நாங்கள் தரிசனம் செய்த கோயில்கள் - கங்கைகொண்ட சோழபுரம் - நெல்லைத்தமிழன்

 

மாளிகைமேடு. 

இதுவரை நான் பார்த்திராத, எல்லோரும் இராஜராஜ சோழனுக்கு தஞ்சை பெரிய கோயிலை அமைக்க உத்வேகமாக இருந்தது, காஞ்சி கைலாசநாதர் கோயில் என்பதால்,  அதனைக் காணச் சென்றேன்.  இந்தக் கோயிலையும், பரமேச்வர விண்ணகரம் என்று அழைக்கப்படும் வைகுந்தப் பெருமாள் கோயிலையும் ஒருசேரக் காணவேண்டும். அப்போதுதான் பல்லவர்களின் மகோன்னதம் தெரியும். அதனால் இந்தக் கோயில்களைப் பார்த்த பிறகு கும்பகோணம் சாரங்கபாணி கோயில் மற்றும் இராமஸ்வாமி கோயிலைப் பார்ப்போம்.  என்று சென்றவாரம் முடித்திருந்தேன். (இதனை பல மாதங்களுக்கு முன்பே எழுதியிருந்தேன். ஆனால் முழுமையாக எழுதி முடியவில்லை என்பதால்-அதாவது நான் பத்து அல்லது பன்னிரண்டு பகுதிகளையும் தொடர்ந்து எழுதி அவற்றை ஒருசேர கௌதமன் சாருக்கு அனுப்புவேன். சில சமயங்களில், உடனே நேரம் கிடைத்தால் இன்னும் பத்து பகுதிகள் அனுப்பிவிடுவேன். சில சமயங்களில் படங்களைக் கோர்த்து சில பகுதிகளில் மாத்திரம் டெக்ஸ்ட் எழுதியிருப்பேன். அதனால் பிறகு தொடர்ந்து எழுதும்போது அவற்றில் மாற்றம் செய்வதும், அடுத்த பகுதிக்கு வேறு கோயிலையோ இடங்களையோ முதலில் எழுதலாம் என்று எண்ணுவதும் நடக்கும்).

2026 ஃபெப்ருவரியில் கும்பகோணம் சென்றிருந்தபோது, வைணவ குரு பரம்பரை சம்பந்தமான இடங்களுக்குச் செல்லவேண்டும், வைணவ ஆச்சார்யர்களின் திருவரசுகளுக்குச் செல்லவேண்டும் என்று நினைத்திருந்தேன். அப்போது முன்பு சென்றபோது காணவிட்டுப்போன மாளிகை மேட்டையும் பார்க்கவேண்டும் என்று நினைத்திருந்தேன். காலையில் நேராக காட்டுமன்னார் கோயிலுக்குச் சென்று அங்கு தரிசனம் முடித்த பிறகு, அங்கிருந்து குருகைக்காவலப்பர் திருவரசுக்குச் சென்றுவிட்டு பிறகு நாதமுனிகள் திருவரசுக்குச் சென்றோம். அது கங்கைகொண்ட சோழபுரம் கோயிலிலிருந்து நடக்கும் தூரம் என்று போட்டிருந்ததால், பளீர் என்று தெரிந்த கங்கைகொண்ட சோழபுரம் கோயிலுக்குச் செல்லாமல் அருகிலிருந்த நாதமுனிகள் திருவரசுக்குச் சென்றோம்.  நாதமுனிகள் திருவரசைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தவர், எங்களிடம், அருகில் பள்ளிகொண்ட பெருமாள் கோயில் நெல்லித்தோப்பில் இருக்கிறது, 3-4 கிமீட்டர் தூரம்தான், அதனால் அங்கு சென்று தரிசனம் செய்துவிட்டு பிறகு மற்ற இடங்களுக்குச் செல்லுங்கள் என்றார். அதன்படி அந்த இடங்களையெல்லாம் பார்த்துவிட்டு, பிறகு கங்கைகொண்ட சோழபுரம் கோயிலைப் பார்த்தபிறகு திரும்ப ஆரம்பித்தோம். மூன்று கிமீ தூரம் கடந்த பிறகு மனைவி, ஏதோ ஒரு ‘மேடு’ என்ற ஊரைப் பார்த்துவிட்டு, மாளிகை மேட்டுக்குச் செல்லணும் என்று சொன்னீர்களே என நினைவுபடுத்தினார். அதன்படி வண்டியைத் திருப்பி கங்கைகொண்ட சோழபுரம் கோயிலின் பின்பகுதியில் (அதற்கு கோயிலிலிருந்து  3 கிமீ தூரம் செல்லவேண்டும்) அமைந்துள்ள மாளிகை மேடு என்ற இட த்திற்குச் சென்றோம். பெரிய எதிர்பார்ப்பு இல்லை என்றாலும், அந்த இடத்திற்குச் சென்று அதில் கால் வைக்கவேண்டும் என்ற ஆசை இருந்ததால் சென்றேன். சோழர் காலக் கோயில்கள் என்ற தலைப்பு இருப்பதால், அதனைத் தொடர்ந்து பள்ளிகொண்ட பெருமாள் கோயிலைப் பற்றியும் எழுதிவிட்டுத்தான் பல்லவர் வரலாற்றுக்குள் புகும் எண்ணம் இருக்கிறது.

