நாங்கள் தரிசனம் செய்த கோயில்கள்:: அத்தாளநல்லூர் - திருநெல்வேலி:: நெல்லைத்தமிழன்

 

அத்தாளநல்லூர், திருநெல்வேலி மாவட்டத்தில் அமைந்துள்ள ஊர். அந்தக் கோயிலின் மேற்கே தாமிரபரணி ஆறு தெற்கு வடக்காகப் பாய்கிறது. இங்குதான் கஜேந்திரமோட்சம் நடந்தது என்று சொல்கின்றனர். கும்பகோணம் அருகே உள்ள கவித்தலத்திலும் (கபிஸ்தலம், மூப்பனார் ஊர்) கஜேந்திர மோக்ஷம் நடந்தது என்கின்றனர். இன்னும் சில கோயில்களிலும். இருந்தாலும், கஜேந்திர மோக்ஷம் நடக்க, ஆறு, பொதிகை மலை, அதைச் சார்ந்து அகஸ்தியருக்கான சன்னிதி என்று பலவும் அமைந்த இடம் இந்த அத்தாளநல்லூர். அதற்கு ஏற்றவாறு, மூலவருக்கு கஜேந்திர வரதர் என்ற திருநாமம்.

இந்தக் கோயில் கருவறையில் சுதை வடிவில் ஸ்ரீதேவி, பூதேவியுடன் நின்ற கோலத்தில் ஆதிமுலப் பெருமாள் கஜேந்திர வரதர் என்ற நாமத்துடன் காட்சி தருகிறார். மூலவருக்கு அருகிலேயே மார்க்கண்டேய மற்றும் பிருகு முனிவர்கள் உள்ளனர்.

இந்தக் கோயிலைச் சுற்றி மூன்று தீர்த்தங்கள் உள்ளன. முதலையிடமிருந்து கஜேந்திரனைக் காப்பாற்றி, இருவருக்குமே வீடுபேற்றை அளித்ததாகக் கருதப்படும் விஷ்ணு தீர்த்தம் கோயிலின் பின்புறம் உள்ளது. கோயிலின் வடபுறத்தில் சிங்க தீர்த்தம் இருக்கிறது. சிங்க தீர்த்தத்திற்கு தெற்கில் 1-1 ½ கிமீ தொலைவில் சக்ர தீர்த்தம் அமைந்துள்ளது. முதலை மீது பாய்ந்து அழித்த விஷ்ணுவின் சக்ராயுதம், இந்தத் தீர்த்தத்தில்தான் மூழ்கி, தன் புனிதத்தைத் திரும்பப் பெற்றது என்கின்றார்கள். இங்குள்ள இந்த மூன்று தீர்த்தங்களிலும் நீராடுவது சிறப்பு என்கின்றனர். (தீர்த்தங்களில் நீராட்டம் பற்றி நான் விரைவில் எழுத இருக்கும் இராமேஸ்வர பயணத்தில் சொல்கிறேன்)

நான் புராணக் கதைகளுக்கு இடம் தருவதில்லை. இருந்தாலும் இந்தத் தலத்துக்கு அந்தப் புராணக் கதையைச் சுருக்கமாகத் தர நினைக்கிறேன்.

ஹூஹூ என்ற பெயருடைய கந்தர்வன், தேவல முனிவர் தண்ணீரில் நின்று தவம் செய்துகொண்டிருந்தபோது, விளையாட்டாக ஒரு முதலையின் வடிவம் எடுத்து, தேவல முனிவரின் கால்களைக் கவ்வினான். தவத்தை இடையூறு செய்த கந்தர்வனின் மீது கோபம் கொண்டு, முதலையாகவே நீரில் இருக்கக் கடவாயாக என்று சாபம் கொடுத்தார்.

பாண்டிய வம்சத்தைச் சேர்ந்த மன்னன் இந்திரத்யும்னன், தன்னுடைய அரண்மனையைத் துறந்து மலைசார்ந்த பகுதிகளில் தவம் புரிந்துகொண்டிருந்தான்.  அந்தப் பக்கம் வந்த அகஸ்திய முனிவரைக் கவனிக்காமல் தன் தியானத்திலேயே குறியாக இருந்த இந்திரத்யும்னனைப் பார்த்து, கடமைகளை விட்டுவிட்டு தனக்கு விருந்தோம்பல் செய்யாததைப் பார்த்து கோபம் கொண்ட அகஸ்திய ரிஷி, அடுத்த பிறவியில் யானையாகப் பிறப்பாய் என்று சாபம் அளித்தார் (ரிஷிகளின் சாபம், பெற்றுக் கொள்பவனின் முன்வினைப் பயனாலோ அல்லது அவருக்கு நல்லது கிடைப்பதற்கோ ஏற்படுகிறது) யானைக்கூட்டத்தின் தலைவனாக கஜேந்திரனாகப் பிறந்த இந்திரத்யும்னன், திருகூட மலைப் பகுதியில் திரிந்துகொண்டிருந்தான்.

