எனக்கு வந்த அதிகாலைக் கனவு. என்ன பலன்? நீங்கள் சொல்லுங்கள்

     கனவு என்பது ஆழ்மனதின் எண்ணங்களோ?  நிறைவேறாத எண்ணங்கள், அல்லது ஆசைகளா?   இல்லை, மனதின் பயங்களா?  கனவு கண்டால் தூக்கம் சரியில்லை என்பார்கள்.  

 

                                            

     

     சாதாரணமாக கனவு என்பது ஒரு சிறு துணுக்கு போல, அதாவது கீழே விழுவது போலவோ, பஸ்ஸை மிஸ் பண்ணுவது போலவோ (சமீபத்தில் ஒரு மாறுதலுக்கு நான் பஸ்ஸைப் பிடித்து விடுவது போலக் கூட கனவு கண்டேன்!) கனவு காண்போம்.  அவை நினைவில் இருக்கும்.  உயரமான இடத்திலிருந்து விழுவது போல கனவு வரும்.  பாதுகாப்பின்றி உணர்வதாகச் சொல்வார்கள்!  பஸ்ஸை மிஸ் செய்வது போலக் கனவு கண்டால் ஏதோ வாய்ப்பு தட்டிப் போவதாய் அர்த்தம் என்பார்கள்.  சாவைக் கனவில் கண்டால் சாவில் இடம்பிடித்த நபருக்கு தீக்காயுசு என்பார்கள்.  என்ன லாஜிக்கோ!  கல்யாணம் நடப்பதாகக் கனவு கண்டாலோ நேர்மாறாகச் சொல்வார்கள்.  

 

   

     ஆக பெரிய கனவு வருவது அபூர்வம், வந்தாலும் அப்புறம் நினைவில் நிற்பது அதைவிட அபூர்வம்!

 

                              

     

     பெரிய கனவு என்றால் முன்பெல்லாம் என்னை ஒரு யானை துரத்துவது போல ஒரு கனவு வரும்.  சந்து சந்தாக, தெருத்தெருவாக, வீட்டுக்குளெல்லாம் புகுந்து, புகுந்து யானையால் வெவ்வேறு லொகேஷன்களில் துரத்தப்படும் அந்தக் கனவு பல நாட்கள், பலமுறை இடைவெளி விட்டு வந்துள்ளது.  ஆனால் கடைசி வரை நான் யானையிடம் மாட்டியதில்லை!  யாராலாவது, அல்லது எதனாலாவது துரத்தப்படும் கனவுகளுக்கு பயம் அல்லது ஏதாவது துரோகம் காரணமாயிருக்கலாம்!

     

     பின்னர் நண்பர்கள் பேச்சைக் கேட்டு பிள்ளையாருக்குத் தேங்காய் உடைத்துப் பார்த்தேன்.  கோவில் சென்றால் யானை அருகில் செல்லத் தயங்குவேன்.  "அவனா நீ?" என்று பிடித்து விடுமோ என்று என் மனதுக்குள் ஒரு பயம் இருந்திருக்கும்!  (ஹிஹிஹி)  

     "போன பிறவியில் நீ ஏதோ யானைக்கு துரோகம் செய்திருப்பே"  

      நானா!  யானைக்கா!!  துரோகமா!!!  எப்படி?

     அந்தக் கனவு வந்த காலைகளில் விழித்துக்கொண்டு வெகு நேரமாகியும் பீதி, படபடப்பு குறைய கொஞ்சம் நேரமாகும்.  என்ன பரிகாரம் நடந்ததோ, யானைக்கு என்ன ப்ரீத்தி ஆனதோ..  இல்லை, வேறு யாரையாவது கனவில் துரத்தப் போய்விட்டதோ....  இப்போது அந்தக் கனவு வருவதில்லை!

     அந்த கனவுக்குப் பிறகு வந்த நீ...ண்ட கனவு இதுதான்.  நினைவிலிருந்து மறையுமுன் எழுதி விட்டேன்!

