அன்றிரவு... - யார் அந்த அவர்கள்?

அன்றிரவு... 

அந்த நேரத்தில் ஒரு வதந்தி இருந்தது.  மூன்று நான்கு பேர்களாக கட்டுமஸ்தான திருடர்கள் குழு ஒன்று வீட்டுக்குள் நுழையும்.   தூங்கி கொண்டிருக்கும் ஆண்கள் ஒவ்வொருவரின் தலைமாட்டில் ஒருவன் அரிவாளுடன் நிற்பான்.  யாராவது சுதாரித்து எழுந்தாள் ஒரே போடு.  இன்னொருவன் வீட்டில் கிடைத்ததையெல்லாம் தேட்டை போட்டு சுருட்டுவான்.  எல்லோரும் சத்தமில்லாமல் சென்று விடுவார்கள்.

அது ஐம்பதுகளில் நடந்த கதை. உறவும் நட்புமாக ஒரு ஐந்தாறு பேர்கள் அந்த வீட்டில் தங்கி இருந்தார்கள்.  எல்லோரும் அப்போதுதான் வேலைக்கு சேர்ந்த புதிது.  அரட்டையும் சிரிப்புமாக கழிந்த நாட்கள்.

அன்று மாலை மேலே சொன்ன திருடர்கள் பற்றிதான் பேச்சு இருந்தது.  

ஆளாளுக்கு தெரிந்த கதையை தங்கள் கற்பனையுடன் சேர்த்துச் சொல்லி பீதியூட்டிக் கொண்டிருந்தார்கள்.  கற்பனையும் கலந்திருக்கிறது என்று தெரிந்தாலும் சுவாரஸ்யமாக சென்று கொண்டிருந்தது பேச்சு.

திடீரென்று அப்படியே பேச்சு அமானுஷ்யம் பக்கம் திரும்பியது.  பேய், பிசாசு, கொள்ளிவாய் பிசாசு என்றெல்லாம் பேச்சு ஓடிக் கொண்டிருந்தது.

அதென்ன 'கொள்ளிவாய்'?  'நல்லவாய்' என்றும் ஒன்று உண்டா என்ன..  பின்னால் சொல்கிறேன்!

பின்னாட்களில் இரவு வேளைகளில் பெரும்பண்ணையூரில் நாங்களும் தூரத்து வயல்வெளியில் கொள்ளிவாய் பிசாசு பார்த்திருக்கிறோம்.

     

ஊரே அடங்கி இருக்க, சமைத்ததைச் சாப்பிட்ட பிறகு ஒருவர் சொன்ன யோசனையின் படி 'வொய்ஜா போர்ட்' முயற்சிக்கலாம் என்று முடிவானது.  பாதி எதிர்ப்பு, பாதி ஆதரவு.  

"வேண்டாம் இந்த விபரீத விளையாட்டு" என்றனர் ஓரிருவர்.

"எங்களுக்கு முன்னரே அனுபவமிருக்கு...  சமயங்களில் நாம் அழைக்காத ஆவிகள் கூட சத்தமில்லாமல் இங்கு வந்து நின்று பார்க்கும்" என்றார் இன்னொருவர்.

"சில ஆவிகள் வந்து விடும்.  திரும்பிப் போச்சான்னு தெரியாது..  ரிஸ்க்கு" என்றார் முதலாமவர்.

முயற்சித்துப் பார்க்கலாம் என்று உற்சாகமாக ஆரம்பித்தவர்களில் ஓரிருவருக்கும் லேசான தயக்கம் வந்தது.

ஒருவர் தன் இடது புஜத்தில் கட்டியிருந்த சிவப்பு கலர் தாயத்தைக் காண்பித்தார்.   "துர்க்கை தாயத்து.  பக்கத்துல வரமுடியாது"

பாதி நம்பிக்கையோடு அதைப் பார்த்தாலும், அவருக்கு அருகில் உட்கார போட்டி இருந்தது.

