தாழ்ப்பாள் போட முடியலைங்க...

 

கணினியோ, கதவோ..  ரிப்பர் வேலைக்கு வருகிறவர்கள் எப்படி ஒரு சுலபமான வேலை முறைக்கு பழகுகிறார்கள் என்பதை முன்னரே சொல்லி இருந்தேன்.  எதற்கு, எதில், எங்கே பிரச்னை, என்ன பிரச்னை என்று தேடி நேரத்தை வீண் செய்து கொண்டு...    சமயங்களில் அது அவர்களுக்கு தெரியவும் தெரியாது.  எனவே ஒரு வழி தெரிந்து வைத்திருக்கிறார்கள்.

"இப்பல்லாம் முன்ன மாதிரி இல்ல..  எந்தப் பொருளும் ஒரு வருஷத்துக்கு மேல வர்றதில்லை..   தூக்கிப் போட்டுட்டு புதுசு வாங்க வேண்டியதுதான்.  இதை ரிப்பேர் செஞ்சா ஆகற செலவுக்கு புதுசே மாட்டிடலாம்!"

​சோம்பேறித்தனம் என்று மட்டுமே சொல்லிவிட முடியாமல் வேலை தெரியாத அறியாமையும் இதில் உண்டு.  பழையதை கழற்றவும், புதியதை மாட்டவும் தெரிந்திருந்தால் அவர் ஒரு நல்ல மெக்கானிக் ஆகி விடலாம்.  ஆனால் இது எண்ணிக்கை அளவில் குறைவு என்றே நினைக்கிறேன்.

இரண்டு வருடங்களுக்குமுன் எங்கள் அறைக்கதவு படாரென்று அறைந்து சாத்திக்கொள்ள, உள்ளே யாரும் இல்லை என்றாலும் கதவைத் திறக்க வேண்டிய நிர்ப்பந்தம்.  என் மகன் உடனடியாக ஒரு அபாயகரமான வழியில் இறங்கி கதவைத் திறந்தான்.  மொட்டை மாடி சென்று, அங்கிருந்து எங்கள் வீட்டு ஓபன் டெரஸில் மெல்ல இறங்கி நல்லவேளையாக திறந்திருந்த டெரஸ் கதவின் வழியே உள்ளே நுழைந்து சிரமப்பட்டு கதவைத்திறந்தான்.  தாழ்ப்பாள் செட் உடனடியாக மாற்றப்பட்டது.

இன்னொரு அறையில் தாள் இதேபோல சண்டி செய்யத் தொடங்கும்போதே நாங்கள் ஆளை வரவழைத்து விட்டோம்.  அவர் அங்கும் செட்டை மாற்றி விட்டார்.

இப்போது சமீபத்தில் எங்கள் அறைக்கதவு மீண்டும் தொந்தரவு கொடுக்கத் தொடங்கியது.  மூடிக்கொண்டால் திறப்பது மிகவும் கடினமானது.  என் லெவலில் எனக்குத் தெரிந்த ஆயில் வைத்தியம் செய்தேன்.  கொஞ்சம் சரியானாலும் மறுபடி மறுபடி பிரச்னை செய்தது.

பழைய ஆள் இப்போதெல்லாம் ராங்கி பண்ணிக்கொண்டு வருவதில்லை.  ஊரில் இல்லை என்பார்.  வெளியூரில் இருக்கிறேன் என்பார்.  நாம் வெளியே தாண்டிச் செல்லும்போது அவர் கடை தாண்டிதான் செல்ல வேண்டும்.  அங்குதான் நின்று வேலை செய்துகொண்டிருப்பார்.  இது ஒருவகை அலட்சியம்.

எனவே "கொஞ்சம் வந்து தாழ்ப்பாள் மட்டும் மாற்றிக் கொடுத்து விட்டுப் போகவும்" என  புது ஆளைக் கூப்பிட்டோம். 