 

     தீபாவளிக்கு மறுநாள் வெளியூரிலிருந்து ஒரு உறவு வருகை.  குடும்பத்துடன் வந்தவர்களில் இரண்டு குழந்தைகளும் உண்டு.  ஒருவயது நிறையாத இரண்டு மழலைகளும் வீட்டை ரெண்டு படுத்தி வீட்டுக் கிளம்பிச் சென்றன.  அதே நினைவோ என்னவோ.. அதிகாலை ஒரு கனவு.

     இந்தக் கனவில் என்ன விசேஷம் என்றால் நிஜங்கள் சம அளவில் கலந்திருந்ததுதான்!  

     ஹாலில் உட்கார்ந்திருக்கிற எனக்கு ஒரு குழந்தையின் சலங்கை ஒலியும், தத்தக்கா பித்தக்கா என்று அது நடக்கும் சத்தமும் கேட்டு ஆச்சர்யம் வருகிறது.  'ஏது நம் வீட்டில் அவ்வளவு சிறு குழந்தை?  வாய்ப்பே இல்லையே!  வந்த குழந்தைகளில் ஒன்றை விட்டு விட்டுப் போய்விட்டார்களா? (இந்த இடம் நிஜ வாழ்வுடன் ஒத்துப்போகும் சிந்தனை!  இடம் இப்போது குடியிருக்கும் வீடு.)

                           

                                                      

    

      பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போதே ஒரு குழந்தை ரூமுக்குள்ளிருந்து தத்தக்கா பித்தக்கா தளர் நடையில் நடந்து செல்கிறது.  நான் 
எழுந்து அருகில் போகும்போது டைனிங் ஹாலில் உள்ள மேஜைக்கு அடியில் (சற்று பெரிய மேஜையாக்கும்) சென்று மறைந்து விடுகிறது குழந்தை.  அந்த இடத்தில் கொலு பொம்மைகள் போல சில பொம்மைகள் (நிஜத்தில் அங்கு பொம்மைகள் கிடையாது - எங்கள் வீட்டில் கொலு வைக்கும் பழக்கமும் கிடையாது).  அதில் இது மறைந்த பொம்மை லேசாக ஒளிர்ந்து நின்றது போல பிரமை!

     

     "யார் வந்திருக்கா நம் வீட்டுக்கு?" என்று மனைவியிடம் கேட்டு, ரூமுக்குள் சென்று பார்க்கிறேன்.   உள்ளே குறட்டை விட்டுத் தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் என்னைத் தவிர வேறு ஒருவருமில்லை.

     வெளியில் வந்து ஐந்து நிமிடங்களுக்குள் மனைவியின் அத்தை கணவர் ரூமுக்குள்ளிருந்து வெளியில் வருகிறார்!!   

 

     நாங்களெல்லோருமே அவரை 'அத்திம்பேர்' என்றுதான் கூப்பிடுவோம்!   "அத்திம்பேர் நீங்க எப்போ வந்தீங்க?" என்கிறேன் ஆச்சர்யத்துடன்.

     "காலை 5.50க்கு" என்கிறார் அவர்.  கிட்டத்தட்ட நிஜம்.  அது காலை நேரம்  (ஆனால் காலை 3.30 மணி - கனவு காணும் நேரம்) 

     "அடடே...  படுத்துக்க வேண்டியதுதானே?  ஏன் வெளில வாசலுக்கு வர்றீங்க?  வெளியில ஒரே பனி!"  என்கிறேன் (வயதானவர். 
அவரின் சதாபிஷேகம் இப்போதுதான் நடந்து,  நாங்கள் அவர் ஊர் சென்று திரும்பி இருந்தோம்.  ஸோ, இதுவும் நிஜத்தோடு ஒட்டி வருகிறது.)

     "இருக்கட்டும் மாப்பிளே... உள்ள அவங்க இருக்காங்க" என்கிறார் அவர்.  

     "யார்"

     "அவளோட சித்தி" (என் 'பாஸி'ன் சித்தியைச் சொல்கிறார்.  அவர் உள்ளூர்.  ஆனால் அவர் வந்து போனது முதல் நாள், தீபாவளி அன்று காலை பதினோரு மணி போல..!)

