ப​. பொ. சிறுகதை _ பம்பர பரிமளா -- ஸ்ரீராம்

படத்துக்காக கதை என்று முன்னர் தாத்தாவின் பொக்கிஷம் பகிர்ந்திருந்தேன்.  இப்போது அடுத்தது!  விருட்சம் நாளிதழில் திரு அழகிய சிங்கர் பதிப்பித்தார்.

பம்பர பரிமளா

ஸ்ரீராம் 

பத்து நாள் லீவு போட்டு படுக்கையில் உடம்பு சரியில்லாமல் படுத்து இருந்தான் பத்மநாபன். படுக்கையில் படுத்தபடி பார்த்துக் கொண்டிருந்தபோதுதான் பரிமளாவின் இன்னொரு பரிமாணம் தெரிந்தது. காலை எழுந்து தன்னுடைய சிறு வேலைகளை பார்ப்பதே மிகவும் அலுப்பாகத் தெரிந்த அவனுக்கு , காலை எழுந்தது முதல் பம்பரமாய் சுழலும் பரிமளா புதிய கோணத்தில் தெரிந்தாள். இந்த நான்கு வருடங்களில் இதுவரை அவன் கவனித்திராத பரிமளா!

பல் விளக்கி பாத்ரூமில் இருந்து வெளிவந்ததிலிருந்து கோலம் போட்டு நிமிர்ந்து, பாலை எடுத்து ஃப்ரிட்ஜில் வைத்து, காபி கலப்பதிலிருந்து, காய்கறி நறுக்கி கொண்டே, சமையலையும் கவனித்துக் கொண்டே, இவனையும் கவனித்துக் கொண்டு, குழந்தையும் கவனித்துக் கொண்டு, நடுவே 'வீட்டிலிருந்து வேலை' என்று ஆபீஸ் வேலையும் பார்த்துக் கொண்டு குப்பையை பெருக்கி ஓரமாக கொட்டி, வேலைக்காரியை சமாளித்து…..

எப்போது குளித்தாள், எப்போது பூஜை செய்தாள் என்று தெரியாத அளவுக்கு நடுவே அதுவும்…

பல கைகளை உடைய அம்மனின் சொரூபம் போலவே இவன் கண்களுக்கு தெரிந்தாள்.

பத்து நாள் படுக்கை பத்மநாபனை மாற்றி இருந்தது. இப்போது எல்லாம் அவன் பாத்திரம் தேய்ப்பதில் இருந்து காய்கறி நறுக்குவது வரை தன்னால் முடிந்த உதவிகளை தினமும் செய்கிறான். 

=========================================================================================

சில துளிகள் தேவன்  பற்றி அவர் உறவினர் கே வி விசுவநாதன்

​ஆயிரத்து தொள்ளாயிரத்து ஐம்பத்தேழாம் வருஷம், மே மாதம் ஐந்தாம்தேதி ஞாயிற்றுக்கிழமை.  இன்று ஐந்து வருடங்கள் உருண்டோடி விட்டன.

தேனாம்பேட்டையில் ஒரு பங்களா வின் மாடி அறை. சில மாதங்களாகவே உடல் நலமில்லாமல் அவர் படுத்து இருந்தார். நெஞ்சம் கனக்க ஏங்கித் தவித்த உறவினர்களுக்கும், பரிவும் பாசமும் பொங்க வந்து விசாரித்த அன்பர்களுக்கும் தைரியமூட்டும் சில சொற்களை, அவரைக் ​கவனிக்கும்​ வைத்தியர்கள் ​ சொல்லியிருந்தனர். ​

பெரிய வைத்தியர் ஒருவர்,காலை எட்டு மணி முதல் பகல் பன்னிரண்டு மணி வரை அவர் உடலில் 'பிளாஸ்மா' வைச் செலுத்தியபடி இருந்தார்; அலுப்பு மிகுதியில் சோர்வு பொங்க அமர்ந்திருந்தவரிடம் விடை பெற்றுக் கொண்டு டாக்டர் தெரு முனையைத் தாண்டியிருக்க மாட்டார்; ‘நன்கு ஓய்வு பெறட்டும்' என ஜன்னல்களின் திரைச் சீலைகளை இழுத்து மூடி விட்டு மாடியிலிருந்து நான் கீழே இறங்கக்கூட இல்லை. முருகனிடமிருந்து அவருக்கு அழைப்பு வந்து விட்டது. பல்லாயிரக்கணக்கான 'விகடன்' நேயர்களுக்குப் பேரதிர்ச்சியாக — பக்கத்தில் நின்ற உறவினர்களுக்குத் தாங்கவொண்ணாத பேரிடியாக வாழ்விலே `தேவனாக' உலவியவர் நிரந்தரமாக ‘அமரர்' ஆனார்.

என் மனத்தில் உள்ள ஏடுகளை நான் புரட்டிப் பார்க்கும் போது பல பசுமையான அத்தியாயங்கள் தெரிகின்றன. என்னால் மறக்க முடியாதவை அவை. உறவினன் என்ற நிலையில் என்ற நிலையில் மட்டுமில்லாமல் - அவருடன் பழகக் கொடுத்து வைத்தவன் என்ற நிலையிலே, என் பரம்பரையினர் எவருமே அவரை மறக்க முடியாது.

