சீ... அசிங்கம்! --- சிறுகதை

      

தீபா எங்கே....? தேடின  அவன் கண்கள்....!   

            
அதோ வருகிறாள்....   

             

'சீக்கிரம் என் பக்கம் வாயேன்... என் தேவதையே....'  

               

ஆட்கள் யாரும் அமராத மேசைப் பக்கமாக நின்று கொண்டான்.

                      

அவள் வரும்போதே பந்தியில் இருப்பவர்களோடு பேசிக் கொண்டு, தெரிந்தவர்களை விசாரித்துக் கொண்டு மெல்ல வந்தாள். ஒரு புதிய நடுத்தர வயதுக்காரனிடம் வலியப் போய்ப் பேச்சுக் கொடுத்தாள். 

            

யார் அவன்? இரண்டு நிமிடம் பேசி விட்டு அங்கிருந்து எதிர் வரிசைப் பக்கம் சென்றாள். அவனுக்கு, தீபா முன்பு சொல்லியிருந்த வார்த்தைகள் ஞாபகத்துக்கு வந்தன. "வயசானவங்க கிட்டயும் நடுத்தர வயசுக் காரங்க கிட்டயும் ஒரு சௌரியம் ராஜு.... அந்நியப் பொம்பளைங்களை முறைச்சு முறைச்சுப் பார்க்கறவங்க கிட்டப் போய்ப் பேசிட்டோம்னா அவங்க ஜொள்ளுல பாதி குறையும்... வயசுப் பசங்கதான் மோசம்!" 

           

"தலைகீழாச் சொல்றியோ... இன்னும் அவங்களைக் கிட்ட அண்ட விடறே..."

           

"தெரியாதவங்கன்னா வர்ற சுதந்திரம் கொஞ்சம் அறிமுகமானவுடன் 'கெடுத்துக்கக் கூடாது'ன்னு கொஞ்சம் ஜாக்கிரதை உணர்ச்சி வரும்..."

           

ராஜுவுக்கு அதில் உடன்பாடில்லைதான்.... ஆனாலும் என்ன செய்ய... சொல்கிறாள். கேட்டுக் கொள்ள வேண்டியதுதான்!

                     

"என்ன தனியா இழுக்கறீங்க....... " அருகில் வந்தாள் தீபா.

           

"உன் கிட்ட ஒரு விஷயம் சொல்லத்தான் தனியா நிக்கறேன்.. கிட்ட வாயேன்.."

             

"சொல்லுங்க.." சந்தேகத்துடன் கொஞ்சம் அருகில் வந்தாள்.

         

தாண்டிப் போன பரிமாறுபவருக்கு இடம் கொடுத்து நகர்ந்து அவன் தூரம் செல்லும் வரைப் பொறுத்து,  அருகில் உள்ள இலைகளுக்கு முன் யாரும் இல்லை என்று நிச்சயப் படுத்திக் கொண்டு அவளை நெருங்கினேன். 

     

"பசி வந்துடுச்சுன்னா சாப்பிடுங்களேன்... உங்களைப் பொறுப்பாப் போட்டிருக்காங்கன்னா அப்புறம்தான் சாப்பிடணும்னு நிக்கறீங்களா... நான் பார்த்துக்கறேன்..."

          

"சாப்பாடு உள்ளே போகலை தீப்ஸ்.... இப்போ அதைப் பற்றி நினைக்கவும் முடியலை.." அருகில் நெருங்கி அந்த மூன்று வார்த்தையைச் சொல்லி விட்டான்.

            

"எனக்கு வாந்தி வருது"  

             

"என்னது?"

        

"கத்தாதே... சாப்பிடற இடம்... காலைலேருந்து பேதி மாதிரி மூணு நாலு தரம் போயிடுச்சி.... இப்போ வாந்தி வேற வருது... மாப்பிள்ளைக்கு நல்ல வேலை கொடுத்துருக்காங்க உங்க வீட்டுல.... சொல்லவும் முடியாம.. உனக்காக எவ்வளவு நேரம் காத்திருப்பது... கொஞ்சம் பார்த்துக்கோ... வந்துடறேன்"

   

விரைந்து நடந்தான் ராஜு.  

                            

ஞாயிறு - 154 மலர்களிலே பல நிறம் கண்டேன் ...