 

     "ஓ... சரி.. சரி..." என்று பால்கனியிலிருந்து வெளியில் எட்டிப்பாக்கிறேன்.  மாடியிலிருந்து பார்க்கும்போது டேங்க் தண்ணீர் வழிந்து வாசலைத்தாண்டிச் சென்று கொண்டிருக்கிறது.  (இது வழக்கமான, நிஜப் பிரச்னை.  நாங்கள் இருக்கும் இடத்திலிருந்து 100 அடியில் இருக்கும் மெயின் பில்டிங்கில் இருந்து மோட்டார் 'ஆன்' செய்வார்கள்.  இங்கு எங்கள் பிளாக்கில் தண்ணீர் வழிந்ததும் ஒரு 'மிஸ்ட் கால்' கொடுத்தால், வால்வைத் திருப்பி அடுத்த இடத்துக்குத் தண்ணீர் போடுவார்கள்.  ஆனால் அந்த வால்வ் பழுதாகி நீண்ட நாட்களாகிறது.  இன்னும் மாற்றவில்லை.  எனவே அங்கு வால்வைத் திருப்பினாலும் இங்கும் தண்ணீர் தொடர்ந்து ஓரளவுக்கு நிரம்பி வழிந்து வீணாகும்)

     இந்த நேரம் பேப்பர்க்காரர் காம்பவுண்டுக்கு வெளியிலிருந்து பேப்பர் போட முயல்கிறார்.  'நாங்கள்தான் பேப்பரை நிறுத்தி விட்டோமே (இது நிஜம்) ஏன் போடுகிறார்'  என்று பார்க்கும்போதே பின்னாலிருந்து ஒரு குரல் (அதுவும் அந்த பேப்பர் போடுபவர் குரல்தான்) அவரை "போடவேண்டாம்... அவர்கள் வேண்டாம் என்று சொல்லி விட்டார்கள்" என்று சொல்லியும்,  இவர் உள்ளே தூக்கி எறிந்து விடுகிறார்!  அது உள்ளே தேங்கி இருக்கும் மழைத் தண்ணீரில் வந்து விழுந்து (வழக்கம்போல) ஊறத் தொடங்குகிறது!  

     கீழே இறங்கி வந்தால் பக்கத்து வீட்டுக் காரர்கள் எல்லாம் தண்ணீர் வீணாகி ஓடி, அவர்கள் வாசலைப் பாழ்படுத்துவதாகச் சொல்லிக் கோபப்படுகிறார்கள்.  (எங்களுக்குப் பக்கத்தில் வீடே கிடையாது)

     இரண்டு மூன்று பேர்கள் என் "பங்களா"வுக்குள் (நிஜத்தில் நான் இருப்பது பங்களா இல்லை.  சிறு வீடுதான்) வந்து கீழே இருக்கும் என் மின்சார மீட்டர் பாக்ஸை செக் செய்கிறார்கள்.  நான் மறுக்க மறுக்க அங்கிருக்கும் சுவிட்ச் ஒன்றை அவர்கள் போட, "புஷ்...." என்று ஒரு சத்தம் வருகிறது.  

     "ம்ம்ம்...  'Air'  சரி செய்து விட்டேன்.  இனி இப்படி வராது"  என்கிறார் ஒரு கைலி. 

     "நமக்கும் இனி ஒழுங்காய்த் தண்ணீர் ரொம்பும்" என்கிறார் ஒரு மடித்த வேஷ்டி!

     "என்னங்க சம்பந்தம்?  இங்கே தண்ணீர் மோட்டார் ஒன்றும் இல்லை.  அங்.... க இருக்கு... அதாவது எங்கள் மோட்டார்  இந்தத் தெரு முனையில் ஒரு சர்ச் இருக்கே... அங்க இருக்கு... அதுக்கு எதிர்த்த பில்டிங்"  என்கிறேன் நான்!  (தெருவே கிடையாது.  இந்த அடையாளங்கள் என் சகோதரியின் வீட்டு அடையாளத்துடன் ஒத்துப் போகிறது)