அடுத்த ஜென்மத்தில் யானைகளின் அரசனாகப் பிறந்தான் இந்திரத்யும்னன். காட்டில் திரிந்துகொண்டிருந்தபோது, தாமரைக் குளத்தைக் கண்டு அதில் தன் சகாக்களுடன் இறங்கி விளையாடினான். அந்தக் குளத்தில் இருந்த முதலை கோபமடைந்து கஜேந்திரனின் காலைப் பிடித்துக்கொண்டது. கஜேந்திரனால் முதலையிடமிருந்து தப்பிக்க முடியவில்லை. எல்லா முயற்சிகளும் பயனற்றுப் போக, கடைசியில் குளத்திலிருந்து தாமரை மலரை எடுத்து, ஆதிமூலமே என்று இறைவனை நினைத்து அபயம் கேட்டது (முந்தைய ஜென்மாவின் இறைபக்தியால் இது சாத்தியமாயிற்று). குரலைக்கேட்டு வந்த இறைவன், தன் சக்ராயுதத்தால் கஜேந்திரனைக் காப்பாற்றி, முதலைக்கு உடனே மோக்ஷமும், கஜேந்திரனுக்கு அவனுடைய ஆயுள் முடிந்ததும் மோக்ஷமும் கொடுத்தான்.

இந்தப் புராணக் கதை, ஸ்ரீமத் பாகவதத்தில் 8வது ஸ்கந்தத்தில் கஜேந்திர மோட்சம் என்ற பகுதியில் வருகிறது.

அத்தி-யானை, ஆள-ஆட்கொண்ட/காத்த  .   அத்தியாள நல்லூர் என்பது பிறகு மருவி, அத்தாளநல்லூர் என்று ஆகிவிட்டது. இதுதான் ஊரின் பெயர்க் காரணம்.

பொதிகை மலை, தீர்த்தக் குளம், அகஸ்தியரின் சன்னிதி, ஊர்ப் பெயர் போன்ற பலவற்றினால் இந்தத் தலத்தில்தான் கஜேந்திர மோக்ஷம் நடந்தது என்று நிரூபணமாகிறது என அர்ச்சகர் சொன்னார்.

இந்தக் கோயில் சுமார் 2500 ஆண்டுகள் பழைமையானது.

ஆயிரம் ஆண்டுகள் பழைமையான கல்வெட்டுகள் இந்தக் கோயிலில் உள்ளன. முதலாம் குலோத்துங்கச் சோழன் காலத்தில் அத்தாளநல்லூரில் ஒரு பகுதி வயல்கள், வரி இல்லாத தேவதான நிலமாகப் பிரிக்கப்பட்டதாம். அவனுடைய காலத்தில் கஜேந்திர வரதர் கோயில்  மொய்ம்மாம் பூம்பொழில் ஆழ்வார் கோயில் என்று அழைக்கப்பட்டதாம்.

இந்தச் செய்தியைப் படித்ததும் எனக்கு திவ்யப்பிரபந்தத்தில் இந்தப் பெயர் வருகிறதே என்று தோன்றியது.

##மொய்ம்மாம் பூம்பொழில் பொய்கை*  முதலைச் சிறைப்பட்டு நின்ற,*

கைம்மாவுக்கு அருள் செய்த*  கார்முகில் போல் வண்ணன் கண்ணன்,*

எம்மானைச் சொல்லிப் பாடி*  எழுந்தும் பறந்தும் துள்ளாதார்,*

தம்மால் கருமமென் சொல்லீர்*  தண்கடல் வட்டத்துள்ளீரே!  

திருவாய்மொழியில், ஐந்தாம் பத்தில், முதல் பாசுரமாக மேலே உள்ள பாசுரம் வருகிறது. (நம்மாழ்வார் இயற்றியது)

பொருள்: குளிர்ந்த சமுத்திரம் சூழ்ந்த உலகத்தில் உள்ளவர்களே!  நெருக்கமாக உயர்ந்த மலர்ச்சோலைகள் சூழ்ந்த தடாகத்தில் முதலையால் பீடிக்கப்பட்டு கலங்கிநின்ற கஜேந்திரனுக்கு அருள்மழை பொழிந்த, மழைமேகம் போன்ற நிறமுடைய கண்ணனை எண்ணி, அவன் புகழை வாயால் பேசியும், பாடியும், குதூகலித்து ஆட்டமாடியும்  கூத்தாடாமல் இருப்பவர்களால் என்ன பயன் உள்ளது? என்கிறார் ஆழ்வார்.

விளக்கம்:  மொய்ம்மாம் பூம்பொழில்- மா-வண்டு, வண்டுகள் மொய்த்து ரீங்காரமிடுகின்ற பூக்களைக் கொண்ட சோலை.   மா என்பதை மாமரம் என்று பொருள் கொண்டால், நெருக்கமான, பூக்கள் மலர்ந்து இருக்கின்ற மாமரங்கள் உடைய சோலை.  மொய்-அழகு, மா-பரந்த என்று கொண்டால், பரந்த அழகாகப் பூத்த சோலை. 