பொட்டானிகல் கார்டன், உதகை. 

கோமா, பிரதமர், தற்கொலை, ஜனாதிபதி, பால் ஐஸ்.... வெட்டி அரட்டை!

"மே டே... மே டே....."

    

இன்னுமொரு தற்கொலை.

               

ஏன்?  காரணம் தெரியாது. பொறியியல் மூன்றாமாண்டு படிக்கும் (படித்துக் கொண்டிருந்த) மாணவன் பி கே தர்மா. பெற்றோர் உயிர் காப்புறுதி நிறுவனத்தில் வேலை பார்க்கின்றனர். இந்த மாணவன் சிறந்த கிரிக்கெட் வீரரும் கூட. உள்ளூர் மேட்சுகளில் ஆடி முன்னேறி வரும் (வந்த) வீரர். 

    

தான் தங்கியிருந்த அறையில் தூக்கிட்டுத் தற்கொலை செய்து கொண்டதாகச் செய்தித் தாள் கூறுகிறது. தொலைக் காட்சியிலும் காட்டினார்கள். கடைசி மேட்ச்சில் நன்றாக விளையாடவில்லை என்று ஒரு செய்தியும், கல்லூரியில் ஒரு தலைக் காதல் என்று ஒரு காரணமும் படித்த நினைவு. 

எதுவாக இருந்தால் என்ன? சிறு தோல்வியையும் தாங்க முடியாத மனப் பக்குவத்தில்தான் இன்றைய இளைய சமுதாயம் தயாராகி வருகிறதா? தோல்வி வெற்றியின் முதல்படி, 'எப்படி விழுந்தாய்' என்பதில் அல்ல, 'எவ்வளவு சீக்கிரம் எழுந்தாய்' என்பதில்தான் வெற்றியின் வாசனை இருக்கிறது என்றெல்லாம் படிப்பது மார்க் வாங்கவும் நண்பர்களுக்கு எஸ் எம் எஸ் ஃபார்வேர்ட் செய்யவும்தானா? 

   

வெற்றியை வெறியாய்த் தேடும் இவர்களின் மனப்பாங்குக்கு யார் காரணம்? பெற்றோரா, கல்வி கற்கும் இடமா, நண்பர்களா, போட்டிகள்  நிறைந்த இந்த உலகமா?

  

வாழ்க்கையை எப்படி வாழ்வது என்றே நம் சமுதாயம் இளைய சமுதாயத்துக்குக் கற்றுக் கொடுக்க மறந்து விட்டதா? வெளி நாட்டு வேலைகளையும், பணம் சம்பாதிப்பதையும் நோக்கியே கற்பிக்கத் தொடங்கி,  கல்வியே ஒரு இயந்திரமயமான வியாபாரமாகிப் போனதா? பெற்றோர்கள் தங்கள் பிள்ளைகளை ஒப்பீட்டிலும்,  தங்கள் கனவுகளை அறுவடை செய்யும் ரோபாட்டுகளாகவும் நினைப்பதை நிறுத்தி அவர்கள் என்ன செய்கிறார்கள், அவர்கள் மனங்களில் என்ன ஓடுகிறது என்று பார்க்க வேண்டும். பழைய கூட்டுக் குடும்ப வாழ்வை நினைக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. அதில்தான் எத்தனை வடிகால்கள்? 

    

இந்தக் காலத்தில் அதை இனி எதிர்பார்க்க முடியாது என்றாலும் தங்கள் குழந்தைகள் மேல் அதிக பட்ச அக்கறை எடுப்பது பெற்றோரின் கடமை ஆகிறது. இனி பள்ளிகளிலேயே ஒரு மனவியல் நிபுணரை வைத்து வாரத்துக்கு ஒரு வகுப்பாவது இது சம்பந்தமாக வகுப்பு எடுத்தால் என்ன? குறைந்த பட்சம் ஆறாம் வகுப்பிலிருந்தாவது இந்த உளவியல் கல்வி தொடங்கலாம். ஒவ்வொரு மாணவ, மாணவியரையும் தனித் தனியாகக் கவனிக்கும் திறன் படைத்த மருத்துவர்களோ அல்லது அத்தகுத் திறம் வாய்ந்தவர்களோ வகுப்பெடுக்கலாம். அதிலும் எதாவது பரீட்சை வைத்து விடக் கூடாது. உடனே யோசித்து எதாவது செய்ய வேண்டிய நேரம் இது....   