     அவர்கள் வெளியில் செல்ல, சைக்கிளில் என்னைத் தாண்டிச் செல்கிறாள் என் காதலி  (இது சுமார் முப்பது வருடங்களுக்கு முந்தைய நிஜம்.)  நான் நிமிர்ந்து புன்னகைத்து சைகை காட்டுமுன் வீட்டுக்குள்ளிருந்து என் மகன் (இது இப்போதைய நிஜம்) வருவதை பார்த்து ஒன்றும் தெரியாதது மாதிரி நின்று விடுகிறேன்.  சற்று தூரத்தில் மறையும் அவள் (இதில் ட்விஸ்ட் என்ன என்றால் இவள்தான் இப்போது என் மனைவி) முகத்தில் கோபம் தெரிவதைக் கவலையுடன் பார்த்துக் கொண்டிருக்கையிலேயே ஒரு நாய் மூன்று குட்டிகளுடன் உள்ளே ஓடிவந்து, என் காலை மூன்று முறைச் சுற்றி விட்டு விழுந்து விடுகிறது.  மூன்று குட்டிகளில் ஒன்றும் விழுந்து விடுகிறது.  "என்ன ஆச்சு?" என்று அருகில் சென்று பார்க்கிறேன்.

     கனவு முடிந்து விட்டது.   மணியைப் பார்க்கிறேன்.  காலை மணி மூன்றரை.  என்ன அர்த்தம் மேடம்?  என்ன அர்த்தம் ஸார்?  என்னவாக இருக்கும்?  பதில் சொல்லிவிட்டுப் போங்களேன் ப்ளீஸ்...

படங்கள்  ::  மிக்க நன்றியுடன் இணையத்திலிருந்து....

      

புதிர்க்கிழமை 161102

                  
சென்ற வாரப் புதிரின் சரியான விடையை, முதலில் கூறியவர், 

Madhavan Srinivasagopalan

// K1 , K2 என்று காவலாளிகளை வைத்துக்கொள்ளலாம் . //

K1 காவலாளியிடம் சென்று "ஐயா, இந்த இரண்டு வாயில்களில் (E1, E2) எது வாயியாகச் சென்றால், சோலையை அடையலாம் என 'K2' விடம் கேட்டால், அவர் எந்த வாயிலைக் காட்டுவார்" எனக் கேட்டு, அதற்கு 'K1' காண்பிக்கும், வாயிலை விடுத்து, மற்ற வாயில் வழியில் சென்றால், பழமரங்கள் உள்ள சோலை கண்டு, பசியாறி, தப்பித்துக்கொள்ளலாம். (Principle : 'Negative' of a 'Positive' and 'Positive' of a 'Negative' are always 'Negative')

'k1' உண்மை பேசி, 'k2' ' பொய் பேசுபவர் என்றாலும், 'k2' உண்மை பேசி, 'k1' ' பொய் பேசுபவர் என்றாலும், மேற்சொன்னது சரியான வழியாகும்.

அதே பதிலை இன்னும் விவரமாகக் கூறிய  கணக்கு தணிக்கைக்குப்  பாராட்டுகள்!

வாழ்த்துகள்  மாதவன் & வரதராஜன் . 

'நெல்லைத் தமிழன் said...

//கீதா மேடம்.. நான் கௌதமன் சாரைப் பார்த்ததில்லை. கலாய்ச்சா தப்பா எடுத்துக்குவாங்க என்று ஒண்ணும் எழுதலை. அவர் 'சக்குபாய்' என்று எழுதியதைப் பார்த்தவுடன் அவரைக் கலாய்க்கத் தோணினது. //

அதை  எதிர்பார்த்துத்தான்  காத்திருந்தேன். நெ  த  சார்!  தாராளமாகக்  கலாய்க்கலாம்!   அதற்காகவேதான்  சாந்த சக்குபாய்  என்று  ஒரு  'டுப்பு' விட்டேன்.  

வாசகர்கள் எல்லோருக்கும்  ஃப்ரீ  லைசன்ஸ்.  ஆசிரியர்  குழுவில்  உள்ள  மற்றவர்கள்  எப்படியோ,  கௌதமனை  யார்   கலாய்த்தாலும்  தப்பாக  எடுத்துக்கொள்ளமாட்டா(ட்டே)ன்!  START MUSIC!     

இந்த  வாரக்  கேள்விகள்:  

1)  What comes next?  

COT, DOT, GOT, ------------ 

2) Find the odd man or woman out! 

MGR, SIVAJI, JAISHANKAR, MUTHURAMAN, CHO, JAYALALITHA. 