"இரு..  எதற்கும் இருக்கட்டும்" ஒருவர் அங்கிருந்த இரும்பு ராட் ஒன்றை எடுத்து அருகில் சுவரில் சாய்த்து வைத்தார்.

இன்னொருவர் அங்கிருந்த இரண்டு விளக்குமாறுகளையும் எடுத்து பக்கத்துக்கு ஒன்றாக நிறுத்தினார்.

"இதெல்லாம் வச்சா?"

"பார்த்ததில்லையா...  காத்து கருப்பு அண்டாதிருக்க இதையெல்லாம்தான் வீட்டுல குழந்தைக்கு பக்கத்துல வைப்பாங்க..."

"குழந்தைக்கு ஓகே..  ஆனா நாம..."

"பூண்டு கூட வைப்பாங்க..  பூண்டு வாசனைக்கு பேய் பிசாசு அண்டாது"

சமையலறை சென்று பார்த்தால் இரண்டு மூன்று பல் பூண்டுதான் இருந்தது.  எனக்கு உனக்கு என்று போட்டி போட, ஒரு உடன்படிக்கைக்குப் பிறகு  அதுவும் பொதுவில் வைக்கப்பட்டது.

ஆமாம், அதென்ன வொய்ஜா போர்ட்?  எங்களுக்கு தெரியாதா என்கிறீர்களா?  அதுவும் சரிதான்......

======================================================================================

விஸ்வநாத் அண்ட் சன்ஸ்  = NetFlix  - OTT யில் பார்த்த படம் 

அப்பாவின் குணத்தால் திருமணம் செய்து கொள்ள விரும்பாத 40 வயது சூர்யா.  அவரைத்திருமணம் செய்துகொள்ள 'வாரிசு வேண்டும்' அஸ்திரம் பி;ரயோகிக்கும் அம்மா ராதிகா.  வாரிசுக்காக வெளிநாடு சென்று வாடகைத்தாய் மூலம் ஒரு குழந்தை "பெற்று" எடுத்து வரும் சூர்யா.  அந்தக் குழந்தைக்கு எதிர்பாராமல் வரும் நோய்.  அதற்கு தீர்வு அதன் ஒரிஜினல் தாய் வேண்டும் என்னும் அவசியம்.  20 வயதுதாய் துறுதுறு பைஜூ  வருகை.  பணத்துக்காக வந்தாலும் சூர்யாவின் குணங்களால் கவரப்படுகிறார்.  அவரையும் வீட்டில் எல்லோருக்கும் பிடிக்கிறது.  ஆனால்..

சமீபத்தில் நான் சுவாரஸ்யமாக பார்த்த ஒரு படம் விஷ்வநாத் அண்ட் சன்ஸ்.  சின்ன காரணங்களுக்காக படத்தை மிஸ் செய்ய வேண்டாம் என்பதே என் வேண்டுகோள்.விஸ்வநாத் அண்ட் சன்ஸ் 

=========================================================================================

சத்யா மூவிஸ் தயாரிப்பில் ஜெகந்நாதன் இயக்கத்தில் ரஜினி பூர்ணிமா நடித்த தங்கமகன் 1983 ஆம் வெளியானது.  ரசிக்கத்தக்க பாடல்களைக் கொண்ட படம்.  அதிலிருந்து புலமைப்பித்தன் எழுதிய பாடல் ஒன்று தலைவரும் ஜானகி அம்மாவும் பாடியது.  ராக அடிப்படை ஹம்சானந்தி.

=======================================================================================

குமுதத்தில் வந்து கொண்டிருந்த சுஜாதாவின் ஒருபக்கக் கட்டுரையின் ஒரு வாரம்!

யார் அந்த அவர்கள்?  சுஜாதா

இந்த நிலத்தில் சென்னை போன்ற பெரிய நகரங்களில் நாம் எந்தவித வாழ்வு வாழ்கிறோம்!