அவர் இரண்டு நாட்கள் டைம் எடுத்துக் கொண்டு வந்தார்.  தாளை சோதித்தார்.  உள்ளே நின்று தாழிட்டுப் பார்த்தார்.  கதவைத் திறந்தார்.  சுத்தியலை எடுத்தார்.  நிலையில் தாள் நுழையும் இடத்தில இரண்டு உலோக பட்டைகள் இருந்தன.  அவற்றை உள்பக்கமாகவே கொஞ்சம் அடித்து,அப்புறம்கொஞ்சம் ஆழ அடித்து இறுக்கினார்.  அவ்வளவுதான்.

"அவ்வளவுதானா?"

"அவ்வளவுதான்.  செக் செய்து பாருங்க.."

சரியாய் இருந்தது.

''இது தெரியாதவர்கள்தான் உடனே தாளையே மாற்றச் சொல்வார்கள்'' என்று விட்டு மேலும் அவர் சொன்னதும் சுவாரஸ்யம்.  

" நான் இப்போ உங்களுக்காக என் ஏரியா விட்டு இங்க வந்திருக்கேன்.  சுத்தியலால் ரெண்டு தட்டு தட்டிட்டு ஐநூறு ரூபா கொடுங்கன்னா நிறையபேர் யோசிப்பாங்க...  இதுக்கு ஐநூறு ரூபாயான்னு..  கொஞ்சம் வேலை பார்த்துட்டு கேட்டா....?  ஆனா உங்களுக்கு தெரியும் இது நியாயம்னு..  இந்த டெக்னிக்குக்குதானே காசு.. இல்லையா?  இது உங்களுக்குத் தெரிஞ்சிருந்தா என்னை ஏன் கூப்பிட்டிருக்கப் போறீங்க?  இல்லையா?"

மௌனமாய் தலையசைத்தேன்.  ஐநூறு ரூபாயா?  இது சமபந்தமான ஒரு குட்டிக் கதையும் இதேபோல நான் கேள்விப்பட்டிருக்கிறேன்.  கே ஜி எஸ்ஸும் இதே மாதிரி அவர் சர்வீஸில் ஒரு சம்பவம் சொல்லி இருக்கிறார்.

பையில் தன் உபகரணங்களை சேமித்துக் கொண்ட மணிமாறன் - அதுதான் அவர் பெயர் - என்னைப் பார்த்து புன்னகைத்து, "இருநூறு ரூபாய் போடுங்க" என்று சொல்லி  "கதவை மூடும்போது கைப்பிடியை திருகாமல் அப்படியே அடிக்கற மாதிரி மூடுங்கள்.  திறக்கும்போது மட்டும் கைப்பிடியை திருகினால் போதும்" என்று ஒரு டிப்ஸும் தந்து  புறப்பட்டார்.

=========================================================================================

ஜீவி ஸார் இது மாதிரி போட்டி அறிவிப்புகளை எபியில் பகிர்ந்து கொள்ளலாமே என்று சொல்லி இருக்கிறார்...

============================================================================================

கலைஞானம் அவர்களின் ஆதங்கம்...!

"பாகவதர் தன் காதலியை தூக்கி கட்டிலில் போட்ட 'அம்பிகாபதி' படத்தைப் பார்த்து யாரோ ஒருவர் தன் மனைவியை தூக்கி கட்டிலில் போட்டு இடுப்பை ஒடித்த விஷயம் என் காதிற்கு எட்டாமல் இருந்திருந்தால்... நான் மிளகாப் பழம் திருடி விற்று அந்தப் படத்தைப் பார்த்திருக்க மாட்டேன். தாத்தாவிடம் அடி வாங்கியிருக்கமாட்டேன். ஊரைவிட்டு ஓடியிருக்க மாட்டேன். என் அக்கா கண்ணில் பட்டிருக்கமாட்டேன். அக்கா என்னை மதுரைக்கு க்கு அழைத்துச் சென்றிருக்காது. இதனால் மாமா என்னை அடித்திருக்க மாட்டார். அக்காவும், மாமாவை விட்டு வடக்குப்பட்டி வந்திருக்காது. கொள்ளை நோயால் செத்திருக்காது. ஆனால் என் படம் பார்க்கும் ஆசை... என் அக்காவின் மரணத்திற்கு மூலகாரணமாய் அமைந்துவிட்டதே... என்கிற குற்ற உணர்ச்சி. வழிந்த கண்ணீரை துடைத்துக் கொண்டு திரும்பினேன். சுவரில் 'கண்ணகி' பட போஸ்டரில் கண்ணாம்பா ஆவேசமாக சிலம்புடன் நின்றார்.