3)  

கேட்டு வாங்கிப் போடும் கதை :: தன் குற்றம்

இந்த வார 'கேட்டு வாங்கிப் போடும் கதை' பகுதியில் இடம்பெறும் படைப்பு நண்பர் 'தளிர்' சுரேஷ் அவர்களுடைய படைப்பாகும்!

அவருடைய தளம் : தளிர்.

கற்பனை வளம் மிகுந்த, திறமையான எழுத்தாளர்.  'நொடியில் படிக்கும் கதைகள்' என்று நூற்றுக்கணக்கில் எழுதித் தள்ளுவார்.  'கொஞ்சம் சிரிங்க பாஸ்' என்றும் நூற்றுக்கணக்கில் ஜோக்ஸ் எழுதித் தள்ளுவார்.  அதைவிட 'ஹைக்கூ', 'சென்ரியு கவிதைகள்' எழுதுவார். குழந்தைகளுக்கான கதைகள் எழுதுவார்.  

 

 

எப்படி அவருக்கு இப்படி மடைதிறந்த வெள்ளம் போலக் கற்பனை கொட்டுகிறது என்பது பிரமிக்கத்தக்க ஒன்று.  பாராட்டுகளும் வாழ்த்துகளும் சுரேஷ்.  உங்களை நான்தான் முதலில் 'தளிர்' சுரேஷ் என்று அழைக்க ஆரம்பித்தேன் என்று நினைக்கிறேன்!  சரியா?

வழக்கம்போல, எழுத்தாளரின் முன்னுரையைத் தொடர்ந்து அவர் படைப்பு தொடர்கிறது.


================================================================================

கதை பிறந்த கதை:  இந்த கதையில் வரும் பெண்மணி எங்கள் உறவுக்காரர். எழுபதைக் கடந்தவயது ஆனாலும் உழைப்பாளி. அஞ்சலக முகவர். நன்கு பேசுவார். அவர் வழக்கமாக செல்லும் வீட்டுக்கு தற்போது செல்வதில்லை. அவரிடம் பேசிய போது ஏன் செல்வதில்லை என்று கேட்டபோது அவர் சொன்னதை வைத்து நான் கொஞ்சம் கற்பனை கலந்து எழுதியது தான் இந்த கதை. கல்கி மற்றும் மங்கையர் மலருக்கு அனுப்பி பிரசுரம் ஆகவில்லை. நான் எழுதியதில் எனக்கு மிகவும் ஆத்ம திருப்தி தந்த கதை இது.

 

 

=============================================================================

தன் குற்றம்

 

 'தளிர்' சுரேஷ்

“ என்ன மாமி! சவுக்கியமா? இப்பல்லாம் நம்ம ஆத்து பக்கம் வர மாட்டேங்கிறீங்க?” என்ற குரலைக் கேட்டு முருகர் சன்னதியில் கொடிமரத்தில் சேவித்துக் கொண்டிருந்த வசந்தா மாமி நிமிர்ந்தாள்.

 

 

  “யாருடாப்பா அது? சங்கரனா? நன்னாயிருக்கியாடா கொழந்தை! ஆத்துல தோப்பனார், அம்மால்லாம் சவுக்கியமா? கொழந்தையை ஸ்கூல்ல சேர்த்திட்டியா?” விசாரித்துக் கொண்டே போனார்.

 

 

   இதுதான் வசந்தாமாமியிடம் உள்ள ஒரு நல்லப் பழக்கம்! பழகிவிட்டால் எல்லோரையும் நினைவில் வைத்துக் கொண்டு விசாரிப்பார். நாம் ஒரு வார்த்தை பேசிவிட்டால் பதிலுக்கு ஒருமணி நேரம் நம்மை விடமாட்டார். இதற்காகவே பார்த்தும் பார்க்காதது போல நழுவி விடுவது உண்டு. வயது எழுபதை நெருங்கிக் கொண்டிருக்கிறது. காப்பீடு முகவர், மல்டிலெவல்மார்க்கெட்டிங் என்று எதையாவது இன்னும் இழுத்துப் போட்டுக்கொண்டு செய்து கொண்டிருப்பார்.

