மெய் சிலிர்த்து முகம் சிவக்கும் மெல்லிடையாள் கூந்தலிலே

 

பெங்களுருவில் மதியம் ஒரு ஹோட்டல் தேடும் படலம்.  சென்ற அனைத்து வீடுகளிலும் இங்கு சாப்பிடுகிற மாதிரி வாருங்கள் என்று சொல்லியும், நேரம் ஒத்து வரவில்லை.  அந்த சமயம் சென்ற இரண்டு இடத்தில் "சொன்னா குக்கர் வச்சுடுவேன்".  நம்மால் சரியாக நேரம் சொல்ல முடியாத நிலையில் அவர்கள்தான் என்ன செய்வார்கள், பாவம்.  சரிவராது!  மேலும் டிரைவருக்கும் வாங்கி கொடுக்க வேண்டும்,.

பார்த்துக் கொண்டே சென்றால் எழுத்துகள் எல்லாம் ஜிலேபி ஜிலேபியாக இருக்கின்றன.  அவை பெரிதாகவும், ஆங்கிலம் சிறிதாகவும்.  மேலும் பெங்களூரு சாலைகள் ஒரு இடத்தைத் தவற விட்டால் மறுபடி அந்த இடம் வர நீண்ட தூரம் சென்று திரும்பி வரவேண்டும்.  ஊர்க்காரர்களுக்கு அது பரிச்சயமான பாதைக்கு என்பதால் சுலபமாக வந்து விடலாம்.  நாங்கள் திசை தெரியாமல் திசை மாறி அங்கிருந்து இன்னொரு இடம்  சென்றோம்!

மேலும் ஹோட்டல் செல்ல வேண்டுமென்றால் முதலில் பிரதான சாலையிலிருந்து (அப்பப்போ இப்படி தூய தமிழிலும் சொல்வேன்!) விலகி சர்வீஸ் ரோடில் செல்ல வேண்டும்.  அந்த சர்வீஸ் ரோடோ இதே சாலையில் மீண்டும் இணையும் என்கிற நிச்சயமுமில்லை!

இங்குதான் எங்கள் டிரைவரின் ஆட்டம் ஆரம்பமானது.  அவருக்கும் பசி, சாப்பிட வேண்டும்.  ஆனால் பிரதான சாலையிலேயே (மறுபடியும் தமிழ்!) அதுவும் வலது புறமாக ஓட்டிச் செல்கிறார்.  சொன்னாலும் கேட்பதில்லை.  "இந்த ஊரே ரொம்ப மோசம் சார்..  நான் அதனால்தான் பெங்களூரு யாராவது சவாரி கூப்பிட்டால் வரவே மாட்டேன்" என்று டயலாக் வேறு.  எனக்காக பெருந்தன்மையுடன் வந்திருப்பது போல அர்த்தம் வருகிறதே..  

யாரையாவது நிறுத்திக் கேட்கலாம் என்பதை முதலில் அவர் செவிமடுக்கவேயில்லை.  என் நேரம் அப்படி நிறுத்தி கேட்டவர்கள் எல்லோரும் "நானும் ஊருக்கு புதுசுங்க" என்று கைவிரித்ததில் அவர் பலம் அதிகமானது.

'மேப்' போட்டுப் பார்த்தால் அது காட்டும் ஹோட்டல்களை அடைய 'யு டர்ன்' போட முடியாத சாலைகளில் நின்றிருந்தோம்.

அங்கே இருக்கும் ஆட்டோக்காரர்கள் கிட்ட நிறுத்துங்க கேட்கிறேன் என்றால் "அப்படி நிறுத்த முடியாது ஸார்..  பின்னால வர்ற வண்டி மோதிடும்.  பரவாயில்லையா" என்று அப்பாவியாகக் (அப்பாவி போல) கேட்கிறார்.  "அவர்கள் ஓரம் கட்டி நிறுத்தி இருக்கிறார்கள்.  அதேபோல ஸ்லோ செய்து ஓரமாக அவர்கள் பக்கம் ஒதுக்குங்கள்" என்றால் அப்படியும் செய்யாமல் ஓட்டிக் கொண்டிருந்தார்.

அப்புறம் "இப்போ ஸாருக்கு கோபம் வருது..  டென்ஷனா இருக்கார்.  ஸார் சொல்றமாதிரி சர்வீஸ் ரோட்டுல போகவேண்டியதுதான்.. என்றார். 

"எந்த இடம்னு காட்டுங்க ஸார்..  போறேன்" என்றார்.  

 ஆனாலும் அவர் செயலில் அதற்கான முஸ்தீபுகள் எதுவும் இல்லை.  

