நான் சென்ற அலுவலகப் பயணங்களில் கண்டவை - 05 பாலக்காடு:: நெல்லைத்தமிழன்

 

நான் டேடாமாஸ் என்ற கன்சல்டன்சி கம்பெனியில் செப்டம்பர் 1995ல் சேர்ந்தேன். அந்த கம்பெனியில் சுமார் 30 பேர்களுக்கு மேல் பணி புரிந்தோம். அதில் பலர், ஆன் சைட் சப்போர்ட் என்று சொல்லப்படுவது போல, அந்த அந்த கம்பெனிகளுக்கே நேரடியாக ரிப்போர்ட் செய்து வேலை பார்ப்பார்கள். வேலை பார்க்கும் கம்பெனியின் நேரத்தைத்தான் கடைபிடிப்பார்கள். ஒரு கம்பெனிக்கு, நல்ல ஆரக்கிள் ப்ரோக்ராம் டெவலப்பர்கள் மற்றும் சப்போர்டர்கள் தேவை என்றால் எங்கள் கம்பெனியைத் தொடர்பு கொள்வார்கள். அந்தக் கம்பெனி ஒருவருக்கு 1800-2000 தினார் மாதத்திற்குத் தருகிறது என்று வைத்துக்கொள்ளுங்கள். அதற்கான சரியான ஆட்களை source செய்து, இண்டெர்வியூ நடத்தி, பிறகு கம்பெனியின் I.T. துறை மேனேஜரும் ஏற்றுக்கொண்டபின், அவர்களை பஹ்ரைனுக்குக் கொண்டு வருவது எங்கள் கம்பெனி பொறுப்பு. மாதச் சம்பளம் இன்ன பிறவற்றைக் கொடுக்கும் பொறுப்பு எங்கள் கம்பெனியினுடையது. எங்கள் கம்பெனி சார்பாக, அந்தக் கம்பெனியில் வேலை பார்ப்பார்கள். அந்தக் கம்பெனி எங்கள் கம்பெனிக்கு பணத்தைச் செலுத்திவிடும். ஆள் சரியில்லை என்றாலோ, இல்லை கம்பெனியை விட்டு விலகிவிட்டாலோ, அடுத்த ஆளைத் தரவேண்டியது எங்கள் கம்பெனியின் பொறுப்பு. இந்த மாதிரி நிறைய பேரும், கம்பெனியின் சாஃப்ட்வேர் அப்ளிகேஷனை டெவெலப் செய்வது, சப்போர்ட் செய்வது, புது கம்பெனிக்கு இன்ஸ்டால் செய்வது என்று பலரும் இருப்பார்கள்.

ஒவ்வொருவரையும் தேர்ந்தெடுத்து பிறகு பஹ்ரைனுக்கு கொண்டு வந்து பயிற்சி தந்து அவர்கள் மூலமாக கம்பெனி லாபம் சம்பாதிக்கவேண்டும். கம்பெனிக்கு வந்து சில பல மாதங்கள் பணி புரிந்தபிறகு, பொதுவாக பலர் அமெரிக்க வேலை வாய்ப்பை நோக்கிச் செல்வர். அதிலும் Y2K எனப்படும் 21ம் நூற்றாண்டு ஆரம்பிப்பதால் செய்யவேண்டிய சாஃப்ட்வேர் மாற்றங்களால் நிறைய டெவலபர்கள் அமெரிக்க கம்பெனிகளுக்குத் தேவையாக இருந்தனர். (அதாவது அமெரிக்காவில் இருக்கும் கன்சல்டன்சி கம்பெனிகள்). அதனாலும் நிறைய ஆட்களை இண்டர்வியூ செய்து வேலைக்கு எடுப்பது அதிகரித்தது. சில நேரங்களில் இரண்டு மாதங்களுக்கு மூன்று பேர் ரிசைன் பண்ணிவிடுவார்கள். (இடையில் உடம்பு சரியில்லை என்று விடுமுறை எடுத்தாலோ இல்லை, போக வேண்டிய கம்பெனிக்கு போகாமலிருந்தாலோ, எங்கள் பொது மேலாளர்., அவர்கள் அமெரிக்கன் எம்பஸிக்குத்தான் விசா ஸ்டாம்ப் பண்ணச் சென்றிருப்பார்கள் என்று சொல்வார்).  நான் பல நாட்கள் இரவிலும் 11 மணி வரை வேலை செய்வேன். அதனால் என்னைச் சுற்றி என்ன நடக்கிறது என்பது தெரியும்.