====================================   

எங்கள் விருப்பம்...

குடியரசுத் தலைவர் தேர்தல் செய்திகள் தொடர்ந்து செய்தித் தாள்களில் இடம்பிடிக்கின்றன. எல்லா செய்தித் தாள்களும், எல்லா சேனல்களும் நிறைய யோசனைகளை சொல்கின்றன. 

'எங்கள்' பங்குக்கு நாங்களும் ஒரு யோசனை சொல்வது என்று ஆவல் பிறந்து விட்டது!

மன்மோகன்சிங் தான் ஜனாதிபதி. 

பேசா மடந்தை, சாக்குப் போக்குச் சமர்த்தர் என்ற பழிச் சொல்களிலிருந்து தப்பித்துக் கொள்ள நல்ல வாய்ப்பு! வேலை என்னவேலை, இங்கயும் அங்கயும் ஒரே வேலைதானே...!

அப்போ பிரதமர்? ஒண்ணு பிரணாப் முகர்ஜி அல்லது நம்ம சிதம்பரம் அய்யா....! ரெண்டு பேரும் ஒருத்தரை ஒருத்தர் முறைச்சிக்கிட்டு நிக்கிறவங்கதான்! பிரணாப் பிரதமரானால் சிதம்பரம் உள்துறை மந்திரி. முப்பத்திரண்டு ரூபாய்ப் புகழ் மாண்டேக் சிங் அலுவாலியா நிதி மந்திரி. 

 

சுற்றுலாத்துறை அல்லது வெளியுறவுத்துறை அமைச்சர்...  ? கைவசம் நல்ல கேண்டிடேட் இருக்காங்களே... பல கோடி ரூபாய் செலவில் உலகம் சுற்றிய, பிரதீபா பாட்டில் குடும்ப உறுப்பினர் யாராவதுதான்!

    

எப்பூடி...?    

====================================    

ஐஸ்... ஐஸ்... பால் ஐஸ்... கப் ஐஸ்...

வெய்யில் காலத்துக்கு 'அருணி'லிருந்தும், 'குவாலிட்டி'யில்ருந்தும் இன்ன பிற கடைகளிலிருந்தும் ஃபேமிலி பேக், பத்து ரூபாய்க் கப், கொர்னட்டோ என்றெல்லாம்  ஐஸ் க்ரீம் வாங்கிக் கொண்டு வந்து சாப்பிடுவது வழக்கமாகி விட்டது. என்னையும் கேட்பார்கள். டி ஜி எல் பயமுறுத்துவதால் எப்போதாவது நானும்! 

  

ஆனால் ஒன்று அந்த நாட்களில் பத்துப் பைசாவுக்கு 'பால் ஐஸ்' என்று ஒன்று தருவார்கள். உருண்டைக் குச்சியில் வெண்மையாக நான்கைந்து கோடுகள் கொண்ட அல்லது இல்லாத குச்சி ஐஸ். அந்த டேஸ்ட் அந்தக் காலங்களில் இதனுடன் கிடைக்கும் கிடைக்கும் முப்பத்தைந்து பைசா, எழுபத்தைந்து பைசா என்றெல்லாம் ஏற்றமிகு விலைகளில் கிடைக்கும், மெல்லிய பேப்பர் சுற்றிய ஆரஞ்சு , திராட்சை ஐஸ்களை விட சுவை நிறைந்தது. இப்போ நினைத்தாலும் 'ஸ்....ஸ்.....ஸ்....' எச்சிலூறுகிறது. 

     

அது இப்போ கிடைக்க மாடேங்குதுங்க.... எனக்குதான் எங்காவது கிடைத்து தெரியவில்லையா.... அல்லது நிஜமாகவே கிடைக்கவில்லையா? தெரியவில்லை. ஐஸ்க்ரீம் கடைகளில் கேட்டால் கூட பொறுமையாக பதில் சொல்ல மாட்டேன் என்கிறார்கள். தற்போது கிடைக்கும் வெனிலா ஐஸ் எடுத்துக் கொடுத்து 'அதான் இது' என்கிறார்கள்....