அப்புறம் நான் சொன்னபடி அடுத்தடுத்து நின்ற இரண்டு ஆட்டோக்களை நெருங்க, உள்ளே டிரைவர் இல்லை. "நான்தான் சொன்னேன்ல..  இதெல்லாம் வேலைக்காகாதுன்னு..இறங்கிப் போயி விசாரிக்கணும் சார்"  என்றார்.

அப்புறமும் பிடிவாதமாக நான்கு ஆட்டோக்கள் அருகே நிறுத்தச் செய்து அதில் கடைசி ஆட்டோக்காரர் அப்படியே அவர்  பின்புறம் கையைக் காட்ட மிகச்சிறிய ஹோட்டல் ஒன்று இருந்தது.  ஆறு பேர் உட்காரலாம்.  கொஞ்சம் பெரிய ஹோட்டல் என்று கேட்டதும் கைஜாடையிலேயே நேராகச் சென்று (சிறிய அளவே முன்னால் நீட்டி) இடதுபுறம் கையை ஒடித்தார். வார்த்தைப் பேச்சு எதுவும் இல்லை.  தமிழ் வராதோ, கொழுப்போ..!  பதில் சொன்னாரே... 

நம் டிரைவர் வண்டியை விடத் தொடங்கி கொஞ்ச தூரத்திலேயே குறுகிய இடது பக்கத்தில் சாலை ஒன்று வர, அதில் திரும்பச் சொன்னேன்.  

"இதிலெல்லாம் வராது ஸார்..  எனக்குத் தெரியாதா? (ஆனால் உள்ளே கடைகளாக இருந்தன) என்றவர். அவர் பெரிய ரோடைச் சொன்னார்.  எனக்குத் தெரியும் என்று அடுத்த சிக்னலுக்கு சென்று திரும்பினால்...

ஹோ வென்ற பெரிய சாலை.  மறுபடி ஹோட்டல்கள் எதுவும் தென்படாத நிலை.  "இந்த ஊர்ல ஆட்டோக்காரங்க எல்லோருமே திமிர் பிடிச்சவங்க ஸார்...  எனக்குத் தெரியும்" என்றார்.

"நான்தான் சொன்னேன்ல..  இதற்கு முதல் சந்திலேயே திரும்பி இருக்க வேண்டும்" என்றேன் நான்.

"இப்போ என்ன செய்ய..   யு டர்ன் போட்டு அங்க போகணுமா இல்லை இந்த சர்வீஸ் ரோட்ல போகவா?"

"சர்வீஸ் ரோட்ல போங்க"

அப்படியே கொஞ்ச தூரம் சென்றோம்.  வழி திரும்பியது.

நடுநடுவேயே அவர் "மதிய சாப்பாடே வேணாம், விடுங்க..  நைட்டு ஒரேயடியா பார்த்துக்கலாம்..  என்னால முடியும்" என்று சொல்லிக் கொண்டே வந்தார்.  நான் பதிலே சொல்லவில்லை.

"திரும்பவா?" - டிரைவரின் கேள்வி.

"வேற ஏதாவது வழி இருக்கா என்ன?" - நான்.

"நாம அடுத்து போக வேண்டிய ரோட்லேயிருந்து மார்றோம்..  பரவாயில்லையா?

"அட பரவாயில்லை விடுங்க..  பார்த்துக்கலாம்"

இப்படி கொஞ்ச தூரம் சென்றதும் 'உடுப்பி சந்நிதி' என்ற பெயரில் ஒரு உடுப்பி ஹோட்டல் வந்தது.  அதில் இறங்கி சாப்பிட்டு விட்டு பயணத்தைக் தொடர்ந்தோம்.

அங்கு ஆர்டர் கொடுக்கும்போது பாஸ் தயிர்சாதம் என்று சொல்ல, நான் அவரிடம் "கர்ட் ரைஸ்..  வித்தவுட் சுகர்" என்றேன்.   அவர் தலையாட்டிக்கொண்டே சென்றார்.  நான்  சாதா ப்ளெயின் தோசை சொல்லி இருந்தேன்.  அதையே டிரைவரும் ஆர்டர் செய்திருந்தார்.

கர்ட் ரைஸ் என்று மோர் சாதத்தைக் கொண்டு வந்து தந்தனர்.  நல்லவேளை, சர்க்கரை இல்லை!  ப்ளெயின் தோசையை தமிழ்நாட்டில் ஸ்பெஷல் தோசை ஆர்டர் செய்தால் கோபுரம் போல கொண்டுவந்து கொடுப்பார்களே அது போல கொண்டு வந்து தந்தார்கள்.  

பெங்களுரூவில் தோசையை மெலிதாகவே போடத் தெரியாது போல..  சென்னை தோசையையே தடிமனாக இருக்கிறது என்று சொல்வேன்.  இது இன்னும் தடிமனாக இருந்தது.

பசி அடங்கியபின் டிரைவர் அவ்வளவு வார்த்தையாடவில்லை!