என்னுடன் பணியாற்றுபவர் பலரும், இரவில் அமெரிக்க வேலைக்காக டெலெபோன் இண்டெர்வியூ அட்டெண்ட் செய்வார்கள். இதைப் பார்த்த எனக்கு, நம்முடைய திறன் அல்லது மதிப்பீடு இப்போது எப்படி இருக்கிறது என்று தெரிந்துகொள்ளும் ஆசை வந்தது.  என்னுடன் கூட வேலை பார்ப்பவர்கள் போன வாரம் இண்டெர்வியூ அட்டெண்ட் பண்ணினேன், செலெக்ட் ஆகிவிட்டேன் என்று சொல்லும்போது என்னுடைய தகுதியையும் சோதித்துக்கொள்ளும் ஆசை வந்தது.  (இது நடந்தது 96-97 வாக்கில்)

ஒரு நாள் நான் கம்பெனியின் பொது மேலாளரைப் போய்ப் பார்த்தேன் (அவர்தான் கம்பெனியின் தலைவர்). அவரிடம், நான் நிச்சயம் அந்த கம்பெனியில் 3 வருடங்கள் வேலை பார்ப்பேன் என்றும், பஹ்ரைனிலேயே வேறு நல்ல வாய்ப்பு வரும்போது புதிய கம்பெனியில் நான் சேர, எனக்கு ‘ஆட்சேபணை இல்லை’ என்ற சர்டிபிடிகேட் தரவேண்டும் என்றும் சொன்னேன். நிச்சயமாக அமெரிக்காவிற்குச் செல்ல மாட்டேன், ஆனால் என்னுடைய தகுதியைச் சோதித்துக்கொள்ளும் ஆசை இருப்பதால் நானும் டெலெபோன் இண்டெர்வியூ அட்டெண்ட் செய்யும் எண்ணம் இருக்கிறது, எனக்கும் ஆஃபர் கிடைத்தது, ஆனால் நான் போகவில்லை என்று சொல்லத்தான் எனக்கு இஷ்டம் என்றேன்.  நானே நேரிடையாக அவரிடம் என்னுடைய நிலையைத் தெரிவித்துவிட்டதால், அவருக்கு என் மீது நல்ல நம்பிக்கை வந்தது. அவரிடம் சொல்லாமல் நான் டெலெபோன் இண்டெர்வியூ அட்டெண்ட் செய்தால், யாரேனும் அவரிடம் சென்று போட்டுக்கொடுக்கும் வாய்ப்பு இருக்கிறது என்பதாலும், எனக்கு அந்தக் கம்பெனியிலேயே அடுத்த மூன்று வருடங்கள் தொடரணும் என்ற எண்ணம் இருந்ததாலும், நானே சென்று பொது மேலாளரிடம் சொல்லிவிட்டேன்.

பிறகு இரவில், நானும் டெலெபோன் இண்டெர்வியூ அட்டெண்ட் செய்தேன். ஒரு சில கம்பெனிகளின் ஆஃபர் லெட்டர் வந்தது. அதிலும் ஒரு கம்பெனி, உடனே விசா ஸ்டாம்ப் பண்ணுங்க, நாங்களே ஓரிரு வருடத்தில் கிரீன் கார்டுக்கு அப்ளை செய்வோம் என்றார்கள். நான் ஆஃபர் லெட்டரை வாங்கி என்னுடைய personal fileல் வைத்ததோடு அமெரிக்க வேலையை மறந்துவிட்டேன். விசா ஸ்டாம்ப் செய்து, பிறகு நான் வரவில்லை என்று சொல்லி அவனுக்கு நஷ்டத்தை ஏற்படுத்தக்கூடாது என்ற எண்ணத்தால்.