               

என்ன கொடுமை சார் இது....!

=======================================   

    

இன்று படித்த வேதனையான செய்தி இது... கன்னியாகுமரி மாவட்டத்தில் ஷோபா என்ற பெண்ணைப் பற்றியது. பதிமூன்று வருடங்களாகக் 'கோமா'வில் இருக்கிறாராம்.

          

ஒரு பெண் குழந்தையைப் பெற்றெடுத்தவர் அப்படியே நினைவின்றிக் கோமாவில் ஆழ, மாற்றி மாற்றி என்ன வைத்தியம் செய்தும் இன்னும் எழாமல்....

                

அந்தப் பெண் குழந்தைக்கு இப்போது பதின்மூன்று வயது. அம்மாவை வந்து எழுப்பி, எழுப்பிக் கதறுகிறாளாம். கணவனும் கைவிட்டு விட்ட நிலையில், பெண்ணின் தந்தையும் காலமாகி விட, ஷோபாவின் தங்கைக்கும் திருமனாகிச் சென்று விட, வயதான தாயார்தான் இப்போது ஷோபாவைப் பராமரித்து வருகிறாராம். பதிமூன்று வருடங்கள் கோமா.... அப்பா...  நினைத்துப் பார்க்கவே முடியவில்லை.

                   

அந்தத் தாயின் நம்பிக்கையும், பெண்ணின் பாசமும் சீக்கிரம் பலிக்கட்டும், ஜெயிக்கட்டும்.     

===========================   

                

ஒரு நல்ல செய்தி... இந்த தடவையும் கல்கி சிறுகதைப் போட்டியில் கலந்து கொள்ளவில்லை. ஏகப்பட்ட உறுதி மொழிகள் கேட்கிறார்கள் என்று கோபித்துக் கொண்டு எழுதவில்லை!  :)))

                                     

அலேக் அனுபவங்கள் 05::உதிரம் கொடுத்தோர், உயிர் கொடுத்தோரே!

                    

இன்று உலக இரத்த தானம் செய்வோர் தினம். (ஜூன் பதினான்கு) 

                     

'உண்டி கொடுத்தோர் உயிர் கொடுத்தோரே' என்று எங்கோ படித்த ஞாபகம் உள்ளது. அதைவிட, 'உதிரம தானம் செய்தோர், உயிர் கொடுத்தோரே' என்று சொல்லிவிடலாம். 

                     

எனக்கு வெகுநாட்கள் வரை இரத்ததானம் செய்வதற்கு பயம் இருந்து வந்தது. என்னுடைய இரத்த வகை என்ன என்று கூட அறியாமல் இருந்து வந்தேன். அசோக் லேலண்டில் குறைந்த பட்சம், வருடம் ஒருமுறையாவது இரத்த தான முகாம் நடைபெறும். அசோக் லேலண்டு தொழிலாளர்கள் ஆயிரக் கணக்கில் இரத்த தானம் செய்வார்கள். சில சமயங்களில், தொடர்ந்து ஒரு வாரம் எங்கள் டிரெய்னிங் சென்டரில், இரத்த தான முகாம் நடைபெறும். 

இரத்ததானத்தின் சிறப்பு பற்றி எடுத்துக் கூறி, என்னை இரத்த தானம் செய்ய அனுப்பி வைத்தவர், என்னுடைய மறக்க முடியாத இனிய நண்பர், இளவேனில். அவர் அதுவரையிலும், நாற்பதுக்கு மேற்பட்ட முறைகள் இரத்ததானம் செய்தவர். (அவரைப் பற்றிய பல விவரங்கள் வேறு ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் விவரமாகப் பதிவிடுகின்றேன்.) 