மே மாதம் முதல் தேதி என்று நினைக்கிறேன். என்னை அவர் கூப்பிட்டு அனுப்பினார்.

" டில்லி பிரிட்டிஷ் கௌன்ஸிலிலிருந்து நண்பரைப் பற்றிக் கேட்டிருக்கிறார்கள்..லண்டனில் வேலை பார்க்க அவரை அழைக்கிறார்கள்.. இரண்டு வார்த்தை சொல்கிறேன், எழுதிக் கொள்கிறாயா?...” என்று கேட்டார். 

படுக்கையில் சாய்ந்தபடியே, மெலிர்க் குரலில் தன் நண்பரின் தகுதிகளைத் திறம்பட எடுத்துரைத்த அந்தக் சுடிதத்தை அவர் சொல்ல, நான் எழுதிக் கொண்டேன். பின்னர் அதை 'டைப்' செய்து கையெழுத்துக்கு வைத்தேன். மிகவும் சிரமத்துடன் அதில் கையெழுத்திட்டு அன்றே அதைத் தபாலில் அனுப்பி வைத்தார்.

நண்பர் திரு தேவன் நோய்வாய்ப் பட்டிருப்பதை அறியாதவர், விவரம் தெரிந்ததும் பிரிட்டிஷ் கௌன்ஸி லுக்கு இவரைத் தொல்லைப் படுத்த வேண்டாம் எனக் கேட்டுக் கொண்டிருக்கிறார். அவர்கள் மன்னிப்புக்கோரி எழுதிய கடிதம், அவர் இறந்த மறு தினம் வந்து சேர்ந்தது.

இந்த சம்பவத்தைத் திரு 'சுந்தா' அவர்கள்  ஸெயிண்ட ஸெயிண்ட் மேரிஸ் மண்டபத்தில் நடந்த அனுதாபக் கூட்டத்தில் கூறியபோது, கண்ணீர் விட்டார்:

என்னை அறிந்தவர்கள் பலர் என்னைக் கேட்கும் கேள்வி இதுதான்."திரு தேவன் எப்படிக் கதை எழுதினார்? எப்போது எழுதினார்?...''

எப்படி என்பதற்கு எனக்குப் பதில் சொல்லத் தெரியாது. அவர் தொடர் நாவல்களின் அந்த அந்த அத்தியாயங்கள், ஒவ்வொரு வெள்ளிக்கிழமையும் எழுதப்படும்.  காலை ஆறுமணிக்கு எழுத உட்கார்ந்தாரானால் பகல் பத்து மணிக்கு முடித்து விட்டு ஆபீசுக்குக் கிளம்பி விடுவார். தனிமையை அவர் அச்சமயம் விரும்பியதால் எவருக்கும் அனுமதி கிடைக்காது. அந்த வேளையில் அவர் முன்னிலையில் போகக் கூடிய நபர் ஒருவர் உண்டு என்றால் - அவர் சைத்திரிகர் 'கோபுலு' ஒருவரேதான். சித்திரப் பகுதிகளைப் பற்றி உரையாட அவர் மட்டும் கண்டு போவார். 

பல வருடங்களுக்கு முன்னால், ஆனந்த விக்டன் காரியாலயம் அப்போது பிராட்வேயில் இருந்தது. திரும்பி வரும்போது தன் சைக்கிளில் ஏதோ நாய் வழியில் அகப்பட்டுக் கொண்ட பிரமை ஏற்பட்டு விட்டது. 

திரும்பவும் கையில் விளக்கை ஏந்திக் கொண்டு, பிசைந்த அமுதுடன் நாயைத் தேடிப் போனார்.எங்கள் வீட்டுச் சோறு அதற்கு அன்று தலையில் எழுதப்பட்டிருந்ததால்தான்,  அது இவர் சைக்கிளின் குறுக்கே வந்திருக்க வேண்டும். அந்த நாய் திருப்தியுடன் சாப்பிட்ட பிறகு - அதன் மேனியில் ஒரு கீறல்கூட இல்லை என்று மனம் அமைதி அடைந்த பின்னர் அவர் அன்று உணவருந்தினார்.

பொதுக் கூட்டங்களுக்கும் பல விழாக்களுக்கும் தலைமை தாங்க அழைப்புக்கள் அடிக்கடி வரும். ஒரு நாட கத்தைப் பார்க்க இவர் போயிருந்த போது, திடீரென்று பேச அழைத்து விட்டார்கள். எழுந்தவர் 'மைக்' முன் போய் "நான் பொழுது போகவில்லை என்று நாடகம் பார்க்க வந்தேன். என்னைப் போய் நடிக்கச் சொல்லுகிறார்கள்.." என்றார்.  அந்த நாடகத்திலேயே ரஸிகர்கள் வாய் விட்டுச் சிரித்த முதல் கட்டம் அதுதான்.

