வாரம் ஒரு பாசுரம் பகுதி 31 -- AND -- நான் படிச்ச கதை

 

நாலாயிர திவ்யப் பிரபந்தம் – வாரம் ஒரு பாசுரம் தொடர்

நெல்லைத் தமிழன்

குரு பரம்பரை மற்றும் பாசுரம் – பகுதி 31 

நாம் பிள்ளை உறங்காவல்லி தாசரைப் பற்றி வியாக்கியானங்களில் வேறு என்ன கூறப்பட்டிருக்கிறது என்பதை அடுத்த வாரம் தொடர்வோம் என்று சென்ற வாரம் முடித்திருந்தேன்.  நம்பிள்ளையின் வியாக்கியானத்தில் கூறப்பட்டுள்ள அந்தச் சம்பவங்கள் தவிர தனியாக பிள்ளை உறங்காவில்லி தாசரின் வரலாறு கிடையாது. அதனால் அத்தகைய குறிப்புகளைக் கொண்டு, பிள்ளை உறங்காவில்லி தாசர் எப்படிப்பட்டவர் என்பதை நாம் ஒருவாறு அனுமானிக்க இயலும். 

திருவிருத்தத்தில் 99ம் பாசுரத்திற்கான வியாக்கியானத்தில் நம்பிள்ளை, பல்வேறு நிகழ்வுகளைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகிறார். அதில் ஒன்றாக கூரத்தாழ்வான் வாழ்வில் நிகழ்ந்த நிகழ்ச்சியைச் சொல்கிறார். 

கூரத்தாழ்வான் திருவாய்மொழிப் பாசுரங்களுக்கு விளக்கம் அருளிச் செய்யும்போது, பிள்ளை உறக்காவில்லி தாசர், அப்பாசுரங்களில் மிகவும் மனம் ஒன்றி எம்பெருமானின் எல்லா இடங்களிலும் இருக்கும் தன்மை பற்றியும் எளிமை பற்றியும் பலவற்றைப் பேசி, கண்ணீர் உகுப்பாராம். அதைக் கண்டு, கூரத்தாழ்வான், சாஸ்திரங்கள் பலவற்றைப் பற்றிப் படித்து, அவற்றை நன்றாக விளக்கி மனதில் தரித்து நிற்கச் செய்யவல்ல எங்களைப் போல அல்லாமல், எம்பெருமானின் குணங்களைப் பற்றிக் கேட்ட உடனேயே நெஞ்சம் உருகி கண்ணீர் மல்கும்படிப் பிறந்திருக்கும் உங்கள் பிறவியே மேன்மையானது என்று சொல்வாராம். 

இதனை எழுதும்போது கூரத்தாழ்வான் வாழ்வில் நிகழ்ந்த நிகழ்வு ஒன்று நினைவுக்கு வருகிறது (இன்னும் கூரத்தாழ்வான் வாழ்க்கையைத் தொடரவில்லை, இராமானுஜரைச் சேர்ந்த பிறகு). கூரத்தாழ்வான் காட்டுமன்னார் கோயிலில் (அப்போது வீரநாராயணபுரம்) பெரிய திருமொழி திவ்யப் பிரபந்தத்தைச் சிலருக்கு சந்தை சொல்லிக்கொடுத்துக்கொண்டிருந்தார். அவருடைய மடியில் அவரது மகள் உட்கார்ந்துகொண்டிருந்தாள் (அல்லது அருகில். இந்த ஒரு இடத்தில்தான் கூரத்தாழ்வானின் பெண் பிள்ளை பற்றி வருகிறது. கூரத்தாழ்வானுக்கு பெண் குழந்தை இருந்ததாக எங்கேயும் சொல்லப்படவில்லை) அப்போது மூன்றாம் பத்து ஏழாம் பதிகத்தில் முதல் பாசுரம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தார். அந்தப் பதிகம், நல்ல துணைவனான திருமாலும், அவனுடன் சென்ற தன் மகளும் திருவாலியைச் சென்று சேர்ந்திருப்பார்களோ என தாய் புலம்புவது போன்ற பாசுரங்களைக் கொண்டது. (இதற்கு அர்த்தம், தன் மகளைக் காணவில்லையே, அந்தத் திருமால் தன் மகளைக் கொண்டு சென்றிருப்பானோ என்று நினைப்பது). அந்தப் பாசுரத்தைப் பார்த்துவிடலாமா? 

##கள்வன்கொல் யான்அறியேன்* கரியான்ஒரு காளைவந்து*

வள்ளிமருங்குல் எந்தன் *மடமானினைப் போதவென்று*

வெள்ளி வளைக் கைப்பற்றப்* பெற்ற  தாயரை விட்டகன்று*

அள்ளல் அம் பூங்கழனி* அணியாலி புகுவர்கொலோ! 

பொருள்: அவன் ஒரு திருடனா என்பது எனக்குத் தெரியவில்லை. கரிய நிறத்தில் ஒரு காளை போன்ற இளைஞன் இங்கு வந்து, கொடி போன்ற மெல்லிய  இடையை உடைய, மருட்சி மிக்க மானைப் போன்ற, வெள்ளி போன்ற பிரகாசமான வளையல்களை கைகளில் அணிந்திருக்கின்ற என் மகளுடைய கைகளைப் பற்றிக்கொள்ள,  தன்னை வளர்த்த தாயை விட்டுப் பிரிந்து, வளமான, அழகிய மலர்கள் நிறைந்த வயல்களைக் கொண்ட திருவாலி திவ்யதேசத்துக்குச் சென்றிருப்பாளோ என்று வருத்தமுடன் புலம்புவதான பாசுரம் இது. 