                

முதல் முறையாக டிரெய்னிங் சென்டரில், நண்பர் இளவேனிலுடன் சென்று இரத்ததானம் செய்து வந்தேன். அதற்கு ஒரு வாரம் கழித்து, எனக்கு, 'இரத்த தானம் செய்வோர் அடையாள அட்டை' (Voluntary Blood Donors Association Card) வந்து சேர்ந்தது. அதில், என்னுடைய இரத்த வகை A2(-) என்று குறிப்பிட்டிருந்தார்கள். அசோக் லேலண்டின் சிறப்பு இரத்ததானப் பிரதிநிதி ஒருவர் (பெயர் மறந்து போய் விட்டது) இயந்திரப் பழுது பார்க்கும் பகுதியை சேர்ந்தவர் (என்று நினைக்கின்றேன்) என்னை இன்டர்காமில் அழைத்து, "சார் உங்க பிளட் க்ரூப் ரேர் வகை. இனிமேல் பிளட் டொனேஷன் காமப்களில் இரத்தம் கொடுக்காதீர்கள். அவசியம் ஏற்படும்பொழுது மட்டும் இரத்ததானம் செய்யுங்கள்" என்றார். 

அதற்குப் பிறகு, பொன்னேரி பஸ் ஸ்டாண்ட் அருகே ஸ்வீட் கடை வைத்திருக்கும் ஒருவரின் நான்கு வயது சிறிய பையனுக்காகவும், அண்ணா நகரில் இருக்கும் ஆஷ்லி என்ற ஒரு குழந்தைக்காகவும், ஆஸ்பத்திரிக்குச் சென்று இரத்ததானம் செய்து வந்தேன். 

          

வாசகர்களில், இரத்ததானம் செய்தோருக்கு, செய்வோருக்கு, பல்லாயிரக் கணக்கான இதய நன்றிகள். இரத்ததானம் பற்றி ஐயங்கள் எதுவும் இருந்தால், பின்னூட்டமாகப் பதியுங்கள்; எங்களுக்குத் தெரிந்த மருத்துவர்கள் யாரையாவது அணுகி, விளக்கம் பெற்று, வெளியிடுகின்றோம். 

     

உதிரம் கொடுப்போம், உயிர் காப்போம். 

              

அலேக் அனுபவங்கள் 04:: அப்பலராஜு

     

அசோக் லேலண்டில் அடியேன் பணிபுரிந்த முப்பத்தைந்து ஆண்டுகளில் , சற்றேறக் குறைய, பதினாறு ஆண்டுகள் என்னுடைய பாஸ் ஆக இருந்தவர் திரு பி அப்பலராஜு. அவர் கையால் நான் மூன்று பிரமோஷன்கள் வாங்கினேன்.  

     

அவர், நேற்று (11-06-2012 திங்கட்கிழமையன்று ) சென்னை வேளச்சேரியில், காலமானார் என்னும் துயரச் செய்தியை, என்னுடைய நண்பர் தேவதாஸ் அலைபேசியில் அழைத்து, சொன்னார். 

    

திரு அப்பலராஜு பழகுவதற்கு மிகவும் இனிமையானவர். அவருடைய மேலதிகாரிகள் இட்ட பணிகள் எதையும் மிகுந்த ஈடுபாட்டுடன், செய்து முடிப்பார். நான், அவருடைய குழுவில் பல கடினமான பிராஜக்டுகள் செய்ததுண்டு. அது பற்றிய விவரங்கள் பிறிதொரு சமயம் எழுதுகின்றேன். அவர் அசோக் லேலண்டில், DGM - Quality Control பதவியில் இருந்து, இரண்டாயிரத்து இரண்டாம் ஆண்டு ஓய்வு பெற்றார். அதன் பிறகு பல மேனேஜ்மெண்ட் கல்லூரிகளில், பெரிய பதவிகள் வகித்தார். ஆசான் மேனேஜ்மெண்ட் கல்லூரி டீன் ஆக இருந்தார் என்று இணையம் விவரம் தருகின்றது. 

                  

அவருடைய ஆன்மா சாந்தியடைய, எல்லாம் வல்ல இறைவனைப் பிரார்த்திக்கின்றேன். 

     

கௌதமன். 

       

அண்ணன் பெருமாள் கோவில்

தஞ்சை மாவட்டம் - சோழ நாடு- சீர்காழியிலிருந்து ஆறு கிலோ மீட்டர் தொலைவில் உள்ளது. சீர்காழி-ஆக்கூர், சீர்காழி-நாகப்பட்டினம் சாலையில் அமைந்துள்ளது.

சோழ நாட்டில் அமைந்துள்ள நாற்பது திவ்யதேசங்களில் இதுவும் ஒன்று. மொத்தத்தில் முப்பத்தெட்டாவது திவ்யதேசம்.  