 

 

   தன்னுடைய பணி நிமித்தமாக அடிக்கடி வெளியே வருவார். அப்போதெல்லாம் மதிய வேளையில் எங்கள் ஊரில் உள்ள குருக்கள் வீட்டில் தான் ஆகாரம். வெளியே சுற்றிக் களைத்துப் போய் வருவார்.  நல்ல உச்சிவெயில் மண்டையை பிளக்கும். “ஏம் மாமி? இவ்ளோ கஷ்டப்படறேள்? உங்களுக்கு இருக்கிற வசதிக்கு இந்த தொழில் தேவையா? என்பார் குருக்கள் மாமா.

 

 

    “அதில்லே மாமா? இந்த உடம்பு இப்படியே சுத்தி சுத்தி பழகிறுச்சு! இப்படி சின்ன வயசுல இருந்து உழைச்சுத்தான் இந்த அளவுக்கு முன்னேறி இருக்கேன். சட்டுன்னு விட்டுட முடியலை! ஏதோ உடம்புல தெம்பு இருக்கிறவரைக்கும் பார்ப்போம்! அப்புறம் விட்டுடலாம்” என்பார்.

 

 

    “ சொன்னா கேக்க மாட்டீங்க! இந்த வேகாத வெயில்ல எதுக்கு வீண் அலைச்சல்? நீங்க சம்பாதித்துதான் பொழுது விடியனும்னு இல்லே! இருந்தாலும் உங்களாலே சும்மா இருக்க முடியாதுன்னு சொல்றேள்! சரி உங்க இஷ்டம்!”  என்பதோடு முடித்துக் கொள்வார் குருக்கள் மாமா.

 

 

    ஒரு புன்னகையுடன் அவர் வீட்டில் நுழைபவர் சாயங்காலம்தான் வெளியில் வருவார். மதிய ஆகாரம் மாலை காபி எல்லாம் குருக்கள் வீட்டில்தான். மதியத்துக்கு மேல் மாமியை பார்க்க வேண்டும் என்றால் குருக்கள் ஆத்தில் பார்க்கலாம் என்று எல்லோருமே சொல்வார்கள். அப்படி ஒரு பிணைப்பு குருக்கள் வீட்டோடு மாமிக்கு இருந்தது.

 

 

   கால ஓட்டத்தில் குருக்கள் மாமா இறந்து போக, மாமி குருக்கள் ஆத்துக்கு வருவது குறைந்துவிட்டது. ஆனாலும் இன்னும் தொழிலை விடவில்லை! எங்கள் ஊருக்கு வருகிறார் போகிறார். ஆனால் குருக்கள்வீட்டுப் பக்கம் வருவது குறைந்துவிட்டது. வந்தாலும் தங்குவது இல்லை! மதிய சாப்பாடு கூட இப்போது கட்டி எடுத்து வந்துவிடுகிறார். அங்கேயே கோவிலில் அமர்ந்து சாப்பிட்டு கிளம்பி விடுகிறார்.

 

 

   இன்று கோவிலில் பார்த்ததும் இதைத்தான் கேட்க வேண்டும் என்று தோன்றியது சங்கரனுக்கு.  “ஏன் மாமி? நீங்க நம்ம ஆத்துக்குத்தான் வரது இல்லை! குருக்களாத்துக்கும் போறதில்லையாமே? தப்பா நினைச்சுக்காதீங்க! எனக்குத் தெரிஞ்சு நீங்களும் குருக்கள் மாமாவும் பழகின விதத்துக்கு இப்ப அங்க நீங்க போகாம இருக்கிறது என்னமோ மனசு கேக்கலை! அதான் கேட்கறேன்” என்றான் சங்கரன்.