விளக்கம்: கள்வன் கொல்? – திருடனாக இருப்பானோ? ஆழ்வார், எம்பெருமான் தன் அடியார்களின் உள்ளத்தைக் கொள்ளை கொள்வதால், திருடனாக உருவகப்படுத்துகிறார். கரியான் - கரிய நிறமுடையவன், வள்ளி-கொடி, மருங்குல்-பெண்களின் இடை, வெள்ளி வளை – வெண்மையான வளையல்கள், அள்ளல் – சேறு. இங்கு வளப்பமான வயலைக் குறிக்கிறது. அம் – அழகிய, பூங்கழனி – மலர்கள் நிறைந்த வயல்கள் 

இந்தப் பாசுரத்தை கூரத்தாழ்வான் சொல்லிக்கொண்டிருந்தபோது, அந்தப் பெண் பிள்ளையின் கணவன் அங்கே வந்து அவளை அழைத்துச் சென்றுவிட்டான். அதை, நாயகியை அந்த எம்பெருமான் அழைத்துச் செல்வதாகவே நினைத்த கூரத்தாழ்வான், மேலே சந்தை சொல்வதைத் தொடர முடியாமல் மயங்கி விழுந்துவிட்டார். பாசுரங்களின் பொருள் மீது அப்படிப்பட்ட தீராக் காதல் கொண்டிருந்த அத்தகைய கூரத்தாழ்வானே புகழும்படியான பக்தி கொண்டிருந்தவர் பிள்ளை உறங்காவில்லி தாசர். 

நம்பிள்ளையின் வியாக்கியானத்தில் திருவாய்மொழி பாசுரம் 4ம் பத்து, 6ம் திருவாய்மொழியில் 6வது பாசுரத்திற்கு வியாக்யானம் எழுதும்போது, ஒரு ஐதிஹ்யம் எடுத்துக்காட்டப்படுகிறது. 

முதலில் அந்தப் பாசுரம் என்ன என்று பார்த்துவிடுவோம். (6ம் திருவாய்மொழி, தீர்ப்பாரை யாம் இனி என்று தொடங்கும்) 

தணியும் பொழுதில்லை* நீரணங்காடுதிர் அன்னைமீர்,*

பிணியும் ஒழிகின்றது இல்லை* பெருகும் இதுவல்லால்,*

மணியின் அணிநிற மாயன்* தமரடி நீறுகொண்டு,*

அணிய முயலின்* மற்றில்லைகண்டீர் இவ்வணங்குக்கே.  

இறைவனின் பிரிவால் நாயகி நிலைகுலைந்து போயிருக்கிறாள். அவளது உடல் மற்றும் மன மாற்றங்களைக் கண்டு அஞ்சிய அவளது தாய், இது ஏதோ தெய்வக் குற்றமோ இல்லை பேய் பிடித்திருக்கிறதோ என்று நினைத்து, ‘வெறியாட்டு’ போன்ற சடங்குகளைச் செய்து அந்தப் பிணியைத் தீர்க்க முயல்கிறாள்.  (இந்த மாதிரி பாசுரங்கள் ஆழ்வார் தன்னை நாயகியாகவும், இறைவனை தலைவனாகவும் நினைத்துக்கொண்டு பாடும் பாடல்கள்) 

பொருள்: அன்னைமார்களே… இந்தப் பெண்ணின்  நோய், நீங்கள் செய்யும் இந்தச் சடங்குகளால் தணியப்போவதில்லை. இவளது நோயும் இவளை விட்டு நீங்கப் போவதில்லை. மாறாக, நீங்கள் செய்யும் இந்த வீண் சடங்குகளால் அதிகரிக்கவே செய்யும். நீலமணி ஓன்ற அழகான நிறத்தை உடைய அந்த மாயக் கண்ணனின் அடியார்களின் பாத தூசியை எடுத்து இந்தப் பெண்ணின் நெற்றியில் இட்டு இந்த நோயைக் குணப்படுத்த முயலுங்கள். இவளது நோய் தீர பெருமாள் அடியார்களுடைய பாததூளிகளைத் தவிர வேறு எந்த மருந்தும் இல்லை. 

விளக்கம்: மாயன் தமர்-மாயக் கண்ணனின் அடியார்கள், அடி நீறு கொண்டு – அவர்களின் பாதங்களில் இருக்கும் தூசியைக் கொண்டு, அணங்கு- பெண் 

எம்பெருமானை அடைவதற்கு வேறு எந்தச் சடங்குகளாலும் பயன் இல்லை. அதற்குப் பதிலாக அவனது அடியார்களின் திருவடிகளைப் பணியவேண்டும் என்பது உட்பொருள். 

இந்தப் பாசுரத்தின் விளக்கத்தில், பெரியவாச்சான் பிள்ளை ஒரு ஐதிஹ்யம் குறிப்பிடுகிறார். பிள்ளை உறங்காவில்லிதாசரின் மருமகன்கள் வண்டர், சொண்டர் என்று முன்பே பார்த்தோம். முதலாம் குலோத்துங்கச் சோழனின் மகன் அகளங்கன் சோழ அரசனாக இருந்தபோது, வண்டரும் செண்டரும் அவனுடன் சென்றுகொண்டிருந்தனர். வழியில் ஒரு ஜைன ஆலயத்தையும் அதன் மீது வைக்கப்பட்டிருந்த சிங்கத்தின் சிலையையும் கண்ட அகளங்கன், பெருமாள் திருக்கோயில்களிலும் அத்தகைய சிலைகள் வைப்பது வழக்கம் உண்டு என்பதால், வேடிக்கை செய்ய, அவர்கள் இருவரையும் பார்த்து, இது பெருமாள் கோயில், அதனால் வணங்குங்கள் என்று சொல்ல, வைணவர்களான அவ் இருவரும் அதனை உண்மை என்று எண்ணி அந்த ஆலயத்தை வணங்கினார்கள். பிறகுதான் அவர்களுக்கு அது ஜைன ஆலயம் என்று தெரிந்தது. அதனால் அதிர்ச்சியுற்ற அவ் இருவரும் மயங்கி விழுந்தனர். இதை அறிந்த பிள்ளை உறங்காவில்லி தாசர், தன் பாதம் பட்ட மண்ணை எடுத்து அவர்கள் நெற்றியில் இட, அவர்கள் இருவரும் உணர்வு பெற்றார்கள் என்று எழுதியிருக்கிறார். 