கங்கைகொண்ட சோழபுரக் கோயிலிலிருந்து நெடுஞ்சாலைக்கு வந்த பிறகு, குருவாலப்பர் என்று அழைக்கப்படும் ஊரின் விலக்கில் சுமார் 1 கிமீட்டர் தூரம் சென்றால் மாளிகை மேடு என்று அழைக்கப்படும் இடம் வருகிறது.

இராஜேந்திர சோழன் படை வடபுலத்துக்குச் சென்று கங்கையைத் தாண்டி வெற்றி பெற்றதன் நினைவாக கங்கைகொண்ட சோழீச்வரம் என்ற கோயிலும், கங்கைகொண்ட சோழபுரம் என்ற நகரும் நிர்மாணிக்கப்பட்டதை அறிவோம். அதுதான் ராஜேந்திரனின் தலைநகரமாக இருந்தது (சாளுக்கிய சோழர்கள் ஆட்சியின்போதும் கங்கைகொண்ட சோழபுரமே தலைநகரமாக இருந்தது)

தந்தை இராஜராஜ சோழன் காலத்தில் தஞ்சையில் பெரிய அரண்மனை இருந்தது. அது தவிர, பழையாறையில் பெரிய அரண்மனை இருந்தது. பழையாறையில் நான்கு பெரிய சிவன் கோயில்களும் இருந்த ன. பழையாறையில் இருந்த அரண்மனை பிற்காலத்தில் முழுவதுமாகச் சிதைந்து தற்போது வயல்வெளியாக உள்ளது. அந்த அரண்மனையில்தான் இராஜராஜனின் பாட்டி செம்பியன் மாதேவியாரும் தமக்கை குந்தவையும் வாழ்ந்தனர். ராஜராஜனின் மனைவி வானவன் மாதேவியும் அந்த அரண்மனையில்தான் வாழ்ந்துவந்தார். அவருடைய குமாரன் இராஜேந்திரன்.

கல்வி இல்லாதவன் செல்வந்தனாக இருந்தாலும் புகழ் பெறுவதில்லை. அதனால்தான் அரச குமாரர்களுக்கு நல்ல கல்வி போதிக்கப்பட்டுவந்தது. (இதற்கு அக்பர் போல சில விதிவிலக்குகள் உண்டு) செல்வத்தைவிட, அதிகாரத்தைவிட கல்வி பெரியதா?

மன்னனும் மாசறக் கற்றோனும் சீர்தூக்கின்

மன்னனிற் கற்றோன் சிறப்புடையன் – மன்னர்க்கு

தன் தேசம் அல்லால் சிறப்பில்லை கற்றோர்க்குச்

சென்ற இடமெல்லாம் சிறப்பு. 

