"திங்க"க்கிழமை :: உப்புமா கொழுக்கட்டை --- ஸ்ரீராம்

பச்சரிசி - நாலரை மான்பிடி  (அப்படீன்னா எவ்ளோன்னு தெரியும்தானே?!)

து.பருப்பு - பெரிய கரண்டியால் ஒன்று அல்லது சிறிய கப் ஒன்று 

மிளகு - மூன்று டேபிள் ஸ்பூன் 

சீரகம் ஒரு டேபிள் ஸ்பூன் 

மிளகாய் வத்தல் 6 

கறிவேப்பிலை கொஞ்சம் 

பெருங்காயம் 

தேங்காய்த்துருவல் ஒரு சிறிய மூடி 

உப்பு 

சரியாகச் செய்ய வேண்டுமென்றால் அரிசியைக் களைந்து, உலர்த்தி எடுத்துக் கொள்ள வேண்டும்.  ஆனால் நாங்கள் இங்கே அரிசியைக் களைந்து (உலர்த்த நேரமில்லாமல் - பசி நேரம்) எடுத்துக் கொண்டு அரிசி, மிளகு சீரகம் எல்லாவற்றையும் சேர்த்துப்போட்டு ஒன்றுக்கு இரண்டாய் மிக்சியில் அரைத்துக் கொண்டோம்.

நாங்கள் குக்கரில் வைத்தாலும், வெங்கலப்பானையில் வைப்பது விசேஷம்.  அல்லது வாணலியில் செய்வார்கள்.  குக்கரில் கடுகு உளுத்தம்பருப்பு பெருங்காயம் கறிவேப்பிலை தேங்காய்த்துருவல் ஆகியவற்றை (அடுப்பை ஆன் செய்து விட்டீர்களா என்று பார்த்துக் கொள்ளவும்!) அதனதன் வரிசையில் தாளித்துக்கொண்டு, அரைத்த அரிசிக் கலவையையும் போட்டுக்கொண்டு கண் திட்டமாய் ஐந்து சொம்பு தண்ணீர் விட்டு, உப்பு சேர்த்தோம்.  தேவையை விட கொஞ்சம் அதிகமாக தண்ணீர் சேர்க்கலாம். குக்கரை மூடி,  இரண்டு அல்லது மூன்று விசில் உங்கள் குக்கர் வழக்கத்தை வைத்து வந்ததும் இறக்கி வைத்து விசில் அடங்கியதும் திறந்து, லேசாகக் கிளறி, 

அதை ஆறுவதற்கு முன் தட்டில் கொட்டி, கை சூடு பொறுப்பதற்காக கொஞ்சம் தண்ணீரைத் தொட்டுக் கொண்டு உருண்டை பிடித்து, இட்லித் தட்டில் வைத்து, அடுப்பில் ஏற்றி, ( அடுப்பைப் பற்ற வைத்துக் கொள்ளுங்கள் என்றெல்லாம் சொல்ல வேண்டுமா என்ன!) எட்டு அல்லது பத்து நிமிடங்கள் வைத்து எடுத்தால் உப்புமா கொழுக்கட்டை ரெடி.  

தொட்டுக்கொள்ள தேங்காய் சட்னி அல்லது உங்கள் விருப்பம்போல. 

வெறும் உப்புமாவாக சாப்பிட வேண்டுமென்றால்,  குக்கர் அல்லது வாணலி அல்லது வெங்கலப்பானையிலிருந்து எடுக்கும் முன் ஒரு பதம் இருக்குமே..  அங்கேயே இன்னும் கொஞ்சம் பிரட்டி எடுத்து அப்படியே சாப்பிடலாம்.

நாம்தான் கொழுக்கட்டை வடிவத்துக்கு வந்திருக்கிறோமே.. அதை அவரவர் அளவு, தேவைக்கேற்ப தட்டிலிட்டு சூடு ஆறும் முன் உண்டு களியுங்கள்!

எதையும் ஒரு புதிய வடிவத்தில் பார்க்கும்போது ஒரு உற்சாகம் வருகிறது.  நாக்கின் சுவை நரம்பு மீட்டப்படுகிறது.  சூடாகச் சாப்பிட்டால் சொர்க்கம்தான்.  உப்புமா பிடிக்காதவர்கள் கூட இப்படி செய்தால் சாப்பிடும் ஆவல் வரும். 

சரிதானே!

=========================================================================================

ஆட்டோகிராஃப் சொல்லும் கதை.  ஏதோ ஒரு பழைய பைண்டிங்கிலிருந்து எடுத்தது.  விகடன் என்று நினைக்கிறேன்.  நடிகை சரோஜாதேவியின் தீபாவளிகள்!