வைணவர்களான அவ் இருவரும், ஸ்ரீமந் நாராயணனைத் தவிர வேறு ஒரு தெய்வத்தை வழிபட்டுவிட்டோமே, தவறு செய்துவிட்டோமே என்று எண்ணி மயங்கினார்கள் என்று அர்த்தம். இதன் மூலம் தவறுதலாக அந்நிய தெய்வங்களை வணங்கிவிட்டால் அதற்குப் பரிகாரமாக வைணவர்களின் திருவடியை வணங்கினாலே போதும் என்பதை பெரியவாச்சான் பிள்ளை, பிள்ளி உறங்காவில்லி தாசர் வரலாற்று நிகழ்வு மூலமாகக் குறிப்பிடுகிறார். 

திருவாய்மொழி, 1ம் பத்து, ஐந்தாம் திருவாய்மொழியில் (வளவேழ் உலகின் முதலாய என்று தொடங்கும் திருவாய்மொழி) 11ம் பாசுரத்தின் விளக்கத்தில் நம்பிள்ளை, பிள்ளை உறங்காவில்லி தாசரைப் பற்றிக் குறிப்பிடுகிறார்.  முதலில் அது என்ன பாசுரம் என்று பார்த்துவிடுவோம். 

##'மாலே! மாயப் பெருமானே!*  மா மாயனே!' என்றென்று*

மாலே ஏறி மாலருளால்*  மன்னு குருகூர்ச் சடகோபன்*

பாலேய் தமிழர் இசைகாரர்*  பத்தர் பரவும் ஆயிரத்தின்*

பாலே பட்ட இவைபத்தும்  வல்லார்க்கு* இல்லை பரிவதே 

பொருள்: திருமாலே… வியக்கத்தக்க குணங்களை உடையவனே, பெரிய அற்புதங்களைச் செய்தவனே என்று எம்பெருமானின் பலப் பல திருப்பெயர்களைச் சொல்லித் துதித்துக்கொண்டு, இறைவன் மீது எல்லையற்ற அன்பும் பக்தியும் பெருகி அதிலேயே ஆழ்ந்துபோய், அந்த எம்பெருமானின் திருவருள் காரணமாகவே நிலையான ஆழ்வார்திருநகரி என்னும் ஊரில் அவதரித்த நம்மாழ்வார் அருளிச் செய்த, பால் போன்ற தூய தமிழ்ப் புலவர்களும், இசையோடு பாடுபவர்களும், பக்தர்களும் போற்றிப் பாடுகின்ற ஆயிரம் பாசுரங்களுள் இந்தப் பத்துப் பாசுரங்களை முறையாகக் கற்றுப் பாடவல்லவர்களுக்கு, ‘எம்பெருமானைப் பிரிந்துவிட்டோமே’ என்ற கவலை ஒரு போதும் இல்லை. 

விளக்கம்: பாலேய் தமிழர்-பாலின் சுவை போன்ற தமிழில் வல்லவர்கள், இசைகாரர்-ஒரு பாடலை இசைகூட்டிப் பாடும் திறமை பெற்றவர்கள், பத்தர் பரவும்-எம்பெருமானின் பக்தர்களால் தினமும் சொல்லப்பட்டு  அவனின் பெருமையைப் பரப்புபவர்கள், பரிவது-துன்பம், அச்சம், கவலை போன்றவை. ஆழ்வாரின் பாசுரங்கள் வெறும் தமிழ் கவிதைகள் மாத்திரம் அல்ல, அவை இசைகளுடன் கூடியதும், பக்தர்கள் அதன் பொருளை உணர்ந்து பக்தியோடு ஓதக்கூடியவைகள் என்பது பொருள். 

நம்பிள்ளை தன் வியாக்கியானத்தில், கூரத்தாழ்வார், பாலேய் தமிழர் என்பதற்கு தமிழில் மிக வல்லமை பெற்ற ஸ்ரீ பராங்குச நம்பி போல்வார் என்றும், இசைகாரர் என்பதற்கு எம்பெருமானது திரு முன்பு ஆழ்வார் இயற்றிய பிரபந்தங்களை இசையுடன் பாடும் திருவரங்கப் பெருமாள் அரையர் போல்வார் என்றும், எம்பெருமானுக்கு ஒரு தீங்கும் ஏற்பட்டுவிடக் கூடாது என்று மிகவும் பரிவோடு இருக்கும் பிள்ளை உறங்காவில்லி தாசரைப் போல்வாரை பத்தர் என்றும் சொல்வார் என்று சொல்லியிருக்கிறார். 