என்ற பாட்டால் கல்வி எவ்வளவு முக்கியம் என்பதை அறியலாம்.  நாலடியார், கல்வியைப் பற்றிச் சொல்லும்போது,  அன்னம் நீரை விட்டுவிட்டுப் பாலை மாத்திரம் பருகுவது போல, வாழ்நாளில் கிடைக்கும் குறைவான நேரத்தில், நல்ல நூல்களைக் கற்கவேண்டும் என்று அறிவுறுத்துகிறது.

கல்வி கரையில கற்பவர் நாள் சில
மெல்ல நினைக்கின் பிணி பல - தெள்ளிதின்
ஆராய்ந்து அமைவுடைய கற்பவே நீரொழியப்
பாலுண் குருகின் தெரிந்து.

இப்படிக் கற்றதனால்தான் இராஜேந்திரன், பண்டித சோழன் என்று புகழ்பெற்றான். தந்தை இராஜேந்திர சோழனும், திருமுறை கண்ட சோழன் என்று புகழ் பெற்றது, அவனுடைய கல்வியறிவினால், திருமுறைகளைக் கண்டறிந்து அதனைச் சீர் செய்யும் பொறுப்பை நம்பியாண்டார் நம்பியிடம் ஒப்படைத்து, அதன் காரணமாக சைவ சமயத்திற்குப் பெரும் சிறப்பு செய்ததனால்தான்.

ராஜேந்திரன் பிறந்து பதினைந்து ஆண்டுகள் கழித்துத்தான் ராஜராஜன் பட்ட திற்கு வந்தான். தந்தை சுமார் முப்பது ஆண்டுகள் அரசாண்ட பிறகு ராஜேந்திர சோழன் பட்டத்திற்கு வந்தான்.  பட்டத்திற்கு வரும்போது ராஜேந்திர சோழனுக்கு ஏறத்தாழ 45 வயது.

ராஜராஜன் பட்டத்திற்கு வந்து ஐந்து ஆண்டுகளில் ராஜேந்திர சோழன் இளவரசனாக முடிசூட்டப்பட்டான் (சுமார் 20 வயது).  போருக்குத் தலைமை தாங்கி, பாண்டிய அரசன், அவனுக்குத் துணையாக வந்த இலங்கை மன்ன ன் மற்றும் சேரர் படையை ஒடுக்கினான். பிறகு மேற்குத்தொடர்ச்சி மலை வழியாகச் சென்று சேர அரசனுடன் போரிட்டு அவனை வீழ்த்தி, சேர நாட்டுத் துறைமுக நகரங்களையும் வீழ்த்தினான். அப்போதுதான் சேரநாடு முதல் முறையாக சோழ நாட்டிற்கு அடிமைப்பட்டது.

மேலைச் சாளுக்கியர்கள் என்பவர்கள், கர்நாடகாவின் கல்யாணி நகரைத் தலைநகராகக் கொண்டு தக்காணப் பீடபூமியை ஆண்ட புகழ் பெற்ற கன்னட அரச மரபினர். இவர்கள் அரசு இரண்டாம் தைலப்பனால் தோற்றுவிக்கப்பட்டது (960களில்) . இவரது மகன் சத்தியாசிரியன், 997ல் தொடங்கி பதினோரு வருடங்கள் ஆண்டவன். தந்தையின் ஆட்சியின்போதே இளவரசாக பல வருடங்கள் இருந்தவன்.  மேலைச் சாளுக்கிய நாடு, கிருஷ்ணா, துங்கபத்ரை ஆறுகளுக்கு வடக்குப் பகுதியை ஆண்டனர். இவர்களுடைய உறவினரான கீழைச் சாளுக்கியர் கோதாவரிக்கும் கிருஷ்ணாவுக்கும் இடைப்பட்ட நிலத்தை ஆண்டுவந்தனர். கீழைச்சாளுக்கியர்கள் ஆண்ட நிலம், வேங்கைநாடு என்று ராஜராஜன் காலத்தில் அறியப்பட்டுவந்தது.