இந்தக் கோயிலில் எழுந்தருளியுள்ள அண்ணன் பெருமாள் திருமலை ஸ்ரீனிவாசப் பெருமாளுக்கு அண்ணன் என்று அறியப் படுவதால் அண்ணன் பெருமாள் என்றே அழைக்கப் படுகிறார்.  

கோவிலின் முன்புறம் திருவெள்ளக்குளம் என்ற திருக்குளம் அமைந்துள்ளது. இது சுவேத புஷ்கரணி என்றழைக்கப் படுகிறது. இக்குளத்தில் மலரும் குமுதமலர்களைக் கொய்து நீராட வரும் தேவமாதர்களில் ஒருவர் ஒருமுறை மானிடர் ஒருவர் கண்ணில் தென்பட்டு விட்டதால் தேவலோகம் திரும்ப முடியாமல் போக, அங்கேயே தங்கும் அந்த தேவமங்கையைத் திருமங்கை மன்னன் வந்து மணம் புரிய, அரங்கர் அருளில் அவர் திருமங்கை ஆழ்வாராக மாறியது வரலாறு.

நாகபுரி தேசத்தின் தலைவாசலாக அறியப்படும் இங்குதான் மருத்த முனிவரின் ஆசிரமம் இருந்ததாகவும் வரலாறு. சூரியகுல அரசன் துந்துமாரன் என்ற அரசனின் மகன் சுவேதனுக்கு ஒன்பதாவது வயதில் அகால மரணம் ஏற்படும் என்றறிந்த அரசன், வசிஷ்ட முனிவர் அறிவுரைப்படி திருநாங்கூர்ப் பொய்கையில் தினமும் நீராடி வசிஷ்டரால் உபதேசிக்கப் பட்ட நரசிம்ம ம்ருத்யுஞ்சய மந்திரத்தை சங்கல்பம் செய்ய ஸ்ரீநிவாசப் பெருமாள் அவன்முன் தோன்றி அவனை சிரஞ்சீவியாக்கியதாக வரலாறு.  

திருக்கடையூர் செல்லும் வழியில் மத்திய உணவு இங்குதான் ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருப்பதாகக் கூறி அழைத்துச் சென்றனர். போகும் வழியிலேயே திருபார்த்தன்பள்ளி, திருச்சித்திரக் கூடம் என்று சிதம்பரம் தாண்டும் வழியில் இன்னுமிரண்டு திவ்யதேசங்களைத் தாண்டிச் சென்றாலும் அங்கெல்லாம் செல்லவில்லை. மயிலாடுதுறையை அடைந்த போதே சற்றே வழி மாறி விட்டதால் கொஞ்சம் சுற்றிதான் இந்தக் கோவிலை அடைந்தோம். போகும் வழியில் யாரைக் கேட்டாலும் வழி சொல்கிறார்கள். ஒற்றையடிப் பாதை போன்று வசதிக் குறைவான குறுகிய வழி!  கோவில் பழமையைச் சொல்கிறது.  

திருக்குளம் என்று சொல்லப்படும் திருவெள்ளக்குளமாம் சுவேத புஷ்கரணி சுத்தம் செய்யப் படாமல், தூர்வாரப்படாமல் பாசி படர்ந்து காணப் படுகிறது. கோவில் காரியங்களில் ஸ்ரீ ஸ்ரீ முரளிதர் ஸ்வாமிகளின்  கைங்கர்யம் காணப்படுகிறது.

உள்ளிருந்து வெளியே...

பெருமாள் இரண்டு உப நாச்சியார்களுடன் காட்சியளிக்கிறார். வலதுபுறம் தாயார் சன்னதி. திருமலையில் தாயார் இல்லாத குறை நீங்க இங்கு அலர்மேல்வள்ளித்  தாயாருக்குத் தனிச் சன்னதி. உள்ளேயே வலதுபுறத்தில் குமுதவல்லி நாச்சியார் சன்னதி. இவர்தான் திருமங்கை மன்னனை திருமங்கை ஆழ்வாராகத் திருத்திய நாச்சியார்.

108 திவ்யதேச விவரப் படங்கள் அணிவகுப்பு....

