நாங்கள் தரிசனம் செய்த கோயில்கள் - பிரம்மதேசம்-சோமஸ்கந்தர் கோயில் : நெல்லைத்தமிழன்

 

 பிரம்மதேசம்-சோமஸ்கந்தர் கோயில்

தமிழகத்தில் பிரம்மதேசம் என்ற பெயரில் பல கோயில்கள் இருக்கின்றன. அவை எல்லாமே, பிரம்மாவின் பேரனான ரோமச முனிவருடன் தொடர்புள்ளவை.  அப்படிப்பட்ட ஒரு பிரம்மதேசம்தான் நாம் இந்த வாரமும் அடுத்த வாரமும் பார்க்கப்போகிற, திருநெல்வேலி மாவட்டம் அம்பாசமுத்திரம் அருகில் அமைந்துள்ள பிரம்மதேசம் சோமஸ்கந்தர் கோயில்.

முதன் முதலில் நாங்கள் மன்னார்கோயில் நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்தபோது வழியில் கல்லிடைக்குறிச்சி அருகே பிரம்மாண்டமான கோபுரத்தைப் பார்த்தவுடன், இந்தக் கோயிலுக்குள் செல்லலாம் என்று நினைத்துச் சென்றோம்.  ராஜகோபுரத்தைப் பார்த்தாலே மிகப் பழமையான கோயில் என்பது தெரியும்.

கோயிலில் நாங்கள் சென்ற சமயங்களில், பக்தர்கள் வருகை மிகவும் குறைவு என்று புரிந்துகொண்டோம். சில நேரங்களில் யாருமே இருக்கமாட்டார்கள். ஆனால் மிகப் பெரிய கோயில். ரொம்பவே பழமையானது. 

இந்தக் கோயில் பாண்டிய நாட்டு வைப்புத் தலமாகும். தட்சயாக காலத்தில் ஏற்பட்ட சாபம் தீர பிரம்மா இந்தத் தலத்து ஈசனை வழிபட்டாராம். அவரது பேரன் ரோமச முனிவரும் இந்த ஈசனைப் பூஜித்திருக்கிறார்.  ரோமச முனிவர் பல தலங்களில் சிவனை வழிபட்டு இந்த இடம் வரும்போது இலந்தை மரத்தின் கீழ் சுயம்புவாக எழுந்தருளியிருந்த ஈசனை வழிபட்டாராம். திருக்குளத்தையும் அமைத்தாராம்.

இந்த ஊர் நான்மறைகளில் வல்லவர்களான அந்தணர்களுக்கு தானமாக ராஜாவினால் வழங்கப்பட்டது. அதனால் இந்த ஊர் ராஜராஜ சதுர்வேதி மங்கலம் (ராஜராஜ சோழன் நினைவாக) என்ற பெயர் பெற்றது.  இது பிர்மதாயம் என்றும் பெயர் பெற்றிருந்தது எனவும், அதுவே மருவி பிரம்மதேசம் என்றாயிற்று என்றும் சொல்கின்றனர். தமிழில் அயனீச்வரம்.

அனுசூயாவுடனான அத்ரி மஹரிஷியிடம் சிவன், தாம், சிவசைலம், திருவாலீச்வரம், பிரம்மதேயம் ஆகிய மூன்று தலங்களில் உறையும் லிங்கேஸ்வரராக அருளுகிறோம் என்று சொன்னார் என பிரம்மாண்ட புராணத்தில் இருக்கிறது.

இந்தக் கோயில் பிரம்மாண்டமானது. கோயிலின் சிற்பங்கள், அமைப்பு ஆகியவை மிகச் சிறப்பானது. இருந்தாலும் இங்கு உள்ள கங்காளநாதர் சன்னிதி மிகவும் விசேஷமானது. 250 கிலோ எடையுள்ள கல்லால் ஆன கங்காளநாதர் சிலை, 7 அடிக்கும் மேல் உயரம் உள்ளது. பாதத்தை தரை மீது வைத்து நின்ற நிலையில் இருக்கும் சிலை இது. வேறு பிடிப்புகள் கிடையாது.