மறுபடியும் எனக்கு சினிமா பைத்தியம் பிடித்தது."

தனது திரையுலக அனுபவங்கள் பற்றி சொல்லும் புத்தகத்தில் திரு கலைஞானம்.  அவர் சொல்லி இருக்கும் அனுபவங்களை விலாவாரியாக ஒவ்வொன்றையும் எழுதி இருக்கிறார்.

======================================================================================

அழையாமல்

வா மழையே.......

மனம் வறண்ட மக்களின்

வனம் அழித்த செயலை

மன்னித்து

மண் காக்க, வளம் காக்க

மண் நனைக்க, மனம் நனைக்க

மழையே, வா!

இயற்கையை மீறும்

இவ்வுலக மக்களின்

விஞ்ஞான இம்சையை

அஞ்ஞான அம்சமாய் நினைத்து

மனம் குளிர வைக்க

மழையே, வா

இந்தியர்கள் என்ற நிலை மறந்து

மொழியால் பிரிந்து

நீர் தடுக்கும்

நீசர்கள் செயல் மாற,

மாறி மனம் வருந்த,

பயிர் செழிக்க

கரு மேகப்

படையெடுத்து

மழையே, வா

பஞ்சம் என்ற நிலையால்

மீண்டும் பூமியில்

வஞ்சம் பரவச் செய்ய வேண்டாம்

நெஞ்சம் பதற வேண்டுகிறோம்

கொஞ்சம் இரங்கி

வா மழையே

கண் நனைய வேண்டுகிறோம்

மண்குளிர

வா மழையே... 2013

இங்கு வேண்டாம்...

இங்கில்லை...

இங்கும் வேண்டாம்..

எங்கு பொழியவேண்டும்

என்கிற முடிவு

தங்களிடம் இருப்பதாகவே

நம்பி

நகர்ந்துகொண்டிருக்கின்றன

மேகங்கள் - 2020

=============================================================================================

1986 ல் தயாரிப்பாளர் கோவைத்தம்பிக்கும், இளையராஜாவுக்கும் ஏதோ மனத்தாங்கல் ஏற்பட்டு பொதுவெளியில் சண்டையிட்டு பிரிந்ததாய் கேள்வி.  ஆயிரம் பூக்கள் மலரட்டும் படத்துக்கு இசை வி எஸ் நரசிம்மன்.  பாடல்கள் ஹிட் ஆகி படமும் வெற்றி பெற்றது.  மோகன் சீதா நடித்திருந்தார்கள்.  அதிலிருந்து இரண்டு பாடல்கள்.  

பாடல் தளத்தில் ஒரு ரசிகரின் ரசனை....  பரிமள்ஜெய் 

V.S.நரசிம்மன் அவர்களின் அற்புதமான மெட்டமைப்பு. வாஸந்தி ராகத்தின் அடிப்படையில் அமைக்கப் பட்ட மெட்டு. நரசிம்மன் ஐயா சிறந்த வயலின் இசைக் கலைஞர் என்பதால் அந்த நாதமே இதயத்தை அதிகம் மீட்டுகிறது. தாளக் கட்டு இந்த சோகத்தை இன்னும் அதிகப் படுத்துகிறது. SPB SIR போல இந்த பாடலை இத்தனை உணர்ச்சியோடு , எழுத்துக்கு கூட கனம் கொடுத்து யாராலும் பாட முடியாது என்றே நான் நினைக்கிறேன். "நீ கேட்கலாம் யாவுமே கிடைக்காது.." வரியைப் பாடும் போது அந்த விரக்தி, சலிப்பு அத்தனையும் கொட்டி இருப்பார். "உன் வீணையில் கேட்கலாம் வேறு கீதம்.. உன் பாடலில் சேரலாம் வேறு ராகம்.. இதைத் தானோ தேவன் நினைத்தான்.." வாலி ஐயாவின் வரிகள் கண்களில் நீர் வார்க்கின்றன.