தாயார் சன்னதிக்கு முன்புறம், உள்ளே நுழைந்ததும் இடப் பக்கம் மடைப்பள்ளி. அங்கிருந்து கோவில் பிரகாரத்தைச் சுற்றி நூற்றியெட்டு திவ்ய தேசம் பற்றிய விவரங்களுடன் படங்கள் பிரதட்சணமாக வைக்கப் பட்டுள்ளன.

அழுக்கான குளத்தைச் சுற்றி மேடான கரையில் சுற்றிலும் வீடுகள். எதிர்முனையில் பக்தர்கள் வசதிக்காக நான்கைந்து கழிப்பறைகள்.

எதிர்புறத்திலிருந்து கோவில்...

சாப்பாடு பரிமாறப்படும் நேரத்தில், சமைக்கப் பட்ட பிரசாதங்களை பட்டர் வெளியில் கொண்டுவந்து வைத்து, "எங்களிடம் பரிமாற ஆள் இல்லை" என்று அறிவித்து நகர, நாங்களே பரிமாறிக் கொண்டோம். இலை நூறு ரூபாய்க் கணக்கு. ஜவ்வரிசி கல்கண்டு சாதம் கூடுதல் இனிப்புடன் இருக்க,கதம்ப சாம்பார் சாதம், சாத்தமுது (ரசம்)  புளியோதரை ஆகியவை 'திவ்யமாய்' இருந்தன.

தாயார் சன்னதியிலிருந்து வெளிப் புறம் நோக்கி...  

கேமிரா ஒத்துழைக்காததால் செல்லில் எடுத்த (அரைகுறைப்) புகைப்படங்கள் மட்டும். என் உடன் வந்தவர் இந்த புகைப் படங்கள் எடுத்ததற்கு மிகக் கடுமையாக ஆட்ச்பித்தார். என் செல்போன்  பேட்டரி தீர்ந்ததற்கும், பஸ் ரிவர்ஸ் எடுக்கும்வரை வெயிலில் நடந்ததற்கும் (செருப்புகள் பஸ்ஸில் மாட்டிக் கொள்ள, வெறும் காலில்) இந்தக் குற்றத்தைக் காரணமாக்கினார் அவர்!  

பெரிய விசேஷ தினம் ஒன்றும் இல்லையென்றாலும் நாங்கள் கிளம்புமுன்னரே இன்னொரு பஸ் வந்து நின்றது. சித்திரை, வைகாசி,என்று எல்லா மாதங்களிலும் விசேஷ தினங்கள் இருக்கின்றன. அப்போது கூட்டம் நிறைய வருமென்று பட்டர் சொன்னார்.  

(படங்கள் தெளிவின்மைக்கு மன்னிக்கவும். அவசரத்துக்கு 'சாதா செல்'லில் எடுக்கப் பட்ட புகைப்படங்கள்!)  

                

நான் பார்த்ததிலே !

நண்பர் ஒருவர், எங்கள் ஆசிரியர் குழுவில் ஒருவருக்கு அனுப்பியிருந்த யூ -குழாய் குறும்படம் ஒன்று நெகிழ வைத்தது. 

அதை இங்கே எங்கள் வாசகர்களுக்காக, வெளியிடுகின்றோம். 

இந்தப் படத்திற்கு வசனம் எதுவும் தேவை இல்லை. இசை இருக்கின்றது. வாசகர்கள் இந்தப் படத்தைப் பார்த்து, எந்த இடம் அவர்களை நெகிழ வைத்தது என்று கருத்துரைக்கலாம். கவிதை எழுதுபவர்கள் இந்தக் குறும்படத்தில், பன்னிரண்டு நிமிட நேர ஓட்டத்தில், முதல் அல்லது நடு அல்லது கடைசி நான்கு நிமிடக் காட்சிக்கு ஏற்ப கவிதை எழுதலாம். அந்தக் கவிதைக்கு இசை அமைக்க எங்களுக்குத் தெரிந்த ஒருவர் இருக்கின்றார். அவர் இசை அமைத்து, பாடி, பாடலைப் பதிவு செய்து, அதையும் எங்கள் ப்ளாக் ல வெளியிட முயற்சி செய்கின்றோம்! 

Our sincere thanks to : NITHUNA NEVIL DINESH.