எங்கள் வீட்டில் இரண்டு செல்வங்கள் இருந்தன. ஒருவன் முருகன். இன்று காளைப் பருவம் எய்தி வட பழனி ஆண்டவருக்குச் சேவை செய்து வருகிறான். மற்றவள் உமா; இன்று தன் குழந்தைகளுடன் சென்னையிலேயே இருக்கிறாள்.

உமாவும் அவள் லட்சுமியும் முதன் முதலாக வந்திருந்தனர். உமா பிற ந்து ஏழு நாட்கள் கூட ஆகவில்லை. தொட்டிலில் கட்டினால் பயந்துவிடும். என்று, ஒரு ஹாலில் அவளைப் படுக்க வைத்திருந்தனர். தீபாவளி சமயமாதலால், நான் ஏதோ வெடியைக் கொளுத்திப் போட்டேன். சத்தத்தைக் கேட்டுத் அந்தச் திடுக்கிட்ட இளம் கன்றான உமா தவிப்பதைக் கண்ட திரு தேவன், அந்த வருடத்தில் ‘பட்டாஸே வெடிக்கக் கூடாது' என்ற கடும் உத்தரவைப் பிறப்பித்து விட்டார்!

பிறர் தன் படைப்புக்களைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார்கள் என்பதை அறிவதில் மிகவும் ஆர்வம் உள்ளவர். தன் நாடகங்களில் பின் வரிசையில் ஜனங் களோடு கலந்து உட்கார்ந்து கொண்டு மற்றவர்கள் பேசுவதை ரஸிப்பார். "ஜஸ்டிஸ் ஜகந்நாதன்" தொடங்கப் பட்டு மூன்றாவது வாரத்தில், பேராசிரியர் கல்கி அவர் முயற்சியைப் பாராட்டிப் பேச அவருக்கு எழுந்தஆர்வம், அந்த நாவலின் மகத்தான வெற்றிக்கு ஒரு காரணமாகும்.

அவர் அயல்நாட்டிலிருந்து எழுதிய கடிதங்கள் ஒவ்வொன்றும் ரஸம் மிக்கவை. அழகு நிரம்பியவை. பொன் வாத்து எங்களுடன் இருந்த துணிவில், அந்த இறகுகளை நாங்கள் பத்திரப்படுத்தவில்லை. அதற்காக இன்று வருந்துகிறோம்; பச்சாதாபப்படுகிறோம்.

"ஜஸ்டிஸ் ஜகந்நாதன்'' எழுதுவ தற்கும் முன்பு அவர் வாய் விட்டுச் சொல்லிய ஆசை இதுதான்.

''எனக்கு நீதிபதியாக இருக்க வேண்டும் என்று விருப்பம் உண்டு! என்று அடிக்கடி சொல்லி யிருக்கிறார். இந்த ஆசைகூட ஒரு கொலை வழக்கில் 'ஸ்பெஷல்' 'ஜூரியாக இருந்ததில் எழுந்ததுதான்.

அவர் விருப்பம் ஒருநாள் பலித்தது. சக ஊழியர்கள் நடத்திய நாடகத் தின் கடைசிக் காட்சியில் இவருக்கு நீதிபதி வேடம் தரப்பட்டது. ஆபீஸ் அலுவல் காரணமாக ஒத்திகைக்குச் சரியாகப் போகாததால், குற்றமற்றவனுக்குத் தண்டனையும், போக்கிரிக்கு விடுதலையுமாகப் பெயரை மாற்றிச் சொல்லி விட்டார். ஒலி பெருக்கி சரியாக அமையாததால், இந்தத் தவறு முன் வரிசையில் இருந்த சிலருக்கு. மட்டுமே தெரிந்தது.

இது பற்றி அவரைக் கேட்டபோது, "நீதிபதி முழு வழக்கையும் விசாரித்துத்தானே தண்டனை கொடுக்கிறார். அதேபோல் இந்த நாடகத்தை நான் முதலிலிருந்து பார்த்துக் கொண்டு இருந்தேன். யாருக்குத் தண்டனை அவசியமோ கொடுத்து விட்டேன்!'* என்று சொன்னார்.

என் நெஞ்சிலிருந்து அலைகள் ஒவ்வொன்றாக எழுப்பி வந்து கொண்டிருக்கின்றன. அவருடன் நான் இருக்கக் கொடுத்து வைத்த பதினெட்டு ஆண்டுகளிலே, பற்பல நிகழ்ச்சிகள்- வித விதமான சம்பவங்கள்: எல்லாமே சுவையானது. உதட்டில் புன்னகையைத் தருவிக்கும் நிகழ்ச்சிகளுக்குப் பின்னால், இதயத்தைக் கீறிக் குருதி யைக் கொட்டவைக்கும் சம்பவங்களும் இருந்திருக்கின்றன.

சுருங்கச் சொல்லப் போனால்— அவர் மிஸ்டர் வேதாந்தத்தின்' கடைசி அத்தியாயத்தின் இறுதியில் எழுதியதுபோல் - அது ஒரு பெரிய கதை !

- 1962 ஆம் வருட விகடனிலிருந்து -