லினோ டைப்பில் அரை உண்மைச் சொல்லும் செய்தித் தாள்களை நம்புகிறோம். "ஒலித்த குரல்கள் சௌந்தரராஜன், சுசீலா, ஒலிக்கப் போகும் குரல்கள் டி.எம்.எஸ்..." ரேடியோவின் சர்க்கரை போன்ற பாடல்களை நகரமெங்கும் இறைக்கும். உள்ளூர்த் தலைவர்களைக் காந்திக்கும் யேசுவுக்கும் சாப்பிடுகிறோம்.  அவர்களை ஜோடனை செய்து, விழாக்கள் நடத்தி  சுவரொட்டிகளில் தாராளமாக வாழ்த்தி ஆறு மாதங்களில் அவர்களைப் பால் பாயிண்ட் பேனா மாதிரி தூர எறிந்துவிடுவோம். சுகாராட்டிகளில் நகரமே  இரு பரிமாண வாழ்க்கை வாழ்கிறது. தினம் தினம் சட்டை உரிக்கிறது.

மகத்தான பெரிய ஆங்கில ஏ யின் நடுவில் முதுகைக் காட்டிக் கொண்டிருக்கும் பெண்ணுக்காக மூன்று மணி நேரம் க்யூவில் நிற்கிறோம். சாலைகளில் ஞாபக மறதியுடன் நடந்தவர்களை ரத்தச்  சகதியில்  தேய்த்துவிட்டுத் துணி போட்டு மூடி,  சாக்பீஸ் கோடுகள் போட்டு டேப் அளவுகள் எடுக்கிறோம்.  வாழைப்பழங்கள் தொங்கும் பத்திரிகை அடைத்த கடைகளில்  இரவில் பசும் பால் குடித்து எதிர்காலத்தில் சதைப்பற்றுக்கு ஏங்குகிறோம்.  கடலின் ஆனந்தமான அழகை மறந்துவிட்டு மண்ணில் உட்கார்ந்து ரேடியோவுடன் பாடுகின்றோம்.  அசுத்தம் பண்ணி விட்டு மூடுகிறோம்.  

 சங்கீதம். இலக்கியம், சியக்காய்த் தூள், ஊறுகாய் எல்லாமே நமக்கு 'காப்ஸ்யூல்' வடிவத்தில் தேவையாக இருக்கிறது. இன்ஸ்டால்மெண்ட் சுகங்கள், பாத்திரச் சீட்டுக்கள், ஜாக்கியான மண்டபங்கள், , கோடேஸ் பிராந்தி விஸ்கி வகைகள் நவீன டான்ஸ், திருக்குறள் எல்லாம் நம் ஸப் கல்ச்சரின் அங்கங்கள்.

 என் நண்பன் ஜி, தினம் பச்சையாக ஷவரம் செய்து கொண்டு, குளித்துவிட்டு, மனைவியைப் பார்த்துச் சிரித்துவிட்டு மின்சார ரயில் நிலையத்திற்கு நடந்து அதே 9    :18 வண்டி பிடித்து அதே மூன்றாவது பெட்டியில் அதே இடத்தில் அதே கம்பி பைப் பிடித்துக்கொண்டு வண்டி பிதுங்க, சம்பாத்தியத்தை நோக்கி ஓடும் நூற்றுக்கணக்கான முகங்களில் ஒரு முகமாக ஒரு மனித மெஷினாக தினம் தினம் ஆபீசுக்கு செல்கிறான்.  ஆபீசில் அவன் வருஷக்கணக்காக தேய்ப்பது அதே நாற்காலி, அவன் செய்வது அதே வேலை, அவன் திரும்புவது அதே 9:18, 

பதினைந்து வருஷமாக இப்படியே கம்பியைப்பிடித்துக்கொண்டு வண்டிக்கு வெளியில் தொங்கிக்கொண்டு ஆபீஸ் சென்று கொண்டிருக்கிறேன்.  ஒருநாள் - ஜஸ்ட்ஃ பார் சேன்ஜ் கையை விட்டு விட்டால் என்ன என்று தோன்றுகிறது என்கிறான். 