சாளுக்கிய வம்சத்தில் புகழ் பெற்றிருந்தவன் இரண்டாம் புலிகேசி.  ஏழாம் நூற்றாண்டில் கங்க மன்னனைத் தன்னுடன் சேர்த்துக்கோண்டு பல்லவர்கள் மீது படையெடுத்து, அவர்கள் வசமிருந்த (முதலாம் மகேந்திரவர்ம பல்லவன்) வேங்கி நாட்டைக் கைப்பற்றி, அதற்கு தன்னுடைய தம்பியான விஷ்ணுவர்தனை அரசனாக்கினான். இப்படித்தான் கீழைச் சாளுக்கிய அரசு தோன்றியது. இவர்களின் தலைநகரம் வேங்கி என்பதால், அது வேங்கிநாடு என்று அழைக்கப்பட்டது.

பத்தாம் நூற்றாண்டில், (அதாவது 940-999 கதை), வேங்கி நாட்டு மன்னனாக இருந்தவன் தானார்ணவன். அவனுக்கு சக்திவர்மன் மற்றும் விமலாதித்தன் என்று இரண்டு மகன்கள். இந்த வரலாற்றை அடுத்த வாரம் பார்ப்போம்.

இதற்கிடையில் கங்கைகொண்ட சோழபுரம் அரண்மனை இருந்த பகுதியின் படங்களைப் பார்க்க ஆரம்பிக்கலாம்.  இந்த அரண்மனை, கங்கைகொண்ட சோழன் மாளிகை, முடிகொண்ட சோழன் மாளிகை, சோழ கேரளன் மாளிகை என்றெல்லாம் அழைக்கப்பட்டது.  இந்த அரண்மனையைப் பற்றிக் குறிப்பிடும் கல்வெட்டுகள் பொ.ஆ.1030லிருந்து பொ.ஆ. 1119 வரை இருக்கின்றன.  அதாவது குலோத்துங்கச் சோழன் மகன் விக்கிரம சோழன் காலம் வரை இந்த அரண்மனை உபயோகத்தில் இருந்திருக்கிறது (அதற்குப் பிறகும் இருந்திருக்க வேண்டும். கல்வெட்டுகள் கிடைக்கவில்லை). இந்த அரண்மனையிலிருந்து அரசாணைகள் பிறப்பித்த மன்னர்கள் ராஜேந்திர சோழன் முதல் குலோத்துங்கச் சோழன் வரை. இனி படப்பகுதி.

குருவாலப்பர் விலக்கிலிருந்து அரண்மனை மேடு செல்லும் பாதை. ஏதோ ஒற்றையடிப் பாதை போல ஆளரவமற்று இருந்தது.

இந்த இடம் தொல்லியல் துறையின் கீழ் வருவதை விளக்கும் பதாகை. அரண்மனை பல ஏக்கருக்குப் பரந்து விருந்து கிடந்ததாம். அரண்மனைச் சுவற்றிர்க்கும் கங்கைகொண்ட சோழீச்வரம் கோயிலுக்கும் சில மீட்டர் (10 மீட்டருக்குள்) இடைவெளிதானாம். இடையில் அகழி இருந்ததாகச் சொன்னார். அரண்மனையிலிருந்து பத்து நிமிட நடையில் கோவில் வந்துவிடும் என்றார்.

நிலத்திற்கு அந்தப் பகுதியில் மரங்களாக இருக்கும் இடமும் அரண்மனைப் பகுதிதானாம். ஆனால் அந்த இடம் இன்னொருவருக்குச் சொந்தமாக இருக்கிறதாம். பிற்காலத்தில் அந்த இடத்தையும் கையகப்படுத்தி அகழாய்வு செய்வார்களாக இருக்கும்.