நவகைலாயத் தலங்களில் இது சூரியத் தலமென்று சொல்லப்படுகிறது.

இந்தக் கோயிலுக்கு சேர, சோழ, பாண்டிய மன்னர்களும் விஸ்வநாத நாயக்கர்களும் பல திருப்பணிகளைச் செய்திருக்கின்றனர்.

கோயிலும் அதன் சுவர்களும் கோட்டை போன்ற தோற்றம் கொண்டிருக்கிறது. ஒரு காலத்தில் இந்தப் பகுதி பெரிய வளமான நகரமாக இருந்தது. அதனால் படையெடுப்புகளும் திருட்டுக்களும் நடைபெறும் இடமாக இருந்தது. முதலாம் ராஜராஜ சோழன், இந்தப் பகுதியைப் பாதுகாக்க நாலாயிரம் வீரர்கள் கொண்ட ஒரு படையை நிறுவினான். அது மட்டுமன்றி காவல் தெய்வமாக நாலாயிரத்து அம்மன் என்ற சன்னிதியை நிறுவினான்

இந்த கோவிலில் ஐந்து சிவலிங்கங்கள் வழிபடப்படுகின்றன: காசி விஸ்வநாதர், சொக்கநாதர், அண்ணாமலையார், இலந்தை ஆதிநாதர் மற்றும் கைலாசநாதர். இங்குள்ள நடராஜர் புனுகு நடராஜர் என்று அழைக்கப்படுகிறார், அவருக்கு திருவாதிரை நாளில் மட்டுமே (மார்கழி மாத திருவாதிரை) புனுகு எண்ணெயால் அபிஷேகம் செய்யப்படுகிறது.

இதனை எழுதும்போது எனக்கு சமீபத்தில் தரிசித்த உத்திரகோச மங்கை மரகத நடராஜர் நினைவுக்கு வருகிறார். உத்திரகோச மங்கை என்பது உலகில் சிவனுக்கு ஏற்பட்ட முதல் கோவில் என்று கருதப்படுகிறது. இங்குள்ள நடராஜர் ஒற்றை மரகதக் கல்லினால் ஆனவர். பச்சைத் திருமேனி. அதற்கு அதிர்வு ஏற்படக் கூடாது என்பதற்காக வாத்தியம் வாசிப்பது, உரக்கப் பேசுவது போன்றவை அவரது சன்னதி முன்பு கிடையாது.  ஆறடி உயரமுள்ள நடராஜர், வருடம் முழுவதும் சந்தனக் காப்பில்தான் இருப்பார். மார்கழி மாத ஆருத்ரா நட்சத்திரத்தன்றுதான் சந்தனைத்தைக் களைந்து அன்று மாத்திரம் மூலத் திருமேனியை தரிசிக்கும் வாய்ப்பு கிடைக்கும். இந்தக் கோயிலை ஆதி சிதம்பரம் என்று சொல்கின்றனர். முதல் தடவை சென்றபோது மரகத நடராஜர் தரிசனம் மாத்திரம்தான் கிடைத்தது.  இரண்டாவது தடவை எல்லா சன்னிதிகளுக்கும் சென்றிருந்தோம்.

உத்திரகோசமங்கை மரகத நடராஜர்.

பிரம்மதேசம் கோயிலில் காணவேண்டிய பல சிறப்புகள் இருந்தாலும்,  நாங்கள் போனபோதெல்லாம் ஆளரவமற்று இருந்தது. அதனால் பல சன்னிதிகளை நாங்கள் காணவில்லை. அடுத்த முறை அதிகாலையில் நேராக இந்தக் கோயிலுக்குச் செல்லலாமென நினைத்திருக்கிறேன்.

