நாங்கள் தரிசனம் செய்த கோயில்கள் :: தஞ்சை அரண்மனை வளாகம் – உலோகச் சிலைக் கூடம் :நெல்லைத்தமிழன்

 

நான் இங்கு பகிரும் சிலைகளைப் பற்றிய விவரங்களை எல்லாப் படங்களுக்கும் எழுதுவதில்லை. அவ்வளவு விவரமாக எழுதுவது தேவையில்லை என்று தோன்றியது. இவற்றில் என்னை ஆச்சர்யமூட்டியது, இது திருஞானசம்பந்தர், இது நர்த்தன கிருஷ்ணர் என்று எப்படி வகைப்படுத்தியிருக்கிறார்கள் என்பதுதான். சில முக்கியமான சிலைகளை நாமே சொல்லிவிடமுடியும், இது விஷ்ணு, இது மஹாலக்ஷ்மி, இது பிறையேறு செஞ்சடையன், நடராஜர் என்று. ஆனால் பல சிலைகளை எப்படி அனுமானிக்கிறார்கள் என்பது எனக்குச் சரியாகப் புரியவில்லை. ஒருவேளை அவை கிடைத்த இடம்/கோயில்களை வைத்தும் சில்ப சாஸ்திரத்தின் கூறுகளைக் கொண்டும் வகைப்படுத்தியிருக்கிறார்கள் என்று நினைக்கிறேன்.

மராட்டியர் வரலாறு படித்துக்கொண்டிருந்தபோது, வர்த்தகர்கள் பொதுவாக செட்டியள் வர்த்தகர் என்று அழைக்கப்பட்டனர் என்றும், பொருட்களை மொத்தமாகக் கொண்டு சேர்த்து விற்கும் இடங்கள் பேட்டை என்று அழைக்கப்பட்டன என்றும் படித்தேன். (அரிசிப்பேட்டை, ஆட்டுப்பேட்டை என்பது போன்று). தனித் தனியாக ஒரு பொருளை விற்கும் நிலையங்களை கடை என்று அழைத்தனர். இப்போதும் அதே பெயரில் நாம் தேங்காய்கடை, ஜவுளிக்கடை, கசாப்புக்கடை, கறிகாய்கடை என்றெல்லாம் அழைக்கிறோம்.  ஒரே கடையில் பலவிதப் பொருட்கள் விற்பனை செய்யப்பட்டால் அவை, சரக்குக்கடை, மளியக்கடை என்று அறியப்பட்டன. பலசரக்குக்கடை, மளிகைக் கடை என்பது அவற்றிலிருந்து ஏற்பட்டதுதான். அதுபோலவே நில அளவைகளும் பொருள் அளவைகளும்.  (நெய் என்றால் தோண்டி என்ற அளவையிலும், எண்ணெய், குடம் என்றும், மற்றவை சேர், மரக்கால் என்பது போன்ற அளவைகளிலும் அளக்கப்பட்டன. நான் சிறிய வயதில் சேர் என்ற அளவை உபயோகிக்கப்பட்டதைக் கண்டிருக்கிறேன். என் அப்பா எப்போதும் முழம், மைல், கஜம் போன்ற பல அளவுகளில் சொல்லுவார். தூரத்திற்கும் அவர் உபயோகப்படுத்திய வார்த்தை சட் என்று நினைவில் இருந்து வரமாட்டேன் என்கிறது.  அப்போது நினைவுக்கு வரவில்லை. பதிவுகளை அனுப்புவதற்கு முன்பு இந்தப் பகுதிக்கு வந்தபோது நினைவுக்கு வந்துவிட்டது. ஃபர்லாங்க். என் அப்பா எப்போதுமே தூரத்தை ஃபர்லாங் அளவீடுகளில்தான் சொல்லுவார். (அவர் வீடு சுமார் 3 ஃபர்லாங் இருக்கும் என்று)

நாணயத்தை கம்பட்டம் என்ற இடத்தில் உருவாக்கினார்கள் (தற்காலத்தில் தங்கசாலை என்று சொல்வதுபோல). முதன் முதலில் மராட்டிய அரசு, டச்சு நிர்வாகத்துடன் சேர்ந்து நாணயங்களை அச்சிட்டனர். தஞ்சாவூர் சீமைக்காக காசு அச்சடித்துக்கொடுத்ததில் வரும் லாபம், டச்சு கம்பெனிக்கும் மராட்டிய மன்னரான ஏகோஜிக்கும் சரி சமமாகப் பிரித்துக்கொண்டார்கள்.