அவன் அப்படிச் செய்வதும் செய்யாததும் அவன் மனத்தின் கோழைத்தனத்தைப் பொறுத்தது. அப்படி அவன் கையை விட்டுவிட்டால் என்ன ஆகும்? வண்டி நிற்கும். ரயில்வே போலீசார் யாராவது வருவார்கள்.   பத்துபேர் சீச்சீ என்பார்கள்.  வீட்டுக்குச் செய்தி.  அதே ஆட்டாப்ஸி, அதே தந்திகளோ, அதே உறவினர் , அதே தந்தியன், அதே உறவினர், அதே கண்ணீர்..

டில்லியில் ஸ்கூட்டரில் திரும்பி வந்து கொண்டிருந்தபோது சாலையின்நட்ட நடுவே வயதான ஒருவர் கிடந்தார். நான் நிறுத்திப் பார்த்ததில் அவர் மிகவும் இறந்திருந்தார். போகிற வருகிற கார்கள் எல்லாம் சற்றுத் தயங்கி அந்த உடலை மரியாதையாகத் தவிர்த்து வளைந்து  விலகிச் சென்று மறுபடி வேகம் பிடித்து மறைகின்றன. மருத்துவரும் நிற்கவில்லை.  நிற்பதில்லை.  எதிர் வீட்டின் டெலிபோன் பீங்கான்களைப் பார்த்து அங்கே செய்தி சொன்னதற்கு ... , 'நீ ஏன் கவலைப்படுகிறாய்?  அவர்கள் பார்த்துக்கொள்வார்கள்' என்று பதில் கிடைத்தது.

யார் அந்த அவர்கள்...?

=======================================================================================

S A ராஜ்கண்ணு தயாரிப்பில், பாரதிராஜா இயக்கத்தில், சுதாகர் ராதிகா நடித்த 'கிழக்கே போகும் ரயில்' படத்துக்கும் இசை இளையராஜாதான்.  வெளியான ஆண்டு 1978. மிக இனிமையான பாடல்களைக் கொண்ட படம்.  

அந்தப் படத்திலிருந்து 'மாஞ்சோலைக் கிளிதானோ' என்கிற முத்துலிங்கம் பாடலை ஜெயச்சந்திரன் குரலில் ஒலிக்க விட்டு மகிழ்வித்திருக்கிறார் இளசு.  ஜெயன் அருமையாக பாடி இருக்கிறார்.  

அவரை இளசு அப்படிதான் கூப்பிடுவாராம்.  சுத்ததன்யாசி ராகத்தின் அடிப்படையில் அமைந்த பாடல்.  பாடல் செம ஹிட்.  ரேடியோவில் அடிக்கடி வைக்கப்பட, ஆளாளுக்கு பாட முயற்சித்து - ஆம் முயற்சித்துதான்.  கொஞ்சம் கஷ்டமான பாடல் - மகிழ்ந்தார்கள். 

=========================================================================================

பானுமதி அம்மா பற்றி ஆரூர்தாஸ்.

‘பத்து மாத பந்தம்’

​​பானுமதி அம்மா நடித்த ‘பூவும் பொட்டும்’ படத்திற்கு நான் திரைக்கதை, வசனம் எழுதினேன். இந்த படத்தின் கதையைச்சொல்ல பானுமதி அம்மா வீட்டுக்கு வாசுமேனன் என்னை அழைத்துச்சென்றார்.

பானுமதி அம்மா வீட்டின் கூடத்தில் அமர்ந்திருந்தோம். கொஞ்ச நேரத்தில் அம்மா அம்பாள் விக்ரகம் போன்ற தோற்றத்தில் மாடிப்படிகளில் இறங்கி வந்தார். கையில் அர்ச்சனைத்தட்டு இல்லாத குறையுடன் எழுந்து நின்று குனிந்து கும்பிட்டேன்.

வாசுமேனன், ‘அம்மா! தம்பி தான் ஆரூர்தாஸ்!’

‘நான் நடிச்ச நளதமயந்தி படத்துக்கு அப்போ நீங்க வசனம் எழுதினீங்களே?’

‘ஆமாம்மா, அதே ஆரூர்தாஸ் தான்! நல்லா ஞாபகம் வச்சிருக்கீங்களே’.