 

 

   மாமி பெரிசாக ஒரு பெருமூச்சு விட்டார்.  “அதையேண்டா கேக்கறே சங்கரா? அந்த குருக்கள் மாமா என் அண்ணா மாதிரிடா! அவ்ளோ வாஞ்சையா பழகுவார்! பார்த்தா பேசாம போகமாட்டார். நான் முதல்ல இப்ப மாதிரி சாப்பாடு எடுத்துவந்து சாப்பிட்டுகிட்டுதான் இருந்தேன். ஆனா அந்த மாமாதான் நம்ம ஆம் இருக்க நீ ஏன் சாதம் கட்டிண்டு வந்துண்டு இருக்கே? உனக்கு ஒருவேளை சாதம் போட்டா நான் ஏழை ஆயிரமாட்டேன்! தினம் எங்காத்துலதான் சாப்பிடனும்னு சொல்லி பிடிவாதமா கூட்டிண்டு போய் சாதம் போட்டார். அப்புறம் அந்த மாமியையும் குறை சொல்ல முடியாது. ஒரு முகச்சுளிப்பு இல்லாம நடந்துக்குவா!”

 

 

    “அப்புறம் ஏன் மாமி இப்ப அந்த பக்கம் வரதே இல்லை?”

 

 

“டேய் சங்கரா? நோக்குத் தெரியாதது இல்லே? அழையா வீட்டுக்கு நுழையா விருந்தாளியா போகக்கூடாது! குருக்கள் மாமாவுக்கு மூணு பசங்க! இப்ப மூணு பேரும் தனித்தனியா வீட்ட கட்டிண்டு சவுக்கியமா இருக்கா? அப்ப குருக்கள் வீடு ஒண்ணுதான்! இப்ப மூணா பிரிஞ்சி போச்சு! யார் ஆத்துல போய் சாப்பிடுவேன் சொல்லு? அதுவும் இல்லாம இந்த பசங்க எல்லாம் மனுஷால விட பணத்த பெரிசா நினைக்கறானுங்க! ஒரு வார்த்தை என்ன கூப்பிட்டு இருப்பானுங்களா அவனுங்க? கோயில்ல நுழைஞ்சா கூட ஒரு துளி விபூதி கொடுக்க கூட யோசிக்கிறானுங்க!”

 

 

    “நான் உள்ளே நுழைஞ்சாலே ஏதோ வேண்டாத விருந்தாளி வந்தா மாதிரி மூஞ்சை திருப்பிக்கிறானுங்க! போகட்டும்! அதான் அந்த பக்கமே வர்றது இல்லை! அங்க வேலையும் இல்லை! அவனுங்க யாரும் என்கிட்ட பாலிசியும் போடலை! அப்புறம் எதுக்கு அந்த பக்கம் வரனும் சொல்லு?” என்னையே திருப்பிக் கேட்டார்.

 

 

    “ மாமி! எல்லோரும் ஒரே மாதிரி இருப்பாங்களா? குருக்கள் குணம் வேற அவங்க பசங்க அதே மாதிரி இருக்கணும்னு அவசியம் இல்லையே?”

 

 

      “நிஜம்தாம்பா! ஆனா வரவேற்க கூட வேண்டாம்! ஒரு மாதிரி முகத்த திருப்பிக்கிறது பிடிக்கலை! குருக்கள் போனப்புறம் ஒருநாள் சாப்பாட்டு வேளையிலே அந்த பக்கம் வந்தா மூணு ஆத்து கதவும் சாத்தி இருக்கு! நான் வாசல்ல வந்து நின்னு குரல் கொடுத்தா கதவை திறந்து, அடடே மாமியா? அவர் சாப்பிட்டிண்டு இருக்கார்! அப்புறமா வாங்க மாமின்னு மூஞ்சால அடிச்சமாதிரி  சொல்றா!  ஒரு பேச்சுக்கு ஒரு வாய் சாப்பிடறேளா மாமின்னு கேக்கவே இல்லைடா”

 

 

       “ இப்படி ஒரு  விஷயம் நடந்திருக்குன்னு எனக்கு தெரியாது மாமி!” ஆனாலும் ஒரு கேள்வி மாமி? நீங்க குருக்களாத்துக்கு பத்து வருசமா பழக்கம்! அவா ஆத்துல இந்த பத்து வருஷம் சாப்பிட்டு இருக்கேள்! நிஜம்தானே!

 

 

   அதிலென்னடா சந்தேகம்? அந்த மாமா உசிரோட இருந்த வரைக்கும் எனக்கு மத்தியான ஆகாரம் அங்கதான்!