வரலாற்றுச் செய்தியாக நாம் காணப்போவது, சோழ சாம்ராஜ்யத்தின் கடைசி எழுபது ஆண்டு செய்திகளை. வெவ்வேறு இடங்களில் கிடைக்கும் கல்வெட்டுகளையும், அதிலுள்ள மன்னர்கள் பெயரையும், அவருடைய மெய்கீர்த்தி, ஆட்சி தொடங்கி எத்தனையாவது ஆண்டில் வெட்டப்பட்ட கல்வெட்டு என்பதையெல்லாம் வைத்து வரலாற்றை ஓரளவு அனுமானிக்கிறார்கள் என்று முன்னமேயே பார்த்திருக்கிறோம். இராஜேந்திரன் வரலாற்றை புதிய கோணத்தில் கல்வெட்டுச் செய்திகளைக் கொண்டு எழுதியிருப்பதைப் படித்தேன். அதில் உள்ள முக்கியச் செய்திகளை இன்றைய பதிவில் தருகிறேன்.

 

 

 

 

நான்2024 ஜனவரியில் சென்றிருந்தபோது கோபுரம். 

 

ராஜராஜ சோழன் தன்னுடைய மகனுக்கு 1012ல் பட்டம் சூட்டினான். அப்போது ராஜராஜ சோழன் அரசியல் நிர்வாகத்திலிருந்து விலகியிருக்க வேண்டும். இருபது வருடங்களாகவே ராஜேந்திர சோழன், தளபதியாக இருந்து வந்தான். சோழப் பேரரசுக்குப் பல வெற்றிகளையும் பெற்றுத் தந்திருந்தான். ராஜராஜன் காலத்திலேயே பாண்டிய நாடு சோழர்கள் வசம் இருந்தது. ஆனாலும் பாண்டிய அரசு வாரிசுகள் ஆங்காங்கே கலகம் விளைவித்துக்கொண்டிருந்தனர்.

1014ல் ராஜராஜ சோழன் மறைந்தான். அதன் பிறகு சோழச் சக்கரவர்த்தியாக ராஜேந்திர சோழன் ஆனான். முதல் முதலாக, ராஜேந்திர சோழனே, தன்னுடைய மகனை பாண்டிய நாட்டுக்கு மன்னனாக, சோழப் பேரரசின் கீழ் நியமித்தான். அந்த முறையே அதற்கு அடுத்த அறுபது ஆண்டுகளுக்குப் பின்பற்றப்பட்டது. அந்த வரலாறையே நாம் இப்போது பார்க்கப் போகிறோம்.

ராஜேந்திரனுக்குப் பிறகு அவனது நான்கு மகன்களும் ஆட்சிப் பொறுப்பில் ஒருவரை அடுத்து மற்றொருவர் அமர்ந்தனர். கடைசி மன்னனுக்கு வாரிசு இல்லை என்பதால், ராஜேந்திரனின் மகள் வயிற்று வாரிசு சோழ சாம்ராஜ்யத்தின் தலைவராக ஆகி முதலாம் குலோத்துங்கச் சோழன் என்ற பெயரில் 1070ல் ஆட்சிக்கு வந்தார். அவனிடமிருந்து சாளுக்கிய சோழர்குலம் ஆரம்பித்தது.

அதுபோலவே ராஜேந்திரனின் காலத்தில் சோழ பாண்டியர் குலம் ஆரம்பித்தது. சடாவர்மன் சுந்தரச் சோழ பாண்டியன், மாறவர்மன் பராக்கிரம சோழ பாண்டியன், சடாவர்மன் சோழ பாண்டியத் தேவன், மாறவர்மன் விக்கிரம சோழ பாண்டியன் ஆகியோர் சோழர் குலத்து வாரிசுகள், ஆனால் பாண்டிய நாட்டை அரசாண்டவர்கள். (பாண்டிய அரச குலத்து வழக்கப்படி ஜடாவர்மன், மாறவர்மன் என்ற பெயர்கள் மாறி மாறி வருவதைக் கவனித்தீர்களா? இதுபோலவே சோழர் குலத்து அரசர்களும் இராஜகேசரி, கோப்பரகேசரி என்று பெயர்கள் வைத்துக்கொண்டது உங்களுக்கு நினைவிருக்கும்)

ராஜராஜ சோழனுக்கு ராஜேந்திரன் தவிர இன்னொரு மகன் இருந்தான். 

