என் நினைவுகள்.

By அப்பாதுரை 

என் பத்தாம் வகுப்புத் தமிழாசிரியர் சுந்தரேசன்.  அண்ணாதுரை போலவே முகத்தோற்றம்.  வேண்டுமென்றே அண்ணாவைப் போல் வழுக்கை முடிக்கற்றை, மூக்குக் கண்ணாடி.  அண்ணா, நெடுஞ்செழியனைப் போலவே நிமிடத்துக்கொரு தரம் குதிகாலை உயர்த்தி ஒரு எழுச்சி.  வாயைத் திறந்தால் தமிழ்த் தேன்.  சில சமயம் தமிழ்ச் சாராயம்.  'ஏனையோர் மாணவர், மாணவி. நீ மாணாக்கன்' என்பார் என்னிடம்.  நான் அவர் பெட்.  செல்லம். சும்மா மூச்சு விட்டுக்கொண்டிருப்பேன், 'எனக்கும் தமிழுக்கும் பெருமை சேர்க்கிறான் அப்பாத்துரை' என்று ஏதாவது சொல்வார். என்னுடன் படித்த ஒரு குறிப்பிட்டப் பெண்மணிக்கு வயிற்றெரிச்சலாய் இருக்கும் (நான் தான் இன்றைக்குப் பொறாமைப் படவேண்டும் அந்தக் குரோம்பேட்டைக் கலைமாமணி மேல்).  என்னவோ தெரியவில்லை, அந்த வருடத்தோடு சுந்தரேசனையும் தொலைத்தேன்; தமிழையும் தொலைத்தேன்.  சுந்தரேசன் இன்னும் இருக்கிறாரா தெரியவில்லை. ஒரு முறை சுரேஷ் என்ற மாணவனை ஏதோ சொல்லப்போய் அவன் அவரைத் தாம்பரம் ரெயில்வே ஸ்டேஷனில் வைத்து வேட்டியை உருவி பெல்டால் அடித்து விட்டான்.  பாவம், சுந்தரேசன்.  தமிழாசிரியர்கள் நிலை எல்லா கழக ஆட்சிகளிலும் திண்டாட்டம் தான்.  

இன்னொரு ஆசிரியர் இந்திரமோகன்.   இன்றைக்கு நான் சிறையிலோ கழகக் கண்மணியாகவோ இல்லாமல் பிழைத்தமைக்காக அவருக்கு நன்றி சொல்லவேண்டும் (குறை சொல்ல வேண்டும்?).  ரஜினியை ஸ்டைல் மன்னன் என்கிறோம்; இந்திரமோகன் ஸ்டைலில் ரஜினி ஸ்டைலை எல்லாம் கட்டி அடிக்க வேண்டும், அப்படி ஒரு ஸ்டைல் அந்த ஆளிடம்.  அவரும் எத்திராஜ் என்று இன்னொரு ஆசிரியர் (க்ளார்க் கேபில் போல் சிகை) இரண்டு பேரும் ராதா என்ற ஒரு டீச்சரைத் துரத்தித் துரத்தி ஜொள் விடுவார்கள்.  ராதா டீச்சரும் தான்.  இந்திரமோகன்-ராதா டீச்சர் விவகாரம் (அல்லது வதந்தி) குரோம்பேட்டை அரசினர் பள்ளியில் எழுபதுகளின் தொடக்கத்தில் படித்தவர்களுக்குத் தெரியும்.  இந்திரமோகனை எண்பதுகளில் ஒரு முறை பழவந்தாங்கல் ரெயில்வே ஸ்டேஷனில் சந்தித்தேன்.  ராதா டீச்சரைப் பற்றி ஒன்றுமே தெரியாமல் போய்விட்டது.  

மங்கலமன்னன் இன்னொரு தமிழாசிரியர். இன்னொரு என்பது சரியாகத் தோன்றவில்லை.  முதலும் முடிவுமான தமிழாசிரியர் என்று சொல்வேன்.  எனக்கிருக்கும் தமிழறிவுக்கும்  ஆர்வத்துக்கும் காரணம் மங்கலமன்னன் தான்.  பாரதியாரை விட அழகான மீசை.  கண்களில் மை தீட்டிய (எங்களுக்குத் தெரியாது என்று அவர் நினைத்துக் கொண்டிருந்தார்) தீட்சண்யம், கம்பீரம்.  எத்தனையோ கறுப்பு சிவப்பு வேட்டிகள் பள்ளிக்கூடத்தில் திரிந்தாலும் மங்கலமன்னன் குரலுக்கும் தமிழுக்கும் இணையாகவில்லை.  சுந்தரேசனின் தமிழில் கவர்ச்சி இருந்தது;  மங்கலமன்னன் தமிழில் கலாட்டா இருந்தது.  சுந்தரேசன் தமிழில் கொஞ்சுவார்; மங்கலமன்னன் தமிழில் அதட்டுவார். கல்லூரி போனதும் இவருடனும் தொடர்பு விட்டுப் போனது.

மங்கலமன்னன், சுந்தரேசன், இந்திரமோகனைத் தெரிந்தவர்கள் யாராவது சந்தித்தால் இந்த அப்பாதுரையின் வணக்கத்தைச் சொல்லுங்கள். நன்றி.