குருபரம்பரையை எத்தனை முறை படித்தாலும் பெயர்களில் குழப்பங்கள் ஏற்படுவது தவிர்க்க இயலாது. இராமானுஜரின் சித்தி பையன் கோவிந்த பட்டர். அவரை உள்ளங்கை கொணர்ந்த நாயனார் என்பர். பிற்பாடு அவர் வைணவ மதத்திற்கு வந்த பிறகு அவருடைய குணநலத்தால் அவருடைய அடியார்கள் அவரை ‘எம்பெருமானார்’ என்றே அழைத்தனர். இராமானுஜர் இருக்கும்போது அந்தப் பெயர் கூடாது என்பதற்காக ‘எம்பார்’ என்று அழைக்கப்பட்டார். இவரே இராமானுஜருக்குப் பிறகு வைணவ தரிசனப் பிரவர்த்தகர். இவருடைய தம்பி சிறிய கோவிந்தப் பெருமாள். சிறிய கோவிந்தப் பெருமாளுக்குத் திருமணம் ஆகி அவருக்குப் பிறந்த பையனுக்கு இராமானுஜர், ‘பராங்குச நம்பி’ என்று பெயர் வைத்தார். பராங்குச நம்பி தமிழில் பெரும் புலமை பெற்றவர். அவரைத்தான் ‘பாலேய் தமிழர்’ என்று கூரத்தாழ்வான் குறிப்பிடுகிறார். 

இதே பாசுரத்திற்கு, ஆளவந்தார் பொருளுரைக்கும்போது, முதன் முதலில் தமிழில் அழகிய பாசுரங்களை அருளிச் செய்த முதலாழ்வார்களான, பொய்கையார், பூதத்தார், பேயாரை ‘பாலேய் தமிழர்’ என்றும், தன் சேர வீணையை மீட்டி இனிய இசையாலே எம்பெருமானைப் பாடிப் பரவிய திருப்பாணாழ்வாரை ‘இசைகாரர்’ என்றும், எம்பெருமானுக்கு யாரால் என்ன தீங்குநேரிட்டுவிடுமோ என்ற அச்சத்தில், பொங்கும் பரிவுடன் பெருமாளுக்கு ‘திருப்பல்லாண்டு’ பாடிய பெரியாழ்வாரை ‘பத்தர்’ என்றும் குறிப்பிடுவாராம்.aa 

                     பெரியாழ்வார்                      திருப்பாணாழ்வார்  

பெரியாழ்வாரின் திருவரசு, கள்ளழகர் கோயிலின் (திருமாலிருஞ்சோலை) அருகில் அமைந்துள்ளது. 

பிள்ளை உறங்காவில்லி தாசரைப் பற்றிய செய்திகள் இன்னும் முடியவில்லை. அடுத்த வாரம் தொடர்வோம்...

===============================================================================

நான் (JKC) படிச்ச கதை - கதை முழுதும் கற்பனையே.  

தாமஸநாசினி

தெலுங்கு கதையாசிரியர்: எண்டமூரி வீரேந்திரநாத், மொழி பெயர்ப்பு : கௌரி கிருபானந்தன்

தெலுங்கு கதையாசிரியர்: எண்டமூரி வீரேந்திரநாத்

மொழி பெயர்ப்பு : கௌரி கிருபானந்தன்

முன்னுரை

சில ஆண்டுகளுக்கு முன் பாக்கெட் நாவல் என்ற மலிவு விலை புத்தகங்கள் சந்தையில் சக்கை போடு போட்டன.. சினிமா எப்படி பாட்டு, டான்ஸ், பைட் என்று நிஜம் அல்லாத அம்சங்களுடன் ஒரு நிஜக் கதையைச் சொல்கின்றதோ, அது போன்று திகில், அமானுஷம், கவர்ச்சி வர்ணனைகள் என்று கலந்து எழுதப்பட்ட  நிஜப்புனைவுகள் இந்நாவல்கள்.

தெலுங்கில் எண்டமூரி விரேந்திரநாத், தமிழில் ராஜேஷ் குமார், ஜாவர், மலையாளத்தில் கோட்டயம் புஷ்பநாத் ஆகியோர் இம்மாதிரி புனைவு புதினங்கள் எழுதுபவர்களில் பிரபலம்.

விரேந்திரநாத்தின் கதைகள் தமிழில் மொழி பெயர்க்கப்பட்டு குமுதம் பத்திரிக்கையில் தொடர் கதைகளாக வெளி வந்திருக்கின்றன.. அவ்வாறு தான் நான் குமுதம் வாயிலாக விரேந்திரநாத் பற்றி அறிந்து கொண்டேன்.

sirukathaigal.com இல் தேடியபோது, தமிழில் கௌரி கிருபானந்தன் என்பவர் மொழி பெயர்த்து  பதிப்பித்த இவருடைய ஒரு தொடர் கதை, இரண்டு சிறுகதைகள் கிடைத்தன. அவற்றில் ஒரு சிறுகதை தான் ‘தாமஸநாசினி’.

எண்டமூரி விரேந்திரநாத் எழுத்தாளர், சார்ட்டர்ட் அக்கௌன்டன்ட், சினிமா டைரக்டர், TV மெகா தொடர்கள் தயாரிப்பு இயக்குனர்  என்று பன்முகம் கொண்டவர்.

கௌரி கிருபானந்தன் (பிறப்பு: செப்டம்பர் 2, 1956) எழுத்தாளர், மொழிபெயர்ப்பாளர். தமிழிலிருந்து தெலுங்கிற்கும் தெலுங்கிலிருந்து தமிழுக்கும் பல நூல்களை மொழிபெயர்த்துள்ளார். தெலுங்கு எழுத்தாளர் எண்டமூரி வீரேந்திரநாத்தின் எழுபதுக்கும் மேற்பட்ட படைப்புகளைத் தமிழில் மொழியாக்கம் செய்துள்ளார். மொழிபெயர்ப்புக்கான சாகித்ய அகாதமி விருது பெற்றவர்.

தெலுங்குத் திரைப்படங்களுக்கு தமிழில் 'சப் டைட்டில்' அளிக்கும் பணியையும் செய்து வருகிறார்.