நிசப்தமான இந்த இரவில் இந்த பாடலை இத்தனை தெளிவான பதிவில் தந்து, நாடி நரம்பெங்கும் சோகம் பாய்ச்சி, நெகிழச் செய்து விட்டீர்களே.! பாடல் முடிந்தும் மீண்டு வர முடியவில்லை. அருமையான பதிவுக்கு நன்றிகள்

இரண்டாவதுக்கு பாடலாக மேகம் பாடலா, பூமேடையோ பாடலா என்று பூவா தலையா போட்டுப் பார்த்து மேகம் அந்த இகம் பாடலையே இரண்டாவது பாடலாய் தெரிவு செய்தேன்!! 

========================================================================================

இந்திய டாக்டர் துவாரகநாத் கோட்னிசுக்கு நினைவு மண்டபம் கட்டி சீனா மரியாதை

பீஜிங்: சீனா - ஜப்பான் இடையே, 1937ல் நடந்த போரின் போது சீன போர்க்களத்தில் பணியாற்றி நுாற்றுக்கணக்கான உயிர்களை காப்பாற்றிய இந்திய டாக்டர் துவாரகநாத் கோட்னிஸை கவுரவிக்கும் விதமாக, சீனாவின் ஹெபே மாகாணத்தில் அவரது பெயரில் நினைவு மண்டபத்தை அந்நாட்டு அரசு திறந்துள்ளது.  சீனா - ஜப்பான் இடையே, 1937 - 45 காலகட்டத்தில் போர் நடந்தது.

சீனாவின் நண்பர்  : ம் சீன தலைவர்களின் வேண்டுகோளுக்கு இணங்க, ஐந்து தன்னார்வ டாக்டர்கள் அடங்கிய மருத்துவ உ தவிக்குழுவை இந்திய தேசிய காங்கிரஸ் சீனாவுக்கு அனுப்பி வைத்தது.  இந்த குழுவில், நம் நாட்டைச் சேர்ந்த டாக்டர் துவாரகநாத் கோட்னிஸ் இடம் பெற்று இருந்தார்.  இந்த குழு, போரில் காயம் அடைந்த சீன வீரர்களுக்கு தேவையான மருத்துவ சிகிச்சைகளை அளித்தது. ஒரு கட்டத்தில் கோட்னிஸ் உடன் சென்ற டாக்டர்கள் இந்தியா திரும்பினர்.  ஆனால், கோட்னிஸ் அங்கேயே தங்கி போர்க்களத்தில் பணியாற்றினார்.  

மின்சாரம் இல்லாத நிலையிலும் அறுவை சிகிச்சைகளை செய்து, ஒரு நாளில், 18 மணி நேரம் உழைத்தார். 1,000க்கும் மேற்பட்ட சீன வீரர்களின் உயிரை காப்பாற்றினார்.  உள்ளுர் மருத்துவர்களுக்கும் பயிற்சி அளித்தார். அவருக்கு உதவியாக இருந்த சீன நர்ஸ் குவோ கிங்லானை, 1941ல் மணந்தார்.  போர் அழுத்தங்களால் அவரின் குழந்தை பருவ வலிப்பு நோய் தீவிரமடைந்தது.  கடந்த 1942 டிச., 9ல் சீனாவின் ஹெபே மாகாணத்தின் குவோலியாங்லியாங் கிராமத்தில், அறுவை சிகிச்சை செய்யும்போதே மயங்கி விழுந்து உயிரிழந்தார். 