============================================================================================

சாண்டில்யன் பக்கம்  :

அதென்ன எப்போது பார்த்தாலும் சாண்டில்யன் பெண்களை எப்படி வர்ணித்திருக்கிறார் என்றுதான் பார்க்கவ வேண்டுமா என்ன!  நாயகனை வர்ணிக்கிறார் சாண்டில்யன் - நாயகியின் பார்வையில்.

வெட்கப் பார்வையாக கரிகாலனை பார்த்ததால் அவன் எத்தனை அழகாய் இருக்கிறான் என்பதை அன்றுதான் நன்றாகக் கவனித்தாள் மன்னன் மகள். அந்த வாயிற்படியின் உயரம் போதாமையால், தலையைச் சற்றே சாய்த்தும் கால்களை வளைத்தும் நின்றிருந்த கரிகாலனுடைய கை, கால்கள் எத்தனை மெல்லியதாக அழகாயிருக்கின்றன என்பதைக் கவனித்த நிரஞ்சனாதேவி, நல்ல உயரமான அவன் உடல் மெல்லியதாக இருந்தாலும் எத்தனை கம்பீரமாயிருக்கிற தென்பதையும், அவன் தலை யில் சுருண்டு தொங்கிய கறுமயிர்கள் அவன் முகத்தைச் சூழ்ந்து நின்றதால் இயற்கையாக இருந்த முகத்தின் எழில் எவ்வளவு தூரம் அதிகப்பட்டு விட்டதென்பதையும் கவனித்தாள். 

பார்ப்பதற்குக் குழந்தை முகம் போலிருந் தாலும், ஈட்டிகளை விடக் கூர்மையாக இருந்த விழிகளில் வீரமும், ஆராய்ச்சி மனப்பான்மையும் கலந்து வீசுவதைக் கண்ட நிரஞ்சனாதேவி, காலக்கிரமத்தில் கரிகாலன் பெரும் வீரனாக மாறுவான் என்று சந்தேகமறத் தீர் மானித்துக் கொண்டாள். வீரமும், அழகும் கலந்து தோன்றிய அந்த முகத்துக்கு, அவன் இதழ்களின் ஓரத்தில் சதா தொக்கி நின்ற ஒரு விஷமப் புன்முறுவல் தனிச் சோபையை அளித்துக் கொண்டிருந்தது. 

பெண்களின் இடுப்புப் போல் குறுகிக் கிடந்த இடுப்பில் கட்டப்பட்ட கச்சையிலிருந்து பாதம் வரையில் தொங்கிக் கொண்டிருந்த மிக நீளமான வாளைப் பார்த்த நிரஞ்சனாதேவி 'இவ்வளவு பெரிய வாளை இந்த மெல்லிய கரம் சுழற்ற முடியுமா?' என்று நினைத்துப் புன்முறுவலும் கூட்டினாள்.

அவள் மனத்தே ஓடிய நினைவுகளை விநாடி நேரத்தில் புரிந்துகொண்டு, "அரசகுமாரி! வாளைச் சுழற்ற கை பருமனாயிருக்க வேண்டியதில்லை. கையில் உரம் வேண்டும். லாவகம் வேண்டும், அவ்வளவுதான்" என்றான் கரிகாலன்.

=======================================================================================

பாஹே பக்கம்  :

=======================================================================================

புதுமைப்பித்தன் கவிதைகள்..  என் ஆர் ஹனுமந்தன் என்பவர் எழுத்திலிருந்து, இணையத்தில் படித்தது.

“…கையது கொண்டு மெய்யது பொத்தி
காலது கொண்டு மேலது தழீஇப்
பேழையில் இருக்கும் பாம்பென உயிர்க்கும்
ஏழையாளனைக் கண்டனம் எனுமே”

என்ற சத்திமுத்து புலவர் பாடலையொட்டி, காச நோய் பீடித்த கடைசி காலத்தில் புதுமைப்பித்தன் தன் மனைவிக்கு எழுதியதாக இந்தப் பாடல் மட்டும் முன்னரே படித்த நினைவு –

“கையது கொண்டு மெய்யது பொத்தி
போர்வையுள் கிடக்கும் பெட்டிப் பாம்பென
சுருண்டு மடங்கி சொல்லுக்கு இருமுறை
லொக்கு லொக்கென இருமிக் கிடக்கும்
ஏழையாளனைக் கண்டனம் எனுமே!”