‘எப்படி மறக்க முடியும்? இப்போ நீங்க ரொம்ப பெரிய ஆளாயிட்டிங்களே! எம்.ஜி.ஆர்., சிவாஜி நடிக்கிற நிறைய படங்களுக்கு எழுதி சக்ஸஸ் பண்றீங்க. நீங்க வசனம் எழுதின ‘பாசமலர்’ படத்தை ரெண்டு தடவை பார்த்து நானே கலங்கிட்டேன்.

கிளைமாக்ஸ் சீன்ல சிவாஜி சொல்ற அந்த ‘கை வீசம்மா கை வீசு…’ வசனம்! ஆகா! அழாதவங்களையும் அழவச்சிட்டீங்களே! நீங்க மிகச்சிறந்த டயலாக் டைரக்டரா வருவீங்கன்னு அன்னிக்கே எனக்குத் தெரியும்.

டெய்லி பேப்பர் பார்க்குறேன், படிக்கிறேன். நீங்க எழுதுற நிறைய படங்கள்ளே எல்லா லேடி ஆர்ட்டிஸ்ட்களும் நடிக்கிறாங்களே. நான் மட்டும் எப்படி – ஏன் விட்டுப்போனேன்?… கேள்வியுடன் நிமிர்ந்து என்னைப்பார்த்தார்.

நான் அமைதி காத்தேன்…

கொஞ்சம் இடைவெளி விட்டு அவரே தொடர்ந்தார்…

எனக்குத் தெரியும். இந்த வெள்ளை யானை வேண்டாம்ன்னு விட்டிருப்பாங்க, பரவாயில்லே.

அந்த மடம் இல்லேன்னா இருக்கவே இருக்கு என் சொந்த மடம்!’ என்று தலைகுனிந்தவாறு ஒரு சிரிப்பு சிரித்துவிட்டுத் தொடர்ந்தார்.

‘ஒரு இடைவெளிக்கப்பறம் மறுபடியும் பரணி பிக்சர்ஸ் பேனர்ல தமிழ்ப்படங்கள் பண்ணணும்னு பிளான் போட்டிருக்கேன். ஏற்கனவே தெலுங்குல எடுத்த படங்களை ரீமேக் பண்ணலாமான்னு யோசிச்சிக்கிட்டிருக்கேன். எதுவாயிருந்தாலும் எல்லாத்துக்கும் நீங்கதான் எழுதப்போறீங்க. நீங்க எம்.ஜி.ஆர்., சிவாஜி, சாவித்திரிக்கு மட்டுமில்லே, பானுமதிக்கும் பிடித்தமான ரைட்டர் தான். ஞாபகம் வச்சிக்குங்க.

ஒரு நல்ல நாளா பார்த்துக் கூப்பிட்டு அட்வான்ஸ் கொடுத்து கமிட் பண்ணிக்கிறேன். நிறைய படம் பண்ணுவோம். சரிதானா?’

‘ரொம்ப சந்தோஷம்மா. பருத்தி புடவையா காய்ச்சது மாதிரி, கதை சொல்ல வந்த இடத்துல கமிட்மென்ட் கெடைக்குது’.

‘அதென்ன பருத்தி புடவையா காய்ச்சது மாதிரி. அப்படின்னா என்னா?’

‘பருத்திச் செடியிலேருந்து பஞ்சை எடுத்துப் பதப்படுத்தி, அதை நூத்து நூலாக்கி, அப்புறம் தறியிலே போட்டு நெய்து கடைசியா புடவையாக்குறதுக்குப் பதிலா, அது முதல்லேயே செடியிலேயே புடவையா காய்ச்சிடுச்சின்னா ரொம்ப சவுகரியமா இருக்குமில்லியா? அப்படின்னு அர்த்தம்.’