கணவர் கிருபானந்தன் இலக்கிய ஆர்வலர், எழுத்தாளர். நண்பர் சுந்தர்ராஜனுடன் இணைந்து 'குவிகம்' என்ற இலக்கிய அமைப்பை நடத்தி வருகிறார்.

தாமஸநாசினி என்ற சமஸ்க்ரித தலைப்பின் பொருள் மனிதனின் மூன்று குணங்களில் ஒன்றான தமஸ் குணத்தை அடக்குவது என்று நினைத்தேன். ‘தமஸோ மா ஜ்யோதிர் கமயா’

சரி கதையைப்பார்ப்போம். புகுமுன், ஒரு முழம் பூ எடுத்துக்கொள்ளுங்கள்; அவ்வை சண்முகியில் செல்லப்பா (டெல்லி கணேஷ்) செய்வாரே அது போல் காதில் சுற்றிக் கொள்ளுங்கள். மெல்ல எட்டிப் பாருங்கள் இந்த சுடுகாட்டுக்குள். 

தாமஸநாசினி

“அனுபந்தம் க்ஷ்யம் ஹிம்ஸா மனபேக்ஷ்யச பௌருஷம்.”

என் உடல் நடங்கியது. தொலைவில் எங்கிருந்தோ மைக்கில் அந்த சுலோகம் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது. நள்ளிரவு தாண்டிவிட்டது. சுலோகத்தைக் கேட்டு உடல் நடுங்குவதாவது என்று உங்களுக்கு சந்தேகம் வரக் கூடும். நான் இருந்த நிலைமை அப்படிப்பட்டது.

வெட்டியானுக்கு பணம் கொடுத்து ஏதோ ஒரு சாக்கு சொல்லி வெளியே அனுப்பிவிட்டு நள்ளிரவு இரண்டு மணிக்கு சுடுகாட்டில் பிணத்தைத் தோண்டி வெளியே எடுக்கும் முயற்சியில் நான் ஈடுப்பட்டிருக்கும் போது, “தான் செய்யும் காரியங்களுக்கு பின்னால் ஏற்படும் சுகதுக்கங்களைப் பற்றி கவலைப்படாமல் செய்யப்படும் காரியங்கள்தான் தாமஸ கர்மாக்கள்” என்ற பொருள் அடங்கிய சுலோகம் ஒலித்த போது என் உடல் நடுங்கியதில் வியப்பு எதுவும் இல்லை. நள்ளிரவில் நான் எதற்காக பிணத்தைத் தோண்டி எடுக்கிறேன் என்று தெரிந்து கொள்ளணும் என்றால் என் கடந்த காலத்தைப் பற்றி உங்களுக்குத் தெரியவேண்டும்.

“இடிந்து போன பாலத்தின் கட்டுமான பணியில் உங்களுடைய பிரமேயமும் இருக்கிறது என்ற சந்தேகத்தின் காரணமாக உங்களை தற்காலிகமாக பணிநீக்கம் செய்கிறோம்.”

ஆபீசிலிருந்து வந்த கடிதத்தைப் பார்த்த போது எனக்குச் சிரிப்புதான் வந்தது. இந்த நாடகமெல்லாம் வெறும் கண்துடைப்பு என்றும், எதிர்க்கட்சிக்காரர்களின் கோபத்தை தணிப்பதற்காக செய்யும் முயற்சி என்றும் எனக்குத் தெரியும். இந்த விஷயத்தை எங்கள் கூட்டாளியான அமைச்சரே சுயமாக தெரிவித்தார்.

பாலம் இடிந்து போன விபத்தில் நூறுபேர் வரையிலும் இறந்து போயிருக்கிறார்கள். அதில் தொண்ணூறு பேர் கட்டட தொழிலாளிகள். பாதி கட்டும் போதே பாலம் இடிந்து போய்விட்டது. அதுவும் ஒரு விதத்தில் அதிர்ஷ்டம்தான். முழுவதுமாக கட்டி முடித்த பிறகு இந்த விபத்து நடந்திருந்தால் இன்னும் அதிகமாக மக்கள் உயிரை இழந்திருப்பார்கள். கட்டடம் சுமார் என்று எங்கள் எல்லோருக்கும் தெரியும். ஆனால் இவ்வளவு சீக்கிரமாக, பாதி கட்டும் போதே இடிந்து போய்விடும் என்று மட்டும் எதிர்பார்க்கவில்லை. வேடிக்கை என்னவென்றால் நாங்கள் எல்லோரும் பணி நீக்கம் செய்யப் பட்டோம். ஆனால் எல்லோரையும் விட முக்கியமானவர், ஏறக்குறைய கோடி ரூபாய் வரையிலும் சுருட்டிக் கொண்ட அமைச்சர் மட்டும் எப்போதும் போல் இருந்தார். பாலம் இடிந்து போன விபத்தில் உங்களுக்கும் பங்கு இருப்பதால் உங்களை பாராளுமன்றத்திலிருந்தும், அரசியலிலிருந்தும் சஸ்பென்ட் செய்கிறோம் என்று யாரும் அமைச்சருக்கு ஆர்டர் கொடுக்கப் போவதில்லை.

அதான் அவர் தைரியமாக நடமாடிக் கொண்டிருந்தார். எங்களுக்கு தைரியம் சொன்னதோடு ஆறுமாதங்களில் நிலைமை சரியாகிவிடும் என்று உறுதிமொழியும் தந்தார். அவருக்கு கோடி என்றால் எங்கள் எல்லோருக்கும் சேர்த்து ஐம்பது லட்சங்கள். அதில் என்னுடைய பங்கு ஐந்து லட்சம்.