கற்பனையை விற்றுப் பிழைக்க வேண்டிய நிலை புதுமைப்பித்தனுக்கு மிகுந்த உறுத்தலாக இருந்திருக்கும் போலிருக்கிறது. ‘ஓடாதீர்’ என்ற கவிதை இப்படி போகிறது என்றால் –

சொல்லுக்குச் சோர்வேது
சோகக்கதை என்றால்
சோடி ரெண்டு ரூபா!
காதல் கதை என்றால்
கைநிறையத் தர வேணும்!
ஆசாரக் கதை என்றால்
ஆளுக்கு ஏற்றதுபோல்;
பேரம் குறையாது
பேச்சுக்கு மாறில்லை.
ஆசை வைத்துப் பேசி எமை
ஆட்டி வைக்க முடியாது!
காசை வையும் கீழே, – பின்
கனவு தனை வாங்கும்,-
இந்தா!… இது
காலத்தால் சாகாது
காலத்தின்
ஏலத்தால் மலியாது!

‘பாரதிக்குப் பின்’ என்ற கவிதையில்,

வேளைக்கு வேளை
விருதாக் கவிசொல்லி
நாளும் பொழுதும்
கழிஞ்சாச்சே – ஆழாக்குப்
பாலுக்கோ விதியில்லை;
பச்சரிசிக்கோ தாளம்;
மேலுக்கேன் ஆசாரப்
பேச்சு?
என்று போகிறது.

ரகுநாதன் மிகத் துல்லியமாக “எவற்றையெல்லாம் ரூபமெனப் பெரும்பாலோர் ஒப்புக்கொள்கிறார்களோ, அவற்றிற்குப் புறம்பான ரூபத்தை”த்தான் புதுமைப்பித்தன் தமது கவிதையின் மூலம் நமக்கு உண்டாக்கித் தந்திருக்கிறார்,” என்று எடுத்துக் கொடுப்பதை மனதில் வைத்துக் கொண்டு இந்தக் கவிதைகளை வாசிக்கும்பொழுது டெம்ப்ளேட்டுகளுக்கு எதிராகப் போர் தொடுக்கும் சமகாலத்துக்குரிய கவிஞர் பேயோனுக்கும் புதுமைப்பித்தனுக்கும் இதிலும் இன்னும் பல விஷயங்களிலும் ஒற்றுமையுண்டு என்ற ஆச்சரியம் தெரிகிறது.

உற்றாரை யான்வேண்டேன் ஊர்வேண்டேன் பேர்வேண்டேன்
மற்றுமிந்த வாணிபத்தின் புன்செல்வம் யான்வேண்டேன்
பொற்றோளாய்! உன்னுடைய பெருமைமிகு சர்விஸில்
சிற்றுருவ மானதொரு அட்டெண்டர் ஆகேனோ!

என்று ‘திரு ஆங்கில அரசாங்கத் தொண்டரடிப்பொடி யாள்வார் வைபவம்‘ எழுதிய புதுமைப்பித்தன், கொஞ்சமும் தளை தட்டாமல்

நிழலூது நெடுமரக்
கிளைகளிடை சாயும்
வெயிற்குழாய்கள்

ஆகப்பெரிதின்
அடியில் நின்று
வானோக்குகிறேன்
ஸ்காட்டியே, என்னை
பீம் செய்து ஏற்றிடு!

என்ற பேயோனின் ‘இயற்கை’ கவிதையையும் எழுதியிருக்க முடியும் . இரண்டு கவிதைகளும் ரூபங்களை எவ்வளாவு எளிதாக கலந்தடித்து விளையாடுகின்றன என்பதில் இருக்கிறது வியப்பு.

=========================================================================================

அபாயகரமான கோவிலில் அனுதினமும் பூஜை...

======================================================================================

கண்ணில் வரும் காட்சியெல்லாம்... 

காட்சி விரிகிறது பாதை தெரிகிறது 

வானமும் மேகமும் குன்றும் 

அகண்ட பாதையில் அம்சமாய் தெரிய 

கவிதை எழுத முயற்சிக்கிறேன்.

காட்சியே கவிதையாகும்போது  

வரிகளுக்கு அங்கே வேலையில்லை!

===========================================================================================

மூணு பாஷை இல்லீங்க...   முப்பது பாஷை இருந்தாலும் கத்துக்கத்தயார்...

==================================================================================

சில்பி ஓவியங்கள் 

படிக்க முடியும் என்றே நம்புகிறேன்!

============================================================================================

பூவும் பொட்டும் படம்.  

முன்னர் இந்தப் பாடலின் வரிகளை பகிர்ந்திருந்தேன்.  பாடலையே பகிர்ந்திருக்கலாம் என்று கமெண்ட் வந்ததது.  முன்னரே பகிர்ந்த ஞாபகம் எனினும் பாடலின் இனிமை, வார்த்தைகளின் அழகுக்காக இதோ பாடல்..

ஆர் சுதர்சனத்தின் சகோதரர் ஆர்  கோவர்தனன் இசை.  ஏ வி எம் ராஜன், பானுமதி, நாகேஷ் நடித்தது.  பாடும் குரல்கள் டி எம் எஸ், சுசீலாம்மா. 1968 ல் வெளியான படம்.