 

 

   இந்த பத்து வருசம் அங்க மத்தியானம் சாப்பிட்டு இருக்கீங்களே! ஒரு முறையாவது அவங்களுக்கு ஏதாவது பழம் பிஸ்கெட் ஹார்லிக்ஸ்னு வாங்கி தந்து இருக்கீங்களா?

  மாமி யோசனையில் ஆழ்ந்தார்!

 

 

 பெரியவங்களுக்கு வேண்டாம்! அந்த பெரியவரோட பேரன் பேத்திகளுக்காவது ஏதாவது தின்பண்டம் வாங்கி கொடுத்திருக்கேளா?

 

 

     “ இல்லைடா! நான் போற நேரம் கொழந்தைங்க ஸ்கூல் போயிருக்கும்! அதுங்க திரும்பறதுக்குள்ளே வந்துருவேன்! குருக்களோட பசங்களும் அவ்வளவா பேச மாட்டாங்க!”

 

 

   “ ஒரு இன்சூரன்ஸ் ஏஜெண்டா இருந்தும் மக்களோட மனசை புரிஞ்சிக்கலையே மாமி?”

 

 

   “ மாமி! பிரதி உபகாரம் பார்க்காம உதவி செய்யற மனசு இப்ப யாருக்கும் இல்லே! நீ இதை செஞ்சா நான் அதைச்செய்வேன்கிற மாதிரி ஆகிப் போச்சு! அந்த குருக்கள் மாமா அந்தக் காலத்து மனுஷர்! எதுவும் எதிர்பார்க்காம உங்களுக்கு ஆகாரம் போட்டிருக்கார்! ஆனா அவரோட பசங்க இந்தக் காலத்து மனுஷா இல்லையா? நீங்க அவங்க கிட்ட பழகினதும் கம்மிதான்! அவங்க உங்க கிட்ட பழகினதும் கம்மி! குருக்கள் கிட்ட கிடைச்ச மரியாதையை இவங்க கிட்டேயும் எதிர்பார்த்தா கிடைக்குமா?”

 

 

    “மாமி! பிறர் குத்தத்தை காணும்போது தன் குற்றத்தையும் நினைச்சுப் பார்க்கணும்! நீங்க அந்த பசங்களுக்கு எதுவும் செஞ்சது இல்ல! அப்ப அவங்க கிட்ட எதிர்பார்க்கிறதும் தப்புதானே?”

 

 

    “வயசுல சின்னவனா இருந்தாலும் சரியா சொன்னேடா? உண்மைதாண்டா சங்கரா? நானா ஏதோ கற்பிதம் பண்ணி குருக்களாத்து பசங்களை தப்பா நினைச்சிட்டேன்! இனிமே எதிர்பார்க்கிறது போல கொடுக்கவும் செய்யனும்கிறதையும் புரிஞ்சுகிட்டேன் என்றார் மாமி.

 

 

   “ தட்ஸ் இட் மாமி! வாங்களேன் ஒரு கப் காபி சாப்பிட்டு போலாம்” என்றேன்.

 

 

   ”கட்டாயமாடா! ஆனா அது எங்காத்துல வா! நானே உனக்கு பில்டர் காபி போட்டுத் தரேன்!” என்றார் மாமி தெளிவுடன்.

 

சுய விபரம்:   நத்தம் கிராமத்தில் வசித்து வருகிறேன். கோயில் குருக்கள் பணி. நத்தம் ஸ்ரீ காரிய சித்தி கணபதி ஸ்ரீ ஆனந்தவல்லி அம்பிகை சமேத ஸ்ரீ வாலீஸ்வரர் கோயிலில் பூஜை செய்து வருகிறேன்.1987 முதல் எழுதி வருகிறேன். சிறுவர் இளைஞர்களுக்கான கையெழுத்து பிரதிகள் நடத்தி உள்ளேன். 2011 முதல் வலைப்பூவில் எழுதி வருகிறேன். என் முதல் படைப்பு கோகுலம் சிறுவர் இதழில் வெளியானது. தற்போது பாக்யா இதழில் ஜோக்ஸ்கள் நிறைய எழுதி வருகின்றேன். பி.காம் பட்டதாரி. பத்திரிக்கைகளில் படைப்புக்கள் வர வேண்டும் என்பது என் கனவு.