தற்காலிக பணி நீக்கம் செய்யப்பட்டதற்கு நான் ஒன்றும் வருத்தப்படவில்லை.. சொல்லப் போனால் நானே ஒரு மாதம் விடுமுறை எடுத்துக் கொள்வதாக இருந்தேன், பிசினெஸ் விஷயங்களைப் பார்த்துக் கொள்வதற்காக. சொல்ல மறந்துவிட்டேன். சீ·ப் இன்ஜினியராக வேலை பார்த்து வந்தாலும் எனக்கு மேலும் சில வியாபாரங்கள் இருந்தன. லாட்டரி கமிஷன் வியாபாரமும் இருந்தது. அதில் நல்ல வருமானம் இருக்கும் என்ற விஷயம் பெரும்பாலானவர்களுக்குத் தெரியாது.

ஆபீஸ் போக வேண்டிய அவசியம் இல்லாமல் போய்விட்டதால் ஒருநாள் சாவகாசமாக உட்கார்ந்துகொண்டு என் சொத்து முழுவதும் இவ்வளவு இருக்கிறது என்று கணக்குப் பார்த்தேன். ஒரு மணி நேரம் பிடித்தது. மகளுக்கு வரதட்சிணையாக கொடுத்த இருபது லட்சங்களையும் செர்த்துக் கொண்டால் இரண்டரை கோடி என்று தெரிந்தது. இது சம்பளம் இல்லை. மேல் வரும்படி மட்டும்தான். வியாபாரத்தின் மூலமாக வந்த வருமானம் மேலும் ஒரு கோடியாவது இருக்கும். இறந்து போன என் மனைவியின் நகைகளின் மதிப்பு ஐம்பது லட்சம் வரையிலும் இருக்கும். அவளுக்கு நகைகள் மீது மோகம் அதிகம். அவள் இறந்து போனபிறகு அந்த நகைகளின் மீது மருமகளுக்கு ஒரு கண் இருப்பது எனக்குத் தெரியும். இந்த விஷயமாக அமெரிக்காவில் இருக்கும் என் மகளுக்கும் இந்தியாவில் இருக்கும் மருமகளுக்கும் நடுவில் ஒரு மௌனப் போர் நடந்து கொண்டிருந்தது. ஆயில் விஷயத்தில் அமெரிக்காவுக்கும், இராக் நாட்டுக்கும் நடுவில் போர் நடக்கவில்லையா? அது போலத்தான்.

சாதாரணமாக மாமியாருக்கும் மருமகளுக்கும் ஆகாது என்று சொல்லுவார்கள். ஆனால் என் மனைவியும் மருமகளும் வெளிப்பார்வைக்கு ஒற்றுமையாகத்தான் இருந்தார்கள். உள்ளுக்குள் தனிப்பட்ட முறையில் திட்டங்களைத் தீட்டிக் கொண்டுதான் இருந்தார்கள். ஆனால் என் மனைவிக்கு கேன்சர் நோய் வந்த பிறகு என் மருமகள் போர் புரிவதை நிறுத்திவிட்டாள். ரஷ்யா பலவீனமடைந்து விட்டதென்று தெரிந்த பிறகு அமெரிக்கா நட்பு கரத்தை நீட்டியது போல். அந்த இருவரும் என் தாயை எதிரியாக நினைத்தார்கள்.

வயோதிகத்தில் இருக்கும் என் தாய்க்கும், கேன்சர் நோயாளியான என் மனைவிக்கும் தன்னால் பணிவிடை செய்ய முடியவில்லை என்று என் மருமகள் புகார் செய்தாள். அவளுடைய வாதம் எனக்கும் சரியென்று பட்டது. இரவில் தாயின் ஓயாத இருமல் சத்தம் … அவளுக்கு பணிவிடை செய்ய அடிக்கடி சேவை இல்லத்திலிருந்து தாதிகளை வரவழைப்பது …. இதெல்லாம் எரிச்சலாக இருந்தது. அதே செலவில் என் தாயை முதியோர் இல்லத்தில் சேர்த்துவிட்டேன்.

இப்பொழுது மயானத்தில் நான் தோண்டுவது அந்த தாயின் பிணத்தை வெளியில் எடுப்பதற்காகத்தான். 

மருமகன் போன் செய்தான். அமெரிகாவில் ஏதோ வியாபாரம் தொடங்கப் போகிறானாம். ஐம்பது வட்சம் முதலீடு செய்தால் அடுத்த வருடமே மும்மடங்காக திரும்பக் கிடைத்துவிடுமாம். அனுப்புவதற்கு எனக்கு எந்த ஆட்சேபணையும் இல்லை. நான் சம்பாதிப்பது குழந்தைகளுக்காகத்தானே.

ஆனால் இதில் ஒரு சின்ன பிரச்னை இருந்தது. என் சொத்து முழுவதும் என் குழந்தைகளுக்குத்தான் என்றாலும் மருமகனுக்கு அத்தனை பணம் அனுப்புவதில் என் மகனுக்கு விருப்பம் இல்லை. அவனுக்குத் தெரியாமல் அனுப்ப வேண்டும். எப்படி அனுப்புவது?

என் பிரச்னைக்குக் கடவுளே ஒரு வழி காண்பித்தார். சில நாட்களுக்கு முன்புதான் லாட்டரியில் கோடி ரூபாய் சரி விழுந்ததாக தகவல் தெரிந்தது. எனக்கு லாட்டரி ஏஜென்ஸி இருப்பது உங்களுக்குத்தான் தெரியுமே. விற்றுப் போகாத டிக்கெட்டுகள் இருந்தால் அப்படியே விட்டு வைப்பது என் வழக்கம். அப்படி தங்கிவிட்ட டிக்கெட்டுகளில் ஒன்றுக்கு பரிசு கிடைத்திருக்கிறது. அந்தச் செய்தியை பேப்பரில் பார்த்த போது மகிழ்ச்சியில் என் இதயம் ஒரு நிமிடம் நின்று விட்டாற்போல் இருந்தது.