அப்போது அவருக்கு வயது 32.  சீனாவின் மாமனிதராக கோட்னிஸ் போற்றப்பட்டார். சீன கம்யூனிஸ்ட் தலைவரான மா சேதுங் வெளியிட்ட இரங்கல் குறிப்பில், 'சீனாவின் நண்பர்' என கோட்னிசுக்கு புகழாரம் சூட்டினார்.  அவரது சேவை குறித்து, 'இந்தியாவில் இருந்து வந்த டாக்டர் கோட்னிஸ்' என்ற புத்தகம் 1941ல் வெளியிடப்பட்டது.  சக்திவாய்ந்த சின்னம்  :  கடந்த, 1949க்கு பின் கோட்னிஸ் பெயரில் சீனா ஒரு மருத்துவ கல்லுாரியை கட்டியதுடன், அவரது உருவம் பொறித்த அஞ்சல் தலை வெளியிட்டு சிறப்பித்தது. மேலும், சின்ஜியாங் மாகாணத்தில் உள்ள ஒரு நகருக்கு கோட்னிஸ் பெயரை சூட்டியது.  கோட்னிஸ், இந்திய - சீன நட்புறவின் ஒரு சக்திவாய்ந்த சின்னமாக இன்று வரை திகழ்ந்து வருகிறார்.  

இந்நிலையில், சீனாவின் ஹெபே மாகாணத்தில் டாக்டர் துவாரகநாத் கோட்னிஸ் பெயரில் நினைவு மண்டபம் கட்டிய சீன அரசு, அதை சில தினங்களுக்கு முன் திறந்து மரியாதை செய்துள்ளது.

==============================================================

கடலுக்கு அடியில் அலைகளின் தாலாட்டில் உறங்கும் புதுச்சேரியின் 2.5 கி.மீ., வரலாற்று சுவடு அந்த நாள் ஞாபகம்... நெஞ்சிலே வந்ததே...

க டல் அலைகளுக்குள் எத்தனையோ நாகரிகங்கள் பிறந்து, வளர்ந்து, மறைந்து விட்டன. அந்த மறைந்த நகரங்களின் மவுனமான கதைகளையும், பண்பாட்டையும் மீட்டெடுக்கவும் ஒவ்வொரு நாடும் முயல்கின்றன.

அத்தகைய ஒரு வர லாற்றுத் தேடலின் மையமாக இன்றைக்கும் புதுச்சேரி கடல் திகழ்கிறது. சங்க இலக்கியங்களில் பெருமையாக பேசப்படும், காவி ரிப்பூம்பட்டினம் எனும் பூம்புகார் கடலில் மூழ்கியது என்பது இன்று வரலாற்று உண்மையாக உறுதிப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. பூம்புகார் மட்டுமல்ல; அதனுடன் சமகாலத்தில் திகழ்ந்த பல துறைமுக நகரங்களும் அதே கடல் கொந்தளிப்பில் மறைந்திருக்கலாம் என்ற கருத்து நீண் ட காலமாக வரலாற்று ஆசிரியர்களிடையே நிலவி வருகிறது. அந்த வரிசையில் முக்கியமாகக் கருதப்படுவது - சங்ககாலத் துறைமுகமான பு துச்சேரியின் பொதுக்கே.

பூம்புகாரின் சமகால நகரமாகக் கருதப்படும் பொதுக்கேவும் கடலில் மூழ்கியிருக்கலாம் என்ற கருதுகோளின் அடிப்படையில், இந்தியத் தொல்பொருள் துறை 2007ம் ஆண்டு புதுச்சேரி கடற்பகுதியில் ஒரு கடலாய்வை மேற்கொண்டதாகக் கூறப்படுகிறது. ஆனால் அந்த ஆய்வின் முழுமையான அறிக்கைகளோ, தெளிவான தரவுகளோ இன்று வரை பொதுமக்கள் அறியும் வகையில் வெளிவரவில்லை. அதனால் பொதுக்கே என்பது இலக்கியங்களில் வாழ்ந்த ஒரு பெயராக மட்டுமே நீண்ட காலம் இருந்தது.

கடலுக்குள் கண்டுபிடிக்கப்பட்ட மாபெரும் மதில் இந்த மவுனத்தை உடைத்ததுள்ளது.