யாராவது அமெரிக்க வேலை வாய்ப்பை வேண்டாம் என்று சொல்லுவார்களா என நீங்கள் நினைக்கக் கூடும். என்னுடைய நெருங்கிய உறவினர்கள் பலர் (20-30 பேர் இருக்கலாம்) அமெரிக்கவாசிகளாக இருக்கிறார்கள். அவர்களில் சிலர் 60 வருடங்களுக்கு முன்பே சென்றவர்கள். இருந்தாலும் எனக்கு அமெரிக்காவில் வேலை செய்வதில் ஆர்வம் இருந்ததில்லை. ஏனோ.. அமெரிக்கா செல்லவேண்டும், சுற்றிப்பார்க்கவேண்டும் என்ற ஆர்வம் கூட வந்ததில்லை. அதைப்பற்றி எழுதினால் என் எண்ணம் தவறு என்று பலரும் நினைக்கலாம். எனக்கு என் கல்ச்சர், வாழ்க்கை முறையை மாற்றிக்கொள்ள இஷ்டமில்லை. நான் மாறமாட்டேன் என்பதில் எனக்கு நம்பிக்கை உண்டு. ஆனால் பசங்களைப் பற்றிச் சொல்ல முடியாதல்லவா? அதனால் அமெரிக்கா போகவேண்டாம் என்று முடிவெடுத்துவிட்டேன். இப்படி எழுதுவதால், அமெரிக்கா சென்ற எல்லோருக்கும் கல்ச்சர் மாறிவிட்டது என்று அர்த்தம் இல்லை. அமெரிக்கா கனடாவில் நிறையபேர் நம்முடைய வாழ்க்கை முறையில் வாழறாங்க, ஆனால் அவங்க பசங்களும் அப்படியே இருப்பார்கள் என்று சொல்லமுடியாது. இருந்தாலும் என் எண்ணம் அப்படித்தான் இருந்தது.

நாம் ஒரு தேசத்தையும் இன்னொரு தேசத்தையும் நினைத்துக் குழப்பிக்கொள்ளக் கூடாது. ஒவ்வொரு நாடும் தன்னளவில் ஒரு கலாச்சாரத்தையும், வாழ்க்கை முறையையும், உணவுப் பழக்கங்களையும், கல்வி முறையையும் கொண்டிருக்கும். இது உயர்ந்தது, இன்னொன்று தாழ்ந்தது என்று சொல்வது சரியான செயல் அல்ல. ஒவ்வொரு தேசத்திற்கும் நேர்மறைகள் இருக்கும் எதிர்மறைகளும் இருக்கும். அமெரிக்கா மிகவும் நல்ல தேசம். அங்கு வாய்ப்புகள் ஏராளமாகக் கொட்டிக்கிடக்கிறது. நல்ல திறமை உள்ளவர்கள் எதிலும் முன்னேறும் வாய்ப்பு உண்டு. இருந்தாலும் என் எதிர்காலம் அமெரிக்காவில் இல்லை என்று நான் முடிவு செய்திருந்தேன். நான் பல தேசங்களுக்கும் பயணப்பட்டு, அங்குள்ள வாழ்க்கை முறைகளையும் சிறிது தெரிந்துவைத்துள்ளதால், எனக்கு எது சரி என்று தெளிவாக இருந்தேன். அவ்ளோதான்.