பொதுவாக சோழர் வரலாறு என்று தேடினால், அவர்களின் மன்னர் வரிசை கீழ்க்கண்டவாறு இருக்கும்.

ராஜராஜ சோழன்  -               கிபி 985 – கிபி 1014

ராஜேந்திர சோழன் –              கிபி 1012 – கிபி 1044

ராஜாதிராஜ சோழன் -             கிபி 1018 – கிபி 1054

இரண்டாம் ராஜேந்திர சோழன் – கிபி 1051 – கிபி 1063

வீர ராஜேந்திர சோழன் -         கிபி 1063 – கிபி 1070

அதி ராஜேந்திர சோழன் -        கிபி 1067 – கிபி 1070

இதற்குப் பிறகு, கிபி 1070ல், குலோத்துங்கச் சோழன், சாளுக்கிய சோழ வம்சத்தின் முதலாம் அரசனாக ஆகிறான்.

ராஜராஜனுக்கு பட்டத்தரசி உலகமாதேவியின் மகன் ராஜேந்திரன்.  பட்டத்து அரசி இல்லாது மற்றைய அரசிகளில் ஒருவருக்கு மகன் இருந்தான். அவனுக்கு ‘கங்கை கொண்டான்’ என்ற பெயர். இவன் அரசுக் கட்டிலில் ஏறவில்லை.  ராஜேந்திர சோழன், தன்னுடைய சிற்றன்னையான பஞ்சவன் மாதேவிக்கு மாத்திரம் பள்ளிப்படை எடுத்துள்ளதால், இந்த ‘கங்கைகொண்டான்’ பஞ்சவன் மாதேவியின் மகனாக இருக்கவேண்டும் என்று வரலாற்றாசிரியர்கள் கருதுகின்றனர். (நம் பாலகுமாரன், பஞ்சவன் மாதேவி குழந்தை பெற்றுக்கொள்ளவில்லை என்று எழுதியிருக்கிறாரே என்று சந்தேகம் வருகிறதா? நான் எழுதியிருப்பது வரலாற்றுச் சான்றுகளில் உள்ளது)

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ஒரு காலத்தில் முஸ்லீம்களின் உடையாக இருந்த கைலி/சாரம்/லுங்கி தற்போது பெரும்பாலும் ஏழை மக்களின் உடையாக ஆகிவிட்டது. வேஷ்டி போல அழுக்காவதில்லை, அழுக்கானாலும் வெளியில் தெரியாது. மூட்டிவிடுவதால் (அதாவது இரண்டு ஓரங்களையும் சேர்த்துத் தைத்து விடுவதால்), அணிந்துகொண்டு படுத்துக்கொள்ளவும் சுகமானது. அதன் காரணமாகத்தான் இந்த அறிவிப்பு. ஐயா… கோயிலுக்கு உள்ள மரியாதையைக் கொடுங்கள். சாரத்தை அணிந்துகொண்டு நுழைந்துவிடாதீர்கள்.

 

 

 

 

புற்கள் வளர்ந்திருக்கின்றன. உழவாரப் பணிகள் நடைபெற்றால், மக்கள் நிறைய வர ஆரம்பித்தால் இன்னும் பளிச் என்று கோயில் இருக்கும்.

 

 

அடுத்த வாரமும் இந்தக் கோவிலில்தான். தொடர்ந்து இணைந்திருங்கள்.

(தொடரும்)