இது ஒரு தற்செயலான கண்டுபிடிப்பு. புதுச்சேரியில் டெம்பில் அட்வென்சர் என்ற 'ஸ்கூபா டைவிங்' பள்ளியை நடத்தி வரும் அரவிந்த், தனது மாணவர்களுடன் கடலுக்குள் பயிற்சி மேற்கொண்டபோது, கரையிலிருந்து சுமார் 16 கி.மீ., தொலைவில், 42 மீட்டர் ஆழத்தில், கடலின் அடியில் பரந்து விரிந்த ஒரு பிரமாண்டமான நீண்ட மதிற்சுவரைக் கண்டுள்ளார்.

அந்தக் காட்சி, கடலுக்குள் மூச்சை நிறுத்தும் அதிசயம் போல இருந்தது. 2.5 கி.மீ., துாரமுள்ள அந்த மதில், காலத்தின் கொடுமையையும் கடலின் தாக்குதலையும் தாங்கி இன்றும் நிமிர்ந்து நிற்பது போலத் தோன்றியது. அதன் ஒரு பகுதி அரிக்கமேடு முகத்துவாரம் வரையிலும், மற்றொரு பகுதி புதுச்சேரியின் எல்லையிலுள்ள நரம்பை பகுதி வரையிலும் நீள்கிறது.

அந்த மதிலுக்கு அருகே, மரக்கலங்கள் சென்று வரக்கூடிய வகையிலான ஒரு கால்வாய் இருந்ததற்கான தடயங்களும் காணப்பட்டுள்ளன. இதன் அடிப்படையில், அந்த மதில் ஒரு கோட்டையின் சுவராகவோ அல்லது கடல் நீர் தடுப்புச் சுவராகவோ இருந்திருக்கலாம் என, அரவிந்த் கருத்து தெரிவித்தார்.

அந்தக் கண்டுபிடிப்புக்கு அவர் தந்த பெயர் 'அரவிந்த் வால்'.

தாலமியும், பிளினியும் தங்கள் வரலாற்றுக் குறிப்புகளில், காவிரிப்பூம்பட்டினத்தை அடுத்து பொதுக்கே, அதனையடுத்து சோபட்டனம் இருப்பதாகத் தெளிவாகக் குறிப்பிடுகின்றனர். புவியியல் ஆய்வுகளின் அடிப்படையில், கடலுக்குள் கண்டெடுக்கப்பட்ட இந்த மதில் சோபட்டனம் ஆக இருக்க முடியாது என்பது தெரிய வருகிறது. சோபட்மா எனப்படும் எயிற்பட்டினம் இன்றைய மரக்காணம் பகுதி என்பதைக் குறித்து இலக்கியச் சான்றுகளும், அகழ்வாய்வு ஆதாரங்களும் தொல்லியலாளர்களால் ஏற்கனவே நிரூபிக்கப்பட்டுள்ளன.

ஆகவே, காவிரிப்பூம்பட்டினத்துக்கும் சோபட்மாவுக்கும் இடையில் இருப்பதாகக் கூறப்படும் பொதுக்கே என்ற துறைமுகத்துடன் இந்த மதில் தொடர்புடையதாக இருக்கலாம் என்ற கருத்து மேலும் வலுப்பெறுகிறது.

இதுவரை கற்பனையிலும், இலக்கியங்களிலும் மட்டுமே வாழ்ந்த பொதுக்கே, இந்த மதிலின் மூலம் முதல் முறையாக கடலின் அடியில் இருந்து தன் இருப்பை அறிவித்திருக்கிறது. இது கடலில் மூழ்கிய பொதுக்கே துறைமுகத்தின் முதல் தொல்லியல் தடயமாக இருக்க வாய்ப்புள்ளது.

இந்த புதுச்சேரி கடற்பகுதியில், இந்தியக் கடல்சார் தொல்லியல் துறையும், தஞ்சை தமிழ்ப் பல்கலைக்கழகமும் இணைந்து, திட்டமிட்ட மற்றும் அறிவியல் அடிப்படையிலான ஆய்வுகளை மேற்கொண்டால், சங்க இலக்கியங்களில் அதிகம் பேசப்படாத பொதுக்கே துறைமுகம் பற்றிய பல அரிய உண்மைகள் வெளிப்படும்.