அது சரி.. இந்த Y2K பிரச்சனை என்றால் என்ன என்று தெரியுமா? பலருக்கும் தெரிந்திருக்கும். கணிணியில் தேதியைக் குறிக்க, dd-mm-yy என்ற முறை வைத்திருப்பார்கள். ஆரம்ப காலத்திலிருந்து கிபி 2000க்கு அப்புறம் எப்படிக் குறிப்பது என்ற யோசனையே யாருக்கும் எழவில்லை. ரொம்ப தாமதமாகத்தான் (அதாவது 1990களுக்குப் பிறகு) 2000 வந்துவிட்டால் என்ன செய்வது, எல்லா சாஃப்ட்வேர்களையும் மாற்றவேண்டுமே, இன்னும் பல இடங்களிலும் மாற்றவேண்டுமே என்ற எண்ணம் வந்தது (அப்படி மாற்றாவிட்டால், ஜனவரி 1, 2000ம் ஆண்டை கணிணியில் 01-01-00 என்று குறிப்பிடவேண்டியிருக்கும். பிறகு இந்த 00, 1900வா இல்லை 2000மா என்ற பெரும் குழப்பம் வரும். இது மாத்திரம் அல்ல. வேறு பல குழப்பங்களும் உண்டு).  அதனால் எல்லா சாஃப்ட்வேர்களிலும் இந்த மாற்றத்தைச் செய்தாகவேண்டிய நிலையில் இருந்ததால், டெவெலப்பர்களுக்கு ஏக டிமாண்ட். அதுமட்டும் அல்லாமல், கன்சல்டன்சி கம்பெனிகளுக்கும் பணம் பண்ண நிறைய வாய்ப்பு. இந்தக் காரணத்தினால் அந்தக் காலகட்டத்துல நிறையபேருக்கு வேலைவாய்ப்பு பல்வேறு தேசங்களில் கிடைத்தது.

இன்றைய டாபிக் ரொம்பவே போரடித்திருக்குமோ என்ற சந்தேகம். இனி புகைப்படங்களைப் பார்க்கலாம்.

 

 

 

 

 

நாங்கள் வார நாளில் காலையில் சென்றதால் கூட்டம் இல்லை.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

இந்தவகைப் புல்வெளி, செயற்கை. இத்தாலியிருந்து முதலில் இந்தியா வந்தது என்று நினைவு. நான் 89களிலேயே கெம்ப்ளாஸ்டில் இத்தகைய புல்வெளியைப் பார்த்து வியந்திருக்கிறேன்.  (அப்போ வேலை செய்த இடதிற்கு இப்போது சென்று அங்கு கேண்டீனில் சாப்பிட்டால், அதே ருசி இருக்குமா என்று யோசிக்கிறேன்)

 

இந்தப் பூவின் பெயர் என்ன? நான் தாய்லாந்தில் பல இடங்களில் பெண்கள் (வேற என்னத்தை நீ கவனிச்சிருப்ப என்று நீங்கள் நினைப்பது என் காதில் விழுகிறது) இதனை அணிந்திருந்ததைப் பார்த்தேன். மிக அழகா இருந்தது, அந்தப் பூக்கள் (ளை அணிந்தவர்கள்னு எழுத வரலை)

 

 

 

இன்று படங்களும் கதையும் அதிகமாகிவிட்டதோ?  அடுத்த வாரம் தொடர்வோம்.

(தொடரும்) 

=====================================================================================\

மனசாட்சியம் - 2​4

KGY Raman

"தங்கமும் நானும் "

இந்தத் தலைப்பை ஒரு முறை படித்துப் பார்த்தபோது எனக்கே சற்று விசித்திரமாகப்பட்டது.‌ பார்க்கிற யாரும் தங்கம் என்பது எனது பக்கத்து வீட்டு அழகியின் பெயர் என்று கூட நினைக்கக் கூடும்.  (அந்த அழகியின் பெயர் தங்கம் அல்ல.)  என் அபிமான எழுத்தாளர் தி ஜானகிராமனின் " மோகமுள் " நாவலில் தங்கம் என்ற பெயரில் அடுத்தாத்து அதிர்ஷ்டக்கட்டை அழகி ஒருத்தி வருகிறாள். 