‘ஓகோ இப்போ நீங்கதான் அந்தப் பருத்திச்செடி! ஒங்க கிட்டேயிருந்து நான் புடவையா எடுத்துக்கப்போறேன். ஒரு புடவை இல்லே – பல புடவைங்க. எப்படி என் டயலாக்?’ என்று கூறிக் குலுங்கக் குலுங்கச் சிரித்தார்.

அந்த ரசமான காட்சி, காண்பதற்கு ரம்மியமாக இருந்தது.

அழகிய பெண்களின் எந்த ஒரு செயலும் அழகாகவே இருக்கும். அது என் அனுபவபூர்வமான ஓர் உண்மை.

வாசுமேனனிடம் பானுமதி அம்மா சொன்னார், ‘கதையெல்லாம் ஒண்ணும் கேக்க வேண்டியதில்லே. எனக்கும், இவருக்கும் ஏற்கனவே நல்ல அண்டர்ஸ்டேண்டிங் இருக்கு. ஷூட்டிங் செட்டுல அப்பப்போ கேட்டுக்குறேன். எல்லாம் சரியா இருக்கும். கவலைப்படாதீங்க. ஆல் த பெஸ்ட், போயிட்டு வாங்க’.

திரும்பி காரில் வரும்போது வாசுமேனன் அன்புடன் என் கரங்களை இறுகப்பற்றிக் கொண்டு கூறினார்…

‘தம்பி! என்னால நம்பவே முடியலே. இப்படி நடக்கும்னு சத்தியமா நான் நினைக்கவே இல்லே. அந்தம்மாவை ஏன் போட்டீங்கன்னு சொல்லி எல்லாரும் என்னை ‘டிஸ்கரேஜ்’ பண்ணுனாங்க. நானும் ரொம்பக் குழம்பிப் போயிருந்தேன். இப்படின்னு முந்தியே எனக்குத் தெரிஞ்சிருந்தா இந்தப் படத்துக்கு ஒங்களையே டைரக்டராகவும் போட்டிருப்பேன். அப்பா! எனக்கு படமே முடிஞ்சி ரிலீஸ் ஆன மாதிரி ஆயிடுச்சி. ரொம்ப நன்றி’.

அன்றைக்குச் சொன்னதைப் போலவே ஒருநாள் அவருடைய காரை என் வீட்டிற்கு அனுப்பி என்னை வரவழைத்து, தன் வீட்டின் பூஜை அறைக்கு அழைத்துச்சென்று, ஒரு புதிய வெள்ளித் தட்டில் மஞ்சள் குங்குமம் பழங்களின் மீது ஒரு கவரையும் வைத்துக் கொடுத்தார். எடுத்துக் கண்களில் ஒற்றிக்கொண்டேன்.

வழக்கம்போல அந்தக் கவரை என் மனைவியிடம் கொடுத்தேன். அவர் அதை வாங்கி வழக்கம்போல மாதா படத்தின் அடியில் வைத்து விளக்கேற்றி வணங்கிவிட்டுக் கண்களில் ஒற்றிக்கொண்டு பிரித்துப் பார்த்தார்.

வழக்கம்போல அதன் உள்ளே ‘வெய்யி நூட்ட பதஹாரு’ – ஆயிரத்து நூற்றுப் பதினாறு ரூபாய் இருந்தது.

பரணி பிக்சர்ஸ¨க்கு நான் முதன் முதலாக திரைக்கதை வசனம் எழுதி, பானுமதி அம்மாவே நடித்து, இயக்கித் தயாரித்து வெளியிட்டு, சென்னை மவுண்ட் ரோடு கெயிட்டி தியேட்டரில் பத்து வாரங்களுக்கு மேல் ஓடிய அந்த வெற்றிப்படம் ‘இப்படியும் ஒரு பெண்!’

அதைத்தொடர்ந்து அவருக்காக ‘வாங்க சம்பந்தி வாங்க’ என்ற படத்துக்கும் வசனம் எழுதினேன். இந்த இரண்டு பெயர்களும் நான் இட்டவையே.