அந்த ஆய்வுகள் மூலம், பொதுக்கே என்பது ஒரு சிறு துறைமுகம் அல்ல; அது ஒரு நகர நாகரிகம், கடல் வணிகத்தின் மையம், தமிழரின் தொழில்நுட்ப அறிவின் சாட்சி என்பதும் நிரூபிக்கப்படும். அப்போது கடலின் அடியில் மறைந்திருந்த பொதுக்கே, மீண்டும் வரலாற்றின் மேடையில் தலை நிமிர்ந்து நிற்கும்.

புதுச்சேரி கடல் இன்று மவுனமாக கரையில் மோதி விளையாடி கொண்டு இருக்கலாம். ஆனால் அதன் அடியில், புதுச்சேரியின் பெருமை இன்னும் உயிரோடு இருக்கிறது.

அதை வெளிக்கொணர வேண்டியது - புதுச்சேரி அரசின் கடமை.

==========================================================================================================

'தில்லானா மோகனாம்பாள்’ படத்தைத் தயாரிக்க முடிவு செய்த ஏபிஎன் வைத்தி என்ற பிம்ப் வேடத்தில் ‘கூட்டி’க் கொடுக்கும் ஏஜெண்டாக நாகேஷ் நடித்தால் நன்றாக இருக்கும் என்று மேனேஜரை அனுப்பி கால்ஷீட் கேட்டு வரச் சொன்னார்.

புகழின் உச்சத்தில் நாகேஷ் இருந்த அந்த நேரத்தில், குடும்பத்தில் ஒரு கொலை விழுந்து, போலீஸ் மாமனார், மாமியார், மைத்துனர்கள் என்று ஒவ்வொருவராக அழைத்துக் கடுமையாக விசாரித்துக் கொண்டிருக்கிறார்கள்.

இந்தச் சமயத்தில் ஏபிஎன் மேனேஜர் போய் நிற்கிறார். ‘இந்த வழக்கில் ஒரு வேளை என்னையும் போலீஸ் கைது செய்யலாம். நான் பாதியில் உள்ளே போய்விட்டால் படம் நின்று விடும். என்னால உங்களுக்கு தர்மசங்கடம் வேண்டாம். வேறு நடிகரைப் பாருங்கள்!’ என்று சொல்லி அனுப்பினார்.

மேனேஜர் இதைச் சொன்னதும், 'அப்படி ஏதாவது அசம்பாவிதம் நடந்துச்சுன்னா, அவர் விடுதலையாகி வெளியே வந்ததுக்கப்புறம் நாகேஷ் சீன்களை ஷூட் பண்ணிக்கலாம். நாகேஷ் இல்லாம மோகனாம்பாள் படம் வராது. போய் அட்வான்ஸ் குடுத்திட்டு வாங்க!'ன்னு ஏபிஎன் சொன்னதைக் கேட்டு, 'என் மேல அவரு இவ்வளவு நம்பிக்கை வச்சிருக்காரா?'ன்னு கண்ணீர் விட்டு அழுதார் நாகேஷ்.

அவர் நடிக்காத கம்பெனியோ -அவர் போடாத வேஷமோ- அவரை டைரக்ட் பண்ணாத டைரக்டரோ- அவர் கூட 40 வருடத்தில் நடிக்காத ஹீரோவோ யாருமே இருக்க முடியாது. 1000க்கும் மேல் படங்கள், ‘காக்கும் கரங்கள்’ என் முதல் படம், 'பூவெல்லாம் உன் வாசம்' 192-வது படம். முதல் படத்திலும் இருந்தாரு. 192-வது படத்திலும் நாகேஷ் இருந்தாரு. இடையில் கிட்டத்தட்ட 30 படங்களில் நாங்கள் சேர்ந்து நடிச்சிருக்கோம்.