எல்லாராலும் விரும்பப்படும் ஆபரணத் தங்கத்தைத் தான் தலைப்பிலே குறிப்பிட்டிருக்கிறேன்.

எனக்கு விவரம் தெரிகிற வயது வந்த போது இரண்டாவது உலகப் போர் மும்முரமாக நடந்து கொண்டிருந்த டிப்ரஷன் காலம். மக்கள் வாழ்வின் அடிப்படைத் தேவைகளுக்கும் வேலை வாய்ப்புக்கும் திண்டாடி அலைந்து கொண்டிருந்த காலம். 

ஆனால் என் தந்தை வசதியான மிராசுதார் குடும்பத்தில் பிறந்தவர். அவருடைய இளம் வயது,  பொன் பொருள், நிலம் நீச்சு (?) மாடு கன்றுகள் என்று செழிப்பாக வாழ்ந்த காலம்.

நான் இரண்டாவது உலகப் போர்  ஆசாமி என்றால், அப்பா முதல் உலகப்போருக்கு முன்பாகவே பிறந்தவர். தங்கம் விலை கிடு கிடு என்று ஏறி சவரன் ₹ 13.00 க்கு வந்ததாம்.  (அப்படியானால் அதற்கு முன்பு இருந்த மலிவு விலை என்ன என்று அப்போது  எனக்குக் கேட்கத் தோன்றவில்லை.)

தாத்தா வீட்டில் ஒரு அவசரத் தீர்மானம் போடப்பட்டதாம்.  " இதற்கு மேலும் தங்கம் விலை உயராது. இப்பவே வீட்டில் இருக்கிற அதிகப்படி நகைகளை விற்று பணமாக மாற்றி வைத்துக் கொண்டு விடலாம். விலை இறங்கிய பின் நல்ல லாபத்துக்கு திரும்ப வாங்கிக் கொள்ளலாம்." 

இப்போது வேண்டுமானால் இது மிகவும் தவறான தீர்மானம் என்று சொல்லலாம். ஆனால் அந்தக் குறிப்பிட்ட நாட்களில் அது தவறாகப் போகக்கூடும் என்று கூட யாரும் நினைக்கவில்லை. 

நகைகளை புளி. எடை போடுகிற தராசில் வைத்து நிறுத்து தங்கத்தின் எடையை முடிவு செய்து, அந்த அடிப்படையில் பக்கத்து ஊர்ப் பெரிய மனிதர்களுக்கு நகைகளை விற்று விட்டார்களாம்.  பிறகு ரொம்பவே வருத்தப்பட்டு இருப்பார்கள். ஆனால் அது பற்றிய அப்பா என்னிடம் எதுவும் சொன்னதில்லை. 

" சரி , நகை விற்ற பணம் இருக்கிறது. நிலமாக வாங்கிப் போடுவோம் " என்று தாத்தா நினைக்கவில்லை. திறந்த வெளியில் வைத்த கற்பூரம் போல பணம் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக கரைந்து முற்றிலும் மாயமாகிப் போனதுதான் நிஜம்.

மீண்டும் என் இளமைக்  காலத்திற்கு வருகிறேன்.

வீட்டிலே ஜனத்தொகை கணிசமாக இருந்த நாட்கள். மிகச் சாதாரணமான உத்தியோகம். மிகச் சொற்பமான வரும்படி.

உடைக்கும் உணவுக்கும் போராடிக் கொண்டிருந்த அந்தக் காலத்தில் நகை நட்டு பற்றி சிந்திக்க நேரமில்லை.  உண்மையை சொல்ல வேண்டும் என்றால் நகை என்பதே ஒரு அனாவசிய ஆடம்பரம் என்பதே எனது கொள்கையாக இருந்தது. அப்போது சவரன் விலை 72 ரூபாய். 