ஒவ்வொரு தீபாவளிக்கும் எனக்கு எங்கிருந்தாவது சொல்லி வைத்தாற்போல் ஒரு ஆபத்து வந்து விடும்.  அந்த தீபாவளி எனக்கு "கண்ணீரும் கதை சொல்லும் தீபாவளி"யாகி விடும்......!

ஒரு வருடம் பரிசு வாங்க டெல்லிக்குப் போயிருந்தேன்.  தீபாவளிக்குச் சென்னை  திரும்பலாம் என்று நினைத்து, டெல்லி விமான நிலையத்தை நெருங்கும்போது நான் சென்று கொண்டிருந்த கார் விபத்துக்குள்ளானது. காரைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோது என் தலைக்கு மேலே நான் செல்ல இருந்த விமானம் சென்னைக்குப் பறநதது.

வேறு வழியில்லாமல் மிகவும் கஷ்டப்பட்டு ரயிலில் மூன்றம் வருப்பில் ஏறினேன். அந்த வருட தீபாவளி ரயிலில் கழிந்ததது.

மறு வருடம் தீபாவளிக்கு சில வருடங்கள் முன் பூனாவில் ஒரு ஹிந்திப் படத்தில் நடித்துக் கொண்டிருந்தேன்.  படப்பிடிப்பில் கதாநாயகன் கதாநாயகியின் தலையில் குறும்பாக ஒரு கல்லை வீசி அடிக்க வேண்டும். இது காட்சி.  குறும்பாக அவர் அடிக்கப்போக, அது பெரிய வம்பாகப் போய் விட்டது.  என் தலையில் பெரிய காயம் ஏற்பட்டு விட்டது.  அந்த வருட தீபாவளி தலைக்கட்டுடன் கழிந்தது.

திருமணம் ஆன பின் எங்கள் தலை தீபாவளி வந்தது.  எனக்கு ஏதாவது விபத்து நேரக்கூடாதே என்று பயந்து கொண்டே இருந்தேன்.

பெங்களுருவிலிருந்து என் கணவரின் பெற்றோர், உறவினர், பலரும் வந்து விட்டனர்.  அவர்தான் பாக்கி.

பெங்களூரில் பிளேனை என் கணவர்  தவற விட்டு விட்டார்.  எப்படியும் தலை தீபாவளிக்கு' வந்தாக வேண்டுமே என்று, கையில் எனக்காக வாங்கிய பரிசுப்பொருள்களுடன் ரயிலில் மூன்றாம் வகுப்புப் பெட்டியில் ஏறி அவஸ்தைப்பட்டு வந்து சேர்ந்தார்.

இந்த வருட தீபாவளியாவது ஒழுங்காக நடக்க வேண்டுமே என்று நான் கவலைப்பட்டுக் கொண்டு இருந்தேன்.

சென்ட்ரல் ஸ்டேஷனுக்குப் போன என் தந்தையாரால் அவரைப் பார்க்க முடியவில்லை.  அவரும் 'டக்'கென்று ஒரு டாக்சியைப் பிடித்துக்கொண்டு எங்கள் வீட்டிற்கு வந்து விட்டார்.அரை நேருக்குநேர் பார்த்துத்தான் எனக்கு உயிர் வந்ததது.  அவர் எனக்கு பரிசாகக் கொண்டு வந்த  ஜிமிக்கியையும், பட்டுப் புடவையையும் என்னிடம் கொடுத்து மகிழ்ந்தார்.  நானும் அவற்றைப் போட்டு மகிழ்ந்தேன்.  தன் கையிலிருந்த ஜெர்மன் காமிராவினால் என்னை பல படங்கள் எடுத்து மகிழ்ந்தார்.  அதில் ஒன்றுதான் இது. 

அவருக்கு அந்தக் காமிரா என்றால் ரொம்பப் பிரியம்.  நாங்கள் அயல் நாடுகளுக்குப் போயிருந்தபோது அதை ரஷ்யாவில் தொலைத்து விட்டார்.  மிகவும் கவலைப் பட்டார்.  பாவம்!  எதையோ பறிகொடுத்தது போல் கலங்கிப் போனார்.  பிறகு எப்படியோ லண்டனில் எங்கள் கையில் அது கிடைத்தது.  யாரோ நல்லவர் அதை எடுத்து லண்டனுக்கு அனுப்பி வைத்திருந்தார். 

அவருக்கு அது மிகவும் ராசியான காமிராவாம்.

B. சரோஜா தேவி ஸ்ரீஹர்ஷா.

==========================================================================================

ஒரு கையறுநிலை கணவனின் கண்ணீர்க் கடிதம்!

மன்னிக்கவும் விடைகள் எடுத்து வைத்திருந்த படம் தொலைந்து விட்டது.  முகங்களை கண்டுபிடிக்க வேண்டுமாம்.  அதாவது எது யார் என்று.   என்னால் நான்கு பேர்களைதான் அடையாளம் காண முடிகிறது!

அப்பவும் இதே நிலைதானா?!!