நான் (ங்கள்) அரண்மனை அகழ்வாய்வு செய்யப்பட்ட பகுதியைப் பார்த்துக்கொண்டு புகைப்படங்கள் எடுத்துக்கொண்டு இருந்தேன். அப்போது அந்தப் பகுதியைக் கவனித்துக்கொள்பவர் வந்து இந்த இடங்களைப் பற்றி நிறைய விளக்கினார்.  பிறகு அவரே எங்களை சிற்பக் கூட த்திற்கும் கூட்டிச் சென்றார். வரலாற்றை இந்தப் பதிவுகளுக்காகப் படித்திருந்த தால் அவர் சொன்னதில் பல எனக்குச் சட் என்று புரிந்துவிட்டது. என்னாலும் சிலவற்றிர்க்கு காரணங்கள் சொல்ல முடிந்தது.

 

 

 

 

செங்கற்களால் கட்டப்பட்ட அடித்தளத்தின் மீது சரியாகப் பொருந்துமாறு கருங்கல் வைத்து அதன் மீது மரத்தால் அரண்மனை எழுப்பப்பட்டது என்று சொன்னார்கள்.

 

 

இந்த அரண்மனைப் பகுதி அகழ்வாய்வில் அதிகமாகக் கிடைத்தவை எல் வடிவத்தில் உள்ள கூரை ஓடுகளாம். இவை 26 செ.மீ வரை நீளமாகவும், தலைப் பகுதியில் கொக்கி போன்றும் காணப்படுகிறதாம். இவை அரண்மனையின் முகப்புப் பகுதியில் உபயோகித்த கூரை ஓடுகளாக இருக்கலாமாம்.

இந்த அரண்மனைப் பகுதியை அகழ்வாய்வு செய்தபோது, தந்தப் பொருட்கள் மற்றும் சீன தேசத்து பீங்கான் பொருட்கள் அதிக அளவில் கிடைத்ததாம்.  சோழர்கள், சீன தேசத்துடன் பத்தாம் நூற்றாண்டுக்கு முன்பிருந்தே வாணிபத் தொடர்பு கொண்டிருக்கவேண்டும். போர்சலைன் மற்றும் செலடைன் வகை பீங்கான் பானை ஓடுகள் இங்கு அதிக அளவில் கிடைத்தனவாம்.

இந்தப் பகுதிகளில் யானைத் தந்தத்தினால் செய்யப்பட்ட அலங்காரப் பொருட்கள் கிடைத்தமையால், இது அரண்மனைப் பகுதியாகத்தான் இருந்திருக்கவேண்டும் என்று சொன்னார். இவையெல்லாம் அலங்காரப் பொருட்களாம்.

நடுவில் ஓடை போலத் தெரிவது, அரண்மனை கழிவு நீர் செல்வதற்காக அமைக்கப்பட்ட பாதை என்று சொன்னார்.

அடிப்பகுதியின் கற்கள் தெரிகிறதா?

 

மிகப் பெரும் அரண்மனையின் அடிப்பகுதி (basement)

பல இடங்களை தார்ப்பாயினால் மூடி வைத்திருந்தார்கள். இன்னும் அகழ்வாய்வு மேற்கொள்ள வேண்டியிருக்கும்.

மாளிகை மேடு முழுவதுமாகவே ஆக்கிரமிப்பில்தான் இருந்த தாம். முன்பு அகழாய்வு செய்த இடத்தைத் தவிர, தற்போதைய அமைச்சர் தங்கம் தென்னரசு அவர்கள் 2021ல் இடத்தையும் வாங்கித் தந்து அகழாய்வு செய்ய பணமும் ஒதுக்கித் தந்தாராம்.

மாளிகை மேட்டைப் பார்த்த பிறகு அதன் எதிரே இருந்த சிற்பக் கூடத்திற்குச் சென்றோம். அந்த இடங்களைக் கவனித்துக்கொண்டிருந்தவர் எங்களை அங்கு கூட்டிச் சென்றார்.

அங்கு என்ன பார்த்தோம் என்பதை அடுத்த வாரம் காணலாம்.

(தொடரும்)