என்னை அழகுப் பையான்னுதான் ரொம்ப வருஷம் கூப்பிடுவாரு. கடைசி நாட்களில் கவுண்டரே என்று செல்லமா கூப்பிடுவாரு.

திடீர்னு ஒருநாள் சீதம்மா கல்யாண மண்டபத்துக்கு 10 நிமிஷம் வந்திட்டுப் போப்பான்னு கூப்பிட்டாரு.

மொபரீஸ் ரோட்ல உள்ள அந்த மண்டபத்துக்குப் போனேன். அவர் பேரனுக்கு பூணூல் கல்யாணம் நடந்திட்டிருந்தது. ‘பையனை ஆசீர்வதிச்சுட்டுப் போ!’ன்னாரு.

மனுஷங்க வாழ்க்கையில விபத்துங்கிறது பலவிதமா நடக்குது. என் வாழ்க்கையில் காதல்ங்கிற பேர்ல அந்த விபத்து நடந்தது.

‘கிறிஸ்தவப் பெண் ரெஜினா. நான் கன்னட பிராமணன். என் பேரை பீட்டர்னு மாத்தி கல்யாணம் பண்ணி வச்சாங்க. எப்படியோ திசைமாறிப் போன வாழ்க்கை- மீண்டும் பழைய பாதைக்கே வந்திருச்சு. என் பேரன் உபநயனம் பண்ணி என் வம்சத்தை விருத்தி செய்யப்போறான். இனி நான் நிம்மதியா கண்ணை மூடலாம்’ன்னு சொன்னார்.

நாகேஷ் புகைப்பழக்கம், மதுப்பழக்கம் உள்ளவர்னு எல்லோருக்கும் தெரியும். அதையெல்லாம் தவிர்த்திருந்தா ஒரு வேளை அந்த ஸ்ட்ரெஸ்லயே அவர் தற்கொலை கூட பண்ணியிருக்க வாய்ப்புண்டு என்று நினைப்பேன்.

2009 -ஜனவரி 26-ம் தேதி ‘கம்பன் என் காதலன்’ ங்கிற தலைப்பில ஈரோடு திண்டல் வேளாளர் கல்லூரியில நான் கம்பராமாயண உரை 8000 பேர் முன்னாடி நிகழ்த்தி விட்டு, 31-ம் தேதி தமிழ்ச்சங்கம் நிகழ்ச்சியில் கலந்து கொள்ள டெல்லியிலிருந்தபோது நாகேஷ் உலக வாழ்க்கையிலிருந்து விடுபட்டுப் போய் விட்டார்ங்கிற செய்தி வந்திச்சு.

என் நிகழ்ச்சியின் தொடக்கத்தில் இதை அறிவித்து ஒரு நிமிடம் மெளனம் அனுசரித்தபின் என் உரையைத் தொடங்கினேன்.

சென்னை வந்து நாகேஷ் இல்லம் போனேன். பரந்து விரிந்து வெறிச்சோடி கிடந்த ஹாலில் நடுவில் மாலையுடன் ஓரு படம். நான் வரைந்த நாகேஷின் ஓவியம். அந்த ஒன்றே ஒன்றுதான் அந்த வீட்டில் வைக்கப்படிருந்தது.

1970-ஜனவரி 6-ம் தேதி அந்த ஓவியத்தை நான் வரைந்து முடித்து நாகேஷ் கையில், ‘இது என் அன்பளிப்பு!’ என்று கொடுத்தபோது, அதைக் கண்ணில் ஒற்றிக் கொண்டு அவர் வாங்கிக் கொண்டது படமாக அப்போது மனதில் வந்து நின்றது.

- சிவக்குமார்

நன்றி: இந்து தமிழ்திசை நன்றி R கந்தசாமி ஸார்

====================================================================================

இவை ஓவியங்களுக்காகத்தானே தவிர, கதை படிப்பதற்கல்ல! 

 

இந்த TSR ஊறுகாய்.... இன்னும் என் நாக்கில் அந்த ருசியின் மீதம் இருக்கிறது.  இப்போது கிடைப்பதில்லை.