இதற்கு இடையில் ஜி.சுப்ரமணிய ரெட்டியாரின் நவநீதா பிலிம்ஸ் தயாரித்து கிருஷ்ணன்–பஞ்சு இயக்கி நான் வசனம் எழுதிய ‘பத்து மாத பந்தம்’ படத்தில் பானுமதி அம்மா கர்நாடக இசைப்பாடகி கல்யாணி என்ற பாத்திரத்தில் தோன்றி, அற்புதமாக நடித்து, ‘நடிப்பின் இலக்கணம்’ என்று அறிஞர் அண்ணா வழங்கிய அந்தப் பட்டத்தை மீண்டும் ஒருமுறை நிலை நிறுத்திக் காட்டினார்.

அடுத்து ஜி.சுப்பிரமணிய ரெட்டியார் தயாரித்து இயக்கிய ‘மனமார வாழ்த்துங்கள்’ படத்தில் அம்மா நடித்து அதற்கும் நான்தான் வசனம் எழுதினேன்.

‘பத்து மாத பந்தம்’ படம் அவருடைய சிறந்த நடிப்புக்காகவும், பாட்டுக்காகவும் அவருக்கேற்றபடி நான் எழுதிய நல்ல வசனங்களுக்காகவுமே ஓடியது எனலாம்.

‘இப்படியும் ஒரு பெண்’, ஏவி.எம்.மின் ‘அன்னை’, ‘பத்து மாத பந்தம்’ முதலிய படங்கள் பானுமதி அம்மாவின் தலைசிறந்த நடிப்புக்காகவே ஓடிய தரமான படங்கள்!

ஏ.எம்.ரத்தினம் பானுமதி அம்மாவை முக்கிய பாத்திரத்தில் நடிக்க வைத்து தெலுங்கில் தயாரித்த ‘பெத்தரிகம்’ என்ற படத்தை ‘பெரியவர்’ என்ற பெயரில் தமிழில் தயாரித்தார். அதற்கும் நான்தான் வசனம் எழுதினேன்.

எம்.ஜி.ஆர்., சிவாஜிக்கு நான் அதிகப் படங்களுக்கு எழுதியதைப்போல பானுமதி அம்மாவுக்கும் நிறைய படங்களுக்கு எழுதிப்புகழ் பெற்றேன்.

அவருடைய அரிய நடிப்பாற்றலை என் பேனா நன்கு பயன்படுத்திக்கொண்டு எனக்குப் பெயர் வாங்கிக் கொடுத்தது.

என் மீது அவர் தனி அன்பு கொண்டிருந்தார். அந்நாட்களில், அவர் தனது ஒரே மகன் பரணியின் பெயரால் கட்டிய பரணி ஸ்டூடியோவுக்குப் பின்புறமிருந்த நிலங்களை வீட்டு மனைகளாக்கி விற்றார். அதில் இரண்டு மனைகளை என்னை எடுத்துக் கொள்ளும்படியும், அதற்குப் பணம் கொடுக்கவேண்டாம். மிகக் குறைந்த விலை போட்டு நிர்ணயித்து, அவருக்கு நான் எழுதிய படங்களின் பணத்தில் ‘அட்ஜஸ்ட்’ பண்ணிக் கொள்ளலாம் என்று சொல்லி அதைப்பதிவு செய்து கொள்ளும்படி என்னை வற்புறுத்தினார்.

அப்போது, அந்த இடத்தின் மனைகளின் அருமை தெரியாத நான் மறுத்து, அதற்குப்பதில் பணமாக வாங்கிக்கொண்டேன். இப்போது அதன் மதிப்பு வானத்தை எட்டியிருக்கிறது! எனக்குக் கொடுப்பினை இல்லை. அவ்வளவுதான்.

என்னோடு மட்டும் அல்லாமல், என் மனைவி, குழந்தைகளுடனும் உறவினர் போலப் பழகுவார். என் மனைவியை ‘தங்கச்சி’ என்று வாய் நிறைய வாஞ்சையுடன் அழைப்பார்.

