத்துல குளுமையா எளநி குடிச்சமாதிரி, புதுசாப்பிறந்தமாதிரி.. மனசுல இருந்த பாரமெல்லாம் இறங்கி அப்பாடான்னு இருந்தது எனக்கு, அந்த பதிலைக்கேட்டதும் .. ஒடனே வீட்டுக்குள்ள ஓடினேன்.. பள்ளிக்கொடப்பையை எடுத்துட்டு வர்றதுக்கு..

 – August 2011

ஆசிரியர் யார் என்று தெரிந்ததா. உங்களுக்கு மிகவும் பரிச்சயமானவர் தான் சாந்தி மாரியப்பன்.

Introduction

தோன்றும் எண்ணங்களை கதை,கவிதை, கட்டுரைகளாக எழுதவும், கிடைப்பவற்றை வாசிக்கவும் பிடிக்கும். பிடித்தமான காட்சிகளை புகைப்படமாகவும் ஃப்ளிக்கரில் பதிவு செய்து வருகிறேன். தற்போது வல்லமை மின்னிதழின் புகைப்படக்குழுமத்தை நிர்வகித்து வருகிறேன். திண்ணை, வார்ப்பு, கீற்று, வல்லமை, அதீதம் ஆகிய இணைய இதழ்களிலும், லேடீஸ்ஸ்பெஷல், இவள் புதியவள், கவி ஓவியா, இன் அண்ட் அவுட் சென்னை, குங்குமம், நம் தோழி, குங்குமம் தோழி ஆகிய பத்திரிகைகளிலும் என்னுடைய படைப்புகள் வெளி வந்திருக்கின்றன. ஃபேஸ்புக்கில் எனது புகைப்படத்தளத்தைக் காண -http://www.facebook.com/pages/Shanthy-Mariappans-clicks/330897273677029