இதனை எழுதும்போது நான் நெல்லையில் நவதிருப்பதிகளைத் தரிசனம் செய்த ஒரு சமயத்தில் மதியம் ஆழ்வார் திருநகரியிலிருந்து புறப்பட்டு திருச்செந்தூர் நோக்கிச் சென்றேன். காரணம், மதியம் 1-2 மணிக்குப் பிறகு சில கோயில்கள் நடை சார்த்தியிருப்பார்கள். திரும்பவும் 5 மணிக்குத்தான் கோயில் திறப்பார்கள். இடைப்பட்ட நேரத்தில் சாப்பிட நல்ல ஹோட்டல் அந்தப் பகுதியில் கிடையாது. அதையும் ஒரு காரணமாக வைத்து நாங்கள் திருச்செந்தூருக்குச் சென்று அங்கு கோயில் தரிசனம் முடிந்த பிறகு, ஹோட்டலில் உணவு உண்டுவிட்டு, பனைவெல்லம், சுக்குக் கருப்பட்டி போன்றவற்றை நான் வாங்கிக்கொள்வேன், பிறகு நவதிருப்பதி தரிசனத்தைத் தொடர்வோம்.  அப்படி ஒரு முறை சென்றிருந்தபோது, ஆழ்வார்திருநகரிக்குச் சிறிது தொலைவில், திருவழுதி நாடு என்ற பலகையைப் பார்த்தேன். ஒரு காலத்தில் அந்தப் பகுதி திருவழுதி நாடு என்றே அழைக்கப்பட்டுவந்தது.  திருவாய்மொழி தனியன்களில் ஒன்று,

திருவழுதி நாடு என்றும் தென்குருகூர் என்றும்
மருவினிய வண் பொருநல் என்றும் - அருமறைகள்
அந்தாதி செய்தார் அடியிணையே எப்பொழுதும்
சிந்தியாய் நெஞ்சே! தெளிந்து. 

இந்தத் தனியனை அருளிச்செய்தது, நாதமுனிகளின் மகன் ஈஸ்வர முனிகள். (அவருடைய மகன் ஆளவந்தார் என்ற யாமுனாச்சார்யார்)

இதில் அந்தப் பகுதியை ‘திருவழுதி நாடு’ என்று குறிப்பிட்டுள்ளதைப் பாருங்கள். (இந்தத் தனியன் சுமார் 1100 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு இயற்றப்பட்டது).   நாம் வரலாற்றுப் பெயர்களை இழந்துவருகிறோம்.

இந்தக் கோயிலில் ஜடாவர்மன் ஸ்ரீவல்லப பாண்டியன் கொடையாக கோயிலுக்கு அளித்த நிலம், மற்றும் மாறவர்ம பாண்டியன் காலத்தில், சேரன்மஹாதேவி நிர்வாகத்தினரால் அளிக்கப்பட்ட கொடை போன்றவையும் கல்வெட்டுகளில் காணப்படுகின்றன.

கல்வெட்டு-(இணையம்)

 

 

 

 

 

 

தொடர்வதற்கு முன்பு, கோயிலின் மூலவரான,  ஆதிமூல கஜேந்திர வரதரைச் சேவித்துக்கொள்ளலாமே.

ஆதிமூல கஜேந்திர வரதர். நின்ற திருக்கோலம், ஸ்ரீதேவி பூதேவி தாயார்களுடன்.

 

அகஸ்திய முனிவர். இரண்டாவது படத்தில் கஜேந்திர மோக்ஷம் சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது.

 

அகஸ்தியரின் சிலை, பூமியில் அழுந்தியுள்ளது. இதுபோன்று சிலைகளில் பாதி பூமியில் அழுந்தி இருப்பதை பல இடங்களில் கண்டிருக்கிறேன். கோயிலைச் சீரமைக்கும்போது, சிலையை மேலே எடுத்து வைத்திருக்கலாம் என்று எனக்குத் தோன்றும். நீங்களும் நான் பகிர்ந்த கங்கைகொண்ட சோழபுர மேடையில் உள்ள சிற்பங்கள் காங்க்ரீட் சூழ இருப்பதைப் பார்த்திருப்பீர்கள்.

 

 

 

 

ஸ்ரீதேவி பூதேவி சமேத ஸ்ரீ ஆதிமூலப் பெருமாள்.  இருபுறமும் மார்க்கண்டேய மற்றும் பிருகு மஹரிஷிகள்.

 

 

 

வடக்கு நாச்சியார் சன்னிதி. 

 

 

 

 

 

கோயில் நீங்கள் எண்ணுவது போல சிதிலமடைந்து இருக்கவில்லை.  இருந்தாலும் அந்த ஊரில் ஒரு காலத்தில் இருந்த எல்லோரும் புலம் பெயர்ந்துவிட்டார்கள். அதனால் பழைமை வாய்ந்த கோயில் தனியாக இருப்பது போலத் தோன்றுகிறது.

அடுத்த வாரம் தொடர்வோமா?

(தொடரும்)