கோ….டி…ரூ …..பா…ய்…ப …ரி..சு!

உடனே அந்த டிக்கெட்டுக்காக தேடினேன். கிடைக்கவில்லை. என்னுள் பதட்டம் அதிகரித்தது. நெற்றி முழுவதும் வியர்வை அரும்பியது. அப்பொழுதுதான் நினைவுக்கு வந்தது, அந்த லாட்டரி சீட்டு என் தாயிடம் இருக்கிறதென்று.

முதியோர் இல்லத்தில் இருந்த என் தாயை குசலம் விசாரித்து விட்டு வருவதற்காக போன போது அன்றுதான் அவளுடைய பிறந்தநாள் என்று தெரிந்தது. பரிசாக என்ன கொடுப்பது என்று புரியாமல் கைவசம் இருந்த மீந்துபோன லாட்டரி டிக்கெட்டுகளை கொடுத்தேன். சமயத்தில் சுறுசுறுப்பாக செயல்பட்ட என் மூளையை நானே மெச்சிக் கொண்டேன். அம்மா முறுவலித்தாள். தன்னுடைய பிறந்தநாளை மகன் மறந்துபோனதற்காகவோ அல்லது பூக்களுக்கு பதில் மீந்து போன லாட்டரி சீட்டுகளைத் தந்து பெற்றக் கடனை தீர்த்துக் கொண்டதற்காகவோ.

எதுவாக இருந்தால் என்ன? அந்த டிக்கெட்டுகளில் ஒரு டிக்கெட்டிற்குதான் பரிசு கிடைத்திருக்கிறது. பிணத்தைப் புதைக்கும் போது அந்த நபருக்கு பிடித்த உடைகளுடன், விருப்பமான ஓரிரண்டு பொருட்களுடன் புடைப்பது எங்களுடைய வழக்கம். இப்பொழுதுதான் நான் பிணத்தைத் தோண்டுவது அந்த உடையில் இருக்கும் லாட்டரி சீட்டுகளுக்காகத்தான்.

பிணத்தைத் தோண்டியெடுப்பது என்ற முடிவுக்கு வருவதற்கு நான் ரொம்ப யோசிக்க வேண்டியிருந்தது. இதற்கு ரொம்ப தைரியம் தேவை. நள்ளிரவில் மயானத்தில் தோண்டுவது அவ்வளவு சுலபமான வேலை இல்லை. அதிலும் யார் கண்ணிலும் படாமல் ரகசியமாக செய்ய வேண்டும். கூலி ஆடகளை வைத்து, பட்டப் பகலில் வெளிப்படையாக செய்ய வைக்கலாம்தான். ஆனால் விஷயம் தெரிந்தால் எல்லோரும் முகத்திற்கு நேராகவே ஏசுவார்கள். “இந்த நிலை எங்களுக்கு வந்தால் பத்துக்கோடி பரிசு விழுந்தாலும் நாங்கள் இந்தக் காரியத்தைச் செய்யமாட்டோம்” என்று வசனம் பேசுவார்கள். ஆனால் உண்மை என்னவென்று அவரவர் மனச்சாட்சிக்குத்தான் தெரியும். இந்தப் பிரச்னைகள் எல்லாம் எதுக்கு என்றுதான் நானே தோண்டுவது என்ற முடிவுக்கு வந்தேன்.

தோண்டும் போது தூசி கிளம்பியதில் இருமல் வந்தது. சமீபத்தில் அடிக்கடி இருமல் வந்து கொண்டிருந்தது. “டி.பி.யாக இருக்குமோ?” என்று மருமகள் மகனிடம் சந்தேகத்தை வெளியிட்டது ஒரு நள்ளிரவு நேரத்தில் என் காதில் விழுந்தது. அவர்களுக்கும் குழந்தைகள் இருக்கிறார்கள். முன் ஜாக்கிரைதையுடன் இருப்பதில் தவறு இல்லையே?

என் மகளுக்கும் இந்தச் செய்தி தெரிந்தவிட்டது போலும். உடம்பை கவனமாக பார்த்துக் கொள்ளச் சொல்லி கரிசனத்துடன் கடிதம் எழுதினாள். மாப்பிள்ளை மட்டும் அமெரிக்காவில் எவ்வளவு முன்னேற்பாடாக உயில் எழுதி வைப்பார்களோ, அப்படி வைக்காததால் அம்பானி குடும்பத்தினர் எப்படியெல்லாம் சண்டை போட்டுக் கொள்கிறார்களோ உதாரணம் காட்டி கடிதம் எழுதி என் கடமையை மறைமுகமாக நினைவுப் படுத்தினான்.

யோசனையில் மூழ்கியிருந்தபடி தோண்டும் வேலையைத் தொடர்ந்தேன். பிணம் வெளிப்பட்டது. அவசர அவசரமாக உடைகளில் தேடினேன். கத்தையாக இருந்த லாட்டரி சீட்டுகள் தென்பட்டன. நடங்கும் விரல்களால் அவற்றில் தேடினேன். நடுவில் தென்பட்டது. அந்த எண் எனக்கு மனப்பாடம்தான். அந்த நம்பரேதான்.