இதனை எழுதும்போது எனக்கு எழுந்த சந்தேகத்தைப் பகிரவேண்டும் என்று தோன்றியது. அரசர், அவருடைய குடும்பத்தினர் போன்றவர்கள் நாட்டின் தலைவர்கள். அவர்களுக்கென்று அரண்மனை, நகைகள், படாடோபமான உடைகள், பாதுகாப்புக் கருவிகள் போன்றவை இருக்கும். அவருக்கான பாதுகாப்பு மற்றும் அரண்மனையின் செலவுகள் எல்லாமே அரசாங்கத்தைச் சார்ந்தது. ஆனால் அவர்களுடைய சொந்த சொத்து எங்கிருந்து வரும்?  போரின் வெற்றிகளால் வரும் செல்வத்தில் அரசருக்கு ஒரு பங்கு போகும். அதுபோல வருவாயிலும் ஒரு குறிப்பிட்ட சதவிகிதம் அரசருக்கு, அவருடைய நெருங்கிய சொந்தங்களுக்குச் செல்லும் என்று நினைக்கிறேன். அது தவிர, இளவரசர்கள், இளவரசிகள் அவரவர் வகிக்கும் பதவி, பொறுப்பு ஆகியவைகளைப் பொறுத்து மாதாமாதம் சம்பளம் கொடுப்பார்கள் என்று நினைக்கிறேன்.  கல்ஃபைப் பொறுத்தவரையில், நாட்டின் வளங்கள் அரசருக்குச் சொந்தம். அதிலிருந்து கணிசமான பகுதி அரசரைச் சேரும். அதனால்தான் மன்னர்கள் மிக மிகப் பணக்காரர்களாக இருப்பார்கள். (பில்லியன் கணக்கில் சொத்து இருக்கும்) பிரிட்டனைப் பொறுத்தவரையில் அரசியிடம் இருக்கும் நகைகள், சொந்தச் சொத்துகளை தன்னுடைய வாரிசுகளுக்கு தங்கள் விருப்பம் போலக் கொடுத்துவிடுவார்கள். உங்களுக்கு இதுபற்றி ஏதேனும் தோன்றினால் எழுதுங்கள்.

மராட்டிய மன்னர்கள் பொதுவாக எல்லாச் சமயங்களுக்கும் இடம் கொடுத்திருந்தாலும், சைவ சமயத்தையே பெரும்பாலும் ஒழுகினார்கள். அவர்கள் காலத்தைய 50க்கும் அதிகமான செப்புப் பட்டயங்களில் 40க்கும் மேற்பட்டவை சிவாலயம் தொடர்பானவை.

சரி..இந்த வார செப்புத் திருமேனிகளைக் காணலாம். இவை எல்லாமே ஒரு காலத்தில் ஆலயத்தில் வழிபாடு செய்யப்பட்டவை என்பதை மறந்துவிடக் கூடாது. இப்போதுமே பல்வேறு கோயில்களில், அந்த ஊர் மக்கள் வெளியேறிவிட்டதால், செப்பு/பஞ்சலோகத் திருமேனிகளைப் பராமரிக்க முடியாமல், ஏதேனும் பெரிய கோயிலில் பத்திரமாக வைத்திருக்கிறார்கள். நான் சில கோயில்களில் இத்தகைய திருமேனிகள் பலவற்றை ஓரிட த்தில் பாதுகாப்பாக வைத்திருப்பதைப் பார்த்திருக்கிறேன். உதாரணங்களை நான் எடுத்த படங்களுடன் பகிர தயக்கமாக இருக்கிறது. ஏற்கனவே ஒரு பெரிய கோயிலில் 106 விஷ்ணு கோயில்களின் (திவ்யதேசங்கள்) தெய்வங்களின் சிறிய சிற்பங்களை வைத்திருந்ததைப் பார்த்திருக்கிறேன். சமீப வருடங்களில் அவை எங்கிருக்கின்றன என்று தெரியவில்லை. 

 

 

 

 

 

 

மஹாவிஷ்ணு மற்றும் மஹாலக்ஷ்மி

நரசிம்ஹர், லக்ஷ்மியுடன்

 

 

வள்ளி, முருகன், தெய்வானை…. 11ம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தவை

சிவன் – சுஹாசனத்தில் 

பிக்ஷை உகந்த பெருமான் – சிவன்

கல்யாணசுந்தரர்.  மூன்று நாலு சிலைகளை ஒரே வார்ப்பில் உருவாக்கியிருக்கிறார்கள். கற்பனை செய்து பார்க்க முடியாத திறமை அது. அவர்களின் நோக்கம் (உருவாக்கியவர்கள், உருவாக்கச் செய்தவர்கள்) மக்களிடையே நம் கலாச்சாரத்தையும் பக்தியையும் வளர்ப்பது. அதனால்தான் பாரத தேசச் சமயங்கள் தொய்வில்லாமல் வளர்ந்திருக்கின்றன.

சுதர்சனம், நந்தி மற்றும் கோயில் மணி

தஞ்சை அரண்மனையில் இருக்கும் தஞ்சை பெரியகோயிலின் மாதிரி உருவம்

 

சுந்தரமூர்த்தி நாயனார், பரவை நாச்சியார்.  அடுத்த படம் ரிஷபவாஹன தேவர், பார்வதி. அனைத்தும் 11ம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்தவை. 

கல்யாணசுந்தரர்,  அடுத்த படம் கோதண்டராமர், சீதை…

 

 

 

 

மஹாலக்ஷ்மி

ஸ்ரீதேவி பூதேவியுடன் மஹாவிஷ்ணு. 

 

நம்மால் தற்போது காணக் கிடைப்பவையே இத்தனை திருமேனிகள் என்னும்போது நம்மிடம் (தமிழகக் கோயில்களில்) எத்தனை சிலைகள் இருந்திருக்கவேண்டும்? அந்நியர் படையெடுப்பில் எவ்வளவோ கொள்ளையடிக்கப்பட்டு உருக்கப்பட்டது. முக்கியமான கோயில்களின் உற்சவ விக்கிரகங்கள் மண்ணுக்கடியில், அருகில் இருந்த கிணறுகளில் என்று பத்திரப்படுத்தப்பட்டன. இதனைப் பற்றிய தகவல்கள், வரலாற்றைப் படிக்கும்போது நமக்குக் கோபமும் வெறுமையும் எழும்.

அடுத்த வாரம் தொடரலாம்.

(தொடரும்)