எந்த ஒரு தயாரிப்பாளர் – டைரக்டர் எவருடைய வீட்டிற்கும் போய் பழக்கமில்லாத அவர், அவ்வப்போது எங்கள் வீட்டிற்கு வந்தது எங்கள் பாக்கியம். எனக்குக் கொடுக்க வேண்டிய சம்பளத் தொகையை அவராகவே கொண்டு வந்து என் மனைவியிடம் கொடுப்பார்.

வீட்டில் உள்ள ஆண்டவர் மாதா படங்கள் மற்றும் நான் பல வெற்றிப் படங்களுக்குப் பெற்ற வெள்ளிக் கேடயங்கள், பரிசுகள் ஒவ்வொன்றையும் தொட்டுத் தொட்டுத் தன் கண்களில் ஒற்றிக்கொண்டு, ‘எந்த சினிமாக்காரங்க இவ்வளவு பரிசுகள் வாங்கியிருக்காங்க!’ என்று வியந்து கூறுவார்.

ஒவ்வொரு வருடமும் நவராத்திரி நாளின்போது தவறாமல் என் வீட்டிற்கு கார் அனுப்பி மனைவி குழந்தைகளை கொலுவிற்கு அழைத்துச்சென்று விருந்தும், அன்பளிப்பும் வழங்குவதை வழக்கமாகக் கொண்டிருந்தார்.

இறுதிக்கால நாட்களில் தியாகராயநகர் வைத்தியராமன் தெருவில் உள்ள அவருடைய சொந்த வீட்டில் வசித்து வந்த அவர் 80 ஆண்டுகள் 3 மாதங்கள் 17 நாட்கள் (7.9.1925 – 24.12.2005 – 1925 செப்டம்பர் 7–ந்தேதி பிறந்து 2005 டிசம்பர் 24–ந்தேதி வரையில்) நிறை வாழ்வு வாழ்ந்து மறைந்தார்.

அப்போது ஐதராபாத்திலிருந்து பிரபல தெலுங்கு நடிகர் ஏ.நாகேஸ்வரராவ் இப்படிக் கூறினார்… ‘பி.பானுமதி ஒரு மகாராணியாக வாழ்ந்து மகாராணியாக மறைந்தார்!’.

பானுமதி அம்மாவின் ஒரே மகன் டாக்டர் பரணி. இப்போது 68 வயது நிரம்பிய டாக்டர் பரணியோடு அண்மையில் நான் அரை மணி நேரம் பேசி அம்மாவின் நினைவுகளைப் பரிமாறிக்கொண்டேன். அம்மாவைப்போலவே அவருடைய பிள்ளையும் என்னை, என் மனைவி மக்களுடன் தன் வீட்டிற்கு வருமாறு அன்புடன் அழைத்தார்.

பரம்பரைப் பண்புகள் என்றும் பசுமையானவை!
வருடங்களால் அவை வாடுவதில்லை!

***

==================================================================================================

==========================================================================================

இந்தப் பெண் இந்தக் குதிரை முக படத்தைக் காட்டி குதிரை முகத்தில் மனித முகம் தெரிகிறதா...   உங்கள் இடது மூளை வேலை செய்கிறது என்றெல்லாம் சொல்கிறாள்.  எனக்கு மனித முகம் தெரியவில்லை.  உங்களுக்கு?

==============================================================================================

முதல் படம்  :  

உள்ளே வந்தவர்  :குட்மார்னிங் ஸார்..

வீட்டுக்காரர்  :கதவை சாத்திப்பிடுங்கோ சாக்கடை நாற்றம் அடிக்கிறது வாசலிருந்து 

உள்ளே வ்நதவர்  : ஓ எஸ் சாத்திப்பிடறேன் 

இரண்டாவது படம்  :  

வீட்டுக்காரர்  :  இதென்ன கதவை சாத்தியுங்கூட மறுபடியும் நாத்தமா இருக்கு 

மூன்றாவது படம்  :  

வீட்டுக்காரர் : ஓஹோ சென்ட் தடவிண்டுருக்கேளா?  வேறே நல்ல சென்ட் எதுவும் கிடைக்கலையா ஸார் உங்களுக்கு தடவிக்க?