பத்திரமாக அதை சட்டைப் பையில் வைத்துக் கொண்டே என் தாயின் முகத்தைப் பார்த்ததும் திடுக்கிட்டேன். கண்கள் இருக்கவில்லை. ஆனால் அந்தக் குழிகளிலிருந்து தன் இதயவாசல் வழியாக என்னையே பார்த்துக் கொண்டிருப்பது போல் தோன்றியது. பூச்சிகள் தின்னத் தொடங்கிவிட்டாலும் அந்த முகம் அமைதியாக தென்பட்டது.

“கண்ணா! என் பின்னாலேயே உன் பயணம். என்றாவது ஒரு நாள் முதியோர் இல்லத்தில் சேர்க்கப்பட்டு நீயும் அனாதைப் பிணமாக இங்கே வந்து சேரத்தான் போகிறாய்” என்று சொல்லுவது போல் தோன்றியது.

திடீரென்று காற்று பலமாக வீசியது. எங்கள் கண் முன்னாலேயே பாலம் இடிந்து விழுந்த போது அதில் சிக்கிக் கொண்டு இறந்து போன கட்டடப் பணியாளர்களின் மரண ஓலம் போல் இருந்தது அந்தக் காற்றின் பேரிரைச்சல். அவர்களுடைய மனைவி குழந்தைகளின் அழுகைக் குரல்கள் எங்கும் எதிரொலிப்பது போன்ற பிரமை.

மயானம் எனக்கு பாடம் கற்றுத் தந்து கொண்டிருந்தது. சமாதிகளே போதி மரங்களாக மாறின. எரியும் சிதையின் நெருப்பு ஞானதீபமாக ஒளி வீசியது.

என் அகக் கண் திடீரென்று திறந்துகொண்டது. வயோதிகத்தில் அடியெடுத்து வைக்கும் இந்த வயதில் எந்த தவிப்புடன் என் தாயின் பிணத்தைத் தோண்டியெடுக்க முற்பட்டேனோ அந்த பேராசை பிசாசாக மாறி என்னைச் சுற்றி நாட்டியம் புரிவது போல் தோன்றியது. மருமகள் அணிந்து கொண்டிருந்த என் மனைவியின் நகைகள் … மருமகனின் வியாபாரத் திட்டங்கள்…. இவற்றுக்காகவா நான் தவித்தேன்?

“ராஜாவாகவே இருந்தாலும் போகும் போது எதையும் மூட்டைக் கட்டிக் கொண்டு போக முடியாது” என்ற பொன்மொழி நினைவுக்கு வந்தது. கண்ணுக்குத் தெரியாத விலங்குகள் அறுந்து விட்டது போன்ற உணர்வு!

மெதுவாக திரும்பினேன். பகவத்கீதையின் சுலோகம் இன்னும் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது. இந்த முறை எனக்கு பயமாக இருக்கவில்லை. இறந்துபோன ஒவ்வொரு கூலியின் குடும்பத்தினருக்கும் நஷ்ட ஈடாக ஒரு லட்சரூபாயைத் தருவதற்கான வாய்ப்பை ஏற்படுத்திக் கொடுத்த லாட்டரி சீட்டு வாழ்க்கையின் அர்த்தத்தைப் புரியவைத்தது. ஜெயிலில் கூட அதே உணர்வுதான் எனக்கு அமைதியைத் தரப்போகிறது.

தெலுங்கில்: எண்டமூரி வீரேந்திரநாத்.

தமிழாக்கம்: கௌரி கிருபானந்தன்

– ஆகஸ்ட் 2007.

 எண்டமூரி 

பின்னுரை. 

எண்டமூரி ஏமாற்றிவிட்டார்.

முதல் கோணல் முற்றும் கோணல் என்பார்கள். நள்ளிரவாம். சுடுகாட்டுப் பக்கத்தில் சுலோகம் ஒலிக்கிறதாம். நம்ப முடியாத துவக்கம். 

இது மட்டுமா? ஒரு pwd சீப் என்ஜினீயர் வெட்டியானை அனுப்பி விட்டு பிணத்தை தோண்டி எடுக்கிறாராம். 

பிணம் அவருடைய அம்மாவுடையதாம். பிணத்துடன் லாட்டரி சீட்டு வைத்துப் புதைத்தார்களாம். ஒரு கோடி பரிசாம். மனம் திருந்தி இறந்த தொழிலாளர்களுக்கு கருணைத் தொகையாக கொடுக்கப் போகிறாராம். ஒரு அபத்தத்தை மறைக்க மேலும் மேலும் அபத்தங்கள், ஆக மொத்தக்  கதையே அபத்தம். 

பின் ஏன் இக்கதை வாசகர்களிடையே வெற்றி பெற்றது? சொல்லிய முறை. சினிமாத்தனமாக ஒரு விறு விறுப்பை  உண்டாக்கி கடைசியில் ஒரு க்ளைமாக்ஸ் வைத்து சப்பென்று முடித்து விட்டார் ஆசிரியர்.   

கண்ணில் பட்ட சில அபத்தங்கள். 

நள்ளிரவில் பிணம் தோண்டுவது.

அம்மாவை எரியூட்டாமல் பரிசு சீட்டுடன் புதைத்தார்களாம்.

அம்மா முதியோர்  இல்லத்தில் இருக்கும் போதே லாட்டரி சீட்டுகள் கொடுத்தாராம்.

அதில் ஒன்றுக்கு பரிசு கிடைத்த செய்தி இவருக்கு தெரிய வந்ததாம்.

தாங்கலையே சாமி. மீதத்தையும் கண்டுபிடித்துக்கொள்ளுங்கள்.  

ஓம் அசதோ மா ஸத்கமய

தமஸோ மா ஜ்யோதிர்கமய

ம்ருத்யோர்மா அமிர்தம் கமய

ஓம் சாந்தி சாந்தி சாந்தி.