எனக்கு வேலை கிடைத்து திருமணமும் ஆனபின், தங்கம் பற்றிய என் கொள்கையில் ஒரு சிறு மாற்றம் ஏற்பட்டது. காரணம் மனைவி பழைய நகையை மாற்றி புதிதாக கனமாக செய்து கொள்ள வேண்டும் என்று நியாயமாக ஆசைப்பட்டது தான். அதற்கு குறி வைத்து ஒரு மாதிரியாக லட்சியத்தை நிறைவேற்றினேன். 

எனது Gold policy இதற்கு ஏற்ப மாறிப்போனது. இப்போது " நகைகள் பெண்களுக்குத் தேவைதான். அவர்களின் நகை ஆசைகள் புரிந்து கொள்ளக் கூடியவை. ஆனால் ஆண்களுக்கு தங்க நகை அது ஒரு மோதிரமாகவே இருந்தாலும் கூட தேவையற்றது." 

என் நண்பர் ஒருவர் கையில் ராட்சத சைஸில் மோதிரம் போட்டிருப்பார். இரண்டு மூன்று மோதிரங்கள் அணிந்து லட்சுமி கடாட்சத்தை பெருமை அடித்துக்கொண்ட வேறு சில நண்பர்களும் உண்டு. 

" ஏதோ புது இடத்திலே சொந்த பந்தம் இல்லாத ஊரிலே ஒரு சங்கடத்தில் மாட்டிக் கொள்கிறீர்கள் என்றால் கையில் இருக்கிற மோதிரம் உதவிக்கு வரும் அல்லவா ? " என்று தர்க்க ரீதியாக அவர் சொன்னதை ஏற்று நானும் ஒரு பவுன் மோதிரம் ஒன்று கைகளில் கொஞ்ச நாள் அணிந்து இருந்தேன். அவசர ஆத்திரத்திற்கு உதவும் என்பதால் என்று எனக்கு நானே சமாதானம் சொல்லிக் கொண்டு என் கொள்கையில் வேண்டிய மாற்றங்களைச் செய்து கொண்டேன்.

இரு பெண் பிள்ளைகள் பிறந்ததும் தங்க நகை சேமிப்பின் மகத்துவம் புரிந்தது. அந்தக் காலத்தில் நகை நட்டு இல்லாமல், வரதட்சணை கொடுக்காமல், கல்யாணம் செய்வது என்பது கனவில் கூட நினைத்துப் பார்க்க முடியாத ஒன்றாக இருந்தது. எனவே இப்போது தங்க நகை சேர்க்கும் ஆசை இருந்ததே தவிர வசதி இல்லை. 

அரசு ஊழியர்களுக்கு உரிய பிராவிடண்ட் ஃபண்ட் கடன் மற்றும் முன்பண வசதிகளை உபயோகித்து தேவையான அவசிய பொருட்களை வாங்க முடிந்தது தவிர நகை வாங்க வாய்ப்பில்லை. ஆரம்ப காலங்களில் வந்த ஒரே ஒரு வாய்ப்பு என் அபிமான தங்க நகை விற்பனையாளர் கொடுத்த ஆலோசனையால் பயனின்றி போனது. ஐந்து பவுன் நகை செய்ய பணத்துடன் போனபோது " பவுன் 150க்கு விற்கிறது. ஆடி மாதம் வாருங்கள். விலை குறையும். " என்று சொல்லி என்னைத் திருப்பி அனுப்பி விட்டார். என் தாத்தாவுக்கு நடந்தது எனக்கும் நடந்து விட்டது. பணம் கரைந்து போனது. பிறகு நாட்கள் கழித்து இரட்டிப்பு விலையில் மீண்டும் சொத்து சேர்த்தோம். 

இதற்குப்பின், எனக்கும் தங்கத்துக்கும் உள்ள உறவு சுமுகமாக நன்றாகவே இருந்து வருகிறது. அதுவும் நமது  நெருங்கிய சொந்தங்களுக்கு நாம் அளிக்கிற பொன் பரிசுகள் மிகவும் மதிப்பு வாய்ந்தவையாக மாறும்போது ஏற்படும் மகிழ்ச்சி அலாதியானது.